FANDOM


In Memoriam Prof. Dr. Włodzimierz Dworzaczek - zum 25. Todesjahr zurück

Materiały historyczno-genealogiczne do dziejów wielkiej własności w Wielkopolsce [Historische und genealogische Materialien zur Geschichte großer Güter in Großpolen]Bearbeiten

Łaskawscy-Łobescy - 60 EinträgeBearbeiten

>Łaskawscy h. Nieczuja z Łaskaw w pow. kośc. Bartosz z Łaskaw występował w r. 1410 (Py. 2 k. 30), procesował się w r. 1412 o Brzozę i Napruszewo (Py 2 k. 191v). Pakosz z Łaskaw procesował się 1412 r. o Brzozę (p. 3 k. 193). Jakub "Siedlisz" z Łaskaw w r. 1412 (Kośc. III k. 96v). Bartosz, syn zmarłego Jana, wespół z Mikołajem, Janem i Piotrem, braćmi z Cielmic, oraz Marcinem, Januszem i Janem, dziedzicami z Krzyżanowa, części dziedziczne w Cielmicach i Przecianowie (dzis Trzecianowo) p. pyzdr. sprzedali w r. 1435 za 100 grz. Mikołajowi Zimnowodzkiemu (P. 1378 k. 89). Jan Ł. na połowie połowy Łaskaw w r. 1469 oprawił posag 50 grz. swej żonie Elżbiecie (P. 1385 k. 26). Marcin Ł. swemu rodzonemu bratankowi, Mikołajowi niegdy Chwalęckiemu, zapisał w r. 1469 sumę 18 grz. (Kośc. 20 s. 361). Z Marcinem Ł-m, bratem swym rodzonym, miał w r. 1467 sprawe Jan Ł. (ib. 227 k. 30v). Żona Marcina Ł-go Małgorzata kwitowała w r. 1483 Mikołaja Chwalęckiego ze swej oprawy na dwóch częściach folwarku w Łaskawach (ib. k. 115v). Marcin otrzymał jednocześnie zapis 30 zł długu od Mikołaja z Chwalęcina, dziedzica w Mchach (ib.). Od Jana Chocickiego t.r. nabył wyderkafem za 70 grz. sześc łanów osiadłych w Panience w p. kośc., ktore Jakub trzymał wyderkafem od Jana Rozdrażewskiego (P. 1386 k. 177v), jednocześnie zaś sprzedał temu Mikołajowi Chwalęckiemu za 200 kop. gr. połowę wsi Łaskawy (ib.). Wspomniana wyżej żony Marcina, Małgorzata wespół ze swymi siostrami, Jadwigą zamężną Chwalczewską i Anną zamężną Kowalewską, została w r. 1485 wwiązana do trzech części w Zdunach odziedziczonych przez nie i przez zmarłego ich brata, Jana Zdunowskiego, po ciotce Małgorzacie, córce Irzmana Zdunowskiego (I. Kal. 3 k. 249v). Mikołaj, Jan i Małgorzata Ł-cy, rodzeństwo, wnuki zmarłego Jana "Mleczka" ze Zborowa, mieli w r. 1470 termin z bracmi z Konarzewa (P. 20 k. 33), a pozwani przez Andrzeja i Jana, braci z Brzozy, nie stanęli i w r. 1472 winni im byli płacić wine (ib. k. 144v).

Na przełomie XVI i XVI wieku żyło rodzeństwo: Wojciech, Paweł, Jan, Wawrzyniec, o którym będzie niżej, Stanisław i Małgorzata. Spośród nich Jan wespół z bratem Wawrzyńcem, dziedzice niedzielni w Łaskawach, pozwani w r. 1490 przez Marcina Kolnickiego (Kośc. 228 k. 111v). Ten Jan, nazwany w r. 1499 stryjem Doroty Chwalęckiej, córki Mikołaja Chwalęckiego "Syrka", który trzymał w sumie 45 zł węg. od Jakuba Siedlemińskiego trzy i pół łana w Siedleminie (Py. 169 k. 164v). Być może ów Mikołaj Chwalęcki był identyczny z Mikołajem Chwalęckim, o którym było wyżej. Paweł nie żył już w r. 1499, zamordowany przez Jana Ł-go, którego skwitowała t.r. z 7 zł węg. główszczyzny wdowa po Pawle, Zofia zapewne Ceradzka (Kośc. 231 k. 24v). Zapewne zabójcą tym był nie Jan, brat rodzony, lecz któryś z kilku Ł-ch tego imienia występujących współcześnie. Dziećmi Pawla byli: Wojciech, Paweł, Elżbieta (Helena) i Katarzyna. Spośród nich, Wojciech występował przeciwko stryjowi rodzonemu Wojciechowi w r. 1508, który to stryj z tytułu opieki nad nim i nad jego rodzeństwem zajął był ich ojczyste dobra i nie chciał ich zwrócić. Inny stryj, Wawrzyniec zgodził się zrzec opieki i ustąpił z ich dóbr (P. 863 k. 77v). Małgorzata, ich ciotka rodzona, wraz z tym rodzeństwem, siostrzeńcami swymi, w asyście swego brata, ich zaś stryja rodzonego, Stanisława Ł-go, oraz wuja ich rodzonego, Jana Ceradzkiego, całą częśc w tej wsi za 30 grz. (P. 786 s. 187). Nim przejdę do Wawrzynca, po którym poszła większośc żyjących póxniej Ł-ch, jeszcze słów kilka o Stanisławie. W zastępstwie Kowalewskiego w r. 1497 wyprawiony konno na wyprawę wołoską (St. Pr. Pol. Pomn. VIII 351). Połowę Chwalęcina Mniejszego z pustym łanem "Rajewskim" w p. kośc. sprzedał w r. 1513 za 135 grz. Pawłowi Kembłowskiemu (P. 786 s. 424). Jego żona, Jadwiga Tarnowska, wdowa 1-o v. po Macieju Wargowskim, płaciła w r. 1513 wine, bo nie stanęła z pozwu Łukasza Szypłowskiego (Py. 24 k. 109). Od tej żony Stanisław w r. 1525 otrzymał w dożywocie całe jej części po rodzicach w Tarnowie p. gnieźn. (P. 1393 k. 91).

Wawrzyniec, jak już wiemy, pozywany był w r. 1490 przez Kolnickiego. Mąż Anny Żernickiej i wraz z nią dziedzic w Żernikach, był z nią pozwany w r. 1494 o poranienie Anny, zony Mikołaja Budziłowskiego (Py. 169 k. 17v). Anna Żernicka w r. 1502 kwitowała swego ojca Mikołaja z 20 grz. przydatku do posagu (P. 869 k. 325). Skwitował Wawrzyńca Mikołaj Kołudzki (Kołacki?) "Żyrek" w r. 1510 z 5 grz., za które zmarły Paweł Ł. zastawił mu był pusty łan w Łaskawach (Kośc. 23 k. 179). Od nieletnich Macieja i Anny, syna i córki zmarłego Mikołaja Ł-go (zob. niżej), w r. 1516 nabył wyderkafem całą ich część w Łaskawach (P. 1392 k. 72v). Żył jeszcze w r. 1521, kiedy za siebie i za swą niezamężną jeszcze córke Dorotę dawał zobowiązanie Maciejowi Górskiemu z Miłosławia (P. 24 k. 438). Nie żył już z pewnością w r. 1524, kiedy ta Dorota, teraz juz żona Jana Szypłowskiego, kwitowała z dóbr rodzicielskich w Łaskawach i z poasgu brata Jana, nie zaś ojca (P. 869 k. 9). Żoną Szypłowskiego (zwanego też niekiedy Wargowskim) była jeszcze w r. 1529, występowała jako wdowa w latach 1538-1557.

Jan, syn Wawrzyńca i Żernickiej, czasem zwany Rexta(?) (P. 1394 k. 179; Py. 23 l. 108v), wystepował w r. 1516 (P. 1392 k. 95v), w r. 1529 nazwany stryjem Katarzyny Kolnickiej, córki Mikołaja "Masłka" (I. i D. Z. Kal. 2 k. 137). Od ks. Macieja, plebana w Nowymmieście, i Jana, braci rodzonych Osieckich, w r. 1522 kupił za 40 grz. ich części po rodzicach w Osieku p. pyzdr. (P. 1392 k. 470). Mikołajowi Kolnickiemu "Masłkowi" w r. 1524 dał brzeg stawu w Łaskawach w zamian za używalność brzegu tegoż stawu w Kolniczkach (Py. 23 k. 48). Od Wawrzyńca Kębłowskiego i żony jego, Anny Lubieńskiej, w r. 1530 kupił za 500 grz. całą pustą wieś Żzygówki oraz wszystkie ich części we wsi Lubień Większy i w pustce Kamienie w p. kal. (Py. 23 k. 84v). Swoje części w Łaskawach t.r. sprzedał za 800 grz. Maciejowi Brzozogajskiemu (ib. k. 86). Piotrowi Mieniszewskiemu w zamian za jego część folwarku we wsi Lubień Większy dał w r. 1531 wies pustą Żzygówki (Py. 23 k. 91). Część swą stawu zw. Mostek we wsi Osiek sprzedał t.r. za 50 grz. Andrzejowi Mieszkowskiemu (ib. k. 92). Swej żonie, Dorocie Cieleckiej, córce Mikołaja, oprawił t.r. 200 zł posagu na połowie części wsi Lubień Większy oraz pustek Kamienie i Żzygówki (P. 1393 k. 400v). Wedle Bonieckiego pierwszą oprawę dał był jej już w r. 1521. Z Tomaszem Lubieńskim w r. 1532 dokonał wymiany, dając mu połowę brzegu nowozałożonego stawu cz. łoziska, położonego koło ról folwarcznych tego Tomasza a i swoich w Lubieniu Wielkim oraz dopłate 12 grz. w zamian za połowę Starego Stawu, połowę młyna i połowę brzegu stawu nowozałożonego oraz za łąkę w tejże wsi (I. i D. Z. Kal. 2 k. 186v). Skwitowany w r. 1532 przez Mniszewskich z głowy zabitego Piotra Mniszewskiego, którym z tego tytułu zapisał 50 grz. (Py. 171 k. 37v; I. R. Z. Kal. 4 k. 145). Całe swe części w Osieku w r. 1533 sprzedał za 300 grz. Wawrzyńcowi Kębłowskiemu (Py. 23 k. 108). Maciejowi Brzozogajskiemu w r. 1540 dał swe części w Wieklim Lubieniu i w pustce Kamień oraz łąkę nad rzeczką Lubranką w pustce Żzygówki, biorąc za to części w Łaskawach i dopłate 150 grz. (P. 1394 k. 354). Jednocześnie na połowie swych części w Łaskawach oprawił 100 kop gr. posagu żonie Dorocie Cieleckiej (ib. k. 354v). Od Macieja Kolnickiego, dziedzica w Małych Kolniczkach, kupił w r. 1541 za 100 grz. część stawu nowo tam założonego koło granic Wielkiego Chwalęcina (P. 1394 k. 442; Py. 23 k. 152). Od Anny Manieckiej, wdowy po Marcinie Kolnickim, kupił w r. 1543 za 300 grz. jej częśc w Małych Kolniczkach, nabytą przez nią od Wawrzyńca Kolnickiego (P. 1395 k. 66v). Całe swe części w Łaskawach w r. 1543 dał swoim dzieciom: Stanisławowi, Mikołajowi, Janowi, Dorocie, Annie, Agnieszcze i Jadwidze (P. 1395 k. 64v). Części w Kolniczkach, kupione od Anny, wdowy po Marcinie Kolnickim, sprzedał w r. 1545 za 300 grz. Sebastianowi Chwalęckiemu, synowi Jana Kanclerzewskiego (ib. k. 176v). Od Wawrzyńca Kębłowskiego t.r. kupił za 130 grz. jego części w Łaskawach (ib. k. 193) i zaraz te części, zwane Wojciechowskie, sprzedał wyderkafem za 130 grz. swej drugiej żonie, Zofii Kawieckiej, wdowie 1-o v. po Hieronimie Gościejewskim (Py. 23 k. 181v). Od Jakuba Kolnickiego, syna Mikołaja "Masłka", nabył część Kroczyna, z posesji której wygnali go w r. 1547 synowie Wojciecha Pierzchleńskiego (P. 866 k. 16). Mając część w Kolniczkach, nabytą od Jana Kolnickiego, zobowiązał się t.r. sprzedać ją za 60 grz. Andrzejowi Kromolnickiemu (Py. 172 k. 378), zaś Macieja Kolnickiego "Masłka" pozwał wtedy o wydzielenie mu części, którą w Kolniczkach nabył od jego brata, Jakuba "Masłka" (P. 886 k. 149). Tę część sprzedał w r. 1548 za 200 grz. Sebastianowi Kanclerzewskiemu (P. 1395 k. 388). W r. 1549 przeprowadził podział części Kroczyna z Janem, Stanisławem, Sebastianem i Krzysztofem, braćmi Pierzchlińskimi (Kośc. 235 k. 169), ale juz w r. 1550 pozywał ich o ponowne niepokojenie go w posiadaniu tej wsi (P. 890 k. 187v). Zofia z Kawieckich, bezpotomna, nie żyła już w r. 1553, kiedy do części Łaskaw, którą mąż sprzedał jej wyderkafem, zostali wwiązani jako jej spadkobiercy, bratanice Anna i Otolia Kawieckiej oraz Jan Karchowski, syn zmarłej bratanicy Urszuli Kawieckiej (Kośc. 236 k. 204; P. 894 k. 694, 696). Jan umarł między r. 1553 a 16=554 (Py. 174 k. 742v). Prócz wspomnianych wyżej trzech synów, Stanisława, Mikołaja i Jana, pozostawił z Cieleckiej także i corki, Dorotę, Anne, Agnieszkę i Jadwigę, wszystkie cztery objete, jak to widzieliśmy donacja ojcowską z r. 1543. Z nich, o Agnieszcze nie wiem juz nic więcej. Nie wymieniona wśród rodzeństwa w r. 1554, niewątpliwie juz wtedy nie żyła (Py. 174 k. 719v). Dorota wyszła w r. 1554, lub nieco wcześniej, za Marcina Kroczyńskiego i występowala jako jego żona jeszcze w r. 1562, a jako wdowa w r. 1579. Anna, w r. 1567 jeszcze niezamężna (P. 911 k. 255), była juz w r. 1574 żoną Adama Stęgowskiego, zmarłego między r. 1596 a 1599, sama zmarła bezpotomnie w r. 1609 lub 1610. Jadwiga zaślubiła przed r. 1577 Konstantego Kokowskiego, a żyli jeszcze oboje w r. 1609.

1. Stanisław, syn Jana i Cieleckiej, wymieniony w donacji ojcowskiej z r. 1543, w imieniu własnym i rodzeństwa w r. 1554 toczył dalej proces ojca z Pierzchlińskimi o ich połowę czwartej części w Kroczynie (P. 895 k. 10v). Bratu Mikołajowi w r. 1555 sprzedał za 600 zł całe części po rodzicach w Łaskawach (P. 787 k. 30v). Jego żoną była Jadwiga Trąmpczyńska, córka Wojciecha i Anny Komorskiej, która w r. 1556 dała mężowi odziedziczone po swej matce części we wsiach Kretkowo i Żerniki p. kal. (P. 1396 k. 335), on zaś t.r. oprawił jej na połowach tych wsi posag 600 zł (Kośc. 346 k. 24), zaś wzajemne dożywocie spisywali w r. 1558 (Py. 31 k. 63v). Wespół z braćmi zobowiązał się w r. 1560, iż część w Kroczynie, nabytą przez ojca od Jakuba Kolnickiego, sprzeda za 1.000 zł Łukaszowi Pierzchlińskiemu (P. 902 k. 280v). Wszyscy trzej bracia w r. 1562 dopełnili tego zobowiązania (Kośc. 346 k. 49). Stanisław został w r. 1568 wwiązany do łąki w Główczynie nad rzeką Lutynią, koło granicy Boguszyc, ktorą to łąkę nabył t.r. od Jana Roszkowskiego (Py. 107 k. 191; P. 1397 k. 702). Zlecił w r. 1569 swej żonie opiekę nad ich dziećmi, Mikołajem, Zofią, Anną i Jadwigą, przydając jej do współopieki obok innych także i obydwu swych braci. Żonie na Kretkowie i Żernikach zobowiązał się wtedy oprawić 600 zł posagu (Py. 107 k. 329). T.r. przeprowadził z siostrami Podleskimi, Jadwigą owdowiałą Żegrowską i Barbarą zamęzną Boturzyńską, dziedziczkami części Kretkowa, wymianę pewnych części w pustce Główczyno i w Kretkowie (Py. 107 k. 347v). Umarł t.r., a wdowa, jako opiekunka dzieci, została wwiązana do Kretkowa (ib. k. 509). Wyszła 2-o v. za Łukasza Bilińskiego. Będąc już wdową i po tym drugim mężu, występowała w r. 1579 jako spadkobierczyni swej babki, Zofii Szymanowskiej (Py. 116 k. 277). Nie żyła już w r. 1582 (I. Kal. 48 s. 940). Z corek, o Annie nie wiem nic więcej, zapewne zmarła młodo. Zofia, w r. 1582 jeszcze niezamężna (I. Kal. 48 s. 940), dostała na poczet posagu zapis długu 500 zł od brata Mikołaja (Kc. 119 k. 175). tego brata, ją i siostrę Jadwigę kwitował t.r. stryj Mikołaj (I. Kal. 48 s. 940). Przed r. 1586 (zapewne w 1585 r.) wyszła za Hieronima Pogorskiego. Jadwiga, niezamężna, dostała w r. 1589 od stryja Jana Ł-go zapis długu (P. 951 k. 303).

Mikołaj, syn Stanisława i Trąmpczyńskiej, ur. ok. r. 1567 (Kc. 119 k. 175), od ciotki Doroty z Trąmpczyńskich Mojaczewskiej otrzymał w r, 1570 części w Kretkowie i Żernikach, ktore na nią spadły po matce (R. Kal. 3 k. 199). W tych wsiach był dziedzicem także i tych części, które odziedziczył był po rodzicach, a które w r. 1586 sprzedał wyderkafem za 1.820 zł stryjowi Janowi Ł-mu (P. 1399 k. 765).Temu stryjowi części owe w r. 1589 sprzedał wiecznością za 3.700 zł (P. 1400 k. 282v). Nie żył juz w r. 1610, pozostawiwszy z nieznanej mi żony synow, Stanisława, Aleksandra i Andrzeja (P. 984 k. 650). O Aleksandrze i Andrzeju nie wiem nic więcej. Stanisław w r. 1636 cedował małżonkom Rakowskim sumę 500 zł zapisaną sobie w grodzie wieluńskim przez Adama Skrzypińskiego (I. Kal. 2 s. 1065). Współcześnie z nim żył Stanisław Ł., syn Stanisława i Gorzyckiej, a może też i Stanisław Ł., syn Stanisława i Drzewieckiej (zob. niżej), stąd niezmiernie łatwo ich mylić. Jednak ów zapis w grodzie wieluńskim ośmiela do sugerowania identyczności Stanisława, syna Mikołaja, z Ł-im tego imienia, działającym w latach 1622-1649 na terenie powiatu ostrzeszowskiego.

Stanisław, ożeniony 1-o v. z Trąmpczyńską (P. 1111 IV k. 53v), 2-o v. mąż Jadwigi Mączyńskiej, wespół z tą drugą żoną w r. 1622 otrzymał zapis 3.000 zł długu od Jana Tomickiego, od którego oboje wydzierżawili też wtedy wieś Borowno i czterech kmieci z Łęki w p. wieluń. (I. Kal. 88a s. 1271). Od Jerzego i Zofii małżonków Rościszewskich Stanisław w r. 1623 kupił za 4.000 zł części Domanina w p. ostrzesz. (R. Kal. 10 k. 81). Od Filipa Rossowskiego w r. 1643 kupił za 5.333 zł części w Strzyżewie p. ostrzesz. Było to już zresztą jedynie formalne dopełniemnie wcześniejszej transakcji nabycia owej wsi od Stanisława i Jakuba Rossowskich, którzy działali także w imieniu swego brata Filipa (R. Kal. 13 k. 25v). Części zwane "Rostogowskimi" w Strzyżewie i Drusznikowach p. ostrzesz. w r. 1649 zastawił za 10.000 zł Gabrielowi Osińskiemu (I. Kal. 115 s. 993). Od swego zięcia, Adama Osinskiego, w r. 1652 wziął w zastaw za sumę 5.000 zł jego części w tychże dwóch wsiach (I. Kal. 133 s. 142). Nie żył już w r. 1655, kiedy owdowiała Jadwiga została skwitowana przez córke Rokossowską z 300 zł (ib. 121 s. 435). Żyła jeszcze ta Jadwiga w r. 1673 (ib. 133 s. 158), nie żyła zas 1686 r. (P. 1111 IV k. 53v). Synem Stanisława z pierwszej żony był Stanisław, z Mączyńskiej zaś pozostał syn Maciej. Ten Maciej w r. 1644 jako jedyny spadkobierca bezpotomnego brata Stanisława kwitował z 330 zł Adama Głoskowskiego (I. Kal. 110a, s. 1209). Występował w r. 1645 jako jeden ze spadkobierców ciotecznego brata, Stanisława Zakrzewskiego, syna Marcina i Anny Mączyńskiej (Z. T. P. 29 s. 2233). Zapewne umarł bezpotomnie. Nie wiem, z którego małżeństwa pochodziły corki, Anna, żona Macieja Mierzewskiego, zmarła przed r. 1667, i Marianna, żona 1-o v. Leopolda Świejkowskiego, 2-o v. (przed r. 1653) Adama Osinskiego, 3-o v. Mariana (Marcina?) Miecznikowskiego, wdowa w r. 1673, umarła między r. 1681 a 1686. Spośród córek urodzonych z Mączyńskiej, Katarzyna wyszła przed r. 1643 za Krzysztofa Adama Głoskowskiego, żyjącego jeszcze w r. 1646, 2-o v. przed r. 1656 zaślubiła Krzysztofa Rokossowskiego (Rokoszewskiego), oboje zmarli po r. 1680. Marcjanna wyszła przed r. 1667 za Kaspra Droszewskiego, była wdową w latach 1673-1686. Jadwiga przed r. 1667 zaślubiła Jana Krzyżanowskiego, oboje żyli jeszcze w r. 1690. Krystyna wreszcie, wydana przed r. 1667 za Macieja Godurowskiego, wdowa w latach 1686-1700, nie żyła już w r. 1713. Kiedy w r. 1686 siostry, Jadwiga., Krystyna i Marcjanna, oraz spadkobiercy zmarłych, Marianny, Anny i Katarzyny, występowali jako sukcesorowie przyrodniego brata Stanisława, asystował owym siostrom jako brat rodzono-stryjeczny Kazimierz Ł.(P. 1111 IV k. 53v). Żyło wtedy_dwóch Kazimierzów Ł-ch, syn Jana i syn Mikołaja. Obaj byliby braćmi stryjeczno-rodzonymi dla ewentualnych córek Stanisława, syna Stanisława i Gorzyckiej. Nie jest to jednak decydujące dla określenia identyczności ojca tych pań, bo pojęcie "stryjecznego" (czasem i "rodzono-stryjecznego"!) bywało nader rozciągliwe. W stosunku do córek Stanisława syna Mikołaja, ich "stryjeczność" byłaby tylko o dwa stopnie dalsza.

2. Mikołaj syn Jana i Cieleckiej, wymieniony w donacji ojca w r. 1543 (P. 1395 k. 64v), dziedzic części w Łaskawach (P. 894 k. 1011), mąż Anny Dziećmiarowskiej, córki Wojciecha, która w r. 1553 połowę Dziećmiarek p.gnieźn. sprzedała za 1.000 zł Franciszkowi Turkowi Łąckiemu (P. 1396 k. 136v). Mikołaj od szwagra, Marcina Kroczyńskiego, uzyskał w r. l554 zobowiązanie, iż oprawi Dorocie Ł-ej, swej żonie a siostrze Mikołaja, posag l00 zł (Py. 174 k. 687v). Anna Dziećmiarowska umarła w r. 1554 lub 1555 (P. 895 k. 258, 896 k. 54v). Mikołaj od brata Stanisława kupił w r. 1555 za 600 zł jego całe części w Łaskawach (P. 787 k. 30v). Ożenił się 2-o v. z Ewą Kołacką, córką Macieja, wdową 1-o v. po Sebastianie Kanclerzewskim, z którą w r. l556 spisał wzajemne dożywocie (P. 1396 k. 354v; Kośc. 240 k. 414v). Od Marcina Zborowskiego, wojewody kaliskiego, kupił część w Kolniczkach zwaną "Masłowską", do której wwiązany w r. 1558 (Kośc. 238 k. 54). Od brata Jana w r. 1561 o- ' trzymał też jego cześć Łaskaw (Kośc. 346 k. 44). Skwitowany w r. l562 przez siostrę Dorotę zamężną Kroczyńską z majątku rodzicielskiegó (P. 904 k. 681). Na połowie wsi Łaskawy i Małe Kolniczki w r. 1565 oprawił 700 zł posagu trzeciej swej żonie, Agnieszce Zadorskiej, córce Wojciecha (Kośc. 346 k. 59). Jako opiekun swego nieletniego bratanka Mikołaja, syna Stanisława, kwitował w r. 1570 Jerzego Złotkowskiego ze 100 zł (I. Kal. 36 s. 222). W tym charakterze w r. 1572 od wdowy po Stanisławie Ł-m wydzierżawił części w Kretkowie i Żernikach (P. 110 k. 351). Pół łana pustego "Krzemieniewskiego" w Kolniczkach sprzedał w r. 1574 za 100 grz. Bartłomiejowi Lisieckiemu (P. 1398 k. 399v). Czwarta jego żona, Anna Kawiecka, córka Mikołaja, wespół ze swą siostrą Otylią, owdowiałą Dobczyńską, sprzedały w r. 1576 części w Kawczu za 3.000 zł Piotrowi Kawieckiemu (P. 1398 k. 675v). Mikołaj oprawił jej na połowie Łaskaw w r. 1577 posag 500 zł (ib.k. 763). Był w r. 1580 burgrabią ziemskim pyzdrskim (P. 953 k. 670). Krzysztof Mojaczewski scedował mu dany przez zmarłego Stanisława Ł-go zapis na 1.000 zł wraz z posesją części Kretkowa i Żernik, zaś Mikołaj w r. 1582 scedował to bratu Janowi Ł-mu (I. Kal. 48 s. 939). Skwitowany w r. 1592 przez córkę Zofię zamężną Pijanowską z majątku rodzicielskiego (P. 957 k. 343). Żona Anna z Kawieckich skasowała w r. 1592 swą oprawę (ib. k. 342), bowiem Mikołaj t.r. całe swe części w Łaskawach i Kolniczkach sprzedał za. 9.000 zł Kasprowi Rozdrażewskiemu z Nowegomiasta (P. 787 k. 126v). Tej żonie w r. 1593 oprawił 2.000 zł na połowie posiadanych sum (P. 1401 k. 22v). Od Stanisława Witosławskiego, łowczego inowrocławskiego, w r. 1595 nabył wyderkafem za 6.000 zł wieś Pałczyno w p. bydg. (N. 219 k. 195v). Synów swych, Jeęzego, Stanisława i Andrzeja skwitował w r. 1598 z czynszu rocznego 200 zł (P. 968 k. 1004). Umarł przed r. 1606 (G. 68 k. 223; Kc. 125 k. 24v). Córki Mikołaja: Anna, Katarzyna, Jadwiga i Zofia. W imieniu Anny i Katarzyny (urodzonych z Dziećmiarowskiej) ojciec ich kwitował w r. 1555 Jerzego Ułanowskiego z połowy sumy 40 grz., zapisane przez dziada macierzystego tych swych córek (P. 896 k. 54v). Anna wyszła przed r. 1580 za Marcina Chłapowskiego, z którym żyła jeszcze w r. 1590, a w r. 1603 występowała już jako wdowa. 0 Katarzynie nie wiem nic więcej. Jadwiga (nie wiem z której żony, może z Kawieckiej?), niezamężna w r. 1589 uzyskała wtedy od stryja Jana Ł-gó zapis długu (P. 951 k. 303). Zaślubiła przed r. 1591 Franciszka Dobrosołowskiego. Oboje żyli jeszcze w r. 1595. Wreszcie Zofia, urodzona z Kawieckiej, niezamężna w r. 1589 (Py. 125 k. 122), zaślubiła przed r. 1592 Jana Pijanowskiego. Oboje żyli jeszcze w r. 1619, ona, bezpotomna umarła przed r. 1639. Spośród synów, o Jerzym i Stanisławie, nie wiem z której pochodzili żony, zapewne z pierwszej? (P. 932 k. 209). Andrzej rodził się z trzeciego małżeństwa z Zadorską.

1) Jerzy, syn Mikołaja, asystował w latach 1579 i 1580 przy czynnościach prawnych siostrze Annie zamężnej Chłapowskiej (P. 932 k. 289, 935. k. 670). Kiedy w r. 1588 miał się żenić z Reginą z Palędzi Żydowską, córką Wojciecha i Anny Dobrosołowskiej, dostała ona od swego przyszłego teścia zobowiązanie zastawienia jej Kolniczek Małych za sumę 1.000 zł wtedy jej zapisaną przez matkę Annę, wdowę 2-o v. po Sebastianie Ciosnowskim (P. 949 k. 651v). Regina, już jako żona Jerzego, została wwiązana w r. 1589 do Palędzi Nadolnych w p. gnieźn., własności jej braci, Sebastiana, Macieja i Michała Żydowskich (Py. 125 k. 268), a skwitowała tych swych braci z 800 zł w r. 1592 (P. 958 k. 274v). Od Mikołaja Nowomiejskiego cz. Rozdrażewskiego i żony jego Doroty ż Mniskich nabył Jerzy w r. 1591 wyderkafem za 1.500 zł na trzy lata części wsi Jeżewo i Wycisłowo p. kośc. (P. 955 k. 274v). Od Stanisława Biegańskiego uzyskał w r. 1.599 zobowiązanie sprzedaży części Bieganina w p. kal. za 3.000 zł (Kośc. 279 k. 244v). Dla swych zrodzonych z Żydowskiej dzieci w r. 1610 ustanowił opiekunów: żonę, brata Andrzeja Ł-go, szwagra Jana Pijanowskiego (P. 984 k. 886v). Wespół z córką Katarzyną skwitował w r. 1637 tego Pijanowskiego z 500 zł zapisanych jej przez zmarłą ciotkę Zofię Ł-ą, żonę tego Pijanowskiego (Kośc. 297 k. 334v). Być może, iż żył jeszcze w r. 1638 (P. 1419 k. 335v). Córka Katarzyna wyszła przed r. 1638 za Pawła Cybulskiego, oboje żyli jeszcze w r. 1646.

2) Stanisław, syn Mikołaja, występował w r. 1579 (P. 932 k. 289). Z żoną Barbarą Drzewiecką z Ostrowa, córką Wojciecha, spisywał wzajemne dożywocie w r. 1595 (P. 1401 k. 647). Barbara ta, spadkobierczyni zmarłej Jadwigi Spławskiej, wdowy po Mikołaju Rybińskim, sprzedała w r. 1598 swe części w Mikoszkach i Jarogniewicach w p. kośc., odziedziczone po niej, za 900 zł Stanisławowi Konarzewskiemu (P. 1402 k. 360v). Wziętą za żoną wieś Ostrów w p. kośc. Stanisław wydzierżawił był Kociuskim i w r. 1598 kwitował się z nimi z owej dzierżawy (P. 968 k. 389v). Z żoną skwitował się w r. 1600 z wzajemnego dożywocia, zobowiązał się oprawić jej 1.450 zł posagu, zaś dla zrodzonych z niej dzieci, tj. Stanisława i Barbary, mianował opiekunami: swego ojca Mikołaja, braci Jerzego i Andrzeja oraz Stanisława Konarzewskiego (P. 970 k. 1048v). Od Jana Szyszkowskiego kupił w r. 1601 za 6.200 zł połowę jego części w Raczkowie oraz w pustkach Małkowo i Zdzary w p. gnieźn. (P. 1404 k. 121). Na połowie Raczkowa w r. 1604 oprawił 1.250 zł posagu żonie (ib. k. 1117). Od Wojciecha Palędzkiego w r. 1605 wydzierżawił Karniszewo w p. gnieźn. (G. 68 k. 296v). Nie żył już w r. 1608 (Kc. 125 k. 319v). Barbara Drzewiecka była w r. 1612 2-o v. żoną Jana Przybińskiego (P. 988 k. 93v, 104v). Synowie: Wawrzyniec, o którym niżej, i Stanisław, wspomniany ostatni raz w r. 1610, kiedy Mikołaj Spławski zapisywał mu dług 200 zł (Ws. 25 k. 433; P.984 k. 650). Córka Barbara, o której było już wyżej, uzyskała w r. 1608 zapis 400 zł od Władysława Grodzieckiego (Kc. 125 k. 319v). Skwitowała Grodzieckiego z tej sumy w r. 1617, kiedy była już klaryską w Gnieźnie (G.74 k. 180v), pod imieniem Kunegundy. Swoją połowę w Raczkowie, Małkowie i Zdzarze, w r. 1649 sprzedała za 15.000 zł Adamowi Raczkowskiemu (P. 1424 k. 390v). Była wikariuszką w r. 1651 (G. 82 k. 433), ksienią 1663 r. (P. 1425 k. 33v).

Wawrzyniec, syn Stanisława i Drzewieckiej, wspomniany w r. 1610 (P. 984 k. 650), swej żonie Reginie Komorowskiej oprawił w r. 1628 posag 200 zł (P. 1416 k. 69v). Był niewątpliwie bezdzietny i nie żył zapewne w r. 1639, bowiem wtedy majątkiem ojcowskim dysponowała już zakonnica Barbara-Kunegunda (G. 80 k. 624).

3) Andrzej, syn Mikołaja i Zadorskiej, towarzyszył w r. 1589 przy czynności prawnej siostrze Chłapowskiej (P. 952 k. 517v), Żoną jego była Agnieszka Spławska, córka Benedykta i Anny Gorzyckiej, w r. 1598 współspadkobierczyni Jadwigi ze Spławskich Rybińskiej (P. 968 k. 31, 1415 k. 94). Andrzej t.r. skwitował ojca z oprawy swej matki (P. 968 k. 33). Oboje z żoną w r. 1599 dokonali z Janem Szczytowskim i jego żoną Barbarą Spławską podziału Wyskoci w p. kośc., wsi spadłej na te siostry Spławskie po ojcu ich Benedykcie (Kośc. 279 k. 230v). Andrzej żonie zapisał w r. 1600 sumę 2.500 zł wiana (P. 1403 k. 485v). Oboje małżonkowie w r. 1602 zobowiązali się części w Wyskoci sprzedać Janowi Kroczyńskiemu ze Skoroszewic (Py. 131 k. 65v), czego dopełnili za 3.200 zł. w r. 1608 (P. 1406 k. 352v). Pewne cząstki roli w Wyskoci Agnieszka w r. 1602 sprzedała za 100 zł Łukaszowi Gułtowskiemu z Racatu (P. 1404 k. 414). Od Stanisława Prusimskiego Andrzej kupił t.r. za 5.000 zł całą wieś Baranowo w p. kośc. (P. 1404 k. 614v). Dla swych dzieci zrodzonych ze Spławskiej w r. 1611 mianował opiekunów (Ws. 28 k. 52v). Od Wawrzyńca Tworzyjańskiego kupił w r. 1613 za 9. 000 zł części Tworzyjanic i Tworzyjanek Małych w p. kośc. (P. 1408 k. 436), ale już w r. 1618 sprzedał te dobra za 8.000 zł szwagrowi Janowi Pijanowskiemu (P. 1411 k. 293). Żonie w r. 1619 oprawił posag 3.000 zł (P. 1411 k. 561). Wydając w r. 1621 córkę Zofię za Jana Gogolewskiego z Gogoli w pow. ciechanowskim, zapisał temu przyszłemu zięciowi w posagu za nią 1.000 zł gotowizną i 300 zł w wyprawie (Kc. 127 k. 508v). Od Jana Rogalińskiego w r. 1624 kupił w r. 1624 za 550 złdom i grunt w Poznaniu przy ul. Psiej (P. 1414 k. 1112v). Od drugiego przyszłego zięcia, Krzysztofa Brodzkiego, w r. 1625 uzyskał zobowiązanié, iż po odebraniu posagu za Dorotą Ł-ą da jej oprawę (Kc. 19 k. 398). Agnieszka z Spławskich, współspadkobierczyni wuja Stanisława Gorzyckiego, części w Gorzycku Starym i Gorzeniu p. pozn. wespół ze swą cioteczną siostrą, Agnieszką z Kurnatowskich Kosicką, sprzedała w r. 1625 za 10.666 zł Jakubowi z Rakoniewic Ossowskiemu (P. 1415 k. 94). Andrzej wspólnie z żoną w r. 1626 od Seweryna Buszewskiego nabył wyderkafem za 8.000 zł części Mrowina i Przebrodna p. pozn. (P. 1415 k. 640v). Nie żył już w r. 1631, kiedy Stanisław Chłapowski, skarbnik poznański, zrzekał się opieki nad jego dziećmi (Kośc. 296 k. 80v). Owdowiała Agnieszka "z Wyskoci" dom drewniany z placem przy ulicy Podgórcze(!) w Poznaniu(?) w r. 1632 sprzedała za 330 zł Stanisławowi Szołdrskiemu (P. 1417 k. 573). Zrobił w r. 1651 zapis na rzecz konwentu dominikanów poznańskich (P. 1094 k. 370v). Nie żył już w r. 1652 (P. 1064 k. 573). Syn Świętosław. Z córek, Zofia, jak widzieliśmy, wydana w r. 1621 lub 1622 za Jana Gogolewskiego, nie żyła już 1658 r. Dorota poszła w r. 1625 za Krzysztofa Brodzkiego. Marianna wreszcie była w r. 1653 żoną Marcina Trąmpczyńskiego, nie żyła już w r. 1665.

Świętosław, syn Andrzeja i Spławskiej, dominikanin poznański, w r. 1652 kwitował Wojciecha Karszeckiego z prowizji od sumy 3.000 zł, zapisanych zmarłej matce (P. 1064 k. 573). Procesowany był w r. 1655 przez siostrzeńców Gogolewskich (P. 180 k. 157). Nie żył już 1661 r., a jako spadkobiercy występowali wtedy owi Goglewscy (P. 186 k. 385v).

3. Jan, zwany niekiedy "Młodszym", syn Jana i Cieleckiej, objęty ojcowską donacją dóbr z r. 1543 (P.1395 k. 64v) oraz zapisem długu 300 grz. danym synom w r. 1.547 (Py. 172 k. 344). Jeszcze nieletni w r. 1555 (P. 787 k. 30v). Cz ęści po rodzicach w Łaskawach dał w r. 1561 bratu Mikołajowi (Kośc. 346 k. 44) i uzyskał od tego brata zapis 200 zł długu, zaś skwitował go 500 zł (Kośc. 240 k. 397, 400v). Jego pierwszą żoną była Anna Szypłowska, córka Piotra i zapewne Zofii Zorzewskiej (P. 911 k. 63), która to Anna w r. 1563 wespół ze swymi niezamężnymi siostrami, Reginą, Zofią i Katarzyną, procesowała Wawrzyńca_ Kębłowskiego, dziedzica części w pustce Usłodzino (Py. 179 k. 427v). Jan w r. 1567 od ks. Jerzego Szypłowskiego, plebana w Nowymmieście, stryja swej zmarłej żony, dostał "z miłości krewniackiej" części w Szypłowie i w pustce Usłodzino p. pyzdr. (P. 1397 k. 551). T.r. na połowie swych części w tych dobrach oprawił 530 zł posagu drugiej żonie, Dorocie Bieczyńskiej, córce Stanisława (P. 1397 k. 613v). Wraz ze swą nieletnią córką Anną, urodzoną z Szypłowskiej, i z siostrami tej zmarłej żony dalej w r. 1567 procesował się z Kębłowskim o podział pustki Usłodzino (Py. 106 k. 381). Od Reginy z Szypłowskich Kijewskiej, siostry tej żony, otrzymał w r. 1568 "z miłości powinowatej" donację jej części w obydwu tych wsiach (P. 1397 k. 686v), zaś Jan "Gocz" Wardęski zobowiązał się w r. 1572, pod zakładem 300 zł, stawić przed aktami swą żonę Katarzynę Szypłowską, aby dokonała na rzecz Ł-go rezygnacji swoich tam części (P. 110 k. 126), czego ta Katarzyna dokonała w r. 1577 (Py. 31 k. 113v). Po raz trzeci żenił się Jan z Urszulą Staręską, córką Benedykta, i jeszcze przed ślubem, 23 I 1577 r. na połowie części w Szypłowie i w pustce Usłodzino, podległych kiedyś_oprawie pierwszej żony, zapisał 1.400 zł stanowiących posag tej Urszuli (P. 929 k. 196, 1398 k. 705). Wkrótce potem Urszula zmarła, a już w r. 1579 Jan żenił się czwarty raz, biorąc Jadwigę Zieleńską, córkę Macieja. Jeszcze przed ślubem zobowiązał się oprawić jej posag 500 zł na połowie części w Szypłowie i Usłodzinie (Py. 116 k. 126v). T.r. dał zobowiazanie, iż wsie Dąbrowa i Kotowo oraz pustkę Brudzewko w p. pyzdr. sceduje w połowie Katarzynie z Gajewskich Koszutskiej oraz jej synom, w połowie Annie z Szypłowskich Koszutskiej i jej córkom (P. 932 k. 170). Od siostry pierwszej swej żony, Zofii z Szypłowskich Jezierskiej, w r. 1579 dostał jej części w Szypłowie (N. 215 k. 248v). W r. 1580 ta Zofia skwitowała go z sum z tytułu dzierżawy Szypłowa i Usłodzina oraz ze spadku po jej stryju ks. Jerzym Szypłowskim (N.158 k. 8v). Zofia Jezierska w r. 1581 ponowiła tę donację (N. 215 k. 277v). Żona Jana, Jadwiga Zieleńska oprawę swą na Szypłowie i pustce Usłodzino w r. 1582 cedowała Wojciechowi Mieszkowskiemu (Py. 119 k. 29). Wojciech Staręski, brat rodzony zmarłej Urszuli, trzeciej żony Jana, skwitował go w r. 1584 z ruchomości i z wyprawy po siostrze (P. 943 k. 713). To samo uczynił inny jej brat, Stefan Staręski, ęotmistrz, występujący w r. 1585 jako jej współspadkobierca (P. 944 k. 627v.). Dla swych dzieci zrodzonych z czwartej żony, tj. dla Zofii, Jadwigi i Jerzego, mianował Jan w r. 1588 opiekunką tę żonę (P. 949 k. 42v). Od Jarosza Rozdrażewskiego z Nowegomiasta uzyskał w r. 1588 zobowiązanie, iż swej żonie a córce Jana, Annie Ł-ej, oprawi 500 zł posagu (P. 950 k. 361v). T.r. za inną swą córką, Katarzyną, za pisał w posagu jej przyszłemu mężowi, Wojciechowi Kłobukowskiemu sumę 400 zł (Kc. 120 k. 184v). Szypłowo i pustkę Usłodzino rezygnował Wojciechowi Mieszkowskiemu, co w r. 1589 aprobowała córka Anna zamężna, Rozdrażewska (P. 951 k. 98v). Od bratanka Mikołaja Ł-go kupił t.r. za 3.700 zł części w Kratkowie i Żernikach (P. 1400 k. 282v) i na połowie tych dóbr oprawił 700 zł posagu żonie Jadwidze Zieleńkiej (ib. k. 317). Od Jakuba i Stanisława braci Zieleżskich kupił w r. 1593 za 3.000 zł części we wsiach: Zieleniec, Tarnowo Nowawieś, Spławie i na przedmieściu Pyzdr Rybitwy (P. 1400 k. 1018). Swe części w Kretkowie i Żernikach oraz w młynie żernickim na rzece Prośnie sprzedał t.r. za 6.000 zł. Jakubowi Skrzypińskiemu (P. 1401k. 108v J Temu Skrzypińskiemu w r. 1594 dał prawo patronatu kościoła w Kratkowie (ib. k. 261v). Swe dobra we wsiach: Zieleniec, Tarnowo, Spławie, Nowawieś oraz rybaków na przedmieściu Pyzdr w r. 1596 sprzedał za 2.700 zł Dorocie Mielżyńskiej, wdowie po Tomaszu Zieleńskim (P. 1402 k. 824). Swej żonie t.r. oprawił 100 zł posagu na sumie 2.000 zł otrzymanej t.r. od Jana z Górki Roszkowskiego, kasztelana przemęckiego (ib. k. 155). Spisywał z nią wzajemne dożywocie w r. 1600 (R. Kal.7 k. 383v), a nie żył już w r. 1603, kiedy to "nieosiadłą" wdowę pozywał syn zmarłego, Stanisław Ł., o to, iż była winna w sześć tygodni po śmierci męża wydzielić temu pasierbowi, zrodzonemu z Bieczyńskiej, jego część dóbr, dokonując w ten sposób działów pomiędzy nim a jego braćmi z niej zrodzonymi (Py. 131 k. 275). Jadwiga Zieleńska w r. 1617 połowę Podlesia w p. pyzdr. sprzedała za 4.000 zł synowi Andrzejowi (P. 1410 k. 384). Nie żyła już w r. 1623 (P. 152 k. 650v). Chyba to ta sama Jadwiga. Ł-a była w r. 1602 dzierżawczynią miasta Jarocina? (Rel. Kal. 1 k. 365, 439v). Z Bieczyńskiej był syn Stanisław, z Zieleńskiej: Jerzy, Jarosław cz. Hieronim i Andrzej. Spośród córek, Anna rodziła się z Szypłowskiej, Katarzyna zapewne z Bieczyńskiej, Zofia i Jadwiga z Zieleńskiej. Anna występowała w r. 1580 jako współspadkobierczyni ks. Jerzego Szypłowskiego, plebana w Nowymmieście (P. 934 k. 343v). Przed r. 1589 wyszła za Hieronima (Jarosza) Rozdrażewskiego z Nowegomiasta, zmarłego między r. 1589 a 1590. Była już w r. 1590 2-o v. żoną Jana Jastrzębskiego, zmarłego między r. 1604 a 1606. Trzecim jej mężem był poślubiony w r. 1607 Mikołaj Pawłowski. Oboje żyli jeszcze w r. 1624. Katarzyna wyszła w r. 1588 za Wojciecha Kłobukowskiego, żyli jeszcze oboje 1605 r. Zofia poślubiła 1-o v. przed r. 1598 Stanisława Markowskiego, zaś 2-o v. między r. 1614 a 1616 Michała Gogolewskiego (Gogolińskiego?) i umarła między r. 1620 a 1624. Jadwiga była w r. 1606 żoną Jana Mieszkowskiego, zmarłego w r. 1624 lub 1625. Ona żyła jeszcze 14 VII 1631 r.

1) Stanisław, syn Jana i Bieczyńskiej, wespół z żoną Małgorzatą Gorzycką zawierał w r. 1601 z Krzysztofém Czeszewskim kontrakt dzierżawy wsi Gorynia(?) w p. kośc. (Kośc. 281 k. 246v). Tej swej żonie córce Macieja Gorzyckiego, oprawił w r. 1601 na połowie dóbr 900 zł posagu (P. 1404 k. 64). Wespół. z młodszymi braćmi w r. 1603 skwitowany przez siostrę Markowską z dóbr po rodzicach (Py.131 k. 289), dostał t.r. od jej męża, Stánisława Markowskiego, zobowiązanie sprzedaży za 2.000 zł części wsi Podlesie p. pyzdr. Żerniki p. kal. (Py. 131 k. 348v). Oboje z żoną w r. 1613 kwitowali się z Maciejem Grąblewskim z kontraktu dzierżáwy części Grąblewa w p. kośc. ( Kośc. 290 k. 324v). Po jej śmierci Stanisław ożenił się z Anną Bojanowską, córką Macieja, wdową 1-o v. po Łukaszu Jaraczewskim, której w r. 1619, krótko przed ślubem, oprawił posag 250 zł (P. 1411 k. 510). Nie żył juz w r. 1631 (Kośc. 296 k. 80v). Wdowa w r. 1645 kwitowała ze swego posagu i wiana pasierbów, Jana, Stanisława i Mikołaja Ł-ch (W. 38 k. 702v). Z Gorzyckiej były tez i córki. Z nich, Dorota, której ciotka Anna Pawłowska w r. 1610 zapisała dług 400 zł (P. 984 k. 177). Potem przed r. 1626 wyszła ona za Andrzeja Łojewskiego, a żyli jeszcze oboje w r. 1638. Anna przed r. 1631 poślubiła Wojciecha Kamieńskiego. Regina przed r. 1638 wyszła za Mikolaja Lutoborskiego. Wreszcie Marianna, niezamężna, nie żyła już w r. 1638 (P. 1419 k. 355v). Córki Małgorzaty Gorzyckiej dziedziczyły, obok innych spadkobierców, po swym rodzonym wujy Stanisławie Gorzyckim części w Gorzycku Starym i Gorzeniu w p. pozn. Najpierw Dorota Łojewska w r. 1625 swoją część spadku sprzedała za 666 zł Jakubowi Ossowskiemu (P. 1415 k. 94)., potem zrobiły to samo, Anna Kamienska w r. 1631 za taką sumę (P. 1417 k. 136v), Regina Lutoborska w r. 1637 za 634 zł (P. 1419 k. 175v)., i znów Dorota wespół z braćmi, Janem i Stanisławem, ich część po zmarłej siostrze Mariannie w r. 1638 za 285 zł (P. 1419 k. 355v). Z Gorzyckiej pochodziła również córka Katarzyna, żona Pawła Świejkowskiego, bezdzietna, juz nie żyjąca w r. 1679. Z Bojanowskiej była córka Jadwiga, ochrzcz. 20 IV 1620 r. (LB Szamotuły), której dalszych losów nie znam.

(1) Jan, syn Stanisława i Gorzyckiej, asystował w r. 1625 przy transakcji siostry Doroty Łojewskiej (P. 1415 k. 94), a w r. 1631 przy transakcji siostry Kamieńskiej (P. 1417 k. 136v). Uczestniczył, jak widzieliśmy, w sprzedaży części w Gorzycku Starym i Gorzeniu, dobrach odziedziczonych po siostrze, pannie Mariannie, oraz, jak to rownież widzieliśmy, skwitowany był w r. 1645 przez macochę. Niewątpliwie to ten sam Jan w r. 1658 spisywał wzajemne dożywocie żoną Eufrozyną Radzewską (P. 1070 k. 218v). Umarł między r. 1677 a 1679 (G. 86 k. 30; P. 1429 k. 68), pozostawiając synow, Kazimierza, Andrzeja i Eremiana, którzy, obok innych współspadkobierców ciotki Katarzyny Świejkowskiej, części ze spadku po Stanisławie Gorzyckim we wsiach Gorzycko Stare i Gorzeń sprzedali w r. 1679 za 1.500 zł Barbarze Annie Golczównie, wdowie po Abrahamie Unrugu, oraz synowi jej, Baltazarowi Unrugowi (P. 1429 k. 68). O Kazimierzu i Eremianie innych wiadomości nie posiadam.

Andrzej, syn Jana i zapewne Radzewskiej, jak juz wiemy, działał w r. 1679. Nie mam pewności, czy był z nim identyczny Andrzej L., który zaślubił 26 V 1676 r. Mariannę Karszecką, córkę Kazimierza (LC Witkowo; P. 1094 k. 1477). Ten Andrzej umarł między r. 1680 a 1690, kiedy Marianna szła 2-o v. za Jana Dzierżanowskiego (Kośc. 306 k. 86; I. Kal. 146 s. 71). W r. 1700 była juz 3-o v. żoną Jakuba Lubowidzkiego (P. 1139 XIII k. 100v). Watpię, czy tego Andrzeja możnaby identyfikować z Andrzejem, już nie żyjącym w r. 1681, ojcem Jana, który t.r. oprawiał posag 4.000 zł żonie Jadwidze Zakrzewskiej, córce Macieja (P. 213 III k. 73). Chronologia zapisów małżeńskich byłaby poprzez te trzy pokolenia nieco naciągnięta.

(2) Stanislaw, syn Stanisława i Gorzyckiej, współspadkobierca siostry panny Marianny Ł-ej 1638 r. (P. 1419 k. 355v), skwitowany w r. 1645 przez macochę (W. 38 k. 702v), zapewne bezdzietny.

(3) Mikołaj, syn Stanisława i Gorzyckiej, asystował siostrze Lutoborskiej przy transakcji 1637 r. (P. 1419 k. 177), swoją część spadkową po wuju Stanisławie Gorzyckim w Gorzycku Starym i Gorzeniu sprzedał w r. 1640 za 968 zł Stanisławowi i Janowi z Rakoniewic Ossowskim (P. 1420 k. 288). Żonie swej, Elżbiecie Sępowskiej, córce Jana, zapisał w r. 1649 dług 800 zł (Py. 150 s. 154). Nie żył juz w r. 1677 (I. Kal. 138 s. 956), zas Elżbieta umarła 23 IX 1693 r., w wieku ok. 80 lat (LM Św. Trójca, Gniezno). Pozostali trzej synowie, Maciej, Wojciech i Kazimierz. Córka Barbara, ochrzcz. 10 IX 1649 r. (LB Nowemiasto).

a. Maciej, syn Mikołaja i Sępowskiej, nie żył już w r. 1679, kiedy to synowie jego, Józef i Tomasz pozostawali pod opieka stryjów, Wojciecha i Kazimierza (P. 1429 k. 68). Matka owych synów była Ewa Konstancja Gorecka, córka Jana i Anny Urbańskiej, która sumę 2.000 zł, zabezpieczoną jej przez ojca na Goreczkach w p. pyzdr., cedowała w r. 1694 tym swoim synom (Kośc. 307 k. 558v). Jak się zdaje, córką Macieja była Konstancja, w r. 1694 żona Wojciecha Franciszka Chełkowskiego, a w r. 1713, krótko po 9 I, poszła 2-o v. za Walentego Chraplewskiego. Ów Chraplewski z zapisu na 3.000 zł, danego sobie przed ślubem przez żonę, skwitował w r. 1728 Tomasza Ł-go, niewatpliwie brata owej żony (G. 96 k. 88).

a) Józef, syn Macieja i Goreckiej, jako nieletni wraz z bratem Tomaszem pozostawał w latach 1679-1686 pod opieką stryja Wojciecha Ł-go (P. 1111 III k. 11; 1429 k. 68). W r. 1695 obja bracia wystawili skrypt stryjowi Kazimierzowi (I. Kal. 152 s. 353), musieli więc mieć już co najmniej lata sprawne. Józef wespół z bratem Tomaszem, jako nabywcy od matki praw do spadku po jej bracie, Stefranie Goreckim, części w Goreczkach w r. 1699 sprzedali za 11.500 zł Jakubowi Bojanowskiemu (P. 1137 IX k. 18). Józef był bezdzietny, nie żył już w r. 1745 (N. 210 k. 76).

b) Tomasz, syn Macieja i Goreckiej, w latach 1679-1686 pod opieką stryja Wojciecha, ożenił się przed 7 X 1699 r. z Konstancją Wielowiejską (Py. 156 s. 115; P. 1149 I k. 287v). Umarł między r. 1740 a 1745 (N. 206 s. 191, 193, 210 k. 76). Konstancja zmarła między r. 1734 a 1740 (N. 205 k. 53, 206 s. 191). Syn ich Stefan.

Stefan, syn Tomasza i Wielowiejskiej, występował w imieniu ojca w r. 1724 (Z.T.P.42 k. 1077), sędzia kapturowy nakielski w r. 1733, mąż Ludwiki Wedelskiej, córki Joachima i Julianny Blanckenburg, wdowy 1-o v. po Henryku Golczu, kapitanie J. Kr. Mci, która t.r. zapisała Józefowi Gołuchowskiemu 650 tal. (N. 205 k. 206). Oboje spisywali w r. 1734 wzajemne dożywocie (N. 205 k. 53). Wydzierżawili t.r. od jej ojca na trzy lata wieś Dąbki w pow. nakiel. (N. 205 k. 220). Stefan od Franciszka Golczy, syna pierwszego męża swej żony, w r. 1740 kupił za sumę 30.500 t. połowę Dąbek (N. 206 s. 193) i zaraz potem na połowie owej. połowy oprawił żonie sumę 7. 500 t., odebraną z rąk tego Golcza ( ib. s. 191). Jako spadkobierca rodziców i bezdzietnego stryja Józefa, dla podniesienia sumy zapisanej ojcu i stryjowi przez zmarłego Cerekwickiego,. starostę średzkiego, mianował w r. 1745 plenipotenta (N. 210 k. 76). Od Andrzeja, Stanisława, Kazimierza i ks. Wacława, proboszcza gryżyńskiego, braci Mąkowskich, i od ich bratanków, Kazimierza i Tomasza Mąkowskich kupił w r. 1747 za 71.000 zł wieś Gaj w p. kośc.(P. 1288 k. 116). Stefan umarł, 5 III 1777 r., pochowany u Bernardynöw w Górce.7 III (A. B. Górka, W.43). Ludwika z Wedelskich zmarła między 3 XII. 1752 r. a 1759.(LB Nakło; N. 211 k. 351). Ich synowie, Adam i Ignacy, córki, Eleonora i Teresa. Wszystkim czworgu Ludwik Żychliński, dziedzic Wiatrowa, cedował w r. 1759 sumę 6.000 zł, którą mu zapisał w r. 1750 na wsi Gaj ich ojciec (N. 211 k. 351). Eleonora we dworze w Gaju zaślubiła 26 X 1761 r. Kaspra Cerekwickiego, podczaszyca wschowskiego. Zarówno ona jak i jej siostra panna Teresa żyły w r. 1763 (N. 212 k. 94). Z synów, Ignacy w r. 1763 chyba już nie żył; bo w transakcjach mowa tylko o Adamie i dwóch siostrách.

Adam, syn Stefana i Wedelskiej, kwitował w r. 1763 Konstantego Bnińskiego, starostę murzynowskiego, dziedzica połowy Dąbek, z 1166 zł, z sumy większej, 3.500 zł, zabezpieczonej na owej połowie, należnej zaś jemu porówni z jego siostrami (N. 212 k. 94). Działał w r. 1766 jako plenipotent ojca (Kośc. 330 k. 81): Bezdzietny, nie żył już w r. 1780. Jako spadkobierca jego fortuny, głównie zapisów na Dąbkach występował wtedy Jan Korytowski, syn Anny z Ł-ch, stryjecznej siostry dziada Adama ( P. 1357 k. 138v).

b. Wojciech, syn Mikołaja i Sępowskiej, w r. 1675 mąż Doroty Kobylnickiej, córki Andrzeja i Anny Cieleckiej (Kośc. 305 k. 708; P. 1106 IV k. 80), dzierżawca Szypłowa w latach 1675-1677 (LB Nowemiasto). W r. 1679 w imieniu własnym, brata Kazimierza, bratanków po bracie Macieju oraz swych braci stryjecznych, synów Jana, z tytułu spadku po ciotce Katarzynie Ł-ej zamężnej Świejkowskiej, części po niej we wsiach Gorzycko Stare i Gorzeń w p. pozn. sprzedał za 1.500 zł Barbarze Annie Golczównie, wdowie po Abrahamie Unrugu, i jej synowi Baltazarowi Unrugowi (P.1429 k. 68). Żonie swej w r. 1683 zapisał jako posag sumę 1.750 zł (P. 1106 IV k. 80). Żyli jeszcze oboje w r. 1687 (G. 88 k. 196), nie żyli zaś w r. 1717 (P. 1154 k. 1). Synowie. ich, wszyscy trzej urodzeni w Szypłowie, Tomasz, ochrzcz. 11 XII 1677 r., Jacek, o którym niżej, Mikołaj, ochrzcz. 8 XII 1677 r. LB Nowemiasto). 0 Tomaszu i Mikołaju nie wiem nic więcej.

Jacek (Jacek Franciszek), syn Wojciecha i Kobylnickiej, ochrzcz. 18 VIII 1675 r. (ib.), spisywał w r. 1717 wzajemne dożywocie z żoną Konstancją Wierzbińską, córką Jana (P. 1154 k. 1), a mężem jej był już około r. 1706. Nie żył w r. 1724, kiedy ta Konstancja wydzierżawiła na jeden rok od Franciszka Kaliszkowskiego wieś Drachówko w p. gnieżn. (G. 94 k. 342). Idąc 2-o v. w r. 1727 za Wojciecha Jabłonowskiego, zapisała mu krótko przed ślubem, 12 II, sumę 500 zł (G. 94 k. 501v). Kwitowała się w r. 1729 z Kaliszkowskim z kontraktu dzierżawy Drachówka z r. 1724 (G. 96 k. 157v). W r. 1740 była już wdową także o po tym drugim mężu (G. 97 k. 604v). Córce swej Rozalii Ł-ej, żonie Andrzeja Lisowskiego, zapisała w r. 1743 sumę 500 zł (G. 97 k. 604v). Ta Rozalia, ur. ok. r. 1706, bowiem w r. 1766 miała mieć lat 60 (LM Palędzie Kośc.), straciła męża 21 VI 1763, sama żyła jeszcze w r. 1789.

c. Kazimierz, syn Mikołaja i Sępowskiej, w imieniu którego działał w r. 1679 brat Wojciech (P. 1429 k. 68). Był w r. 1690 mężem Marianny Kęsowskiej. W imie swoim i tej żony, jako dzierżawca wsi Brzezie zobowiązał się w r. 1704 dziedzicom tej wsi, małżonkom Rudnickim, dotrzymać kompromisu (I. Kal. 157 s. 203). Od Mikołaja Antoniego Walknowskiego w r. 1704 wziął w zastaw za 2.000 zł Węglewice i Plesy w ziemi wieluńskiej (I. Kal. 157 s. 222). Oboje byli w r. 1713 posesorami Padniewa w p. gnieźn. (P. 290 k. 171). Kazimierz w r. 1714 nazwany byłym posesorem miasta Żnina (G. 93 k. 184v), a w r. 1721 dziedzicem Palędzia Dolnego w p. gnieźń. (G, 94 k. 162v). Mowa o nim w r. 1743 jako o starcu i byłym dziedzicu_Padniewa, obecnie właśności jego wnuka, Kazimierza Korytowskiego (G. 97 k. 631v). Marianna z Kęsowskich, dziedziczka Padniewa występowała ostatni raz 22 II 1715 r. (LB Wylatowo). Ich syn Anzelm Bernard; ochrzcz. 16 III 1693 r. (LB Sarnowo), zapewne umarł młodo. Córka Anna, ochrzcz. 31 V 1691 r. ( ib.), była już w r. 1709 żoną Antoniego Korytowskiego, zmarłego przed r. 1740. Ona żyła jeszcze w r. 1755, a w r. 1780 mowa o niej jako o zmarłej. Być może, iż synem Kazimierza był także Walenty, ktory z żony Marianny miał dzieci urodzone w Padniewie, Scholastykę, ochrzcz. 7 II 1735 r., i Benedykta, ochrzcz. 30 III 1736 r. (LB Mogilno). Jeśli to był istotnie syn Kazimierza, to zapewne i on i te jego dzieci nie żyli juz w r. 1743, kiedy mowa o Korytkowskim jako o dziedzicu Padniewa.

2) Jerzy, syn Jana i Zieleńskiej, nieletni w r. 1588 (P. 949 k. 42v) w r. 1610 jeden ze współspadkobierców ciotki Anny Ł-ej, zamężnej Stęgoskiej (Kc. 126 k. 69), kwitował w r. 1611 Wojciecha Kłobukowskiego ze 130 zł (Kc. 126 k. 275). Bratu Andrzejowi przed r. 1623 sprzedał swe części po ojcu w Podlesiu i w pustce Czępiń w p. pyzdr. (Py. 47 k. 299v). Jako współspadkobierca siostry Anny, zamężnej Pawłowskiej, skwitował w r. 1628 szwagra Mikołaja Pawłowskiego z ruchomości i zapisów po niej (Ws. 41 k. 217v).

3) Jarosław cz. Hieronim, syn Jana i Zieleńskiej, w r. 1603 obok innych braci skwitowany przez siostrę Zofię, zamęzną Markowską, z dóbr po rodzicach (Py. 131 k. 289). Występował w r. 1610 jako współspadkobierca ciotki Stęgoskiej (Kc. 126 k. 69). Swych części w Podlesiu i Czępiniu wyzbył sie przed r. 1623 na rzecz brata Andrzeja (Py. 47 k. 299v). Zaginął bez wieści i w r. 1628 nie wiedziano czy jeszcze żyje (Ws. 41 k. 217v).

4) Andrzej, syn Jana i Zieleńskiej, skwitowany w r. 1603 obok braci przez siostrę Markowską (Py. 131 k. 289), od matki kupił w r. 1617 za 4.000 zł połowę Podlesia p. pyzdr. (P. 1410 k. 384) i tegoż dnia na połowie tej połowy oprawił posag 1.500 zł żonie Katarzynie Świejkowskiej, córce Adama (ib. k. 384v; Ws. 206 k. 100). Części w Podlesiu i w pustce Czępiń w p. pyzdr., zarówno te odziedziczone po ojcu, nabyte od brata Jerzego, a i tę, która miałaby przypaść bratu Hieronimowi, w r. 1622 sprzedał za 4.000 zł siostrzeńcowi Michałowi Gogolińskiemu. Katarzyna ze Świejkowskich skasowała tam swoją oprawę wiana, uzyskując nowy zapis oprawny na 2.000 zł, na połowie dóbr mężowskich (Py. 47 k. 299v, 301). Od Jana Wyszkowskiego Andrzej w r. 1624 kupił za 7.000 zł części Twardowa p. kal. (R. Kal 10 k. 166) i w r. 1625 na połowie owych części oprawił 2.000 zł posagu żonie (Ws. 206 k. 100). Pozywany w r. 1627 przez Jana Wierzchowskiego z ziemi halickiej, ktorego w r. ub. miał napaść nocą koło cmentarza w Twardowie i poranić (Py. 143 k. 29). Części Twardowa w r. 1628 sprzedał za 12.000 zł Adamowi Olbrachtowi Przyjemskiemu, oboźnemu koronnemu (R. Kal. 11 k. 1), ale już w r. 1629 odkupił je od niego z powrotem (Kośc. 386 k. 46), by je jeszcze t.r. sprzedać za 8.000 zł Andrzejowi Twardowskiemu (R. Kal. 11 k. 75). Oboje małżonkowie w r. 1638 nabyli wyderkafem za 4.000 od Samuela Gnińskiego wieś Łęki Wielkie w p. kośc. (P. 1419 k. 584), a w r. 1642 wydzierżawili od Marcjana Łochyńskiego, podwojewodziego kaliskiego, i jego żony Jadwigi Głoskowskiej, pod zakładem 3.000 zł, wieś Siedlec w p. pyzdr. (G. 80 k. 1006). Z tego kontraktu obie strony kwitowały się w r. 1645 (Kc. 129 k. 58). Andrzej w r. 1650 zapisał 500 zł długu swemu zięciowi, Maciejowi Skrzetuskiemu (Z. T. P. 30 s. 573). Oboje małzonkowie kwitowali syna Jana z 3.000 zł długu, który zapisał im był w r. 1650 (G. 82 k. 265, 796). Oprócz Jana był jeszcze inny syn, Mikołaj, o którym wiem tylko tyle, że przez brata Jana był w r. 1650 mianowany jednym z opiekunów jego dzieci (G. 82 k. 266v). Córka Jadwiga wspomniana w r. 1647 (P. 172 k. 671v, 673), występowała w r. 1648 przeciwko Teresie z Niemojewskich 1-o v. Smoguleckiej, 2-o v. Czerskiej, kasztelanowej chełmińskiej (P. 173 k. 222). W r. 1650 była już żoną Macieja Skrzetuskiego, a nie żyła w r. 1683. Inna córka, Teresa, poślubiła 1-o v. Stanisława Radeckiego, zmarłego między r. 1672 a 1674, była 2-o v. w r. 1675 żoną Kazimierza Pomianowskiego, umarła między r. 1687 a 1694.

Jan, syn Andrzeja i Świejkowskiej, ochrzcz. 24 VI 1621 r. (LB Witkowo), spisywał w r. 1644 wzajemne dożywocie z żoną Ewą Swinarską (P. 1421 k. 558). Druga jego żoną była w r. 1652 Marianna Padniewska, wdowa 1-o v. po Stanisławie Głębockim (P. 180 k. 187, 1064 k. 639v). Mając od Andrzeja, Jakuba i Władysława, braci Rogalińskich, sprzedaną sobie wyderkafem za 7.000 zł wies Oleksino w p. gnieźn., cedował w r. 1653 ów wyderkaf Barbarze Sokołowskiej, żonie Andrzeja Rogalińskiego (G. 82 k. 733v). Wspólnie z żoną w r. 1653 zapisał swym rodzicom 1.000 zł długu (ib. k. 796). Mariannę z Padniewskich ostatni raz spotykamy w r. 1655 (P. 180 k. 187). Jan był w r. 1655 posesorem wsi Skorki w p. gnieźn. (Kc. 130 k. 179v). Umarł między r. 1660 a 1664 (N. 227 k. 758v; G. 84 k. 141), potomstwa nie pozostawił. Zob. tablice 1-3.

@tablica: Łaskawscy h. Nieczuja 1

@tablica: Łaskawscy h. Nieczuja 2

@tablica: Łaskawscy h. Nieczuja 3

Wszyscy Ł-cy, o których będę mówił niżej wyszli zapewne z tych samych Łaskaw i lwia ich część to chyba Nieczuje. Czy jednak wszyscy? Piotr, syn zmarłego Mikołaja, kwitował w r. 1494 Jana Zakrzewskiego z jednej grzywny długu należącego się jego ojcu (G. 16 k. 72v). Ten sam chyba Piotr w r. 1501 od Macieja Swinarskiego kupił za 22 grz. dwa łany w Wilamowie p. gnieźn. (P. 1389 k. 158v). Jan, mąż Małgorzaty Bielejewskiej, którą skwitował w r. 1511 jej rodzony siostrzeniec, Andrzej Kretkowski, urodzony z Marty Bielejewskiej, z reszty posagu swej matki z dóbr macierzystych Bielejewo i Usłodzino p. pyzdr. (Py. 170 k. 6v). Ów Jan, obok Wawrzyńca Kolnickiego, ręczył w r. 1514 za swych poddanych w Bielejewie, iz będą żyć w pokoju z Marcinem Wargowskim i żoną jego Małgorzatą (P. 866 j. 4v). Córka tego Jana, Barbara Ł-a, żona Mikołaja Kolnickiego "Masłka", kwitowała w r. 1521 ojca z dóbr rodzicielskich w Łaskawach i Bielejewie (P. 876 k. 499v, 1392 k. 414v).

Mikołaj, juz nie żyjący w r. 1516, ojciec Macieja i Anny, ktorzy wtedy, jeszcze nieletni, w asystencji stryja Jana Łobeskiego i wuja Piotra Zaworskiego swoją częśc w Łaskawach sprzedali wyderkafem za 100 grz. Wawrzyńcowi Ł-mu, o którym było wyżej (P. 1392 k. 72v). Czy nie identyczna z ta Anna, Anna Ł-a, żona Stanisława Biegańskiego, działająca w asystencji wuja(!) Jana Łobeskiego, która w r. 1526 swe części w Bielejewie i Usłodzinie sprzedala za 40 grz. Tyburcemu Jaraczewskiemu (P. 1393 k. 101). A może to jeszcze jedna córka Jana Ł-go i Małgorzaty Bielejewskiej? Wojciech Ł., w r. 1522 stryj Andrzeja Bielejewskiego, którego wujem był Jan Łobeski (P. 1392 k. 429).

Maciej Ł. "Sochal" na swych częściach w Bielejewie, jak również na części w Osieku w p. pyzdr., wyłączając część w Usłodzinie, oprawił w r. 1527 posag 100 zł żonie Annie Kopaszewskiej, córce Andrzeja Żzytowieckiego (Py. 23 k. 72). Od Jana Cieleckiego w r. 1528 kupił za 30 grz. część wsi Chrzan (Krzan) w p. pyzdr. (Py. 23 k. 75v). Nazwany w r. 1529 wujem Doroty Ł-ej, córki Wawrzyńca, żony Jana Szypłowskiego (Py. 23 k. 78). Przeprowadzając w r. 1532 działy z bratem rodzonym Wojciechem wzią sam części w Bielejewie i Usłodzinie, oddając Wojciechowi części w Łaskawach (Py. 23 k. 101v). Te części w Bielejewie w r. 1534 wymienił z Wawrzyńcem Kębłowskim, biorąc od niego części w Osieku p. pyzdr. oraz dopłate 100 grz. (P. 1393 k. 653v). Żona jego, Anna Kopaszewska cz. Żytowiecka skwitowała go w r. 1535 ze swej oprawy posagu 100 zl na częściach Bielejewa i Osieka (P. 875 k. 43), on zaś t.r. dał jej nową oprawe 100 grz. posagu na połowie części pustki Usłodzino (P. 1393 k. 723v). Jak z tego widać, wyzbył się również i Osieka. Sprzedał niewątpliwie te dobra Annie Manieckiej, żonie Marcina Kolnickiego, ją to bowiem Anna Ł-a kwitowała w r. 1536 ze swej oprawy na połowie części Osieka (P. 874 k. 40v). Maciej od Wiktoryna Manieckiego w r. 1537 kupił za 300 grz. części we wsi Koryta oraz w pustkach Nowawieś i Walendowice p. kal. (P. 1394 k. 158v). Jego żona Anna części w tychże wsiach, nabyte wyderkafem od Anny z Manieckich Kolnickiej, sprzedała wyderkafem w r. 1539 za 300 grz. Wacławowi Bronowskiemu (P. 1394 k. 257v). Maciej t.r. zrobił to samo i za taką sume ze swymi częściami (ib. k. 301; Py. 23 k. 137v). Żzona jego t.r. kupiła za 400 zł od Jana Roli Bratuskiego, wójta pyzdrskiego, części wsi Trąmpczyno, Osiny i Nowawieś p. kon. (Py. 23 k. 137v). Maciej części w Trąmpczynie z barciami w borach wsi Osiny w r. 1542 dał Janowi Trąmpczyńskiemu "Miedźwiedziowi" w zamian za jego części w Osinach i Nowejwsi (Z. Kon. 6 k. 115v). Wspólnie z Janem Trąmpczyńskim "Puczkiem" części młyna wodnego "Drzązgowskiego", należącego do wsi Trąmpczyno, sprzedali w r. 1543 za 200 grz. temuż Janowi "Miedźwiedziowi" (ib. k. 121), biorąc każdy po 100 zł (I. R. Kon. 3 k. 382v). Anna Żzzytowiecka wszystkie swe części w Zytowiecku i Kopaszewie p. kośc. sprzedała w r. 1543 za 700 grz. Annie z Manieckich Kolnickiej (Py. 23 k. 163v). Maciej w r. 1547 sprzedał Andrzejowi Kolnickiemu za 100 zł swą część wsi Stęgosze p. pyzdr. (Py. 31 k. 3v). Oboje małżonkowie wydzierżawili w r. 1549 na trzy lata od Anny Rolanki, wdowy po Janie Trąmpczyńskim "Miedźwiedziu", części dziedziczne jej synów we wsi Osiny (I. Kon. 3 k. 150). Maciej Ł. "Sochal" nie żył już w r. 1555, kiedy owdowiała Anna Kopaszewska sprzedała części w Trąmpczynie, Osinach, Nowejwsi i w młynie wodnym "Drzązgi" za 600 grz. Janowi Roli Bratuskiemu (P. 1396 k. 313v), zaś w r. 1557 tego Jana skwitowała (Py. 176 k. 7). Żyła jeszcze w r. 1566, kiedy to ją oraz córki zmarłego Macieja Ł-go, Urszulę, Zofię i Małgorzatę, pozywali Krzysztof i Andrzej Trąmpczyńscy, synowie Jana "Miedźwiedzia" o niedopełnienie rezygnacji dobr (I. Kon. 13 k. 101). Urszula była wtedy żoną Wojciecha Bogusławskiego, Zofia i Małgorzata niezamężne. Urszula w r. 1567 po śmierci Bogusławskiego była już 2-o v. żoną "uczc." Wojciecha Piwko, mieszczanina ze Słupcy, Małgorzata zaś żona "uczc." Pawła Syronia, mieszczanina grodziskiego. Obydwie były wtedy pozwane przez tych Trąmpczyńskich o niedopełnienie zobowiązania danego przez ich ojca względem sprzedaży za 600 grz. części wsi Trąmpczyno, Osiny, Nowawieś oraz młyna w pustce Drzązgi (ib. k. 479). Obie te siostry w r. 1584 zostały wwiązane do dóbr Jana Roli Bratuskiego w rezultacie procesu o zakład 430 grz. Mąż Urszuli, kołodziej w Słupcy, nazwany teraz "opatrz." Pijanowskim (ib. 18 k. 55). Tego Jana Bratuskiego pozywał w r. 1585 Jan Ł. o zagarnięcie siłą części owej Urszuli we wsiach Osiny i Nowawieś (Py. 122 k. 127), zas w r. 1589, po śmierci Bratuskiego, skwitował z tej sprawy jego syna, też Jana (Py. 125 k. 286v). W jakim stosunku pokrewieństwa pozostawał ów Jan do córek Macieja, nie wiem.

Wojciech, brat rodzony powyższego Macieja, na połowie części swej we wsi Łaskawy w r. 1535 oprawił 50 grz. posagu żonie swej Katarzynie, córce Andrzeja Kopaszewskiego cz. Żytowieckiego (P. 1393 k. 717). A więc żony obu tych braci były rodzonymi siostrami. Wojciech w r. 1543 juz nie żył, zaś katarzyna wespół z rodzoną siostrą Barbarą, żona "patrz." Błażeja, czapnika z Nowegomiasta, części macierzyste w Kopaszewie sprzedały za 700 grz. Annie z Manieckich Kolnickiej (P. 1395 k. 79). Katarzyna kwitowała Ambrożego Czackiego ze 100 zł legatu zapisanego w testamencie jej i siostrom jej przez zmarłego ks. Piotra Kopaszewskiego, kanonika poznańskiego i uniejowskiego (Py. 176 k. 303v). Posiadaną na Kolniczkach Mniejszych sumę 20 grz. ze swego posagu w r. 1558 scedowała swym dzieciom, Janowi, Stanisławowi, Wojciechowi, Małgorzacie, Annie i Magdalenie (Py. 31 k. 72v). Żyła jeszcze w r. 1560, kiedy Stanisław i Wojciech swoje prawa do tej sumy przekazali bratu Janowi (Py. 31 k. 84). Stanisław i Wojciech w r. 1565 uzyskali od Sebastiana Pierzchlińskiego zapis 200 zł długu (Kośc. 243 k. 197).

Jan Ł. "Milczan", juz nie żyjący w r. 1535, miał synów, Macieja i Wojciecha "Milczanika", oraz córki, Dorotę, Zofię i Jadwigę. Siostry te skwitowały t.r. Wawrzyńca Kębłowskiego, dziedzica Bielejewa, ze swych dobr rodzicielskich (P. 875 k. 9). Czyżby ci ich bracia, Maciej i Wojciech, byli identyczni z braćmi, Maciejem i Wojciechem, o których było wyżej? Rzecz to możliwa, ale pewności nie mam. Maciej t.r. zapisał 10 grz. długu siostrze Dorocie, Wojciech zaś 8 grz. siostrze Jadwidze (P. 875 k. 11). Wojciech "Milczanik" części w Łaskawach w r. 1543 sprzedał za 300 grz. Wawrzyńcowi Kebłowskiemu (P. 1395 k. 40), który w r. 1546 procesował Dorotę, Zofię i Jadwigę (Kośc. 29 k. 82), zapewne o niedopełnienie tej rezygnacji.

Wojciech, mąż Elżbiety Popowskiej, żony 1-o v. Andrzeja Goniębickiego cz. Wyciążkowskiego, której jej syn, Marcin Goniębicki w r. 1537 sprzedał wyderkafem dwa łany puste i jeden osiadły w Goniębicach p. kośc. (Ko.sc. 345 k. 172v, 175v). Tej Elzbiecie Maciej Moraczewski w r. 1544 sprzedał wyderkafem za 73 zł połowę łana "Wtórkowskiego" w Moraczewie p. kośc. (P. 1395 k. 137v). Zawarła ona w r. 1544 ugodę z synem Marcinem dotycząca jej oprawy na częściach Goniębic i na czwartej częsci Grunówka (Kośc. 234 k. 620v, 621v). Wojciech, jak się zdaje, żył jeszcze w r. 1550, Wlżbieta zas nie żyła już w r. 1549. Dzieci Wojciecha, Jan, Piotr i panna Justyna w asyście wuja, Stanisława Popowskiego, kwitowały wtedy Macieja Moraczewskiego z 73 zł zapisanych wyderkafem na Moraczewie ich zmarłej matce (Kośc. 235 k. 162v). Justyna w r. 1550 uzyskała zapis 20 grz. od przyrodniego brata Marcina Goniębickiego (ib. k. 337v). O braciach, Janie i Piotrze, wiem jeszcze tylko tyle, że w r. 1557 pozywali ks. Stanisława, kanonika gnieźnieńskiego, i Jana, braci Słomowskich (Py. 176 k. 62v). Wspomniany wyżej Marcin Goniębicki, jak się zdaje, zwany bywał tez Ł-im. Wojciech Ł. cz. Goniębicki, syn Marcina Ł-go cz. Goniębickiego (chyba jeszcze żyjącego), był pozwany w r. 1581 przez Krzysztofa Kuranowskiego (Kośc. 261 k. 471v).

Anna Ł-a, wdowa po Michale Bobrowskim, swą częśc w Łaskawach zw. "Pyrzewską" sprzedała w r. 1538 za 200 grz. Maciejowi Brzozogajskiemu (I. i D. Z. Kal. 6 k. 322v). Michał Ł. występował w r. 1543 jako stryj Barbary z Koszutskich Rybuńskiej (P. 1395 k. 67). Jan Ł., mąż Katarzyny Szetlewskiej, corki Jakuba zw. "Stogniewem" i Elżbiety Osisłowskiej, od której to żony w r. 1549 dostał zapis 40 grz. długu (Py. 172 k. 567). T.r. oboje małżonkowie skwitowani byli przez matkę Katarzyny, obecnie żonę Tomasza Szetlewskiego "Przecha", ze 100 zł (I. Kon. 5 k. 183, 183v). Żyli jeszcze w r. 1552 (ib. 6 k. 103). Anna Ł-a cz. Szetlewska, córka Jana, niewątpliwie tego, o którym było wyżej, żona Tomasza Łubowskiego, aprobowała w r. 1604 zapisy dane przez męża w jej imieniu i przez zmarłego Stanisława Ł-go (I. Kal. 70 k. 80). Wojciech Ł., zabuity przez "uczc." Szymona przy współudziale poddanych Macieja Komorskiego. Obwołanie głowy odbyło się w Jarocinie 3 V 1572 r. przy pogrzebie na cmentarzy Św. Marcina (P. 110 k. 182v). Anna Ł-a, żona "uczc." Piotra, ślusarza w Pyzdrach, już nie żyjącego w r. 1597 (Py. 128 k. 51). Anna, wdowa po Jakubie Koszutskim w r. 1600. Anna, wdowa 1-o v. po Stanisławie Bujalskim, 2-o v. w r. 1600 żona Łukasza Kłobukowskiego, żyli jeszcze oboje w r. 1620, Anna była wdową 1623 r. Dorota, w r. 1601 żona Mikołaja Borka. Anna, w r. 1605 wdowa po Adamie Wstęgowskim. Jakub i Katarzyna, małzonkowie 1611 r. (LC Góra k. Żnina). Anna, w r. 1612 żona Andrzeja Rossakowskiego. Beata, żona Krzysztofa Radzewskiego, w r. 1616 skwitowana przez Wojciecha Szczypierskiego z 4.000 zł, za które zastawiła była mu swe dobra we wsi Łaskawy (I. Kal. 82 s. 636). Żzyli jeszcze oboje w r. 1624, nie żyli już 1639 r. Anna, w latach 1618-1624 żona Stanisława Stawskiego. Anna, córka zmarłego Jana, i jej mąż Tomasz Łukomski, oboje już nie żyli w r. 1628 (Py. 143 k. 11). Stanisławowi i żonie jego Annie Spławskiej winien był sumę 450 zł w r. 1629 Aleksander Siekowski (Ws. 41 k. 641v). Dorota, w r. 1635 wdowa po Stanisławie Pogorzelskim. Katarzyna, chrzestna w Poznaniu 4 II 1636 r. (LB. Św. Maria Magdal., Pozn.). Ks. Jan, dziekan fary średzkiej, pleban solecki 1652 r. (P. 1064 k. 419v). Andrzej, w r. 1676 mąż Marianny Karsieckiej (P. 1094 k. 1477). Anna, żona Jakuba Wróblewskiego w r. 1680. Jadwiga zmarła w Jaroszewie 11 XII 1692 r. (LM Popowo Kośc.). Panna Apolonia, chrzestna 17 VI 1731 r. (LB Św. Michał, Gniezno). Antoni, rotmistrz wojsk koronnych, pochowany 18 IV 1735 r. (Nekr. Reform. Pozn.). Jolenta, w r. 1755 wdowa po janie Badowskim. "Ur." Jan, pozostający w słuzbie Szkudlskiego, zaślubił 21 V 1760 r. pannę Jugennę(!) Konstancje Rogowską, służąca Teofili Bogusławskiej (LC Rososzyca).

Józefa Ł-a, wdowa z Czachór licząca lat 32, wyszła 2 V 1830 r. za Ludwika Bogusławskiego z Młyna (LC Droszew).

>Łaszczewscy. "Ur." Michał i Ludmiła, rodzice Marianny Brygidy, ur. w Dolsku, ochrzcz. w styczniu 1757 r. (LB Dolsk).

Felicjan (Dionizy Felicjan), syn Michała i Konstancji, obywateli Poznania, ur. 9 X 1803 r., ukończył gimn. im. Marii Magdaleny w Poznaniu 1824 r., potem prawo we Wrocławiu i Berlinie, referendariusz w r. 1827, pracował w Wągrowcu i Poznaniu. W r. 1831 poszedł do powstania i po trzech miesiącach dosłuzył się stopnia oficerskiego w batalionie strzelców kaliskich. Dostał krzyż wojskowy. Zapłacił za to dziewięciu miesiącami fortecy. Poświęcił się potem rolnictwu. Był w r. 1833 dzierżawcą Goreczek Wielkich, potem 1854 r. Jeżewa. Dziedzic Wieczyna w pow. pleszewskim 1880 r. (LC Mchy), sprzedał Wieczyn (639 ha) w r. 1883 za 426.000 m. Fryderykowi Katzeler ze Śląska (Dz. P. z 7 III). Umarł 17 IV 1883 r. w Brzostowni, pochowany w Mchach (Dz. P.). Żona jego była zaślubiona 5 V 1833 r. Paulina Matecka, córka Jana i Joanny z Weznerów, dzierżawców Sielca koło Jutrosina (LC Dubin), ur. ok. r. 1819, zmarła w Wieczynie nocą z 2 na 3 VI 1880 r., pochowana w Żegocinie (Dz. P). Syn Maksymilian (Michał Maksymilian), ur. w Goreczkach 4 VIII 1833 r., zmarł tamże 15 IV 1834 r. (LB, LM Golejewko). Jedyna ich corka, Helena (Marianna Helena), ur. ok. r. 1838, zaślubiła w Jeżewie 9 X 1854 r. Ludwika Karśnickiego, dziedzica Mchów. Umarła w taczanowie 2 II 1905 r., pochowana w Mchach. Zapewne córką Michała, a siostra Felicjana była Katarzyna, ur. ok. r. 1800, żona 1-o v. Mioduszewskiego, wyszła 2-o v. w Poznaniu w Katedrze 25 XI 1856 r. za Wojciechga Brzezińskiego, radcę stanu z Warszawy (LC Św. Maria Magdal., Pozn.). Żyła jeszcze 6 III 1864 r. (LB Mchy).

>Łaszczowie h. Prawdzic, pisali się z Tuczap w ziemi bełskiej, czasem Ł-mi Tuczapskimi. Jan, podkomorzy bełski i starosta tyszowski, ożeniony był z Anną Wielopolską, córką Stanisława, dziedzica Gdowa, i Zofii z Zakliczyna Jordanówny, która to Anna w r. 1581 dobra swe macierzyste w Kwapince i Kędzierzynce w pow. krak. dała Władysławowi i Gabrielowi Bekieszom, synom zmarłego Kaspra Bekiesza, stosownie do dekretu Trybunału Lubelskiego, jaki zapadł w sprawie toczonej między tymi Bekieszami a jej bracmi, Janem i Achacym Wielopolskimi (N. 215 k. 286).

Inni Ł-wie pisali się ze Strzemielca w pow. buskim. Stanisław, rotmistrz królewski i starosta lityński, pozostawił z żony Zofii z Konar synów, Piotra, o którym niżej, Hieronima i Stefana, występujących w latach 1599-1609 (Bon.). Może to tego Stefana, już zmarłego, syn Stanisław t.r. kwitował Zygmunta Ł-a (zob. niżej) z 3.000 zł zapisanych na wsi Kuźnica (I. Kon. 56 k. 12v).

Piotr Ł. ze Strzemielca, syn Stanisława i Zofii z Konar, rotmistrz królewski 1589 r., po ojcu starosta lityński, ożenił się przed r. 1602 z Zofią latalską, córką Janusza, wojewodzica poznańskiego, i Anny z Brudzewa, wojewodzianki łęczyckiej. Zofia obok swej siostry Elżbiety, żony Baltazara Wessla, była spadkobierczynią fortuny macierzystej i wniosła w dom Ł-ów miasto Brudzew z przyległymi wsiami w p. kon. Dokonało się to niewątpliwie przy spłaceniu Wesslowej i nie wiem, czy w posiadanie Piotra Ł-a dostały się juz wtedy wszystkie wsie klucza brudzewskiego, które potem miały stanowić fortunę jego syna i corki zrodzonych z Zofii. Piotr w r. 1601 władał wsiami z klucza brudzewskiego, Bratuszynem, Kalinową, Galewem (I. Kon. 30 k. 188v). Spisywał z żoną wzajemne dożywocie w r. 1602 (R. Kal. 7 k. 506v). W r. 1603 należały do niego wsie: Kwiatków, Klwany (dziś Krwony) i Cichów w p. kon. oraz Niekaszyn (dziś nieznane) w p. szadkowskim, wszystkie z klucza brudzewskiego (I. Kon. 32 k. 52). W r. 1604 posiadał z tego klucza Brudzyń i Chrząblice (I. Kal. 70 k. 922v). Jego drugą żoną była Elżbieta Czerska, córka Feliksa, sędziego ziemskiego krakowskiego, wdowa 1-o v. po Janie Tarnowskim, kasztelanie inowołodzkim, z która wzajemne dożywocie spisywał w r. 1605 (R. Kal. 1 k. 35v; I. Kon. 35 s. 64; Bon.). Części wsi Wołkowice w pow. krzemienieckim na Wołyniu w r. 1608 zrezygnował bratu Stefanowi (R. Kal. 1 k. 329v). W r. 1610 mowa o nim jako o posesorze miasta Brudzewa. Od Hieronima Wolskiego w r. 1610 nabył na wiecznośc części Woli Rozostowej i Bogdałowa w p. kon. (I. Kon. 35 s. 642), a więc, jak widzimy, uzupełniał ubytki powstałe dawniej w dobrach brudzewskich. Był w r. 1618 chory i w procesach sądowych zastępował go syn (ib. 40 s. 496). Umarł między r. 1619 a 1622 (ib. 180, 42 k. 283v). Elżbieta z Czerskich umarła przed r. 1619 (ib. 40 s. 496). Z Latalskiej był syn Piotr i córka Anna, w r. 1618 żona Krzysztofa Tomickiego. Z Czerskiej tylko córki: Zofia, Marianna i Leonora, w imieniu których działał w r. 1618 brat Piotr (ib. s. 496). Z nich Zofia, żona Jana Wężyka Osińskiego, łowczego sieradzkiego, bezdzietna, nie żyła juz w r. 1629, jak i jej mąż. Nie żyła już wtedy i Marianna, niezamężna, zaś Leonora, cysterka w Owińskach, spadkobierczyni tych sióstr i brata przyrodniego, Jana Tarnowskiego, dobra swe, odziedziczone po matce, tj. Siedlec, Żbik, Paczułtowice, Gorenica, z młynami w pow. księskim w r. 1629 dała Zygmuntowi Duczymińskiemu i żonie jego Katarzynie z Pieniążków (P. 1416 k. 699).

Piotr, syn Piotra i Latalskiej, obok siostry Anny i ciotki Elżbiety, rozwiedzionej Wesslowej, dziedzic dóbr brudzewskich, był w latach 1610 i 1611 procesowany o dług 2.000 zł przez Stanisława Latalskiego (I. Kon. 35 s. 368; G. 71 k. 263v). Od siostry Tomickiej w r. 1618 kupił za 40.000 zł jej części w dobrach macierzystych, tj. w mieście Brudzew i we wsiach: Czaple, Nowawieś, Bratuszyn, Wola Rozostowa, Kalinowa, Chrząblice, Tarnówka, Dzierzążna, Bogdałów, Smolina, Klwanie (dziś Krwony), Brudzyń, Galew, Leszcze (dziś nieznane), Denisze, Łęka, Ruszkowo, Police Średnie, Police Kątne, Police Mostowe, Cichów (dziś nieznany), Kwiatków, Kwiatkowska Kuźnica w p. kon. i Niekaszyn (dziś nieznany) w p. szadkowskim (R. Kal. 9 k. 127). Został też t.r. przez tę siostrę skwitowany z ojcowizny (I. Kal. 84 s. 550, 552). Transakcje zastawne i dzierżawne Piotra z lat 1618-1645 potwierdzają jego faktyczne władanie całą fortuną brudzewską (I. Kon. 40 s. 180, 202, 44 k. 177, 46 k. 128, 48 k. 243v, 51 k. 182v, 582v; I. Kal. 88a s. 684, 741, 98 s. 845, 1039). Od Jana, pisarza grodzkiego przedeckiego, Wojciecha, Macjana, Andrzeja i Stanisława, braci Kwiatkowskich, otrzymał w r. 1622 zobowiązanie sprzedania za 4.000 zł części wsi Kwiatkowa. Wśród tych części były i te, które przodek ich Mikołaj Kwiatkowski niegdyś sprzedał wyderkafem Jarandowi z Brudzewa, wojewodzie łęczyckiemu (I. Kon. 42 k. 283v). Jan, Wojciech i Marcjan Kwiatkowscy dopełnili zobowiązania w r. 1624 sprzedając Ł-owi swe części, każdy za 800 zł (R. Kal. 10 k. 250v; I. R. D. Z. Kon. 18 k. 404v). Stanisław Kwiatkowski zrobił to dopiero w r. 1634 za sumę 1.000 zł (R. Kal. 11 k. 597v). Piotr Ł. w r. 1632 ożenił się z Zofią Ciświcką, córka Abrahama, kasztelana śremskiego, i Anny z Wierzbna Rydzyńskiej, dostając przed ślubem, 29 I, od swego przyszłego teścia zapis posagu 22.000 zł gotowizną i 8.000 zł w wyprawie (I. Kon. 46 k. 551v). T.r. 30.000 zł posagu żony oprawił na mieście Brudzewie i na wsiach: Czaple, Klwany, Tarnowo, Kolnica, Nowawieś, Bratuszyn, Kalinowa, Dzierzążna, Galew oraz na częsciach wsi Wola Rozostowa i Bogdałów, wyłączając spod tej oprawy pozostałe wsie klucza brudzewskiego, tj.: Brudzyń, Chrząblice, Smolina, Cichów, Łęka, Daniszew, Leszcze, Lesiec, Police Pośrzednie, Kątne i Mostowe, Ruszków, Kwiatków, Kwiatkowska Kuźnica i Niekaszyn (R. Kal. 11 k. 406). Jednocześnie Zofia zrezygnowała swemu ojcu dobra swe macierzyste, to znaczy części miasta Rydzyna i wsi: Kłoda, Tarnowa, Tarchalin, Siswica(?), Kowalewo, Łagnowo, Jarogniewice, Kawczyno w powiatach kośc. i wschow. (ib. k. 408). Kasztelan lędzki w r. 1633 (I. Kal. 99b s. 1057). Synowi Zygmuntowi dał wieczyście w r. 1646 wsie: Leszcze z folwarkiem, Daniszew, Police Śrzednie i Mostowe oraz Ruszków (I. R. D. Z. Kon. 30 k. 56v), zaś w r. 1649 wieś Lesiec (R. Kal. 14 k. 54). Z Janem Łętkowskim, przyszłym swym zięciem, spisał w Brudzewie 26 IV 1651 r. kontrakt o ręke swej córki Doroty, której dawał 12.000 zł posagu (I. Kon. 53 k. 532). Drugie 12.000 zł zapisał jej w r. 1653 wuj, ks. Piotr Ciświcki, scholastyk poznański i sekretarz królewski (Ws. 56 k. 260, 261). Kasztelan lędzki zmarł w r. 1652 lub 1653 (ib.; I. Kon. 53 k. 451v). Zofia z Ciświckich nie była jedyna jego żona, była nią również Katarzyna Grudzińska (I. Kal. 40 k. 222), nie wiem tylko, która z nich była pierwszą a która drugą? To jednak, iż Ciświcka żyła jeszcze w r. 1638 (Py. 148 s. 141), zaś Barbara Ł-wna , córka Piotra i Grudzińskiej, była już w r. 1654 mężatką (I. Kon. 56 k. 33), każe przypuszczać, iż ta Barbara rodziła się z pierwszego małżeństwa. A więc z Grudzińskiej córka Barbara, w r. 1654 żona Stanisława Kretkowskiego, wojewodzica brzeskiego-kuj., zmarłego przed r. 1670, pochowana u Bernardynów w Kole 28 X 1684 r. Z Ciświckiej synowie: Zygmunt i Stefan, córka Dorota, jak juz wiemy, wydana w r. 1651 za Jana Łętkowskiego, żyła jeszcze w r. 1653, nie żyła już 1674 r.

1. Zygmunt, syn Piotra i Ciświckiej, jak już widzielismy, jeszcze za życia ojca otrzymał odeń niektóre wsie z klucza brudzewskiego. Nie znam jednak dokładnego podziału fortuny ojcowskiej między nimi i jego bratem, przeprowadzonego zapewne po śmierci ojca. Ożenił się w r. 1649 z Anną Tuczyńską, córką Andrzeja, podkomorzego inowrocławskiego, i Marianny Leszczyńskiej, kanclerzanki wielkiej koronnej, a kontrakt ślubny spisany był w Tucznie 3 III. Panna wnosiła 80.000 zł posagu (W. 82 k. 479), która to sumę Zygmunt t.r. oprawił jej na wsiach Lesiec, Daniszew, Police Śrzednie i Mostowe, Ruszkow i Leszcze oraz na tych wsiach, ktore z czasem miałyby mu przypaść z działu z bratem (P. 1424 k. 375v). Idąc t.r. na wyprawę przeciwko Kozakom jako rotmistrz powiatu konińskiego, zapisał żonie dług 80.000 zł i skwitował teściową z 40.000 zł, części posagu tej żony (I. Kon. 53 k. 158v). Skwitował w r. 1650 teściową i braci żony z całej sumy posagowej 80.000 zł (Ws. 51 k. 298). Był w r. 1654 kasztelanem lędzkim (I. Kon. 56 k. 2). Syndyk Bernardynów w Kole 1654 r. (ib. 58 k. 212v). Obaj z bratem Stefanem, jako dziedzice Kwiatkowa i Kuźnicy Kwiatkowskiej, zostali w r. 1667 pozwani przez Katarzynę z Suskich Orzelską i jej synów o wykup tych wsi, zastawionych przez ich ojca zmarłemu Mikołajowi Orzelskiemu (I. Kon. 58 k. 453v). Skwitowała ich z tego zastawu w r. 1670 (ib. 60 k. 41). Zygmunt wsie Brudzyń, Chrząblice i Smolina w r. 1668 sprzedał za 33.000 zł Wojciechowi Radolińskiemu, kasztelanicowi krzywińskiemu (R. Kal. 2 k. 61). Wieś Charbowo, pustke Rogalino i części wsi Gorzuchowo p. gnieźn. sprzedał za 17.000 zł Piotrowi Poklateckiemu, ktory w r. 1669 został wwiązany do tych wsi (P. 196 k. 267v). Anna z Tuczyńskich została pochowana 28 I 1669 r. u Bernardynów w Kole. Podczas uczty po tym pogrzebie brat zmarłej, Stanisław Tuczyński, stolnik inowrocławski, jeśli wierzyc skardze Zygmunta Ł-a, obrażał go, tłukł zastawę, bił służbe domową etc. (I. Kon. 58 k. 549). Zygmunt nazwany w r. 1671 dziedzicem Brudzynia i innych dóbr (ib. 60 k. 191), w r. 1680 Kwiatkowa i Kuxnicy (ib. 63 k. 56v). Umarł t.r. i pochowany w Kole u Bernardynów 17 IV 1680 r. (A. B. Koło, W. 48). Potomstwa nie pozostawił i cała jego fortuna dostała się bratanicy Katarzynie, zamęznej Radolińskiej (I. Kal. 140 k. 222).

2. Stefan, syn Piotra i Ciświckiej, uzyskał w r. 1654 zobowiązanie od Zofii z Kochanowskich Sarnowskiej (I. Kon. 56 k. 9). Dziedzic w latach 1654-1661 wsi Kolnice w p. kon. (ib. k. 15v, 58 k. 7). Jego żoną była w r. 1665 Anna Elżbieta Koniecpolska, córka Jana, wojewody sieradzkiego (ib. 58 k. 328v). Spisywał z nia w r. 1669 wzajemne dożywocie a był już wtedy kasztelanem konarsko-kujawskim (R. Kal. 14 k. 19). Anna umarła w r. 1669 i pochowana w Kole u Barnardynów (A. B. Koło, W/ 48). Stefan, dziedzic Brudzewa, Bratuszyna i innych dóbr, w r. 1671 wraz z córka Anną, urodzona z Koniecpolskiej, pozwany był przez małzonków Sarnowskich (I. Kon. 60 k. 138v). Nie żył już w r. 1675, kiedy jego córka i jedyna spadkobierczyni, Anna, wtedy już żona Wojciecha Radolińskiego, kasztelana krzywińskiego, sprzedała wieś Wielgie w ziemi wieluńskiej za 18.000 zł Mikołajowi Siemianowskiemu, cześnikowi wieluńskiemu (R. Kal. 15 k. 451). Zob. tablicę.

@tablica: Łaszczowie h. Prawdzic

Maryna, żona Macieja Leśniewskiego, kasztelana bełskiego, oboje nie żyli już 1641 r., Pani Anna Ł-wa, dobrodziejka Bernardynek poznańskich, umarła 24 XI 1660 r. (Nekr. Bern. Pozn.). Ks. Józef, kanclerz gnieźnieński, delegowany w r. 1730 z kapituły na prezydenta przyszłego Trybunału Koronnego (K. P. nr 19, wiad. z Pozn. 28 IV).

Ludwik, posesor Staniszewic w gub. warszawskiej, ojciec Edmunda, posesora Karczewszczyzny w gub. warsz., który mając lat 28, zaślubił w Poznaniu 19 V 1886 r. Karolinę Stefanie Studniarską, córke Maksymiliana, profesora szkoły realnej w Poznaniu, mająca lat 22 (LC Św. Marcin, Poz.).

>Łaszczynowski Szymon, mąż Małgorzaty Paruszewskiej, córki Przesprawa, wdowy 1-o v. po Wincentym Mieszkowskim, która w r. 1525 oprawę 100 zł węg. swego posagu, daną jej przez pierwszego męża na połowie jego części w Mieszkowie i Wolicy p. pyzdr., sprzedała za 200 zł Maciejowi Stęgoskiemu (P. 1393 k. 74).

>Łaszczyńscy h. Wierzbna z Łaszczyna w p. kośc. Jan Czerniński z Czerniny, ziemianin wielkopolski 1387 r., posiadał w r. 1403 Rydzynę a w r. 1404 Łaszczyn, w r. 1410 obok Rydzyny dzierżył też Dąbiecz, Robczysko, Kłodę i Pawłowice. Po nim poszli niewątpliwie Wierzbnowie: Rydzyńscy, Pawłowscy i Łaszczyńscy. Ponieważ jednak poprzez wiek XV i początek XVI dziedziczących w Łaszczynie nie mogę powiązać w zwarte całości genealogiczne, a dziedziczyli tam przedstawiciele kilku (co najmniej dwóch) rodzin, wyliczę ich w artykule poświęconym Ł-im różnym.

Michał i Łukasz, bracia rodzeni z Łaszczyna, otrzymali w r. 1493 od Piotra Iłowieckiego, chorążego poznańskiego, zapis długu 25 zł węg. (P. 22 k. 103v). Żoną tego Michała była Małgorzata Barklińska cz. Kotowiecka, córka Andrzeja Barklińskiego, która w r. 1495 czwartą część wsi Żegrowo p. kośc. dała swej siostrze Annie, żonie Tomasza Rąckiego w zamian za czwartą część Barklina w p. kośc. i za dopłatę 60 grz., obie zaś te siostry, między sobą niedzielne, połowę Barklina sprzedały jednocześnie Marcinowi Kotowieckiemu "Szwabowi" w zamian za połowę wsi Kotusz w p. kosc. i dopłaciły mu 108 grz. (P. 1383 k. 76, 76v; Kośc. 230 k. 79v). Potem w latach 1499-1505 Jan Kokorzyński składał wobec Kotowieckiego poręczenie za te siostry, iż sprzedaną połowę Barklina uwolnią od zobowiązań (Kośc. 231 k. 3; 232 k. 15). Ręczył tez w r. 1505 wobec Rąckiego za Małgorzatę, iz ona uwolni czwartą część Żegrowa (Kośc. 232 k. 13v). Michał Ł. występował w r. 1507 jako stryj Doroty, wdowy po Jakubie Zgirzy ze Zgirzyc, a żonie Wojciecha Grabionowskiego z Puczołowa (P. 1390 k. 132). Żona Michała, Małgorzata nie żyła już w r. 1510 (P. 786 s. 201, 863, k. 308v). Michał był w r. 1522 burgrabią grodzkim wschowskim (Ws. 1 l. 142). Synowie jego, Maciej, Marcin i Mikołaj, córki: Anna, Katarzyna, Jadwiga i Zofia. Spośród nich, Maciej, dziedzic w Kotuszu, zobowiązał sie w r. 1505 braciom swym, Marcinowi i Mikołajowi zrezygnować należną im z działów część w tej wsi (Kośc. 24 k. 9). W r. 1510 wraz z bratem Mikołajem (Marcin juz chyba nie żył) i siostrami połowę Kotusza, spadłą po zmarłej matce Małgorzacie, sprzedał za 300 grz. Mikołajowi Szczytnickiemu (P. 786 s. 201, 863 k. 308v). Od Krzysztofa Kokorzyńskiego w r. 1524 uzyskał zapis 10 grz. długu (Kośc. 26 k. 396v). Od Macieja Gorzyńskiego, dziedzica w Białym Jeziorze, nabył w r. 1527 wyderkafem za 20 grz. dwa łany osiadłe w Skoraczewie w p. kośc. (Kośc. 354 k. 128v). Odziedziczone po bezdzietnie zmarłym bracie Mikołaju części we wsiach Żabno, Krajkowo i Przewóz w p. kośc. sprzedał w r. 1534 za 300 grz. swej owdowiałej bratowej (P. 1393 k. 654). Sumę 40 grz. wraz z rocznym czynszem 2 grz., zapisaną sobie wyderkafem na częściach Grabianowa w p. kośc. przez Mikołaja Grabianowskiego, dał w r. 1540 swemu bratankowi (wnukowi?) Wojciechowi Trzcieńskiemu (P. 1394 k. 377v). Pozywał w r. 1547 Katarzyne, żone Jana Czesławskiego (P. 886 k. 235). Małgorzata Grabionowska, córka Mikołaja a żona tego Macieja Ł-go, skwitowała w r. 1549 męża z 50 grz. swego posagu, oprawionego na sołectwie w Pełczynie p. kośc. (P. 888 k. 243v). Dostała w r. 1550 zapis długu od Krzysztofa Kokorzyńskiego (Kośc. 235 k. 373). Maciej żył jeszcze w r. 1551 (Kośc. 235 k. 397v). Małgorzata w r. 1558, będąc już wdową, kwitowała tego Kokorzyńskiego z 30 grz. (Kośc. 238 k. 1). Widocznie osiadła już wtedy w mieście i jęła się handlu czy rzemiosła, bowiem w r. 1575 widzimy "szl. i sław." Małgorzatę Ł-ą cz. Grabionowską, wdowę po Macieju Ł-im, kwitującą z zapisu "sława". Annę Kołowczewą, wdowę po "sław." Andrzeju Kemblanie, mieszczaninie śmigielskim (Kośc. 255 k. 122). Nie znam prócz powyższego Macieja Ł-go innego tegoż imienia żyjącego w XVI wieku. A tu Jan Ł., syn Stanisława, notoryczny członek rodu Wierzbnów, o którym będę mówił niżej, zwał sie w r. 1591 bratankiem (nepos) i spadkobiercą zmarłego Macieja (P. 955 k. 1001v). Mówiłem już o Mikołaju, synu Michała, a bracie Macieja. Od Anny, corki zmarłego Macieja Krajkowskiego, a żony Piotra Mrowińskiego, w r. 1531 kupił za 300 grz. jej część po rodzicach w Żabnie, Krajkowie i Przewozie (P. 1393 k. 438). Nie żył już 13 VII 1534, kiedy jego żona, Małgorzata Żabieńska, od swego przyszłego męża, Wojciecha Raczkowskiego, uzyskała oprawę 350 grz. posagu (P. 1393 k. 662). Jednocześnie wszystkie części w Żabnie, Krajkowie i Przewozie, które należały do jej pierwszego męża, a które ona nabyła od szwagra, Macieja Ł-go, sprzedała za 1.000 grz. temu Raczkowskiemu (ib.).

Jan Ł., mąż Doroty Szczurskiej, córki Stanisława, wdowy 1-o v. po Wojciechu Miłaczewskim cz. Chwalęckim, która w r. 1538 swe dziedziczne części w Szczurach dała jemu (I. i D. Z. Kal. 6 k. 327). Od Agnieszki z Bartoszewskich Szczurskiej w r. 1542 nabył wyderkafem za 60 grz. połowę jej części w Szczurach oraz załą część we wsi Szyjakowo p. kal. (ib. k. 361), jak również za 16 grz. od Wacława Szczurskiego dwa łany w Szczurach (ib. k. 361v). Żonie dał w r. 1546 dożywocie na swych wszystkich dobrach (ib. k. 408). Tę żonę pozywała w r. 1547 Zofia z Szczurskich Będzieska o zagarnięcie jej ról w Szczurach (ib. 6 k. 318). Jan winien był w r. 1551 płacic winę, bo nie stanął z pozwu siostry swej żony, Róży Szczurskiej, żony "sław." Jana Trzpiołka z miasta Strykowa, która żądała wydzielenia jej części w Szczurach, kupionych od ich rodzonego stryja zmarłego Mikołaja Szczurskiego "Plebanka" (I. Kal. 13 s. 714, 802). Dorota wtedy może juz nie żyła, a z całą pewnością była bezdzietna, bowiem ta jej siostra Trzpiołkowa, której mąż był juz teraz mieszczaninem w Uniejowie, występowała w r. 1555 jako jej współspadkobierczyni (I. i D. Z. Kal. 6 l. 461). Drugą żoną Jana Ł-go była Synocha Gorecka, córka Stanisława, która w r. 1554 łan pusty we wsi Żabie Górki w p. kośc. sprzedała za 30 grz. Janowi i Annie rodzeństwu Siekierzeckim (P. 1396 k. 242v). Od Zofii Szczurskiej, żony Jana Będzieskiego, współspadkobierczyni swej zmarłej pierwszej żony, i od jej synów, Wacława i Sebastiana Będzieskich, w r. 1556 kupił za 800 zł części w Szczurach, ktore Dorota kupiła była od swego pierwszego męża, oraz te części, które Wacław i Sebastian Będziescy nabyli od swej ciotki Trzpiołkowej, jak wreszcie i te, które spadły dziedzictwem po Piotrze Szczurskim, bracie rodzonym powyższych sióstr (P. 1396 k. 407). Ze swą druga żona w r. 1557 spisywal wzajemne dożywocie (I. i D. Z. kal. 6 k. 479v). T.r. od Dobrogosta Potworowskiego, podsędka ziemskiego kaliskiego, kupił za 200 grz. częsci w Szczurach (ib. k. 488). Od Jana, Stanisława, Piotra, Macieja, Andrzeja i Marcina, braci Miłaczewskich, w r. 1561 kupił za 200 grz. łan "południewski" w Szczurach wraz z siedliskiem, łąką oraz częścia trawnika, odziedziczony przez ich zmarłego ojca Jakuba po Wojciechu Miłaczewskim, pierwszym mężu pierwszej żony Jana Ł-go (ib. k. 542, 562; I. Kal. 27 s. 303). Żył jeszcze w r. 1565 (I. i D. Z. Kal. 6 k. 562). Synocha wystepowała juz jako wdowa w r. 1570 (I. Kal. 36 s. 86), a nie żyła juz 1580 r. (P. 934 k. 206v). Synowie Jana: Jan, o którym niżej, Marcin i Stanisław. Marcin i Stanisław ugodzili się ze starszym bratem i w r. 1574 dali mu zobowiązanie, iz swoje części w Szczurach, wsi dotąd nie podzielonej, sprzedadzą mu za łączną sumę 1.400 zł, Jan zaś zapisze każdemu z nich po 700 zł długu (I. Kal. 42 s. 468). O Marcinie nic więcej już nie wiem. Stanisław od brata Jana dostał w r. 1581 trzy części niwy w Szczurach w miejscu zw. Bialina, koło granic Młynowa (R. Kal. 5 k. 184v). Udział swój w zapisach danych rodzicom scedował w r. 1582 bratu Janowi (I. Kal. 48 s. 629), zapewne realizując dopiero teraz, przynajmniej pod względem formalnym, zobowiązanie z r. 1574. Nie żył już w r. 1591 (P. 955 k. 1001v).

Jan, syn Jana i Goreckiej, dziedzic w Szczurach, na połowie swoich tam części oprawił w r. 1574 posag 650 zł żonie swej Katarzynie Turskiej, córce Macieja (R. Kal. 4 k. 153v). Widzieliśmy już, że części w tej wsi poskupował od swych braci. Występował w r. 1591 jako spadkobierca stryja Macieja (P. 955 k. 1001v). Umarł między r. 1596 a 1600 (I. Kal. 63 k. 271; R. Kal. 7 k. 281). Owdowiała Katarzyna Turska w r. 1602 skasowała swa oprawę i dożywocie, zas od syna Stanisława uzyskała zapis 40 zł pensji rocznej (I. Kal. 68 s. 1698). Oprócz tego syna były córki, Anna, w r. 1601 żona Baltazara Kobelińskiego, zmarłego między r. 1618 a 1624, sama zmarła w Kotarbach 24 XII 1645 r., i Małgorzata, która w r. 1609 wyszła za Jana Jedleckiego.

Stanisław, syn Jana i Turskiej, oskarżony w r. 1601 o zadanie ran przez Piotra Kęszyckiego (Rel. Kal. 1 k. 237v). Żeniąc się z Zofią Cielecką, córką Jana, dziedzica Bachorzewa, jeszcze przed ślubem, 16 XII 1602 r., zobowiązał się oprawić jej 1.800 zł posagu (I. Kal. 68 s. 1700). Janowi Jedleckiemu, mającemu poślubić siostrę Małgorzatę, zapisał w r. 1609 w posagu za nią sumę 700 zł (I. Kal. 75 s. 154). Z żoną spisał wzajemne dożywocie i dał oprawę wspomnianego posagu w r. 1603 (R. Kal. 7 k. 551v). Od Marcina Szczypierskiego w r. 1611 kupił za 5.100 zł części w Boczkowie i Szczypiernie p. kal. (R. Kal. 8 k. 37) i zaraz potem na połowie owych części oprawił żonie 2.300 zł posagu (ib. k. 38v). Swe części w Szczurach t.r. sprzedał za 2.700 zł Janowi Pacynowskiemu (ib. k. 477v). Części Szczypierna i Boczkowa odprzedał w r. 1614 za 2.300 zł z powrotem Marcinowi Szczypierskiemu i ponowił żonie oprawę posagu 2.300 zł (R. Kal. 8 k. 372v), na tych bowiem dobrach musiał tę oprawę skasować. Od Stanisława Pruszaka Bieniewskiego trzymał wespół z żoną zastawem w r. 1616 za sumę 7.000 zł wsie Siedmidrogowo i Półkpie w p. kośc. (P. 996 k. 644v; I. Kal. 82 s. 1395). Po jego śmierci Zofia poszła 2-o v. za Macieja Kowalskiego, a w r. 1629 będąc już wdową i po tym drugim mężu wraz ze swym synem Andrzejem Ł-im zawierała we wsi Chotunia w p. pyzdr. kontrakt z Wojciechem Łojewskim (Py. 143 k. 245v). Żyłą jeszcze w r. 1639, kiedy kwitowała Jerzego Chełkowskiego z 1.000 zł (Py. 148 s. 260). Syn Stanisława i Cieleckiej, Andrzej. Z córek, Jadwiga, ur. w Boczkowie, ochrzcz. 6 I 1612 r., była w latach 1631-1648 żoną Mikołaja Chełkowskiego, wdowa 1653 r., umarła po r. 1662. Anna, w latach 1643-1650 żona Łukasza Gablińskiego.

Andrzej, syn Stanisława i Cieleckiej, mąż Zofii z Radomicka Daleszyńskiej, otrzymał w r. 1630 od jej brata Jana Daleszyńskiego zapis długu 3.000 zł, stanowiącego jej posag i wyprawę (P. 1023 k. 692). Oboje wwiązani w r. 1634 do wsi Stęgosze p. pyzdr., zastawionej im przez Stanisława i Jana braci Grabskich (Py. 146 s. 169). W r. 1635 nabyli wyderkafem za 6.000 zł od Andrzeja Rozdrażewskiego wieś Chociczę w p. kośc. (P. 1418 k. 356). Druga żoną Andrzeja, zaślubioną w r. 1641, była Marianna Zadorska, corka Wacława, której przed ślubem oprawił sume posagową 2.000 zł (Ws. 207 k. 147). Od Łukasza Kęszyckiego i żony jego Katarzyny Droszewskiej w r. 1643 kupił za 10.200 zł części Będzieszyna i Szczur oraz pustki Jarymie w p. kal. (P. 1421 k. 157). Kwitowali go w r. 1652 z 1.400 zł małżonkowie Czelusińscy (I. Kal. 118 s. 829). Nie żył juz w r. 1661, a owdowiała Marianna t.r. swoje oprawne części w Będzieszynie zastawiła za 1.000 zł małżonkom Karskim (ib. 125 s. 26). W r. 1665 była już 2-o v. żoną Wacława Molińskiego (ib. 126 s. 607), a żyła jeszcze w r. 1669 (ib. 129 s. 1192) i mieszkała, jak się zdaje, w Więckowicach. Byc może, że żyła i w r. 1670 (P. 1869 k. 46v). Miał Andrzej z pierwszego małżeństwa synów, Jana i Wojciecha oraz córkę Dorotę, w r. 1674 żonę Stanisława z Graboszewa Tomickiego, wdowę w r. 1686, 2-o v. żonę Jana Jaworskiego, wdowę znów w r. 1714, zmarła po r. 1715. Z Zadorskiej rodzili się synowie: Stanisław, Krzysztof i Wacław, oraz córka Zofia. Tej Zofii ciotka jej matki, Zofia z Laskownickich Szołdrska, cześnikowa kaliska, testamentem spisywanym w r. 1662 legowała sumę 3.000 zł (P. 188 k. 505). Zaślubiła 29 IV 1669 r. w Niepruszewie Jana Przybyszewskiego z Kurnatowic. Mieszkała wtedy w Więckowicach. Jeszcze t.r. Przybyszewski umarł, a Zofia w r. 1670, 12 V była narzeczoną Stanisława Śrzemskiego. Do tego małżeństwa jednak nie doszło i poślubiła 2-o v. tegoż jeszcze roku Stanisława Boboleckiego. Oboje żyli jeszcze w r. 1868, ona juz nie żyła 1699 r.

I. Jan, syn Andrzeja i Daleszyńskiej, ochrzcz. 20 IV 1639 r. (LB Stary Gostyń), ożenił się 20 II 1667 r. z Anną Kowalską, córką Wawrzyńca (LC Chojnica; P. 1109 III k. 7). Oboje małżonkowie już nie żyli w r. 1684 (P. 1107 I k. 7). Z córek ich, Anna, ur. w Kruszynie, ochrzcz. 14 VI 1668 r. (LB Chojnica). Ludwika cz. Ludwina, w r. 1684 żona Krzysztofa Skarszewskiego, umarła po r. 1718.

II. Wojciech, syn Andrzeja i Daleszyńskiej, w r. 1661 zapisał dług 178 zł Andrzejowi Mierzewskiemu (I. Kal. 125 s. 1295). Spisywał w r. 1662 wzajemne dożywocie z żoną Katarzyną Baranowską, wdową 1-o v. po Mikołaju ze Skoków Roznowskim (P. 1072 V k. 851v; Py. 153 s. 167). Wespół z braćmi swymi młodszymi i Ludwiną, córką zmarłego brata Jana a żoną Krzysztofa Skarszewskiego, odziedziczone po ojcu, połowę Będzieszyna i części Szczur sprzedali w r. 1686 za 10.000 zł Zygmuntowi z Zaborowa Bąkowskiemu (I. Kal 143 s. 259). Wojciech umarł w r. 1698 i pochowany był u Reformatów w Miejskiej Górce (Nekr. Reform. w M. Górce, wymieniony tu bez imienia, ale tylko do niego z żyjących współcześnie notatka ta może się odnosić). Jego syn Krzysztof.

Krzysztof, syn Wojciecha i Baranowskiej, kupił w r. 1699 od Michała z Łagowca Sczanieckiego za 37.000 zł Witkowice w p. pozn. Był już wtedy mężem Anny Damęckiej, córki Łukasza i Anny Granowskiej (P. 1136 II k. 34, 34v, 1210 II k. 37). Jako dziedzic Witkowic zawierał w r. 1709 kompromis z sąsiadem Wojciechem Gronowskim, cześnikiem dobrzyńskim, dziedzicem Bytynia (P. 1144 k. 367v), z którym zatargi mimo to trwały nadal i w r. 1712 (P. 284 k. 158v). Sprzedał w r. 1714 Witkowice za sumę 45.000 zł Michałowi Turobojskiemu (P. 1148 III k. 45) i dopiero potem, w r. 1715 został wraz z synem Michałem skwitowany przez Gronowskiego (P. 1149 I k. 9). Anna Damęcka, już będąc wdową, w r. 1727 skwitowała Bogusława Dziembowskiego (P. 1210 II k. 37). Żyła jeszcze w r. 1728 (P. 1219 k. 39v). Syn Michał, córka Zofia, w latach 1729-1769 żona Adama Koczorowskiego, umarła w Masłowie koło Śremu 4 X 1779 r. Michał, w r. 1712 towarzysz chorągwi pancernej kasztelana krakowskiego i hetmana wielkiego koronnego (P. 284 k. 158v). Żył jeszcze w r. 1715 (P. 1149 I. k. 9).

III. Stanisław, syn Andrzeja i Zadorskiej, z testamentu ciotki swej matki, Szołdrskiej, cześnikowej kaliskiej, z r. 1662 otrzymał legat 200 zł (P. 188 k. 505). Skwitowany w r. 1674 przez siostrę Tomicką z 2.000 zł posagu z dóbr rodzicielskich (G. 85 k. 116v). W r. 1681 mąż Anny Węgierskiej (I. Kal. 140 k. 222), wspólnie z nią robował w r. 1690 skrypt Annie z Węgierskich Molskiej (ib. 146 s. 233). Wydzierżawił w r. 1697 od Stanisława Skrzyńskiego, kasztelanica brzezińskiego, wieś Osiek, a skwitował się z nim z tego kontraktu w r. 1700 (ib. 154 s. 188). Od Michała z Dzwonowa Rogalińskiego, wedle zobowiązania z r. 1703, kupił w r. 1709 za 35.000 zł wsie Kęszyce i Latowice oraz pustki Kęszyczki p. kal. (ib. 157 s. 30). Chyba ten sam Stanisław miał w r. 1713 za żonę (a więc drugą?) Mariannę Konopnicką, córkę Stanisława i Anny Rososkiej (Z. T. P. 39 k. 1984), która w r. 1715 mianowała plenipotenta (I. Kal. 159 s. 13). Jej mąż żył jeszcze wtedy, a Stanisław, dziedzic Kęszyc i Latowic, bezdzietny, nie żył już w r. 1715. Jeśli więc Stanisław mąż Węgierskiej i Stanisław mąż Konopnickiej, to jedna i ta sama osoba, umarł w r. 1715.

IV. Krzysztof, syn Andrzeja i Zadorskiej, roborował w r. 1682 skrypt Stanisławowi Boboleckiemu (P. 1105 VII k. 12). Jego pierwszą żoną była Aleksandra Szczurska (Kośc. 310 s. 266), drugą w r. 1686 Anna Gliszczyńska, córka Szymona i Zofii Drzewieckiej (P. 1112 XII k. 38), która w r. 1688 kwitowała matkę swa i braci, Jana i Stanisława Gliszczyńskich, z 5.000 złp z dóbr macierzystych i ojczystych (P. 1115 VI k. 9v), a mąż oprawił jej t.r. sumę tę jako posag (P. 1116 IX k. 12). Trzeciej swej żonie, Zofii Sczanieckiej, córce Andrzeja i Anny Chełmskiej, w r. 1698 zabezpieczył na poczet posagu 6.000 zł (P. 1134 II k. 99). Skwitowany w r. 1709 z 1.000 zł przez Stanisława Glińskiego, męża swej córki Konstancji, urodzonej z pierwszej żony (Kośc. 310 s. 266). Mieszkał w latach 1718-1724 w Kruszewie koło Czarnkowa (LB Czarnków). Zięć Tarnowski w r. 1719 skwitował go z sumy 2.000 zł na poczet posagu swej żony Aleksandry (P. 1166 k. 54). Współspadkobierca brata Stanisława, swoją część w odziedziczonych po nim Kęszycach i Latowicach dał w r. 1723 swemu synowi z pierwszej żony, Michałowi (P. 1191 k. 71v). T.r. skwitowany z sumy 1.000 zł przez zięcia Mieszkowskiego, którą to sumę zapisał mu był w r. 1721 (P. 1194 k. 4v). Umarł w Kruszewie w r. 1724, będąc już chorym spisywał 24 III testament, a 29 VI, już po jego śmierci, testament ów został oblatowany. Pochowany w Szamotułach u Reformatów (Kośc. 159 k. 113v). Zofia z Sczanieckich nie żyła już w r. 1730 (P. 122 k. 111). Z pierwszej żony był syn Michał, o którym niżej, i córka Konstancja, wydana przed r. 1710 za Stanisława Glińskiego. Z drugiego małżeństwa pochodziła córka Aleksandra, która w r. 1701 występowała obok ojca jako chrzestna (LB Ceradz), wyszła 1-o v. przed r. 1720 za Aleksandra Targowskiego, 2-o v. w r. 1721 zaślubiła Franciszka Mieszkowskiego, umarła w r. 1753, pochowana 22 V w Poznaniu u Reformatów. Z trzeciego małżeństwa był syn Jan i córki. Z nich, Barbara, chrzestna w r. 1703 (LB Ceradz), wyszła w Mórce 13 IX 1728 r. za Jakuba Białoskórskiego, umarła między r. 1762 a 1776. Anna, niezamęzna w latach 1710-1724 (LB Ceradz), wyszła przed r. 1730 za Franciszka Czyżewskiego, była wdową w latach 1750-17675. Córka Krzysztofa, nie wiem tylko z której żony, była też z pewnościa panna Zofia "z Kruszewa", występująca jako chrzestna 3 VIII 1723 r. (LB Czarnków). Jan w r. 1708 otrzymał wespół z siostrami, Barbarą i Anną, zapis od ciotki Anny Chełmskiej, wdowy po Andrzeju Sczanieckim. Bezpotomny, nie żył już w r. 1730 (P. 122 k. 111).

Michał (Michał Andrzej), syn Krzysztofa i Szczurskiej, od stryja Wacława w r. 1715 kupił za 3.000 zł części spadkowe po jego bracie a swoim stryju Stanisławie w Kęszycach i Latowicach (I. Kal. 159 k. 264). Podwojewodzi inowrocławski, na połowie Kęszyc i Latowic w r. 1717 oprawił żonie swej Eleonorze Sabinie Bojanowskiej, córce Wacława Achacego i Anny Marii Posadowskiej, posag 20.000 zł i spisał z nią wzajemne dożywocie (I. Kal. 160 k. 203, 203v). Od Agnieszki Karnkowskiej, wdowy 1-o v. po Władysławie Skarbku, kasztelanie konarsko-łęczyckim, kupił w r. 1721 za 36.000 zł połowę Chwaliszewa w p. kal. (I. Kal. 163 s. 336). Jedyny spadkobierca stryja Stanisława (Jak już wiemy, dobra po nim w części nabył od ojca, w części kupił od stryja Wacława), Kęszyce i Latowice oraz pustki: Kęszyczki, Mikorzyn, Siedliska, Lulik, Dzięgietka w p. kal. w r. 1723 sprzedał za 49.400 zł Maciejowi Radońskiemu, starościcowi inowłodzkiemu (ib. s. 297). Dziedzic Chwaliszewa, drugiej swej żonie Konstancji Koszutskiej, córce Adama, pisarza ziemskiego poznańskiego, i Teresy z Koszutskich, oprawił w r. 1728 posag 15.000 (P. 121 k. 43v). Skwitowany w r. 1729 z 900 zł przez szwagra Czyżewskiego (I. Kal. 165 s. 285). Chwaliszewo sprzedał w r. 1733 za 60.000 zł bratu swej żony, Pawłowi Koszutskiemu (ib. k. 299), zas t.r. od tego Pawła i innych braci żony, Piotra, Franciszka, Stanisława, Ludwika i nieletniego Ambrożego, kupił za 150.000 zł wsie: Pigłowice, Wyszaków, Biernatki, pustki Sulęcino i Borowo oraz grunt położony już za Wartą na terenie Gogolewa, zwany Wieczerza w p. pyzdr. (P. 1238 k. 301). W r. 1735 był zastawnym posesorem Żernik, Wyganek i Wymysłowa w p. kal., niekiedy nazywany dziedzicem owych dóbr (ib. 171/173 s. 126, 329). Żenił się trzeci raz 3 II 1738 r. z Katarzyną Nossowiczówną, córka Aleksandra i Ludwiki Duninówny, wdową 1-o v. po Franciszku Drzewieckim (LC Mądre; P. 1292 k. 132). Wespół z synami w r. 1746 oblatował rejestr ruchomości po swej trzeciej żonie, niewątpliwie wtedy właśnie zmarłej (P. 1297 k. 8). Sam umarł w Pigłowicach 24 IX t.r., pochowany w Poznaniu u Reformatów (LM Mądre). Z Nossowiczówną potomstwa nie miał. Z pierwszego małżeństwa z Nojanowską byli synowie, Wacław i Karol oraz córki, Eleonora i Konstancja Karolina. Eleonora, ur. ok. r. 1720, wychowana wśród luteran, a więc w rodzinie matki, przyjęła katolicyzm w r. 1746 (LB Mądre). Wyszła przed r. 1751 za Kazimierza Świerczewskiego, była wdową w r. 1762, umarła między r. 1776 a 1789. Konstancja Karolina, niezamężna, miała w r. 1772 posag 5.000 zł zabezpieczony na Żernikach (I. Kal. 209/213 k. 40). Mianowała w r. 1773 plenipotentem Joachima Aleksandra Bojanowskiego, starościca gnieźnieńskiego (Ws. 96 k. 14). Z drugiego małżeństwa pochodził syn Ignacy i córka Elżbieta, ur. ok. r. 1729, wydana w Mądrem 25 VII 1746 r. za Ignacego Wierusz Walknowskiego, zmarłego po r. 1772. Poszła 2-a v. w Marzeninie 8 XI 1777 r. za Konstantego Bronikowskiego, umarła w Krzyżankach 10 VII 1792 r., w wieku lat 63, pochowamna 11 VII u Reformatów w Górce (Nekr. Reform. w M. Górce). Z drugiego małżeństwa rodziła się też córeczka, nienazwana z imienia, zmarła 15 III 1736 r. (LM Nowemiasto). Czy nie był synem Michała także i Kazimierz, zmarły 7 XII 1745 r. w Środzie, pochowany w Poznaniu u reformatów? (LM Mądre; Nekr. Reform. Pozn.).

1. Wacław, syn Michała i Bojanowskiej, ożenił się z Anielą Walknowską, córka Jana Józefa, kasztelanica wieluńskiego, i Krystyny Molskiej, i oprawił jej w r. 1745 posag 13.581 zł (I. Kal. 181/184 k. 37v). Aniela i jej bracia, Antoni, Aleksy i Ignacy sprzedali w r. 1745 kardynałowie Lipskiemu za 100.000 zł odziedziczone po matce wsie Rychnów i Bogucicie w p. kal. (ib. k. 377v). Wacław, skwitowany przez Ignacego Walknowskiego, brata swej żony i męża swej siostry (P. 1293 k. 168v). Współdziedzic obok braci, Karola i Ignacego, Pigłowic, Wyszakowa, Sulęcina, Borowa i Biernatek, wespół z tymi braćmi w r. 1748 sprzedał te dobra za 160.000 zł Michałowi Skorzewskiemu, pułkownikowi J. Kr. Mci (P. 1293 k. 165, 165v), zas żona jego skasowała tam swe zapisy, oprawny i dożywotni (ib. k. 166v). Ponowne wzajemne dożywocie spisywał z nią w r. 1749 (I. Kal. 190/195 k. 130), a w r. 1753 oprawił jej posag (ib. 196/198 k. 181v-182v). Posesorem tychże wsi był i w r. 1765 (Rel. Kal. 185/186 s. 1463), a te posesje przejął oczywiście po ojcu. Umarł w Grabianowie 28 V (8 IV?) 1771 r. (Nekr. Franciszk. Śrem.). Zastawną posesję Żernik i Wyganek trzymała potem owdowiała Anna z Walknowskich i w r. 1772 na sumach posiadanych na owych wsiach zapisała 1.000 zł Franciszkanom Konwentualnym kaliskim (I. Kal. 209/213 k. 40). Wraz ze swymi dziecmi w r. 1776 kwitowała sie wzajemnie z dziedzicem tych wsi, Kajetanem Radolińskim, wojskim poznańskim (ib. 214/216 k. 85). Umarła 11 V 1779 r. (Nekr. Franciszkanek Śrem.). Z dzieci Wacława i Walknowskiej, syn Feliks, nieletni, wymieniony w r. 1776 (ib. 214/216 k. 85; Py. 158 k. 541), niewątpliwie zmarły młodo. Córki, Katarzyna i Elżbieta. Pierwsza była w latach 1775-1791 żoną Jana Sieroszewskiego, szambelana królewskiego, druga w r. 1776 jeszcze niezamęzna (ib.), była w latach 1781-1791 żona Waleriana Kąsinowskiego, wicesgerensa kaliskiego.

2. Karol, syn Michała i Bojanowskiej, chorąży wojsk brandenburskich w r. 1745 (Nekr. Reform. Pozn.), zaspokoił w r. 1748 jedynego spadkobiercę swej macochy, brata jej Józefa Nossowicza, z sumy jej 2.000 zł, która miała na Pigłowicach i Sulęcinie (P. 1292 k. 132). W r. 1749 Nossowicz skwitował Karola i jego braci z pozostałych po śmierci ich macochy ruchomości (P. 1297 k. 8). Od Michała Skórzewskiego, pułkownika J. Kr. Mci, Karol sposobem wyderkafu nabył w r. 1748 za 41.000 zł Chociczę Wielką i Chociczkę Małą w p. pyzdr. (ib. k. 216v) i trzymał jeszcze owe dobra w r. 1791 (LB Września). Żona jego Wiktoria Mieszkowska, corka Stanisława i Franciszki Chłapowskiej, kwitowała rodziców w r. 1748 z sumy 20.000 zł, zapisanej sobie w r. 1747 (P. 1293 k. 141). Dziedzic Sulęcina w r. 1748 (LB Mądre). Wiktoria wraz ze swymi siostrami, Ewą, żoną Eustachego Kowalskiego, i Katarzyną, żoną Macieja Kowalskiego, swe dziedziczne Sokolniki Mniejsze w p. pozn. sprzedała w r. 1756 za 50.900 zł Łukaszowi Jarochowskiemu (P. 1319 k. 105v). Karol od Michała Trzcińskiego za kontraktem z 16 VI 1757 r. kupił za 36.000 zł Smoszewo w p. kcyń. (G. 99 k. 15). Pułkownik wojsk saskich 1765 r., posesor Opatówka (LM Opatówko), był w r. 1771 pułkownikiem wojsk koronnych. Wiktoria z Mieszkowskich, która ostatni raz spotykamy 5 X 1765 r. (LB Opatówko), już wtedy nie żyła (Py. 158 k. 153v). Drugą żoną Karola była poślubiona przed 26 I 1772 r. Marianna (nazwiska nie znam), żyjąca jeszcze 20 III 1782 r. (LB Września). Skwitowany w r. 1777 przez córke Antoninę, zamężną Bronikowską, z 10.000 zł z dóbr rodzicielskich (Py. 158 k. 697v). Ożenił się w r. 1784 trzeci raz z Martyną (Marciną) Czachórską, córka Franciszka i Barbary Skórzewskiej, ur. ok. r. 1746, której przed ślubem, 15 V, zapisał sumę 12.000 zł (Py 164 k. 53). Został przez nią z tego zapisu skwitowany w r. 1790 i oboje spisali wtedy wzajemne dożywocie (Py. 166 k. 154; I. Kon. 84 k. 242, 242v). Od Józefa Krzyżanowskiego, cześnika poznańskiego, Karol kupił w r. 1792, wedle kontraktu z 19 IV, za 210.000 dobra Rusibórz, Rusiborek i Kopaszyce w p. sier. (P. 1869 k. 968v). Umarł w Rusiborzu, pochowany 12 XI 1800 r. (Nekr. Reform. Pozn.). Wdowa licząca sobie juz 62 lata wyszła 2-o v. 1 XII 1808 r. za 65-letniego wdowca, Józefa Drzewieckiego, dziedzica Bednar (LC Giecz). Miał Karol z pierwszej żony syna Michała i córkę Antoninę. Były jeszcze córki, Katarzyna, zmarła 19 IV 1752 r. w Chociczy w wieku lat pięciu, pochowana we Wrześni (LM Września), i Weronika Antonina, ur. w Chociczy i ochrzcz. z wody 4 VI 1753 r. (LB Września). Możliwe, iż ta Weronika Antonina to właśnie wspomniana wyżej Antonina, ale przypuszczalna data urodzin owej Antoniny przypada na ok. r. 1749, co zmniejsza prawdopodobieństwo tej identyczności. Antonina ta, jeszcze niezamężna 21 XII 1767 r. (LB Września), była już 6 II 1776 r. żoną Ignacego Bronikowskiego, zmarłego przed 10 V 1783 r., zaś 2-o v. w latach 1787-1792 żoną Augustyna Rogali Zaborowskiego, regenta ziemskiego, potem burgrabiego ziemskiego wschowskiego, umarła w Niegolewie 27 IV 1829 r., w wieku lat 79, pochowana w Buku. Z drugiego małżeństwa miał Karol córkę Józefinę Ernestę Ksawerę Karolnę, ur. w Chociczy, ochrzcz. z cerem 31 VII 1774 r. (LB Wrzesnia).

Michał (Michał Antoni), syn Karola i Mieszkowskiej, ur. w Chociczy, ochrzcz. 9 IX 1750 r. (LB Września), otrzymał w r. 1771 od Katarzyny Chłapowskiej, wdowy po Wojciechu Kotarbskim, cesję pewne sumy (Py. 158 k. 153v). Porucznik kawalerii narodowej, uzyskał w r. 1788 od Teodora Cieleckiego, podkomorzego J. Kr. Mci, i jego brata Macieja cesję prowizji od sum spadkowych po zmarłym Franciszku Morawskim (P. 1365 k. 409) i t.r. dostał od Józefa Miaskowskiego cesje sum na Budzisławiu Kościelnym, połowie Budzisławia Górnego i Zberzyna w p. gnieźn. (G. 115 k. 6v). Nazwany w r. 1789 pułkownikiem kawalerii narodowej (LB Rogoźno), w rzeczywistości był w r. 1790 tylko majorem brygady 1-ej kawalerii narodowej (Kośc. 335 k. 292). Od Mogilnickiego, starosty nieszawskiego, nabył w r. 1793 część Dębiny. Pułkownik wojsk polskich, umarł w r. 1823 (Bon.).

3. Ignacy, syn Michała i Koszutskiej, ożenił sie 9 VI 1758 r. z Konstancją Starzeńską, córką Józefa, kasztelanica gniexnieńskiego, i Eufemii Glinczanki (LC Mądre; Py. 158 k. 49). Był w latach 1760-1766 posesorem Jaszkowa i Winnej w p. pyzdr. (LB Śnieciska). Skarbnik wschowski w r. 1761 (Bon.; Wsch. 93 k. 136). zastawem od mieszczan średzkich trzyma Zielniki (Bon.). Dopełniał w r. 1767 formalności związanych z rezygnacją na rzecz Michała Skórzewskiego, podkomorzego poznańskiego. Pigłowic i innych wsi, które jego starsi bracia także i w jego imieniu sprzedali w r. 1748 Skórzewskiemu (I. Kal. 206/208 k. 130). W latach 1768-1772 był posesorem Jezior Wielkich koło Zaniemyśla, dóbr pojezuickich, w ziemi wschowskiej (Wsch. 96 k. 60v). Pani Konstancja umarła w r. 1775, pochowana 7 V (Nekr. Reform. Pozn.). Żeniąc się powtórnie z Józefa Kosicką, córką Andrzeja i Heleny Bartochowskiej, Ignacy przed ślubem zapisał jej w r. 1776 sumę 10.000 zł (P. 1353 k. 282v). Sprzedał w r. 1791 trzymane prawem emfiteutycznym Gzowice Jabłkowskiemu i t.r. od Piotra Borzęckiego wziął w zastaw dobra mińskie, a sume na Zielnikach cedował córkom brata Wacława. Synowi Józefa cedował w r. 1792 sume po zmarłym bezdzietnie małżonkach Grabianowskich (Bon.). Z pierwszej żony synowie: Józef, Jan i Ksawery, o których niżej. Byli jeszcze, Mikołaj Ambroży, zmarły w Jeziorach Wielkich 4 I 1768 r. po miesiącu życia, i Seweryn, zmarły 4 IX 1772 r. tamże, mając 7 miesięcy (LM Zaniemyśl). Córki z tego małżenstwa: Teodozja Eufemia, ur. w Winnej, ochrzcz. 19 IV 1760 r. (LB Śnieciska), zmarła po trzech miesiącach 29 VI 1760 r. (LM Śnieciska), Wiktoria (Łucja Wiktoria), ur. w Winnej, ochrzcz. 15 XII 1763 r. (LB Śnieciska), w r. 1781 żona Wawrzyńca Bukowieckiego (Bon.), Teresa, może identyczna z Eufemią Brygidą Teresą, ur. w Winnej, ochrzcz. 21 IX 1766 r., otrzymała w r. 1769 od wuja Krzysztofa Starzeńskiego zapis 3.000 zł (Py. 158 k. 49), była w r. 1787 żoną Ignacego Jaźwińskiego, Anastazja, 1787 r. żona Piotra Olszewskiego (Bon.). Z drugiej żony syn Kazimierz, o którym niżej.

1) Józef (Józef Maciej), syn Ignacego i Starzeńskiej, ur. w Winnej, ochrzcz. 22 II 1761 r. (LB Śnieciska), dostał w r. 1769 od wuja Krzysztofa Starzeńskiego zapis 7.000 zł (Py. 158 k. 49), zaś w r. 1779 scedował te sumę ojcu (P. 1356 k. 68v). Ożenił sie z Antoniną Zambrowską, córką Wojciecha, podpiska grodzkiego poznańskiego, i Marianny Goszczyńskiej, która w r. 1791 skwitowała swych rodziców z 18.000 zł swego majątku rodzicielskiego (P. 1368 k. 39). Był Józef posesorem Uzarzewa i Święcina w p. pozn. w r. 1796 (LC Uzarzewo). W latach 1806-1812 wierzyciel Mińska, dziedzic Powązek, Bliznego i Grotów koło Warszawy w r. 1809, umarł 1815 r. Jego synowie: Jakub, Stanisław, Ignacy i Feliks. Corka Elżbieta Anna, ochrzcz. z wody 13 VII 1793 r. (LB Św. Maria Magdal., Pozn.), żona Leona Bojarskiego z Młocin (Bon.).

(1) Jakub (Jakub Ignacy), syn Józefa i Zambrowskiej, ur. w Poznaniu 24 VII 1791 r. (LB Św. Maria Magdal., Pozn.), dziedzic Grotow, prezydent Warszawy w listopadzie 1831 r., gubernator cywilny mazowiecki w marcu 1841 r., gubernator cywilny gub. warszawskiej w latach 1845-1864, rzeczywisty radca stanu 1845 r., tajny radca w r. 1849, członek Rady Stanu Królestwa Polskiego w r. 1861, kawaler orderów Św. Stanisława, Św. Włodzimierza i Św. Anny, umarł w Warszawie 18 IX 1865 r. Z żony Florentyny Znamierowskiej synowie: Adam, Józef i Zygmunt. Córki: Jadwiga, ur. 1821 r., zmarła w r. 1903 w Dabrowie koło Sieradza, żona Jana Lesznowskiego, Helena, ur. ok. r. 1833, umarła w Sosnowcu 14 XII 1914 r. w 82-im roku życia, była żona Władysława Dziembowskiego. Po śmierci brata Adama odziedziczyła Kampinos (Dz. P.).

a. Adam, syn Jakuba i Znamierowskiej, ur. w r. 1828, studiował prawo w Petersburgu i pracował zrazu w sądownictwie, potem gospodarował w dobrach Kampinos w pow. łowickim, wziętych za żoną. Umarł w Chylinie krótko po 10 IV 1893 r. (ib.). Ożenil sie z Zofią Ł-ą, córką Ignacego (zob. niżej). Z tego małżeństwa dzieci: Antoni, Jakub i Anna, żyjące w r. 1863, pomarły młodo i Zofia w chwili śmierci potomstwa już nie miała. Umarła krótko przed 8 II 1896 r., zapisując swej stryjecznej siostrze, Helenie z Ł-ch Dziembowskiej sumę 10.000 rb (Dz. P.).

b. Józef, syn Jakuba i Znamierowskiej, ur. w r. 1831, dziedzic Bliznego 1858 r., zaślubił t.r. Antoninę Kożuchowską, córkę Tadeusza i Konstancji Goślinowskiej, dziedziczkę Chylina w p. kal. (Bon.; Uruski). Z niej córki zamężne, jedna za Radoszewskim, druga za Skrzyńskim, trzecia za Teodorem Krąkowskim (Bon.).

c. Zygmunt, syn Jakuba i Znamierowskiej, urzędnik rządu gubernialnego warszawskiego, po r. 1963 zesłany na Sybir, skąd wrócił w r. 1865. Ożenił się w r. 1868 z Marią Korab Czartkowską, córka Juliana, dziedzica dóbr Rozdziały, i Magdaleny Umińskiej. Wniosła mężowi posesję wsi Kamień. Umarł Zygmunt w r. 1891, krótko przed 19 VII (Dz. P.).

(2) Stanisław, syn Józefa i Zambrowskiej, ur. w r. 1804, jako nieletni pozostawał wraz z młodszymi braćmi, Ignacym i Feliksem, pod opieką stryja Ksawerego. Podporucznik grenadierów gwardii, po powstaniu 1831 r. zesłany na Sybir, po powrocie stamtąd osiadl w W. Ks. Poznańskim, gdzie nabył dobra Grabowo. Wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim w r. 1837. Umarł w Dreźnie 27 XII 1871 r. w 68-ym roku życia i tam pochowany (Dz. P.). Jego żoną była Olga Halpertówna, ur. ok. r. 1822, zmarła w Eberswalde koło Berlina 27 XI 1872 r. w 50-ym roku życia, pochowana w Biechowie (Dz. P.). Miała zapisane przez męża 35.000 tal. na Grabowie (ib. z r. 1862). Synowie, Władysław i Bolesław.

a. Władysław (Władysław Maurycy), syn Stanisława i Halpertówny, ur. w Grabowie w r. 1840, właściciel po ojcu Grabowa i Krzywej Gory w pow. wrzesińskim (3.422 m.m.), te dobra z racji dokonywanych działów sprzedał w r. 1881 Schultzowi, właścicielowi Kołaczkowa (Dz. P.). Kupił potem Sulisławice w pow. kaliskim. Był chemikiem zootechnikiem, w latach 1888-1895 dyrektorem średniej szkoły rolniczej w Czerniechowie koło Krakowa. Umarł 29 X 1895 r., mając lat 55, pochowany w Dobrcu (Dz. P. datę zgonu kładzie na 10 XI; P. S. B.). Ożenił się 10 IX 1871 r. z Marią Moraczewską, córka Romana z Chaław i Franciszki Zakrzewskiej, ur. ok. r. 1842 (LC Św. Wojciech, Pozn., LC Brodnica), zmarłą w Miedziance w r. 1928 (P. S. B.). Pozostawił synów, Stanisława, Bolesława, o których niżej, Ignacego Władysława, rolnika i córkę Zofię, zmarłą po r. 1894.

a) Stanisław (Stanisław Ignacy), syn Władysława i Moraczewskiej, ur. w Grabowie 31 VII 1872 r., chemik, wynalazca, przemysłowiec, założył w r. 1904 wspólnie z bratem Bolesławem towarzystwo akcyjne "Zofia" w Miedziance koło Kielc. Był bezżenny.

b) Bolesław, syn Władysława i Moraczewskiej, geolog, chemik, miał z żony Marii Radoszewskiej sześcioro dzieci. Najmłodsze z nich to syn Stanisław, o którym niżej. Jedna z córek, Olga, ur. 9 VII 1912 r. w Miedziance, historyk, uczennica W. Semkowicza, starszy asystent Katedry Nauk Pomocniczych Historii U. J. w latach 1945-1949, potem docent, pracowała w Muzeum Historii Wawelu. Umarła w Krakowie 31 I 1971 r.

Stanisław (Stanisław Roman), syn Bolesława i Radoszewskiej, ur. w Miedziance 30 VI 1922 r., ekonomista, od r. 1954 kierownik Zakladu Ekonomiki i Statystyki Rybackiej w Morskim Instytucie Rybackim w Gdyni, umarł w Gdyni 6 XII 1964 r. Z żony Zofii Frąckiewiczówny pozostał syn Michał, ur. w r. 1953, i córka Anna, ur. 1948 r. (P. S. B.).

b. Bolesław, syn Stanisława i Halpertówny, ur. w Grabowie w r. 1842 (1843?), studiował architekturę w Heidelbergu, potem w Monachium wreszcie malarstwo w Monachium w tamtejszej Szkole Sztuk Pięknych. Artysta malarz, wykonał freski w Katedrze poznańskiej. Mieszkał od r. 1877 w Warszawie, potem w Prądniku Czerwonym koło Krakowa. Umarł w Krakowie 15 VI 1909 r. (Dz. P.). Ożenił się 10 IX 1871 r. z Józefa Moraczewską, siostrą swej bratowej, ur. ok. r. 1851 (LC Św. Wojciech, Poznań; LC Brodnica), zmarłą w Chaławach 20 VII 1891 r. w wieku 40 lat, pochowana w Brodnicy (Dz. P.). Synowie: Seweryn Lech, ur. w Poznaniu 19 XII 1872 r. (LB Św. Marcin, Poznań), Zbigniew, o którym niżej, Wiktor, słuchacz medycyny w r. 1909. Z córek, Olga zaślubiła w Brodnicy 11 X 1896 r. Leona Szczawińskiego, współwłaściciela firmy Szczawiński-Jachimowicz w Poznaniu. Janina i Grażyna, obie żyjące w r. 1909.

Zbigniew (Zbigniew Roman), syn Bolesława i MOraczewskiej, ur. w Rzymie 1 VI 1876, kupiec, zaślubił 21 IV 1903 r. w Poznaniu Jadwigę Helenę Górksą, córkę Władysława (Bolesława?), kucharza, i Anny Wojnikowskiej, ur. w Górze 10 X 1882 r., zmarłą w Poznaniu 24 VII 1913 r. (Dz. P.; LC, LM Św. Marcin, Poznań). Dzieci ich: Lech Janusz, ur. w Poznaniu 26 X 1905 r., Jan Rus, ur. w Poznaniu 27 V 1907 r., Mirosława Maria, ur. w Poznaniu 24 VII 1909 r., Olga Maria, ur. w Poznaniu 7 VI 1911 r. (LB Marcin, Poznań).

(3) Ignacy, syn Józefa i Zambrowskiej, wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim w r. 1837, dziedzic Kampinosa, ożeniony z Halpertówna,. pozostawił córkę Zofię, która wyszła za swego stryjecznego brata Adama Ł-go, wnosząc mu Kampinos. Umarła krótko przezd 8 II 1896 (Dz. P.).

(4) Feliks (Felicjan), syn Józefa i Zambrowskiej, ur. w r. 1809, uczestnik powstania 1831 r., był w r. 1877 właścicielem Grabianowa(?) (LC Brodnica. Umarł 15 IV 1881 r. w Kamieniu koło Kalisza (Dz. P.). Jego żona, Teresa Lesznowska umarła w r. 1866 (Bon.).

2) Jan, syn Ignacego i Starzeńskiej, zapewne identyczny z Ewagriuszem Janem, synem tychże rodziców, ur. w Winnej, ochrzczonym 10 III 1762 r. (LB Śnieciska), mianował plenipotentów w r. 1793 (P. 1370 k. 79). Jego żona, wedle Bonieckiego, była w r. 1793 Konstancja Starzeńska, ale to imię dane omyłkowo. Eufemia ze Starzeńskich Ł-a umarła w Lesznie 17 X 1806 r. w wieku lat 24 i tam pochowana (LM Leszno). Chyba to właśnie żona Jana Ł-go.

3) Ksawery, syn Ignacego i Starzeńskiej, ur. ok. r. 1773, w latach 1806-1812 wierzyciel dóbr mińskich, dziedzic Nowego Dworu, Starej Rawy i Gór 1808 r., ożenił się w Poznaniu 24 VIII 1802 r. z Józefą Dobrogojską, ur. ok. r. 1779 (LC Św. Marcin, Poznań). Z niej syn Józef Lucjan, wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim w r. 1837, sędzia pokoju powiatu konińskiego 1850 r., dziedzic Marymowa(?) (Bon.).

4) Kazimierz, syn Ignacego i Kosickiej, ur. w parafii czeszewskiej 6 III 1778 r., ochrzcz. z ceremonii 14 X 1789 r. (LB Św. Marcin, Poznań). Ignacy w imieniu swoim i tego syna w r. 1784 kwitował Michała Moszczeńskiego (P. 1361 k. 65v). Żył jeszcze ów Kazimierz 16 VII 1796 r. (LC Uzarzewo). Zapewne z nim identyczny Kazimierz, radca departamentu warszawskiego z pow. rawskiego 1809 r., którego żona Anna Ludwika Tauber swoją sumę na Kamieńcu Litewskim zbyła w r. 1806. Będąc już wdową wylegitymowała się w r. 1837 ze szlachectwa w Królestwie Polskim wraz z synem Ignacym. Corki, Maria i Kazimiera, pomarły pannami. Ignacy, ur. w r. 1814, zmarły r., pozostawil córke Annę, żone Antoniego Stolpe (Bon.).

V. Wacław, syn Andrzeja i Zadorskiej, wspomniany w r. 1669 (P. 196 k. 15v). Wraz ze swa siostra Zofią zamężną Bobolecką pozywany był w r. 1682 o udział w morderstwie dokonanym na Aleksandrze Bzowskim (Py. 155 s. 95). T.r. owej siostrze roborował skrypt na pewna sumę (P. 1105 VII k. 22v), zas w r. 1686 otrzymał od niej jej części w Będzieszynie i Szczurach (P. 1111 IV k. 11). Połowę Będzieszyna i części w Szczurach w r. 1688 kupił za 11.000 zł od Zygmunta z Zaborowa Bąkowskiego (I. Kal. 145 s. 167). Jako współspadkobierca brata Stanisława, swoja częśc w pozostałych po nim dobrach, Kęszycach i latowicach, w r. 1715 sprzedał bratankowi Michałowi za sumę 3.000 zł, zapisaną sobie testamentem tego brata (I. Kal. 159 k. 264). Zob. tablice 1-3.

@tablica: Łaszczyńscy h. Wierzbna 1

@tablica: Łaszczyńscy h. Wierzbna 2

@tablica: Łaszczyńscy h. Wierzbna 3

Ks. Adam, wspomniany w r. 1637 (G. 80 k. 303v). Andrzej i Anna, rodzice Stanisława, ochrzcz. 7 IV 1637 r. (LB Nowemiasto). Ł-i, nie żyjący juz w r. 1762, mąż Gliszczyńskiej, żony 2-o v. Nieszkowskiego, także juz zmarłej, bezpotomnej (I. Kon. 79 k. 285v). Józef, chrzestny w r. 1765 (LB Św. Maria Magdal., Pozn.). Marianna, żona Macieja Urbanowskiego, dzierżawcy wsi Gaj koło Śremu, w r. 1779. Adela, zamężna Morzycka, umarła 2 XII 1873 r. Maria, zamężna Moraczewska, umarła w Krakowie 28 X 1911 r., w wieku 58 lat.

Łaszczyńscy z Łaszczyna w pow. kośc., różni. Wymienieni tutaj to w większości bez wątpienia Wierzbnowie, ponieważ jednak jest rzeczą pewną, że w wieku XV dziedziczyli w tej wsi także i przedstawiciele innych rodów, nie chce dokonywać segregacji opartej tylko na supozycjach.

Pani Ł-a oraz jej synowie, Mikołaj i Wojtej, pozywani byli w r. 1398 przez Piotra Goreckiego o intromisję do czwartej części Łaszczyna (Właszczyna) (Leksz. II 1162, 2080; KDW III, nr 1987).

"Chorągwicza" Ł. miał w r. 1400 sprawe o konia ze Szwarcem, mieszczaninem śremskim (Leksz. II 2749). T.r. świadczył Hennikowi Towrzyjańskiemu. Być może pochodzić z miejscowości Chorągwica (Korangelwitz) na Śląsku koło Góry. Henryk Choragwicz miał w r. 1409 zatarg z Tomkiem, kasztelanem sandomierskim i starostą generalnym wielkopolskim (Kozier., Obce ryc.). Wojciech Chorangwicz z Łaszczyna w r. 1418 (Kośc. II k. 143v). Nie wiem, czy ten sam Wojciech Chorangwica z Łaszczyna miał w r. 1444 terminy ze strony Halszki (Elżbiety) z Sarnowy (Kośc. 17 s. 465, 551). Wojciech Chorangwicz żył jeszcze w r. 1450, kiedy miał termin ze strony Katarzyny z Górki (Kosc. 19 k. 81v). Zmarł jednak juz t.r., dowiadujemy się bowiem, że Agnieszka Chorągwiczyna, wdowa po Wojciechu z łaszczyna, w r. 1450 procesowała Janusza i Wojciecha, braci z Łaszczyna (Kośc. 19 k. 129). Miała w r. 1452 termin z Izajaszem z Łaszczyna (P. 852 II s. 9). Żyła jeszcze w r. 1464 i była matką spłodzonych przez Wojciecha Chorągwiczę córek, Barbary i Jadwigi, wystepujących w latach 1452-1464 (Kośc. 19 k. 153v, 180, 273, 275v, 332v). Z nich, Barbara była w r. 1453 żona Sędziwoja niegdy Rąbińskiego (ib. k. 204v). Chyba ów Sędziwój od dziedzictwa swej żony zwany był Ł-im. Barbara, wdowa po Sędziwoju Ł-im, swoją czwartą część w Łaszczynie w r. 1474 sprzedała wyderkafem za 100 grz. Piotrowi Iłowieckiemu (P. 1386 k. 7v). T.r. pozywała Wojciecha Ł-go o głowę swego męża (Kośc. 227 k. 1a). Może wspomniana wyżej Jadwiga była identyczna z Jadwigą, wdową po Stanisławie "Łące" (Lanka) z Łaszczyna, która czwartą część po rodzicach w tej wsi w r. 1475 rezygnowała wieczyście Piotrowi Iłowieckiemu (P. 1386 k. 20v). Jarosław Gostkowski miał w r. 1453 termin przeciwko Dorocie, Barbarze i Jadwidze, dziedziczkom z Łaszczyna (Kośc. 19 k. 180), może właśnie córkom Chorągwicy? Byłaby w takim razie jeszcze i trzecia jego córka, Dorota.

Wawrzyniec z Łaszczyna występował w latach 1404-1416. Siostrami jego były: Anna (Hanka), występująca w latach 1408-1412, Agnieszka, w latach 1406-1415, a może i Helena, w latach 1408-1416 (Kośc. I k. 62v, 64, 3 k. 27, 29v, 69, 91, 147v, 156v, III k. 95, 154, II k. 63, 78, 95). Nie wiem, czy tego samego Wawrzyńca żona, Katarzyna winna była w r. 1449 okazać wobec Sędziwoja Ł-go swój list wienny (Kośc. 19 k. 18). Janusz, Januszek "Wawrzyncewicz" i Wojciech, bracia rodzeni. Z nich Janusz z Łaszczyna i żona jego Dorota mieli w latach 1442-1443 terminy ze strony Łucji z Łodzicy(!) (Kośc. 17 s. 256, 359), zas w r. 1444 terminy ze strony Elżbiety (Halszki) z Sarnowy (ib. s. 465, 509, 551) i w latach 1444-1445 ze strony Łucji Ł-ej z Łaszczyna zwanej tez Łodzicką, z Łodzi, Łodzicy (ib. k. 467, 518, 633, 655). Janusz połowe swego dziedzictwa w Łaszczynie w r. 1445 sprzedał za 50 grz. Janowi z Łaszczyna (P. 1379 k. 110). Wytyczane były t.r. granice między posiadłościami w Łaszczynie należącymi do niego, do Wojciecha Chorągwicy, do Sędziwoja Sznurkowskiego z łaszczyna, do Janusza Podrzeckiego, do Jana z Łaszczyna zwanego Świnia Głowa, i do innego jeszcze Jana z Łaszczyna, z jednej strony, a Sarnowa dziedzictwem panny Elżbiety Sarnowskiej, z drugiej strony (Kośc. 17 k. 661). Miał Janusz w latach 1446-1447 terminy ze strony Małgorzaty z Łaszczyna, żony Sędziwoja Ł-go (ib. s. 789, 18 s. 22), zaś w r. 1449 od samego Sędziwoja (Kośc. 18 s. 430, 19 k. 2, 18, 22), po jego zaś śmierci w r. 1452 procesował sie z jego córką Barbara (Kośc. 19 k. 154). Brat Janusza, Wojciecha w r. 1449 odmówił temu Sędziwojowi swej części ojczystej w Łaszczynie (Kośc. 19 k. 22). Przeciwko obu braciom, Januszowi i Wojciechowi, niedzielnym, uzyskała w r. 1450 termin Agnieszka Chorągwiczyna, wdowa po Wojciechu (Kośc. 19 k. 129). Zeznał Wojciech w r. 1452 pięć grzywien Mikołajowi Sznurkowskiemu, a z tej racji, iz zmarły Sędziwój Sznurkowski uzyskał był na Januszu Ł-im 40 grz., co Mikołaj unieważnił (ib. k. 166). Na połowie swych dóbr w Łaszczynie Wojciech w r. 1470 oprawił 40 grz. posagu żonie Katarzynie Wilkońskiej (P. 1385 k. 53). Pozywany był w r. 1474 przez Barbarę, wdowę po Sędziwoju Ł-im, o głowę owego Sędziwoja (Kośc. 227 k. 1a). Swoją część Łaszczyna w r. 1477 sprzedał za 130 grz. Piotrowi Iłowieckiemu (P. 1386 k. 76v). Zwany "niegdy Ł-im", t.r. nabył wyderkafem od Jadwigi, żony Macieja Kawieckiego za 100 grz. posagu żonie (P. 1386 k. 76v, 77). Nie żył już w r. 1492, kiedy jego syn Jakub wespół z Mikołajem Wilkońskim ręczył Maciejowi Kawieckiemu za stawienie do akt innego syna Wojciecha, Stanisława (Kośc. 228 k. 342). Wdowa po Wojciechu, Katarzyna, już wtedy 2-o v. żona Mikołaja Wolikowskiego, w asyście tego Mikołaja Wilkońskiego, swego brata rodzonego, kwitowała ze swej oprawy na połowie części Sowiny Macieja Kawieckiego (ib. k. 341v). Jednocześnie nieletni Jakub, działając w asyście stryja Andrzeja Konarskiego i wuja Mikołaja Wilkońskiego, skwitował tego Kawieckiego z czterech łanów w Sowinie, które to łany jego zmarły ojciec nabył wyderkafem od też już zmarłej żony Kawieckiego (ib.). Obydwu braciom, Jakubowi i Stanisławowi, w r. 1496 zobowiązał się wypłacić 70 zł Wojciech Kawiecki (Kośc. 230 k. 111). Dwaj ci bracia wystepowali również i w r. 1501 (ib. 231 k. 105v). Stanisław Ł., chyba z nich młodszy, był mężem Jadwigi, która w r. 1493 pozywała Piotra z Opalenicy, sędziego poznańskiego, swego dawnego opiekuna, o należne jej z czasów tej opieki czynsze z miasta Rydzyny i ze wsi Kłoda (P. 22 k. 38v). Od braci Piotra, Wojciecha i Mikołaja z Rydzyny uzyskała w r. 1499 zapis 48 grz. długu (Kośc. 231 k. 42v). Niewątpliwie synem tej samej Jadwigi, już nie żyjącej w r. 1501, był Mikołaj Ł., ktory t.r. miał sprawę z Piotrem, Wojciechem i Mikolajem, braćmi z Rydzyny, o sumę 17 grz. (ib. k. 108v), a w r. 1502 skwitował ich z 48 grz. długu należącego się swej zmarłej matce (ib. k. 153v). Chyba ten sam Mikołaj Ł. z Chwałkowa był w r. 1505 pozywany przez Stanisława Chwałkowskiego, działającego w imieniu swej matki Elżbiety (Kośc. 232 k. 43). Od Michała Goryńskiego, dziedzica w Chwałkowie, nabył ów Mikołaj w r. 1506 wyderkafem za 70 grz. części w Kolnicach Wielkich i Małych (P. 1390 k. 92). Od Mikołaja Kolnickiego "Masłka" w r. 1510 kupił za 50 grz. części w Chwałkowie (P. 786 s. 243). Mąż Anny Kolnickiej, córki Ścibora, w r. 1513 nabył od teścia za 50 grz. posagu żony część w Chwałkowie (Kośc. 233 k. 32). Części Chwałkowa i Jeziorek, nabyte od Świebora i Mikołaja "Masłka" Kolnickich, sprzedał w r. 1516 za 16 grz. Benedyktowi Chwałkowskiemu (P. 1392 k. 85v).

Nikiel, Mikołaj w latach 1404-1408 (Kośc. I k. 62v, 3 k. 69). Sławek, Sławnik z Łaszczyna, w latach 1409-1412 (Kośc. 3 k. 119, III k. 91, 95). Wspomniany już kilkakrotnie Sędziwój Ł., z Łaszczyna, miał w r. 1444 termin ze strony Halszki z Sarnowy (Kośc. 17 s. 465). Nazwany w r. 1445 Sędziwojem Szurkowskim z Łaszczyna (ib. s. 661), mąż Małgorzaty 1446 r. (ib. s. 789, 18 s. 22), kupił w r. 1448 od Mikołaja z Łaszczyna za 60 grz. części w tej wsi (P. 1380 k. 26v). On i jego żona Małgorzata mieli w r. 1450 terkiny z Jarosławem, Janem, Piotrem i Małgorzatą, dziećmi zmarłego Wężyka z Gostkowa, niedzielnymi dziedzicami w Gostkowie (Kośc. 19 k. 43v, 100, 126v). Nie żył już ów Sędziwoj w r. 1452, kiedy to jedna z jego córek, Barbara miała termin z Januszem z Łaszczyna (ib. k. 154). Katarzyna, druga córka Sędziwoja, procesowała się w r. 1459 z Jerzym Zimlińskim (Kośc. 19 k. 270), a w r. 1474, będąc już żoną Mikołaja Zimlińskiego, w asyście Jana Gostkowskiego jako stryja i Pawła Zimlińskiego "Pakosza", wuja, części ojczyste w Łaszczynie rezygnowała za 60 grz. Łowickiemu(?) (P. 1386 k. 7v). Wspomniani wyżej Jan, Jarosław i Piotr, bracia z Gostkowa, występowali też w r. 1452 jako rodzeni i niedzielni z Łaszczyna (Kośc. 19 k. 153v).

Jan z Łaszczyna, zwany Świnia Głowa, procesowany był w r. 1444 przez Elżbietę z Sarnowy (Kośc. 17 s. 551). Dziedzic części w Łaszczynie 1445 r. (ib. s. 661). Stanek Ł. pozwany w r. 1444 przez tęż Elżbietę cz. Halszkę (ib. s. 465). Jan Ł., również wtedy przez nią pozwany (ib. s. 465, 551). Chyba ten to Jan kupił w r. 1445 od Janusza z Łaszczyna połowę części dziedzicznej w Łaszczynie za 50 grz. (P. 1379 k. 110).

Jan Ł., mąż Barbary, córki Adama Michowskiego, wdowy 1-o v. po Jerzym Chojeńskim, która 100 grz., tj. trzecią część swego posagu, zabezpieczonego przez pierwszego męża na połowie Ostrobudek i na dwoch częściach Golejewka w p. kośc., rezygnowała w r. 1482 obecnemu mężowi (P. 1386 k. 160v, 1388 k. 51). T.r. mężowi zapisała 30 grz. na swej oprawie na dwóch częściach folwarku w Golejewku, dwoch częściach karczmy i dwóch temtejszych zagrodnikach (Kośc. 227 k. 100v). Była w r. 1485 obok sióstr współdziedziczką w Barklinie w p. kośc. (Kośc. 228 k. 16v). Jan Ł. od Wojciecha z Godurowa w r. 1485 kupił za 40 grz. półtora łana w Godurowie p. kośc. (P. 1387 k. 20v). i jednocześnie za 200 grz. od Jadwigi, wdowy po Tomaszu Bodzewskim, jej część rodzicielską w Bodzewie (ib.). Od Anny, żony Jana Chojeńskiego, kupił w r. 1486 za 200 grz. połowę Wyganowa w p. pyzdr. (P. 1387 k. 51) i zaraz na owych częściach w Wyganowie żonie swej oprawił 100 zł węg. posagu (ib. k. 53). Annie Smogorzewskiej, wdowie po Stanisławie Smogorzewskim, w r. 1487 sprzedał za 100 grz. cztery łany osiadłe w Bodzewie p. kośc. (ib. k. 89v). Od Jana Chojeńskiego w r. 1487 dostał poręczenie za żonę tego Chojeńskiego, Annę, iż uwolni od obciążeń połowę Wyganowa, którą Jan Ł. był kupił, poręczenie ponowione w r. 1489 (Kośc. 228 k. 89). Jako dziedzic Wyganowa wystepował w r. 1492 (Py. 15 k. 312). Swoją częśc tej wsi w r. 1493 sprzedał za 300 grz. Wojciechowi Zaleskiemu (P. 1387 k. 183v), zaś Barbara, żona jego, skwitowała t.r. Bernarda Zaleskiego z uzyskanej od męża oprawy swej na Wyganowie na sumę 200 zł (P. 856 k. 17 cv). Od Andrzeja Uniesławskiego, posesora wyderkafowego Skałowa w p. pyzdr. t.r. nabył tę wieś wyderkafem za 400 zł węg. (P. 1387 k. 186v). Nazwany t.r. dziedzicem w Skałowie (Py. 15 k. 294v). Na połowie tej wsi w r. 1494 oprawił posag 50 grz. żonie Barbarze (P. 1388 k. 51). Nie żył już już w r. 1498, a owdowiała Barbara wraz z córka Zofią oświadczyły wtedy, że zmarły dał 26 zł węg. "do wiernych rąk" Tomaszowi Jezierskiemu, chorążemu poznańskiemu (P. 856 k. 303v). Płacił tej wdowie w r. 1499 winę Marcin Krotoski, bowiem nie zwrócił jej poddanego ze Skałowa, Bartłomieja, do czego był się zobowiązał (Py. 169 k. 92v, 181v). Barbara, nazwana Skałowską, połowę Skałowa w r. 1518 sprzedała swej córce (Py. 23 k. 33). Ta córka, Zofia, była w r. 1499 przypozywana przez Jana Cerekwickiego o okazanie zapisu na 212 zł węg. na wsi Okalewo (Py. 169 k. 99v). W r. 1500, jeszcze nieletnia i działająca w asyście matki i stryjów, Andrzeja Młyńskiego i Filipa Strzeleckiego, zapisała 4 zł węg. rocznego czynszu Bernardowi Zaleskiemu (P. 1389 k. 126v), przeznaczonego w istocie dla ks. Jana Peszla (P. 859 k. 152v). Wyszła potem za Marcina Wyganowskiego zwanego Kolano, a była juz wdową w r. 1518, kiedy kupiła od matki połowę Skałowa. Żyła jeszcze w r. 1539.

Jadwiga Ł-a z Krobi w r. 1487 od Piotra Iłowieckiego, chorążego poznańskiego, nabyła wyderkafem cztery i pół łana w Sarnówce p. kośc. (P. 1387 k. 76) i t.r. skwitowała Iłowieckiego (Kośc. 228 k. 38, 38v). Chyba ta sama Jadwiga, żona Stefka Ł-go, pozywała w r. 1501 Jana Sarnowskiego (Kośc. 231 k. 93). Ta Jadwiga, czy może wspomniana wyżej Jadwiga, żona Stanisława Ł-go, swoje cztery łany po rodzicach w Łaszczynie w r. 1499 sprzedała za 130 grz. Wojciechowi i Szymonowi ze Srok, synom Kaspra Ł-go (P. 1389 k. 34). O Kasprze Ł-im, dziedzicu w Srokach, wiem, iż t.r. pozywany był przez Mikołaja "Repkę", dziedzica w Srokach (Py. 169 k. 182). Nie żył juz w r. 1509, kiedy córce jego Annie oprawił 100 zł posagu mąż jej, Wojciech Chociszewski z Chociszewic w p. gnieźn. (P. 786 s. 148). Oczywiście synem tego Kaspra był Wojciech Ł. "Kasperek", który t.r. cztery łany w Łaszczynie sprzedał za 40 grz. Janowi Sarnowskiemu (ib. s. 171).

Tomasz Ł., wuj Barbary Jurkowskiej, żony Piotra Krzesińskiego, 1527 r. (Kośc. 26 k. 543v). Jan Ł. pozywał w r. 1529 wuja, Tomasza Kroczyńskiego z Kroczyna, jego żonę, Jadwigę, i matkę, Dorotę (Kośc. 234 k. 162v). Całe części w Kroczynie i Kolniczkach p. kośc., odziedziczone po zmarłym Świeborze Kroczyńskim, swoim macierzystym dziadzie, oraz części, które miałyby mu przypaśc po Dorocie, babce macierzystej, sprzedał w r. 1530 za 300 grz. Tomaszowi Skoroszewskiemu (P. 1393 k. 343). Wawrzyniec Ł. w r. 1645 pozywał Wawrzyńca Grodzielskiego o to, iż po śmierci ks. Mikołaja Ł-go zagarnął pozostałe po nim ruchomości (I. i D. Z. Kal. 7 k. 69v). Ów. ks. Mikołaj był przez długi czas plebanem w Wieszczyczynie, zanim jednak został księdzem był ożeniony i pozostawił syna Jana, który w r. 1547 pozywał Bartłomieja Grodzieckiego (ib. k. 221v).

>Łaszewscy, Łaszowscy h. Grzymała z Łaszewa w pow. świeckim. Jan (Jerzy?) nie żył już w r. 1577, kiedy jego córka Jadwiga była żoną Jana Żernickiego z Wierzchucina (N. 157 k. 477v). Oboje żyli jeszcze w r. 1580, a Jadwiga w r. 1595 była już 2-o v. za Jerzym Gniazdowskim. Jako wdowa i po tym drugim mężu występowała w latach 1599-1613. Według Bonieckiego była ona córką Jerzego, dziedzica Łaszewa, Ostrowitego i Gołuszyc w pow. świeckim, zmarłego przed r. 1570, ożenionego z Niemojewską z Łowiecka, żoną 2-o v. Macieja Kossa, podkomorzego pomorskiego, siostrą zaś Jerzego Niemojewskiego. Rzeczywiście Jerzy Ł., syn zmarłego Jerzego, skwitowany został w r. 1599 przez tę Jadwige Gniazdowską i przez ks. Jana Gniazdowskiego, sufragana gnieźnieńskiego i opata mogilskiego, z 900 zł należących się od jego zmarłego ojca (G. 66 k. 71v). Jerzy w r. 1613 od Jadwigi nabył wyderkafem, za 3.000 zł części Wierzchucina w p. bydg. (N. 222 k. 9). T.r. od swej synowej, Jadwigi ze Smuszewa, nabył wyderkafem za 3.000 złp części Królikowa p. kcyń. (ib. k. 14). Nie żył juz w r. 1624 (N. 173 k. 436). Boniecki pisze, iż ów Jerzy, dziedzic Ostrowitego i Gołuszyc w r. 1570, miał z żony Anny Lubodzieskiej dziesięciu synów i dwie córki. Spośród tych synów, na terenie Wielkopolski spotykam tylko trzech, Jana, Feliksa i Andrzeja.

Jan, syn Jerzego, był w r. 1610 mężem Eufrozyny Dorpowskiej, córki Walentego (N. 167 k. 588, 862). Od brata Andrzeja w r. 1615 dostał staw w Wierzchucinie w polu koło wsi Przemiętówko oraz połowę ogrodu (N. 222 k. 71). Bratu Feliksowi w r. 1624 sprzedał za 4.000 zł części wsi Jachcice, którą kupił był od Urbana Trebnica, i zobowiązał sie stawić do akt żonę celem skasowania tam jej oprawy (N. 173 k. 456).

Feliks, syn Jerzego, jak juz wiemy, nabył od brata Jachcice (Jaksice) w p. inowrocł. W r. 1635 obok brata Andrzeja współdziedziczył w Wierzchucinie (G. 90 k. 78v). Uzyskany od tego brata zapis wyderkafowany 7.000 zł, wespół z żoną Agnieszką Dorpowsją w r. 1638 scedowali żonie tego brata (N. 178 k. 149).

Andrzej, syn Jerzego, spisywał w r. 1611 wzajemne dożywocie z żoną Jadwigą Smuszewską, wdową po dwóch mężach, Janie Przysieckim i Janie Lipskim (N. 165 k. 504). Ta Jadwiga, dziedziczka wsi Srebrne Górki w p. kcyń., w r. 1617 dała tamtejszemu proboszczowi staw położony koło Plebanii (N. 222 k. 98). Srebrne i część Królikowa w r. 1618 sprzedała za 19.500 zł Janowi i Adamowi Smuszewskim (P. 1411 k. 173). Nie żyła już w r. 1619 (Kc. 118 k. 61). Andrzej w Słupowie we dworze Doroty Niemojewskiej postrzelił w r. 1618 Wojciecha Chrząstowskiego, któremu musiano uciąc nogę (N. 62 k. 144). Trzemiętówko w p. bydg. w r. 1619 sprzedał wyderkafem za 5.000 zł Stanisławowi z Lubieńca Niemojewskiemu, kasztelanowi elbląskiemu (P. 1411 k. 416v). Półtora łana we wsi Sitno Małe w p. bydg. w r. 1621 sprzedał za 500 zł Prokopowi Grabińskiemu (N. 222 k. 328v), inne zaś półtora łana za takąż sumę Zofii Grabińskiej, wdowie po Macieju Chmielewskim (ib. k. 330). Jego drugą żoną była Helena Konarska, córka Michała, wojewody pomorskiego, starosty białoborskiego, i Doroty Rembowskiej. Stąd też wespół z tą żoną otrzymał 20 V 1623 r. w dożywocie starostwo białoborskie (baldenburskiej) i t.r. wydzierżawił kilka wsi z tej królewszczyzny Piotrowi Racięskiemu (Kc. 19 k. 127v; Bon.), Współdziedzic obok brata Feliksa w Wierzchucinie Pańskim, zapisał był temu bratu wyderkafem 7.000 zł na swej części, ten zaś scedował to bratowej, Helenie z Konarzyny Ł-ej (N. 178 k. 149). Oboje małżonkowie w r. 1638 zobowiązali się pod zakładem 4.000 zł otrzymana prawem emfiteutycznym dzierżawę białoborską (prawo emfiteutyczne na lat 30 uzyskali oboje 22 IV 1638 r.) doprowadzic do porządku, odrestaurować i odbudować (N. 178 k. 147; Czaplewski). Będąc już wdową, Helena otrzymała 8 VIII 1640 r. zezwolenie na wydzierżawienie starostwa białoborskiego Janowi Wulffowi (Czaplewski). Żyła jeszcze w r. 1645 (N. 226 k. 44, 44v). Córki Andrzeja, Konstancja i teresa. Konstancja Anna była w latach 1644-1654 żobną Macieja Orzelskiego, któremu wniosła Wierzchucin i Trzemiętówko, nie żyła już w r. 1657. teresa Katarzyna, niezamężna w r. 1645, była potem w r. 1654 żoną Mikołaja Trzebuchowskiego. Wniosła mu swe prawa dożywotnie i emfiteutyczne na Białoborku, które oboje 14 VII 1654 scedowali Franciszkowi Weiherowi (Czaplewski). Zob. tablicę.

@tablica: Łaszewscy h. Grzymała

Anna, w latach 1613-1617 żona Andrzeja Rosochowskiego. Anna, w r. 1619 żona Piotra Wyrzyskiego. Jakub (Łazewski), syn zmarłego Bartłomieja, mąż Reginy z Jankowskich, wraz z nią w r. 1636 wydzierżawił od małżonków Chlewskich część Mroczek Małych (I. Kal. 102 s. 758). Michał, mąż Magdaleny Gałczewskiej, kupił w r. 1643 wraz z nią za 1.304 zł od Sebastiana Kiedrzyńskiego, jezuity, części wsi Kamienica z hutami szklanymi, Stężyca, Sierakowice, Pażęcie, Nowawieś, Przyrowie w pow. mirachowskim (P. 1421 k. 464v).

Jerzy kwitował w r. 1733 Józefa Działyńskiego, dziedzica Sławianowa z 21.000 t.z kontraktu zastawu tej wsi z r. 1724 (N. 205 k. 184). Bernard, opat-elekt w Obrze, potem opat w Jędrzejowie, zmarł 16 XII 1753 r., mając lat 78, profesji zakonnej 50, kapłaństwa 45, opactwa 29 (Nekr. Obra).

Antoni umarł w Gdańsku 17 II 1866 r., w 69-ym roku życia, pozostawiając wdowę Salomeę (Dz. P.). Walerian, dziedzic Sierakowic w p. kartuskim, które to dobra w r. 1879 miały być, wedle doniesienia Gazety Toruńskiej, parcelowane (ib.). Umarł 4 VI 1891 r. mając lat 70, nazwany w chwili śmierci dziedzicem Sierakowic. Pozostawił dzieci i wnuki (ib.). Leon, właściciel Gostomia w p. kartuskim (800 ha), które w r. 1881 kupił z subhasty Bodencredit Bank na parcelację (ib.). Osiedlił się potem w Czarnkowie i tam zmarł 6 I 1910 r., mając lat 79, pochowany w Czarnkowie. W anonsie pośmiertnym, danym przez żonę, dzieci i wnuki, nazwany "Zelberszwecht Grzymała Łaszewski" (ib.). Żona jego, Wincenta z Kospoth Pawłowskich, umarła 26 VI 1926 r., mając 86 lat, pochowana w Czarnkowie (ib.). Niewątpliwie matką tej Wincenty była Wincentyna Ł-a, zamężna Kospoth Pawłowska, zmarła w Czarnkowie 7 I 1911 r., w wieku 99 lat, tam pochowana, o której śmierci donosiły córki (ib.). Synem Leona był Zygmunt (Zygmunt Franciszek Wincenty), ur. ok. r. 1864, kupiec w Czarnkowie, który zaślubił 3 VIII 1886 r. Marię Jędrzejczyk, wdowę 1-o v. po Gońskim, licząca lat 29 i pół, z Czarnkowa (LC Czarnków; Dz. P.). Żył jeszcze 10 IX 1901 r. (LB Czarnków). Ich syn, Wincenty Kazimierz, ur. w Czarnkowie 13 IV 1889 r. ożenił się w Gdyni 12 VII 1927 r. z Katarzyną Zofią Ozdowską (LC Czarnków). Niewątpliwie córka Leona była Wincentyna "Silberschwech-Łaszewska", jeszcze niezamężna 3 IV 1889 r. (LB Czarnków), która przed 10 IX 1901 r. zaślubiła Franciszka Lnickiego, dra med.

Julian, ur. 14 VII 1823 r. w Niestępowie p. kartus., kończył szkoły w Gdańsku i Chełmnie. Kupił najpierw dobra Cholewice w p. chełmiń. ale je wkrótce sprzedał i kupił Brąchnówko w p. toruń. i to jednak sprzedał ok. r. 1862 Emilowi Czarlińskiemu, poczem zamieszkał w Pelpinie. W latach 1866-1873 posłował do sejmu pruskiego z okręgu Starogard-Kościerzyna. Umarł przebywając w domu zięcia Czarneckiego w Kościerzynie w r. 1887, krótko po 20 IV, w 64-ym roku życia, pochowany tam (Dz. P.). Żona Emilia Prądzyńska umarła w r. 1862. Z jego synów znam, Stanisława, Stefana i Konstantego, z córek, Marię, zmarłą na tyfus w Paryżu 25 X 1882 r. (ib.), i Józefę, która w Pelpinie 1 VIII 1885 r. poślubiła dra Czarneckiego z Kościerzyny (ib.). Z synów, Stanisław uzyskał w r. 1882 w Berlinie doktorat medycyny (ib.). Stefan składał w Berlinie egzamin referendarski a w r. 1886 zdobył doktorat prawa (ib.), zaś w r. 1892 tamże złożył egzamin asesorski (ib.). Konstanty, najpierw w Halle uzyskał doktorat medycyny, potem w r. 1886 w Gryficach zdał egzamin krajowy na lekarza praktykującego (ib.).

Łaszewski, mieszkający w Prusach Zachodnich, kupił w r. 1883 od Karpińskiego za 97.000 m. dobra Pokrzywnica w p. pozn., liczące ponad 500 ha (ib.). Walenty, mąż Klementyny Prądzyńskiej, przełożonej domu w Zakłądzie Najśw. Panny Marii Anielskiej, zmarłej 8 VII 1895 r. w wieku lat 84 (ib.). Pelagia, żona Franciszka Bardzkiego, zmarła w Pelpinie 23 V 1895 r. (ib.). Antonina, żona Leona Blocha, zmarła w Brodnicy 27 VIII 1896 r. w 75-ym roku życia (ib.), umarła 13 III 1916 r. w Kościerzynie w wieku lat 90 (ib.).

Zofia z "Grzymała Ł-ch", żona Kazimierza Wysockiego, pracownika cukrowni w Opalenicy, zmarła w Poznaniu 26 IV 1939 r.

>Łaszewscy, Łaszowscy ze wsi Łaszów w p. wieluńskim. Siedzieli tam Osorie i Szeligi, wedle zaś Kozierowskiego także i Doliwy (BNT VI). Jednych i drugich oddzielić trudno, bo zdarzało się, że potomkowie tych, którzy na przełomie XVI i XVII wieku pieczętowali się Osorią, w stuleciach XVIII i XIX przyznawali się do Szeligi. Ci ostatni pisali się z Kraszkowic, wsi położonej niedaleko od łaszewa. Jak się zdaje, również i w pow. kościańskim istniało Łaszewo, dziś nieznane. Stąd jednak pośród tutaj wymienionych mogli się również znaleźć biorący nazwisko od tego właśnie Łaszewa, więc ani Osorie, ani Szeligi.

Jan Ł., nie żyjący już w r. 1462, ojciec Małgorzaty, żony Mikołaja Małgowskiego, działającej wtedy w asyście stryja, Stanisława "Sikacza" z Podkoców (P. 1384 k. 103). Mikołaj, dziedzic w Wyszynie w p. pozn., na połowie połowy tej wsi w r. 1511 oprawił posag 100 zł. węg. żnie swej Annie, córce Michała Wolikowskiego (P. 786 s. 256). Agnieszka (Anna?), w r. 1522 żona Jana Dąbrowskiego z Dąbrówki w p. gnieźn., żyła jeszcze w r. 1540.

Stanisław, mąż Anny Kosmowskiej, już nie żyjącej w r. 1568, której spadkobierca, jej stryj Stanisław Kosmowski "Rosoł", sukcesję po niej scedował wtedy w grodzie wieluńskim Jerzemu Osieckiemu (I. Kal. 34 s. 776). Marcjan z pow. wieluńskiego, w r. 1624 mąż Anny Kwiatkowskiej, córki Marcjana (ib. 90b s. 1867).

Stefan, wedle Bonieckiego, syn Gabriela i Katarzyny Broniowskiej w r. 1663 mąż Zofii z Pogorzeli Bułakowskiej, córki Dobrogosta i Elżbiety Bielskiej (Z. T. P. 51 k. 841), był ojcem Gabriela i Karola, o których niżej, Urszuli, przed r. 1696 wydanej za Franciszka Rzeszotarskiego i, wedle Bonieckiego, Katarzyny, w r. 1697 żony Stanisława Fredry, wdowy w r. 1713.

1. Gabriel, syn Stefana i Bułakowskiej, stolnik bracławski 1702 r. (Bon.), wespół z bratem Karolem w r. 1713 pozywany był przez siostrę Rzeszotarską, współdziedziczącą z nimi po rodzicach w dobrach Cieciułów i Umirka oraz innych (Z. T. P. 39 k. 1597). Z żony Marianny Wasilkowskiej, prócz innych dzieci wymienionych przez Bonieckiego, miał syna Aleksandra.

Aleksander, syn Gabriela i Wasilkowskiej, miecznik wieluński, dziedzic części wsi Łężek w p. kośc., spisywał testament w Krakowie 17 V 1754 r. (Boniecki podaje błędną datę jego zgonu 1749 r.), nie żył już w r. 1754, kiedy jego córka i jedyna spadkobierczyni, Anna była żoną Ignacego Kossowskiego, cześnika chęcińskiego (P. 1313 k. 245). Według Bonieckiego, ta Anna rodziła się z Barbary Teresy Jordanówny, wojewodzianki bracławskiej, 2-o v. żony Stanisława Lasockiego, kasztelana konarsko-kuj., sama zaś po śmierci Kossowskiego była 2-o v. w r. 1778 żoną Wojciecha Kluszewskiego, kasztelana bieckiego, zmarła po r. 1783.

2. Karol, syn Stefana i Bułakowskiej, podstoli malborski w r. 1713 (Z. T. P. 39 k. 1597), mąż Anny Drohojowskiej, zmarłej przed r. 1749, nie żyjący już w r. 1748, kiedy działali dwaj jego synowie, Antoni i Aleksander. O pierwszym wiem, że rodził się z Drohojowskiej. Wedle Bonieckiego, Karol miał i drugą żonę, Barbarę Łajszczewską, wdowę 1-o v. po Andrzeju Kuczborskim, kasztelanie rypińskim, żonę 3-o v. Andrzeja Drohojowskiego. Brak mi więc pewności, czy Aleksander rodził się z Drohojowskiej. Antoni (według Bonieckiego, ur. w r. 1710, zmarły 1783 r.) podstoli wiślicki, przez babkę Bułakowską spadkobierca jej brata, marka Bułakowskiego, manifestował się w r. 1748 przeciwko Maciejowi Koźmieńskiemu, wojewodzie kaliskiemu (Z. T. P. 51 k. 841). Jako spadkobierca Barbary z Drohojowskich Karśnickiej i nabywca praw od rodzonego wuja, ks. Drohojowskiego, kustosza przemyskiego, pozywał w r. 1751 Karola Horodeńskiego, poprzedniego dzierżawcę polowy Domanina (Rel. Kal. 146 s. 416). Boniecki wymienia jego żonę, Teresę Bukowską, i nader liczne potomstwo zamieszkujące Małopolskę. Aleksander, jako spadkobierca swej bezdzietnej ciotki, Wiktorii z Bułakowskich Radzewskiej, pozywał w r. 1748 brata Antoniego (Z. T. P. 51 k. 835). Zob. tablicę 1.

@tablica: Łaszewscy (h. Szeliga?) 1

Maciej, w r. 1685 mąż Elżbiety, córki Stanisława Rembieskiego i Jadwigi Węgierskiej (I. Kal. 143 s. 176). Ten Maciej w r. 1692 nazwany łaszkowskim (!) i wtedy już nie żył, a Elżbieta była 2-o v. żoną Szymona Śleszyńskiego (Z. T. P. 35 s. 1041). Ludwik i Zofia z Olewińskich, oboje już nie żyjący w r. 1709, rodzice Ludwika, z Kraszkowic, który t.r. zapisał żonie swej, Katarzynie Taczanowskiej, córce Stefana i Anny Rosnowskiej, sumę 9.000 zł (I. Kal. 157 s. 40; Z. T. P. 46 k. 63). Ta Katarzyna ze swą siostrą panną Jadwigą Taczanowską pozywały w r. 1722 Jana Zakrzewskiego, cześnika brzeskiego-kuj., dziedzica Mąkolina, i Jakuba Ziemęckiego, posesora tej wsi (Z. T. P. 41 k. 69). Ludwik ten, dziedzic wsi Suczew(?) w p. sier. w r. 1730 zabezpieczył na tej wsi sposobem wyderkafu sumę 8.000 zł, którą w r. 1699 zapisał był klaryskom kaliskim na Przedmieściu Toruńskim zmarły Jan Antoni Szczupliński, dawny dziedzic Śmiełowa, a która teraz uiścił obecny dziedzic, Andrzej Kałowski (I. Kal. 167 s. 343). Dziedzic Małkowa w p. sier., wsi nabytej od Aleksandra Taczanowskiego, był potem łowczym bracławskim i już nie żył w r. 1754, kiedy Katarzyna z Taczanowskich występowała jako dziedziczka Małkowa (P. 1313 k. 80v). Marcin i Rozalia, rodzice Bonifacego, ur. w Kikowie w p. pozn., ochrzcz. 7 II 1713 r. (LB Chrzypsko). Jadwiga, w latach 1719-1721 żona Krzysztofa Biskupskiego.

Gabriel, z Kraszkowic, posesor dóbr ienia 1722 r. (Z. T. P. 41 k. 93), nie żył juz w r. 1736 (Kośc. 318 s. 400), zas w r. 1745 nie żyła już i jego żona Marianna Madalińska, córka Zygmunta, pisarza ziemskiego wieluńskiego. Była z niej córka Ewa, w r. 1730 żona Jana Kałowskiego, zmarła przed r. 1737, i syn Karol. Ów Karol, mąż Rozalii Łukomskiej, skwitował w r. 1737 ojca jej Jana Łukomskiego z 10.000 zł, stanowiących jej posag i sukcesję po matce, Jadwidze z Grabińskich (Kośc. 318 s. 400, 401). Dziedzic wsi Cienia Wielka w p. sier., w r. 1745 oprawił posag 9.127 zł drugiej swej żonie, Franciszce Boleszównie, córce Antoniego, burgrabiego ziemskiego poznańskiego, i Katarzyny Zbijewskiej (P. 1280 k. 57v). W imieniu własnym i tej żony w r. 1753 skwitował Ignacego Zbijewskiego z 1.000 zł, zapisanych jej jeszcze jako pannie w r. 1721 (I. Kal. 191/198 k. 126v). Był łowczym bracławskim (P. 1336 k. 136v). Umarł między r. 1760 a 1763, żona zaś jego nie żyła już w r. 1777. Z drugiej żony, według Bonieckiego, syn Antoni, porucznik w r. 1788, major gwardii pieszej koronnej 1794 r., po którym pozostało potomstwo. Hieronim i Józef w r. 1760 kupili za 29.000 zł od Józefa Tymińskiego i żony jego Ewy z Łukomskich, rodzonej ich ciotki, połowę wsi Wiśniewo i pustki Biela, spadłych na nią po śmierci rodzonego brata, Władysława Łukomskiego (I. Kon. 79 k. 210). Obaj ci bracia, jako współspadkobiercy Ludwika Łętkowskiego, brata swej macierzystej prababki, Marianny z Łętkowskich Adamowej Grabińskiej, swoje części w pozostałych po nim dobrach, tj. w mieście Koźminku i we wsiach, Nakwasin, Dębsko, Chodupki, Złotniki i Osuchowo w p. kal. sprzedali kontraktem z 27 III 1762 r. innemu współspadkobiercy, Józefowi Koszutskiemu, synowi Ewy z Łukomskich 2-o v. Tymińskiej (I. Kal. 220 k. 401). Hieronim w imieniu własnym, brata i siostry Zdzienickiej w r. 1763 kwitował Kazimierza Koczorowskiego, dziedzica Swadzimia i Sadów, z 1.877 zł (P. 1336 k. 127v). W r. 1765 zawierał z Józefem Tymińskim i szwagrem swym Zdzienickim układ o posag swej siostry, żony tego Zdzienickiego (I. Kon. 81 k. 138). Skarbnik piotrkowski w r. 1778, kwitował 1779 r. tego Tymińskiego z 6.000 zł z większej sumy 12.000 zł, przysądzonych w r. 1765 jako należnośc po matce (ib. 82 k. 73v). Jako spadkobierca bezpotomnie zmarłego brata Józefa, kwitował w r. 1780 Józefa Koszutskiego z 4.166 zł, pochodzących z kontraktu sprzedażnego z r. 1765, o którym było wyżej (I. Kal. 220 k. 401). Dziedzic Cieni, zmarł bezpotomnie przed r. 1798 (Bon.). Zob. tablicę 2.

@tablica: Łaszewscy (h. Szeliga?) 2

Antoni, syn Stanisława, mąż Marianny Kosińskiej, córki Włądysława i Zofii Kotarbskiej, która w r. 1726 uzyskała od swej matki cesję sumy 700 zł, zapisanej owej matce przez Wawrzyńca Kułakowicza na Skoraczewie, a przeniesionej potem na Lisiec (I. Kon. 76 k. 119). Marianna w r. 1740 skwitowała swego brata Stanisława z powyższej sumy 700 zł (G. 97 k. 452). Oboje małżonkowie prawa swe płynące z kontraktu o dobra Ostrowo p. gnieźn., zawartego z synami i córkami Stanisława Kotarbskiego, cedowali w r. 1743 Wojciechowi Lipskiemu (Kc. 139 k. 336). Jak się zdaje, Antoni żył jeszcze w r. 1765. Dzieci jego i Kosińskiej to Józef, Maciej, Jakub, Anna, żona Bonifacego Kowalewskiego, w latach 1771-1789 wdowa. Józef, w r. 1749 plenipotent wuja Stanisława Kosińskiego dla windykowania sum ze Skoraczewa (Kośc. 78 s. 312). Od wuja Macieja Kotarbskiego w r. 1754 dostał zapis długu 1.000 zł "z czystego afektu" (G. 92 k. 698). Ożenił się 8 X 1763 r. z Anną Potocką, córką Antoniego i Elżbiety Karskiej, wdową 1-o v. po Bartłomieju Gogolewskim z Grzybowa (LC Św. Michał, Gniezno), którą skwitował w r. 1765 (Kc. 147 k. 22). Był z racji spadku po Kotarbskich dziedzicem Ostrowa i pustki Gromliska cz. Dromliska w p. gnieźn. Bezpotomny, nie żył już w r. 1789 (G. 115 k. 124v). Maciej w r. 1777 kwitował wdowę i spadkobierców Tomasza Wierusz-Kowalskiego, byłego dziedzica Skoraczewa, i Michała Dramińskiego, obecnego dziedzica tej wsi, z procesu o sumę posagową babki swej, Zofii z Kotarbskich Kosińskiej (G. 104 k. 20v). Przed r. 1779 zaślubił Wiktorię z Cieńskich (Py. 160 k. 314), córkę Walentego i Marianny z Łączkowskich. Był wowczas ekonomem we wsi Lubrza w p. pyzdr. W r. 1781 Wiktoria wraz ze swoją siostrą Rozalią zamężną Białoskórską cedowała sumy Piotrowi Magnuskiemu (I. Kal. 221 k. 348). Maciej w latach 1781-1792 mieszkał w Łaskówce koło Nowegomiasta. Jako współspadkobierca obok brata Jakuba ich dziada Stanisława Ł-go, w r. 1789 mianował plenipotenta (P. 1366 k. 568). Obaj z tym bratem, a też w imieniu siostry Kowalewskiej odziedziczone po śmierci brata Józefa dobra Ostrów z pustką Gromliska cz. Dromliska sprzedali t.r., wedle kontraktu z 20 VIII, za 30.000 zł Józefowi Milewskiemu (G. 115 k. 124v). Maciej umarł w r. 1792, przed 24 IX. Wiktoria umarła jako "uboga wdowa" w Parzynowie 29 VIII 1822 r., mając 80 lat (LM Parzynów). Syn ich Piotr Paweł, ur. w Laskówce, ochrzcz. 1 VII 1790 r. (LB Solec)Nowemiasto). Z corek, Wiktoria Nepomucena Barbara, ur. w Lubrzy ochrzcz. 23 V 1779 r. (LB Solec). Józefata, ur. w Laskówce 11 III 1781 r. Marianna, ur. tamże, ochrzcz. 31 III 1786 r. Agnieszka Barbara, ochrzcz. 17 II 1788 r., zmarła w r. 1789, pochowana 21 V. Tekla, ur. po śmierci ojca, ochrzcz. 24 IX 1792 r. Było też dziecko, ktorego płci nie podano, pochowane 15 III 1784 r. po trzech tygodniach życia (LB, LM Nowemiasto). Jakub, trzeci z synów Antoniego i Kosińskiej, przed r. 1769 ożenił się z Magdalena Łącką. Mieszkał w latach 1769-1771 w Sulęcinie w p. pyzdr. Był w r. 1789 plenipotentem brata Macieja do sprawy spadku po dziadzie Stanisławie Ł-im (P. 1366 k. 568). Dzieci jego i Magdaleny: Jan Nepomucen, ur. w Sulęcinie, ochrzcz. 28 I 1769 r. (LB Gozdowo), Magdalena Tekla, ochrzcz. 24 VIII 1772 r. (LB Św. Maria Magdal., Pozn.). Zob. tablicę 3.

@tablica: Łaszewscy (h. Szeliga?) 3

Antonina z Wodeckich Ł-a, pochowana w r. 1732 (Nekr. Reform. Pozn.). Aleksander nie żył już w r. 1735, kiedy wdowa po nim Teresa Paczyńska, która była 1-o v. za Franciszkiem Waliszewskim, roborowała swój testament spisany 11 VII 1733 r. (I. Kal. 171/173 s. 32). Nie żyła w r. 1751, a ponieważ była bezdzietna, spadek po niej brali jej bratankowie Paczyńscy (I. Kon. 78 s. 514). Pani Franciszka zmarła 1746 r., pochowana - 19 IX u Bernardynów w Grodzisku (A. B. Grodzisk, W. 44).

Paweł, łowczy wieluński 1748 r., zmarły w r. 1750 (Bon.), miał z Jadwigi Taczanowskiej, już nie żyjącej w r. 1754, syna Floriana, towarzysza chorągwi pancernej, który mając nabytą od Anny z Ł-ch Kossowskiej (zob. wyżej) część wsi Łężek w p. kośc., t.r. sprzedał owa część za 1.875 zł Józefowi Leszczyc Dobrzyckiemu (P. 1313 k. 245). Żoną tego Floriana, zmarłego przed r. 1774, była Marianna (Marcjanna?) Łubieńska, córka Wojciecha, stolnika piotrkowskiego, i Anny Cywińskiej, nie żyjąca już w r. 1767 (I. Kal. 206/208 k. 111). Helena, córka Floriana i tej Marianny, w r. 1773 żona Józefa Klińskiego, chorążyca inowrocławskiego (brasławskiego?), wdowa w r. 1786.

Zofia, "de stirpe nobili", zmarła 3 V 1758 r. (LM Św. Trójca, Gniezno). Maciej i żona jego Julianna, mieszkający w latach 1762-1763 w Swiniariach, ochrzcz. 11 III 1762 r., Katarzyny Julianny, ochrzcz. 19 IV 1763 r. (LB Kłedzko). Wojciech zmarł w Grzybowie Rosnowie 2 IX 1764 r., mając ok. 30 lat (LM Św. Michał Gniezno). Wojciech, ekonom, świadek przy ślubie Stefana Mąkowskiego 2 III 1778 r. (LC Broniszewice). Andrzej i Anna, rodzice Jana Babtysty, ur. w Przyborowie, ochrzcz. 25 VI 1786 r. (LB Łubowo).

Pani Dorota, z Garbów koło środy, chrzestna 1 XII 1806 r. (LB Mądre, umarła w Borowie, mając lat 70, pochowana 9 VII (LM Solec).

>Łaszkiewicz Walenty, nobilitowany w r. 1790 (P. 638 k. 516)

>Łaszkowscy z Łaszkowa w pow. kal., czasem trudni do odróżnienia od Laskowskich, bo ich w dokumentach łacińskich "Laskowskimi" pisano najczęściej. Mikołaj Wilczek z "Laskowa" w r. 1440 ręczył za Katarzynę, żonę Jana Kraski z Konina (I. Kal. 2 k.190). Miał w r 1444 wraz ze swymi synami, Stanisławem i Marcinem z Siejuszyc, termin z Przybkiem z Siejuszyc i Grotem ze Skawnic (Py. 11 k. 180v). Żonie swej, Tochnie oprawił w r.1445 na Łaszkowie posag 100 grz. (P.1379 k.96). Kwitowała ona w r. 1446 z 50 grz., zapisanych jej przez Piotra z Bartodziei (I. Kal. k. 199v). Owej Tochnie Chebda z Małego Piątku w r. 1449 sprzedał za 30 grz. trzy łany w Małym Piątku pow. kal. (P. 1380 k. 114). Stanisław cz. Stenczel, syn Wilczka, występował już w r. 1443 (I. Kal. 6 k.33). Marcin Wilczek Ł., dziedzic w Sieraszewicach (dziś Siroszewice) pow. kal. w r. 1446 (P.1379 k. 164v). Elżbieta, wdowa po Janie Wilczku, usiłowała wwiązać się do Łaszkowa, ale w r. 1462 wzbronił intromisji do swej ojcowizny Mikołaj Wilczek. On i jego siostry woleli złożyć pieniądze (I.Kal. 1 k.79). Ta Elżbieta występowała w r. 1463 obok Tochny, żony Andrzeja z Ciesiel (ib. k. 179). Czy owa Tochna nie była jedną z córek Jana z Łaszkowa?

Maciej Ł. w r. 1451 świadczył naganionemu Janowi, synowi Macieja "Pieczygrocha" z Opieczyc, z jego macierzystego herbu Drya, Będąc jego wujem (G> 6 k. 171v). Jan, mąż Anny z Kurowa, w r. 1477 (I. Kal. k. 474v).

Przecław Ł. cz. Chwalęcki zw. "Szyrszeniem", jednej rodziny zeZbirskimi "Szyrszeniami", dziedziczył w częściach Łaszkowa. Jego żona, Barbara Piwońska, pozywała w r. 1511 Jana Zarębę, wojewodę łęczyckiego, o wygnanie jej z części Piwonic i Russowa w p. kal. (P. 865 k. 51v). Ta Barbara Piwońska cz. Wilkowska t.r. nabyła wyderkafemod swego brata ks. Bernarda Wilkowskiego, kanonika regularnego od Św. Augustyna w Kaliszu, za 100 grz. części macierzyste w Piwonicach iRussowie (P. 786 s.249). Przecław tej swej żonie Barbarze, córce Mikołaja Wilkowskiego,w r. 1519 oprawił na połowie Łaszkowa 150 grz. posagu (I. i D. Z. Kal. 2 k. 61). Od księżny Anny Raciborskiej,dziedziczki Pleszewa, w r. 1522 nabył wyderkafem za 230 grz. wieś Żerniki i części wsi Wygańczyce (Wygnańczyce w p. kal. (P. 1392 k. 458v). Barbara swoje części w Piwonicach w r. 1527 sprzedała za 70 grz. Janowi Leszczyńskiemu, kasztelanowi brzeskiemu-kuj. (P.1393 k. 171)> Przecław żył jeszcze w r. 1531 (ib. k. 392v), a zapewne i 1535 (I. i D. Z. Kal.2 k. 244). Spośród jego córek, Róża była w latach 1528- 1547 żoną Andrzeja Przespolewskiego, Anna, żona 1-o v. Adama Malejewskiego, 2-o v. w latach 1535-1552 Macieja Rayskiego. Spośród synów, Piotr nie żył już w r. 1530 (I.i D. Z. Kal. 7 k. 447), Maciej i Michał pozostawili potomstwo.

1. Maciej "Szerszeń", syn Przecława, wespół z bratem Michałem w r. 1545 nabył za 170 grz. od Jana Zbirskiego "Szyrszenia" jego części Woli Tłumokowej, Ciepielewa i Tobołków p. kal. (ib. 6 k. 396). W r. 1546 obaj bracia kupili części w tych wsiach za 200 grz. od Wawrzyńca Zbirskiego (ib. k. 405v)> Byli w r. 1547 pozywani przez siostry, Rayską i Przespolewską, o niewydzielenie im dóbr w Woli Tłomokowej i Ciepielewie, należnych im po równi z braćmi po śmierci ich stryja, Stanisława Wolskiego "Szerszenia" (ib. 7 k. 197). Wspólnie z bratem w r. 1547 kupił za 1.000 grz. od Hieronima Łukowskiego " Wojewódki" z ziemi przymyskiej części jego i jego braci, Nikodema, Józefa i Achacego we wsiach Tłomokowa Wola, Ciepielewo i Tobołki, odziedziczonych przez Łukowskich po tymże Mikołaju Wolskim (P. 1395 k. 321v). Po śmierci brata wraz ze swym bratankiem Jakubem pozywał Tomasza Naczesławskiego "Raka" o danie intromisji do części wsi Chlewo. Pozywał też Jana Chlewskiego "Ożegałę" (ib. k. 145, 147). Skwitowany w r. 1550 ze 100 grz. długu przez żonę Barbarę Żyromską (I.Kal. 12 II s. 608), której na połowie Łaszkowa oprawił wtedy owe 100 grz. jako jej posag (I. i D. Z. Kal. 6 k. 433v). Żył jeszcze Maciej w r. 1558 (I. Kal. 23 s. 952), nie żył zaś 1562 r., kiedy opiekę nad jego osieroconymi dziećmi, Piotrem, Przecławem, Zofią, Katarzyną, Dorotą i Anną, ich brat stryjeczny Jakub Ł., dworzanin królewski, zlecił owdowiałej ich matce Barbarze, Stefanowi Wilkowskiemu, Stanisławowi Lipskiemu, Maciejowi Skarszewskiemu "Adamowiczowi" i Marcinowi Zbierskiemu (ib. 27 s. 337). Spośród córek, Zofia była w latach 1571-1604 żoną Wojciecha Bartodziejskiego. Anna w r. 1581 zaślubiła Jakuba Krąkowskiego. Katarzyna była może identyczną z Katarzyną, już nie żyjącą w r. 1622, żoną Bartłomieja Janikowskiego. O synu Piotrze nie wiem nic więcej.

Przecław, syn Macieja i Żyromskiej, mąż Ludmiły Siedleckiej, córki Stanisława, wdowy 1-o v. po Macieju Smoguleckim, której w r. 1584 Piotr Potulicki, wojewoda brzeski-kuj., zapisał dług 5.000 zł (P. 152 k. 26, 942 k. 143v). Dał swej żonie t. r. dożywocie swych dóbr, wedle zobowiązania danego Mikołajowi Siedleckiemu (R. Kal. 5 k. 390v), zaś w r. 1588 oprawił jej posag 3.000 zł (ib. 6 k. 20). Tej Ludmile Andrzej Szdkowski w r. 1529 scedował zapis, mocą którego zmarły Jan Mycielski i jego żona zastawili byli za 1.500 zł wieś Pietryki p. kal., i drugi zapis, uzyskany od tychże małżonków na 100 zł (I. Kal. 59 s. 139). Przecław swej żonie w r. 1593 na połowie części Łaszkowa oprawił znów posag 1.500 zł (R. Kal. 6 k. 723v). Ludmiła nie żyła już w r. 1596, kiedy Przecław jako ojciec zrodzonej z niej córki Beaty kwitował Jana Kosmowskiego z 16 grz. zapisanych Ludmile (I. Kal. 63 k. 463v). Swoje wsie, Ostrówek dziedziczną i Pietryki, trzymaną dożywotnio od żony, wydzierżawił w r. 1596 małżonkom Nieborowskim (ib. 63 k. 547). Jego i Siedleckiej córka Beata była w latach 1601-1614 żoną Krzysztofa Radzewskiego, a 2-o v. w r. 1624 Łukasza Mączyńskiego, nie żyła już w r. 1644. Była po rodzicach dziedziczką wsi, Łaskowo, Pitryki i Ostrówek (ib. 77a s. 540).

2. Michał "Szerszeń", syn Przecława, mąż Anny Chwalczewskiej, córki Andrzeja (pisanej też Falczewską), której posag 100 grz. ojciec Michała oprawił jej na połowie Łaszkowa w r. 1531 (P.1393 k. 392v). Od Wojciecha Rayskiego w r. 1533 nabył wyderkafem za 100 grz. część Moskurna (Gać?) (I. i D. Z. Kal. 2 k. 208). Od Jana Zbirskiego "Szerszenia" uzyskł w r. 1544 zobowiązanie sprzedania za 170 grz. części we wsiach Wola Tłomokowa, Ciepielewo i Tobołki, które to części ów Jan odziedziczył był po rodzonym stryju Mikołaju Wolskim (I. Kal. 7 k. 63v). Jak już widzieliśmy, wspólnie z bratem Maciejem od tegoż Jana Zbirskiego w r. 1545 kupił części w tych wsiach (I. i D. Z. Kal. 6 k. 396). Pozywała go w r. 1546 Małgorzata, wdowa po Mikołaju Chwalęckim "Szerszeniu", żona Piotra Juniczewskiego (?), w sprawie tegoż spadku po Mikołaju Wolskim (I. Kal. 9 k. 530). Wspólnie z bratem w r. 1546 kupił za 200 grz. także i od Wawrzyńca Zbirskiego części we wsiach powyższych (I. i D. Z. Kal. 6 k. 405v). Umarł w r. 1547 (ib. 7 k. 197, 340). Jego synowie, Jakub i Jan. Z córek, Barbara, w r. 1552 żona Wojciecha Biegańskiego. Zofia, w latach 1558-1576 za Jerzym Lisieckim. Wdowie syn Jan w r. 1551 przeniósł oprawę jej 100 grz. z Łaszkowa na Ciepielewo, Wolę i Tobołki oraz na młyn wodny we wsi Gać (I. Kal. 14 s. 1081). O tym Janie innych wiadomości nie posiadam.

Jakub, syn Michała i Chwalczewskiej, w r. 1547 intromitowany do części Tomasza Naczesławskiego w Chlewach z tytułu pewnych sum (I. i D. Z. Kal. 7 k. 340). Dziedzic w częściach Woli Tłomokowej, Ciepielewa i Tobołków, mając swe sprawy sądowe i interesa również i w Wielkim Księstwie Litewskim, w r. 1550 mianował stryja Macieja plenipotentem dla swych tamtejszych interesów (I. Kal. 12 II s. 12). Skwitowany w r. 1552 przez siostrę Barbarę, żonę Wojciecha Biegańskiego, z dóbr rodzicielskich w Woli Tłomokowej, Ciepielewie i Tobołkach (ib.15 k. 38). Był w r. 1562 dworaninem królewskim (ib. 27 s. 337). Dworzanin i rewizor królewski 1566 r. (Bon.). Na połowie części w Woli Tłomokowej, Ciepielewie i w pustce Tobołki w r. 1570 oprawił posag 1.500 zł żonie swej Barbarze Lipskiej, córce Stanisława, podstolego kaliskiego (R. Kal. 3 k. 224). Nazwany w r. 1574 sekretarzem zmarłego króla Zygmunta Augusta (ib. 4 k. 99, 99v). Dla swych dzieci zrodzonych z Lipskiej w r. 1575 ustanowił opiekunami: żonę, jej ojca oraz Przecława Ł-go (ib. 4 k. 221v). Wspólnie z żoną zapisał w r. 1584 dług 200 zł Janowi Korzenickiemu (I. Kal. 50 s. 50). Był właścicielem Szatejek na Żmudzi. Owdowiała Barbara z Lipskich Wolę Tłomokową, swoją oprawną zaś dzieci swych dziedziczną, wydzierżawiła w r. 1592 małżonkom Dorohińskim (ib. 59 s. 426), a kwitowała się z nimi z tej dzierżawy w r. 1596 (ib. 63 k.390). Od Kaspra Kowalskiego uzyskała cesję sumy 900 zł zastawnej na Trzebini Starej i Ciepielewie. O tę sumę ułożyła się e r. 1597 z Jakubem Trzebińskim, dziedzicem owych dóbr (Rel. Kal. 1 k. 224). Wspólnie z synem Janem zapisywała w r. 1604 dług 600 zł Łukaszowi Biernackiemu (ib. 70 k. 18). Ni żyła już w r. 1609 (R. Kal. 1 k. 342v). Synowie Jakuba i Lipskiej to Michał i wspomniany już Jan. Z córek Katarzyna, w latach 1601-1609 żona Pawła Potworowskiego, wdowa w latach 1611-1636. Barbara, w latach 1601-1611 żona Eremiana Szamowskiego, kasztelanica brzezińskiego. Michał, dziedzic ojcowskich Szatejek, był z tych dóbr winien wypłacić siostrze Potworowskiej 3.000 zł jej ojcowizny, ale zanim tego dokonał, sprzedał Szatejki Andrzejowi Fabriciusowi. Potworowska po procesie toczonym w ziemstwie żmudzkim i Trybunale uzyskała tyle, iż Fabricius w rok po jej zamęściu sumę tę wypłacił, wobec czego w r. 1601 ona i jej mąż zrzekli się na jego rzecz swych praw do części Szatejrk (R. Kal.7 k.404). Michał nie żył już w r. 1609 (I. Kal. 75 s. 199). Jan w r. 1601 skarżył o rany Eliasza Gołkowskiego z pow. ostrzeszowskiego (Rel. Kal. 1 k. 273v). Nie żył już w 1609 (I. Kal. 75 s. 199), a odziedziczoną po nim połowę dóbr rodzicielskich w Woli Tłomokowej, pustce Tobołki, młynie na rzece Gać i borze Olszyny na granicy wsi Ciepielewo, siostra Barbara Szamowska t. r. sprzedała za 5.000 zł siostrze Katarzynie Potworowskiej (R. Kal. 1 k. 342v). Zob. tablicę.

@tablica: Łaszkowscy

Z powyższymi był napewno związany bliskimi węzłami krwi Mikołaj "Sirzcheń", który przed r. 1553 sprzedał Pawłowi Trzebieńskiemu połowę wsi Nowa Trzebień w p. kal. (I. Kal. 16 k.578).

Z Łaszkowa w p. kal. wiedli się też najprawdopodobniej Ł-cy, których tu wymieniam, z wielkimi jednak zastrzeżeniami, bowiem pisownia nazwiska bywa jakże często "Laskowski" (jak zresztą i tych, o których była mowa wyżej), a więc pole pomyłek szerokie!

Jerzy, mąż Doroty Przedzyńskiej, wdowy 1-o v. po Stanisławie Watta Czartkowskim, w r. 1518 sprzedała mężowi wyderkafem połowę swej części ojczystej we wsi Przedzynie p. kal. za 20 grz. (I. i D. Z. Kal. 2 43, 51v). Jan, w r. 1534 wuj Agnieszki Kurzcewskiej, żony Macieja Skrzypińskiego (ib. 4 k. 604). Piotr, już nie żyjący w r. 1550, ojciec Jadwigi, w r. 1535 żony Walentego Naczesławskiego "Sobiepana" (P. 1393 k. 765v), wdowy w r. 1550 (I. Kal. 12 s. 134). Anna, w latach 1579-1582 wdowa po Stanisławie Przespolewskim. Jan stryj i Jerzy bratanek asystowali w r..1594 przy czynności prawnej Anny Łobeskiej, żony Marcina Wyszkowskiego (R. Kal. 2 k. 435). Jadwiga "de Zielowicze" (?), wdowa po Janie Ł-im, pozywała w r. 1603 Stanisława Potworowskiego (Rel. Kal. 1 k.559). Agnieszka, żona Gorzewskiego (I. Kal. 78 s. 1479). Tej Anny brat, zmarły Eliasz Gołkowski, sprzedał był Rogaszyce Łukaszowi Mączyńskiemu (niewątpliwie mężowi Beaty Ł-ej, o której było wyżej), a Anna i jej siostry miały w r. 1615 sprawę z Mączyńskim w Trybunale Piotrkowskim (Z. T. P. 27 s. 1502). Wojciech żył jeszcze wtedy ale w r.1616 mowa o nim już jako zmarłym (I. Kal. 82 s. 452). Wdowa żyła jeszcze w r. 1624 (ib. 90b s. 1668). Córka ich Anna, żona Adama Dłużniewskiego, kwitowała w r. 1622 matkę z dóbr rodzicielskich (ib. 88a s. 797).

Barbara (Łęszkowska?), żona Michała Glińskiego w r. 1626 (P. 1017 k. 415v).

Pisownia nazwiska niżej wymienionych "Łaszkowski", ale czy z Łaszkowa w p. kal.? Jan i Dorota, rodzice StanisLawa, ochrzcz. 12 VI 1661 r., Matką chrzestną była Jadwiga Ł-a ze Strzyżewa (LB Skalmierzyce). Teresa, w r. 1672 żona Stanisława radeckiego. Jan, w r. 1678 mąż Efrozyny Radzewskiej, wdowy 1-o v. po Przysieckim (G. 86 k. 91v). Elżbieta nie żyjąca już w r.1682, żona Adama Kwileckiego. Anna, zamężna Korytowska, podstolina sieradzka, pochowana 5 III 1764 r. u Bernardynów w Kole. Panna Anastazja zaślubiła 15VI 1786 r. w Gołańczy Ignacego Drzewieckiego. Ignacy Prus Ł., sędzia graniczny województwa poznańskiego i powiatu międzyrzeckiego w r. 1792 (P.1369 k. 343).

Ignacy, pełnomocnik Mycielskich w Poznaniu w r. 1792 (Bon.). Ten sam niewątpliwie Ignacy, metrykant hispoteczny departamentu poznańskiego w r. 1809, posesor Zielnik w latach 1804- 1811 (LC Czerlejno; LB Mądre; LB Środa), dziedzic Soboty, umarł tam 21 VIII 1833r. w wieku 77 lat, pochowany 26 VIII (LM Sobota). Pierwszej jego żony nie znam, drugą była, zaślubiona 13 II 1809 r. Scholastyka Zawadzka, córka Katarzyny z Drzewieckich, dzierżawczyni wsi Garby (LC Mądre), zmarła w Sobocie 11 VI 1869 r. w wieku lat 86 i 6 miesięcy, pochowana w tamtejszym kościele (LM Sobota). Mieli dwie córki, Emilię i Sewerynę. Emilia wyszła w Sobocie 2 V 1839 r. za Teofila Urbanowskiego, dziedzica Kowalskiego, zmarła w Sobocie 16 XII 1881 r. i tam pochowana. Seweryna (Faustyna Seweryna), ur. w Zielnikach 16 VII 1811 r. (LB Środa), zaślubiła w Sobocie 6 IX 1830 r. Antoniego Żółtkowskiego z Zajączkowa.

Piotr, z Kruszewa, chrzestny 14 X 1849 r. (LB Koźmin).

>Łaszt (?) Melchior von Ł. nie żył już w r. 1617. Wdowa po nim Barbara Rotenberg (Ws.31 k. 148v).

>Łaszyńscy. Antoni, już nie żyjący w r. 1766, miał z żony Marianny Kosińskiej syna Macieja, działającego t. r. (G. 100 k. 217v).

>Łaściszewscy, zob. Łajszczewscy.

>Ławeccy h. Sulima z Ławek w pow. gnieźn. Anna, córka Jakuba Ł-go, w r. 1497 żona Jana Nankowskiego z Nankowa w p. gnieźn. (P. 1383 k. 144v).

Bogusław z Budzisławia i Kruchowa, podsędek kaliski w latach 1431-1440 (Gąs.), był właścicielem sąsiadującej z Kruchowem wsi Ławki (Bon.). Bracia rodzeni, Stanisław, Maciej i Jakub z Kruchowa, to zapewne jego synowie. Jakub z Ławek i Stanisław z Kruchowa w r. 1459 wymienili swą łąkę na inną z plebanem w Kruchowie (Łaski, Lib. Ben.). Jakub Kruchowski pisany był już przeważnie Ł-im. Wieś Ławki z folwarkiem oraz dziewięć łanów w Grabowie p. gnieżn. w r. 1472 sprzedał wyderkafem za 225 zł Eufemii cz. Ofce, wdowie po Wojciechu z Górki (P. 1385 k. 152). Połowę Kruchowa i siedem łanów w Grabowie, wartości 600 grz., nabył w r. 1473 od rodzonej bratanicy Anny, córki Macieja z Kruchowa, a żony Jana Pogorzelskiego, dając jej w zamian część wsi Ławki (G. 20 k. 282v). Na tej połowie Kruchowa i na óśmiu łanach w Grabowie oraz na inwentarzach w Ławkach t.r. oprawił żonie swej Annie posag 180 grz. (P. 1383 k. 207). Tę Annę zwano potem stale Kruchowską, oczywiście z racji oprawy jej na tej wsi. Bratem jej rodzonym był Grzymisław Dobrzycki (P. 863 k. 282). Była ona żoną Jakuba z pewnościa juz nie pierwszą i nie z niej był urodzony najstarszy syn tego Jakuba, Jan. Między Jakubem a bratem jego, Stanisławem Kruchowskim, w r. 1481 założone zostało vadium poręczające, iż będą odtąd żyć w pokoju (G. 11 k. 43v, 44). Jakub wespół ze swymi niedzielnymi synami, Janem i Maciejem, folwark w Ławkach w r. 1486 sprzedał wyderkafem za 120 zł Chebdzie Przybranowskiemu, w posagu za swa córka Małgorzatą (P. 1387 k. 39v). Umarł między r. 1491 (G. 22 k. 148), a 1497, kiedy to owdowiała Anna Kruchowska zastawiła Grzegorzowi Kruchowskiemu za 8 grz. jeden łan w Kruchowie, ze swej oprawy (G. 17 k. 38). Piotr Strzeszewski i Wojciech Jastrzębowski poręczyli za nią w r. 1499, iż będzie żyć w pokoju z Boguslawem cz. Boguszem Kruchowskim (G. 18 s. 25). Z tym Boguszem miała w latach 1499-1501 sprawę o zabójstwo jego kmiotki (G. 24 k. 49, 76). Pogodzili ich arbitrzy i Anna zapisała w r. 1501 Boguszowi 8 grz. za tę głowę (G. 18 s. 303, 24 k. 115v). Nie żyła już w r. 1507 (G. 25 k. 301v). Albo była bezdzietna, albo też potomstwo jej w r. 1510 już nie żzyło, bowiem do jej oprawnych dóbr, t.j. do połowy Kruchowa, do folwarku temtejszego, oraz do óśmiu łanów osiadłych i siedmiu łanów pustych w Grabowie zostali wtedy wwiązani, jej rodzony brat Grzymisław Dobrzycki oraz jej bratankowie, Jan i Mikołaj (P. 863 k. 282). Synowie Jakuba, Jan, Maciej i Jakub, córka, wspomniana wyżej Małgorzata, w latach 1486-1487 żona Chebdy Przybranowskiego, pisanego niekiedy Ł-im, wdowa w latach 1502-1503. Spośród synów, Maciej występował w latach 1486-1494, Jakub w latach 1494-1508, obaj potomstwa chyba nie pozostawili.

Jan "Kordesz", syn Jakuba, cztery łąny w Grabowie w r. 1478 sprzedał wyderkafem za 30 grz. Wojciechowi Jelitowskiemu zw. "Łyko" (P. 1383 k. 98v). Zarówno on jak i brat jego Maciej występowali w latach 1489-1491 obok ojca jako niedzielni z nim (G. 13 k. 188, 22 k. 148). Jan w r. 1494 na połowie części w Ławkach, Kruchowie i Grabowie, które miałyby mu przypaść w dziale z braćmi, Maciejem i Jakubem, oprawił 100 zł posagu i 150 zł przywianku żonie swej Barbarze Padniewskiej, córce Mikołaja (P. 1388 k. 65v). Miał w r. 1497 termin ze strony szwagra Chebdy, nazwanego wtedy Ł-im (G. 17 k. 17v). Po śmierci tego Chebdy od owdowiałej swej siostry i jej dzieci w r. 1502 uzyskał zapewnienie, iż nie będą go niepokoić w posiadaniu folwarku w Ławkach (G. 24 k. 161v), ale już w r. 1503 był pozywany przez nią i przez jej córki (ib. k. 233). Od Bogusza Kruchowskiego w r. 1507 wykupił za 8 grz. łan w Kruchowie, zastawiony wyderkafem temu Boguszowi przez zmarłą Annę Kruchowską, wdowę po Jakubie (G. 25 k. 301v). Wespół z bratem Jakubem, jako dziedzic Ławek, mieli zatarg z kapitułą metropolitalną gnieźnieńską i w r. 1508 między stronami założono vadium (G. 19 k. 26v). Nie żył już w r. 1510 (G. 19 k. 165v). Synowie jego: Jan, Jakub i Feliks, którzy w r. 1510 jako nieletni bracia niedzielni, w asyście stryja Strzeżka Łagiewnickiego z Latalic i wuja Mikołaja Dziadkowskiego, połowę Kruchowa i osiem łanów w Grabowie sprzedali wyderkafem za 180 grz. posagu zmarłej ich rodzonej ciotki Anny Kruchowskiej, Janowi i Mikołajowi braciom z Dobrzycy (P. 786 s. 243).

Jan, syn Jana, zapewne miał już w r. 1510 lata sprawne, skoro wtedy zobowiązał się wobec Grzymisława i jego bratanków, Jana i Mikolaja, dziedziców Dobrzycy, że stawi swych nieletnich braci, Jakuba i Feliksa, dla dokonania wspólnie z nimi wieczystej rezygnacji za 240 grz. połowy Kruchowa z folwarkiem i z połową młyna oraz óśmiu łanow pustych w Grabowie (G. 19 k. 165v). Żonie swej, Barbarze Rożniatowskiej, córce Wojciecha, w r. 1521 oprawił na połowie części w Ławkach 70 grz. posagu (G. 335a k. 59). Z bratem Jakubem, dotąd niedzielni (Feliks niewątpliwie już nie żył), dokonali w r. 1523 podziału wsi Ławki i części Grabowa (G. 28 k. 117v), ale już w r. 1527 Jakub kupił za 200 grz. od tego brata całe jego części w obu tych wsiach (G. 1393 k. 170). Drugiej swej żonie, Dorocie Cerekwickiej, córce Andrzeja, na połowie Ławek i części Grabowa w r. 1530 oprawił 200 zł posagu (G. 335a k. 129). Występował w r. 1531 jako stryj Małgorzaty Kruchowskiej, córki zmarłego Bogusza Kruchowskiego, wdowy po Wojciechu Broniewskim a żony 2-o v. Marcina Witowskiego, której poprzedniego roku sprzedał był wyderkafem za 10 zł sześc łanów pustych w Grabowie (G. 335a k. 134, 139). Z bratem Jakubem zawierał w r. 1531 ogodę o Ławki i Grabowo (G. 29 k. 215). O Jakubie juz potem nic nie wiem. Jan Ł. został w r. 1541 skwitowany przez Katarzynę, wdowę po Piotrze Mielińskim, ze 100 zł, za którą to sumę miał sobie przez Małgorzatę Kruchowską, żonę Marcina Witowskiego, sprzedane wyderkafem sześc Łanów w Grabowie (G. 32 k. 387). Juz nie żył w r. 1542, kiedy to córki jego, Anna, Jadwiga, Katarzyna i Barbara, w imieniu własnym oraz sióstr, Emerencji i Doroty, w asyście opiekunów tj. matki Doroty, stryja Jana Kaczkowskiego i wuja Jana Cerekwickiego "Kobyły", wedle zobowiązania danego w r. 1541 przez ojca, sześć łanów pustych w Grabowie sprzedały za 300 grz. Kasprowi Gołąbkowskiemu (G. 32 k. 344, 335a k. 275v). Dorota Cerekwicka ok. r. 1543 była już 2-o v. żoną Jerzego Palędzkiego (G. 263 k. 199), który wziąwszy za żoną posesję części Ławek zwany był niekiedy Ł-im. Od pasierbicy swej Jadwigi, żony Piotra Wierzejewskiego, nabył Palędzki w r. 1550 wyderkafem za 240 zł jej części w Ławkach (G. 335a k. 362v). Nabył też t.r. tamtejsze części drugiej pasierbicy, Katarzyny, żony Jakuba Rękawieckiego (ib. k. 372). Nazwany w r. 1553 dziedzicem w Ławkach, zaś jego żona dożywotniczką i panią wienną (P. 894 k. 734v, 1396 k. 128). Części w Ławkach i Grabowie kupił w r. 1554 za 240 zł od trzeciej z pasierbic, Barbary, żony "sław." Nikodema, dawniej krawca na Chwaliszewie za murami Poznania (P. 1396 k. 157). Tej Katarzynie, już wdowie, w r. 1557 zapisał 60 zł długu (G. 36k. 177v) i w r. 1560 był przez nią z tej sumy kwitowany (G. 39 k. 167). Jako opiekun niezamężnych pasierbic, Emerencji i Doroty, w posagu za pierwszą z nich w r. 1560 zapisał Walentemu Proczyńskiemu 300 zł długu (G. 39 k. 307v), ten zaś zobowiązał się t.r. za swą żonę, iż ojczymowi sprzeda ona swe dobra w Ławkach i Grabowie (ib. k. 308v). Sam zobowiązał się najpierw w r. 1558 wobec Jana Linowskiego, iz mu za sześć łanów pustych w tej wsi sprzedał Kasprowi Gołąbkowskiemu, co w r. 1561 aprobowały pasierbice, Emerencja zamężna Proczyńska i panna Dorota (P. 903 k. 135). Jerzy Palędzki cz. Ł. i żona jego Dorota z Cerekwickich żyli jeszcze oboje w r. 1569 (G. 49 k. 154). Jadwiga i jej mąż Piotr Wierzejewski wystepowali jeszcze w r. 1578. Zob. tablicę.

@tablica: Ławeccy h. Sulima

>Ławiccy. Ks. Wojciech (Nie wiem czy szlachcic?), scholastyk i prokurator spraw kapitulnych kolegiaty szamotulskiej w r. 1785 (P. 1362 k. 407v). Ur. Franciszek, posesor wsi Jaworz, mający lat 37, zaślubił 10 IV 1795 r. pannę Małgorzatę Chełmicką, liczącą lat 28. "Ur." Wincenty, dzierżawca Lubikowa, liczący lat 48, zaślubił 2 II 1826 panią Józefę Kinowską z Ostrowa. 38-letnia (LC Biezdrowo). Wincenty zapewne ten sam, dziedzic Swinar, chrzestny 7 X 1841 r. (LB Lechlin). I znów Wincenty, chrzestny 4 IV 1856 r. (LB Pomarzany). Wincenty, z Ławica koło Obrzycka, nie wiem czy ten sam, miał pożyczkę 3.000 mk zahipotekowaną na Podlesiu Kościelnym (Hip. Wągr. Podlesie Kośc.). "Szl." pani Józefa (czy identyczna z powyższą?), dziedziczka Brodów, chrzestna 31 X 1844 r. (LB Lubasz).

>Łazarscy h. Prawda, może ze wsi Łazarze w ziemi bielskiej? Nie wiem, czy wszyscy tu wymienieni należeli do tej rodziny. Piotr ożenił się z Ewą Chociwską, córką Wawrzyńca, wdową 1-o v. po Wojciechu Kościeleckim. Wzajemne dożywocie spisywali w r. 1635 (N. 223 k. 1015v) i znów w r. 1650 (N. 225 k. 341v), zaś w r. 1638 kwitowała ona z 400 zł długu swego pasierba, Andrzeja Kościeleckiego (N. 178 k. 9). Dzierżawili oboje w r. 1653 od Andrzeja Karola Grudzińskiego, wojewody kaliskiego, Liszkowo i Liszkówko w p. nakiel. (N. 227 k. 53v). Nie wiem, czy tego Piotra żoną (drugą?) była Zofia Gurowska, która w r. 1659 scedowała wdowie po Stanisławie Jeżewskim sumę dłużną 280 zł, zapisaną jej przez Jakuba Jeżewskiego, syna tego Stanisława (N. 227 k. 402v). Oboje w r. 1665 spisali wzajemne dożywocie (N. 225 k. 560v). Stanisław, mąż Kunegundy Kleistówny, wdowy 1-o v. po Michale Dorpowskim, wzajemne dożywocie spisał z nią w r. 1652 (N. 225 k. 371v). Nie żył juz w r. 1678, kiedy Kunegunda Kleistówna zapisywala dług 2.000 zł Mariannie Kleistównie, żonie Krzysztofa Borny (N. 185 k. 770). Nie żyła już 1681 r. (ib. k. 981). Jerzy, syn zmarłego Jana, mąż Anny Bornianki, wespół z nią w r. 1653 dzierżawił Sitno Wielkie i Małe w p. bydg. od Jana Ostromęckiego (N. 227 k. 125v), a w r. 1654 kwitował się z tym Ostromęckim (ib. k. 210v). Poczet Ł-go (którego?) uczestniczył z powiatem nakielskim w pospolitym ruszeniu na elekcję pod Warszawę w r. 1669 (P. 196 k. 476). Michał zawierał w r. 1669 kontrakt z Katarzyną Ł-ą, żoną Jana Grotkowskiego (N. 185 k. 62). Ta Katarzyna była najpierw za Janem Amandusem. Z Grotkowskim żyła jeszcze 1673 r., nie żyła juz w r. 1693. Wladysław, syn zmarłego Baltazara i Anny Kęsowskiej, mąż Elżbiety Makowieckiej, spisywał z nią wzajemne dożywocie w r. 1690 (N. 225 k. 855v). Zofia, w r. 1709 żona Jana Grotkowskiego (może była nia juz w r. 1686?), wdowa w latach 1714-1719.

>Łazińscy tu wymienieni należeć mogli do kilku różnych rodzin, a moga być wśród nich i Łążyńscy, których, zważywszy pisownię, odróżnić czasem niesposób.

Stanisław z wojew. łęczyckiego wespół z żoną Anną z Bobrowskich w r. 1604 uzyskał od Adriana Radlickiego zapis 200 zł długu (I. Kal. 70 k.989v). Ta Anna, będąc już wdową, kwitowała w r. 1611 Piotra Stojanowskiego (ib. 77a s. 242). Maciej w r. 1642 dzierżawca Goraszewa, wsi kapituły poznańskiej (P. 167 k. 302). Gabriel, w r. 1686 plenipotent swego szwagra, Kazimierza Sławieńskiego (P. 1111 I k. 49). Anna, córka juz nieżyjących Jana i Zofii z Mikołajewskich, w r. 1749 żona Pawła Wolszyckiego(?) (I. Kal. 190/195 k. 41). Aleksander (Łazyński), w r. 1793 plenipotent ks. Adama Obarzankowskiego, kanonika kamieniecko-podolskiego (P. 1370 k. 171v).

>Łaznowscy. "Ur." Tomasz, ekonom w Konarach, miał z żony Marcjanny syna Benedykta, ur. 20 III 1796 r. (LB Konary). "Szl." Wojciech i Agnieszka z Szczerkowskich, rodzice Honoraty Agnieszki, ur. w Osieku 4 I 1818 r. (LB Mieszków). "Ur." Antoni, przybywszy do Korzkiew, umarł tu 16 IV 1822 r., mając lat 30 (LM Czermin). "Ur." Feliks, dworzanin w pałacu czerniejewskim, 32-letni, zaślubił 23 I 1842 r. Agnieszkę Karaskiewicz (Karaszkiewicz ) z Mórki (LC Mórka). Syn ich Mieczysław Feliks, ur. w Czerniejewskiej Wsi 7 VI 1849 r. (LB Czerniejewo).

>Łazowiccy, zob. Łozowiccy.

>Łazowscy. Nie wiem z której z rodzin tego nazwiska, Elżbieta, żona Jacka Włockiego, oboje już nie żyli w r. 1700. "Szl." Marcin (czy szlachcic?), sługa dworski w Kucharkach w r. 1739 (LC Kucharki).

>z Łaźnina w pow. orłowskim, nie wiem jednak, czy z Ogonów, czy Jelitów, Paweł, mąż Róży z Wąsoszy, od jej braci rodzonych niedzielnych z Wąsoszy, ks. Dziersława, kanonika gnieźnieńskiego, i Pawła, uzyskał w r. 1491 zapis 100 grz. długu jako jej posag (I. Kon. 1 k. 211v).

>Łażewski (cz szlachcic?). "Szl." Mikołaj, młynarz w Muszej Górze mąż Katarzyny Drużykowskiej, ojciec, Mikołaja, ochrzcz. 8 I 1675 r., i Bartłomieja, ochrzcz. 20 VIII 1675 r. (LB Św. Marcin, Pozn.).

>Łąccy h. Jelita wyszli z Łęk (Łęki Szlacheckie) w pow. piotrkowskim, pisali się z Nadola, wsi połozonej w pow. opoczyńskim. Stanisław obok rodzonych braci, Piotra i Andrzeja, współdziedzic Dobieszyc w p. opocz., w r. 1546 ratyfikował granice pomiędzy ta wsią a Daliszewską Wolą, wsią Sławieńskich (I. Kal. 9 k. 465). Maciej, dziedzic w Łękach, kwitował w r. 1552 z 2 grz. Jana Tomickiego (Gr. Kon. 6 k. 103). Jakub, syn Klemensa h. Jelita (z babki ojczystej h. Topór) i Anny Pniewskiej h. Godziemba, instalował sie 5 XI 1555 r. na kanonię katedralną poznańską kollacji Lubrańskich (Install. s. 37). Kasper z ziemi sieradzkiej w r. 1571 sprzedał swemu bratu Stanisławowi Ł-mu "Szpakowi" za 200 zł płosy roli w Łękach zwane "Krotczyce", koło Łęk Królewskich (P. 1398 k. 252). Jan i Katarzyna z Dobieckich małżonkowie (I. Kal. 159 s. 241, 330). Chyba to ta Katarzyna z Nadola Ł-a umarła będąc wdową 1 III 1690 r., w wieku 67 lat, pochowana w Ostrzeszowie u Bernardynów (LM Kępno). Córki tej pary, Katarzyna i Elżbieta. Z nich, Katarzyna była w latach 1677-1713 żoną Cypriana Kręskiego, nazwanego w r. 1686 hrabią S. I. R. (LB Kępno), chorążego wieluńskiego, starosty stawiszyńskiego. Oboje nie żyli już w r. 1729. Elżbieta, w r. 1681 żona Wojciecha z Zabora Bąkowskiego, wdowa po nim w latach 1706-1717. Mikołaj, podstarości grodzki chęciński, syn Stanisława, nie żyjący już w r. 1678, z żony Anny z Romiszewic, wtedy już 2-o v. żony Jana Paska, komornika ziemskiego krakowskiego, miał syna Krzysztofa, jednego ze spadkobierców bezpotomnego Jana Ł-go, dziedzica dóbr Rączki, Dobromierz Wielki i Mały oraz Wymysłów w p. chęciń., który w r. 1678 swoją część z tego spadku dał Mikołajowi Mycielskiemu, staroście kolskiemu sędziemu ziemskiemu sieradzkiemu (Z. T. P. 32 k. 1060). Temu samemu niewątpliwie Krzysztofowi, nazwanemu "starościcem i sędzicem grodzkim chęcińskim", cedowała w r. 1714 sumę 5.000 zł Anna Duninówna, wdowa po Piotrze Piotrze Kozioroskim i Stanisławie Stokowskim (I. Kal. 159 s. 65). Spadkobierczyniami wspomnianego wyżej Jana były także jego stryjeczne siostry, córki Wojciecha nie żyjącego już w r. 1678, Katarzyna, żona Marcina z Rokszyc Pągowskiego, i Zofia, żona N. Sobiekurskiego. Syn Pągowskiej, Mikolaj swoją część z tego spadku w r. 1678 również dał temu Mycielskiemu (Z. T. P. 32 s. 1068).

Katarzyna i jej mąż Przecław Rupniewski, cześnik owrucki, nie żyli już oboje w r. 1709. Klara, franciszkanka w Chęcinach, umarła 9 VII 1719 r. (Nekr. Franciszkanek Śrem.). Adam, kolejno cześnik 1754 r., podstoli 1757 r. stolnik 1764 r., chorąży opoczyński 1765 r., kasztelan czechowski 1768 r., kasztelan sandomierski 1774 r., umarł w r. 1784. Jego pierwsza żona, Franciszka Radziątkowska umarła w r. 1763 (ib.; Bon.).

>Łąccy h. Korzbok, których gniazdem była wieś Łęki Mniejsze (czasem zwana też Łęka Mniejsza) w pow. kośc. Byli jednego pochodzenia z dziedzicami Kamieńca w p. kośc. Wincenty Kordebog, dziedzic w Kowalewie w r. 1415 (Kośc. III k. 83v). Zapewne identyczny z nim Wincenty "dictus Cordzbok" z Kamieńca w r. 1419 (P. 6 k. 19), jak też Wincenty Cordebok w r. 1421 (ib. k. 128v). Wincenty Korzbok z Kamieńca ustanawiając w tamtejszym kościele parafialnym fundację mszalną za sibie, rodziców, żonę Katarzynę i córkę Annę, darował w r. 1431 plebanom role osiadłe, domostwa, gospody i zagrody czynszowe (Nowacki, Arch. Pozn. II, s. 450). Wspomniana tu żona Katarzyna, nie wiem czy jeszcze wtedy żyjąca, nie była jedyną żoną Wincentego. Inną, zapewne drugą, była Jadwiga, nie żyjąca juz w r. 1450. Może to ona była ową panią Jadwigą Ł-ą, którą w r. 1443 pozywał Przedpełk Ł. (Kośc. 17 s. 310). Być może, iż to ona wniosła mężowi dziedzictwo w Łękach Mniejszych. Małgorzata, żona Jana Bronikowskiego, procesowała się w latach 1440-1444 z braćmi Wincentym i Stanisławem o niewypłacone przez nich 50 grz. jej posagu (Kośc. 17 s. 187, 240, 414, 523). Wszystkich czterech braci, Wincentego, Stanisława, Jana i Piotra w r. 1445 skwitowala z ojcowizny i z całego posagu, tj. ze 100 grz. (ib. s. 635). Inne córki Wincentego, urodzone z Jadwigi, to Anna (nie wiem, czy identyczna z Anna z r. 1431, tamta była może zmarłą wcześnie córką z pierwszej żony?) i Jadwiga. Pierwsza z nich była w latach 1450-1459 żoną Prandoty Potrukowskiego, druga w r. 1450 żona Jana Kruszyny z Galowa, zmarłego w r. 1450 lub 1451, sama zmarła po r. 1458. Wincenty i Stanisław w r. 1450 zobowiązali się uiścić tym dwóm siostrom sumę 100 grz. w zamian za ich dziedzictwo po zmarłej matce Jadwidze w Łękach Mniejszych i w Plastowie (Kośc. 19 k. 106, 106v). Ostatecznie w r. 1451 Jadwiga, juz owdowiała, i Prandota z Potrukoz sprzedali Wincentemu ich części w Łękach Mniejszych i w Plastowie za 600 grz. (P. 1381 k. 29). Nie uiścili sie wobec tych sióstr odrazu, bowiem w r. 1452 byli wzywani przez nie do zapłacenia 100 grz. (Kośc. 19 k. 167). procesowały się jeszcze z nimi w r. 1459 żony Wincentego i Stanisława (ib. k. 250, 254). Spośrod braci, o Janie i Piotrze, którzy wystepowali jeszcze w r. 1446, nie wiem nic więcej.

A. Wincenty Korzbok, syn Wincentego z Kamienca, pisał sie przeważnie z Kamieńca, czasem jednak, jak np. w r. 1452, z Łęk Mniejszych (Kośc. 19 k. 140). Wespół ze swymi trzema braćmi miał w r. 1438 termin ze strony Blizbora z Karśnic (Kośc. 17 s. 95), zaś sam pozywał w r. 1443 Anne Sczeniecką(!) (ib. s. 287). Swej żonie Dorocie w r. 1448 na połowie Kamieńca oprawił 100 z. węg. posagu (P. 1380 k. 24v). Z dowodu szlachectwa przeprowadzanego przez wnuka owej Doroty, kiedy instalował się na kanonii poznańskiej, wiemy, iż była z Wilkowa, a herbu "cervorum alias Goleńczyk", czyli Jeleń. Zatrzymując dla siebie części Łęk Mniejszych, Wincenty w r. 1450 sprzedał Kamieniec i Kowalewo bratu Stanisławowi za 1.600 grz. (P. 1381 k. 11), a w r. 1451 od tego brata nabył wyderkafem jego części w Łękach Mniejszych za 1.000 zł (ib. k. 29v). W toku procesu z siostrami, tym razem z pozwu żon Wincentego i Stanisława, zapadł w r. 1459 dekret potwierdzający oprawę Doroty, żony Wincentego (Kośc. 19 k. 250, 254). Ponowił jej Wincenty zapis oprawny w r. 1466, teraz na połwoei Łęk Mniejszych (P. 1383 k. 237). Nie żył juz w r. 1469. Jego synowie, Zygmunt i Sędziwój, bracia niedzielni, mieli wówczas sprawę ze swymi stryjecznymi braćmi, synami Stanisława (Kośc. 20 s. 220, 271, 327v). Córka Jadwiga, żona Wawrzyńca z Małego Granowa, zwanego "Królem", oboje już nie żyli w r. 1485. Zygmunt, starszy z synów, pisał się z Kamieńca lub Kamieńskim, był juz duchownym, kiedy 19 I 1470 r. ks. Wierzbięta ze Stęszewa pozywał go przed sąd biskupi w Poznaniu, jako syna i spadkobiercy w Łękach Mniejszych zmarłego Wincentego, który sprzedał był roczny czynsz 4 grz. na Mniejszych Łękach (AC II nr 1323). Altarysta poznański w r. 1478 (P. 1386 k. 104v), kanonik gnieźnieński w r. 1479, poznański 13 IX 1483 r., pleban w Goniębicach w latach 1484-1489, zmienił w r. 1485 swą kanonie poznańską na inna w tejże kapitule, zaś 21 IV 1945 dostała mu sie jeszcze jedna kanonia poznańska. Był delegatem z kapituł gniexnieńskiej i poznańskiej na synod łęczycki w r. 1505, a z kapituły poznańskiej na synod prowincjonalny piotrkowski w Poznaniu. Umarł w r. 1523 (Korytk.; Nowacki II, s. 450).

Sędziwój, syn Wincentego i Doroty z Wilkowa, pisany Ł-im, wespół z bratem Zygmuntem w r. 1469 procesowany przez dziedziców Wilkowa Niemieckiego (Kośc. 20 s. 381), sześć łanów osiadłych i dwa puste w Łękach Mniejszych w r. 1477 sprzedał wyderkafem za 100 grz. Andrzejowi Gorzyckiemu (P. 1386 k. 83). Obo brata dziedzic w Kamieńcu, wespół z tym bratem w r. 1478 oprawił posag 165 grz. żonie swej Barbarze z Sadów h. Nałęcz (P. 1386 k. 104v; zob. niżej wywód jej syna Jana). Nie wiem kiedy i od kogo ci bracia nabyli Łeki Większe. Dopiero z r. 1495 znam zapis, mocą którego obaj oni nabyli wyderkafem część w Wielkich Łękach za 100 grz. od Stanisława Gnińskiego (P. 1388 k. 103v). Od tego Stanisława a potem od jego synów, Jana i Piotra, mieli nabyte wyderkafem za łączną sumę 160 grz. cztery części w tej wsi (P. 786 s. 270). Występował Sędziwój w r. 1485 jako rodzony wuj i współopiekun córek Wawrzyńca z Mniejszego Granowa i Jadwigi (P. 1387 k. 24v). Swym braciom stryjecznym, Wincentemu i Janowi, w r. 1495 wespół z bratem dał ojczystą połowę Kamieńca w zamian za ich połowę w Mniejszych Łękach (P. 1383 k. 85v). Obaj bracia na Mniejszych Lękach w r. 1496 sprzedali za 30 grz. roczny czynsz wyderkafowy dwie grzywny ks. Piotrowi Żzyrkowskiemu, kanonikowi łowickiemu, jako altaryście kościoła Najśw. Marii Panny na Górce Poznańskiej (P. 1383 k. 97v). Wraz z bratem, ks. Zygmuntem, w r. 1498 pozywał stryjenkę Dorotę, wdowę po Stanisławie Ł-im, oraz jej dzieci a swoje stryjeczne rodzeństwo (P. 856 k. 334v). Nie żył już w r. 1506, kiedy jako opiekun jego synów występował ks. Zygmunt z Kamieńca. Być może, że corką Sędziwoja była Jadwiga Ł., w r. 1506 żona Jana Żegrowskiego (Kośc. 232 k. 52v). Ks. Zygmunt i jego bratanek ks. Jan, syn Sędziwoja, świadczyli przy okazji legitymacji szlacheckiej syna tej Jadwigi, Kaspra Żegrowskiego (Scr. rer. Pol. IX nr 276). Młodszy z synów, Jan, instalowany na kanonię poznańską 7 VIII 1508 r., przeprowadził wtedy wywód szlachectwa z ojca i matki (ib. nr 234). Dopełniając zobowiązania, danego przez stryja i starszego brata, swoją część wyderkafową w Wielkich Łekach, nabyta za 160 grz. od Gnieńskich, sprzedał w r. 1512 wyderkafem za takąż sumę Urszuli Piekarskiej, żonie Jana Gnińskiego (Kośc. 233 k. 26v). W latach 1516-1518 studiował na Uniwersytecie w Bononii (AC I nr 1068). Oskarżony na kapitule wraz ze swymi sługami w r. 1522 o dopuszczenie się napaści na dom Skrobotka na Chwaliszewie, gdzie zatrzymał się Maciej Białośliwski, a w kilka miesięcy potem o karciarstwo, o nocne wyprawy do miasta w stroju świeckim, o nocowanie po gospodach, został 4 VII 1522 r. zasuspendowany na trzy miesiące, z groźbą zasuspendowania na zawsze, gdyby miało sie powtórzyć (ib. nr 1118, 1120). Żył jeszcze 1 VII 1554 r. (Scr. rer. Pol. IX nr 372). Umarł t.r. (Nowacki, Arch. Pozn. II s. 450).

Wincenty, syn Sędziwoja i barbary z Sadów, wespół ze swymi niedzielnymi, stryjem Zygmuntem i bratem, od Agnieszki, Katarzyny i Doroty, córek Mikołaja Wolikowskiego, w r. 1506 kupił za 100 grz. ich rodzicielskie części, tj. 15 łanów osiadłych w Wolikowie i Plastowie i t.r. został wraz z nimi do tych dóbr wwiązany (P. 1390 k. 95; Kośc. 232 k. 75). Wraz z nimi od Piotra Gnińskiego t.r. otrzymał zapis 60 grz. wyderkafu na połowie Większych Łęk (ib. k. 99v). Wspólnie też z nimi zawierał 25 I 1508 r. przedślubną umowę z maciejem i Mikołąjem Jastrzębskimi, braćmi, oraz Andrzejem i wawrzyńcem "Pasikoniami" Włościejewskimi, wujami, o rekę swej przyszłej żony, panny Jadwigi Jastrzebskiej. Miała otrzymać 200 grz. równających się 300 fl. złotym, oraz wyprawę na najbliższym jarmarku poznańskim, 12 III. Jego stryj Wincenty oraz brat jego zobowiązali się t.r. oprawic jej na połowie Mniejszych Łęk 400 grz. (AC II nr 1612). T.r., już po ślubie, owej Jadwidze Jastrzębskiej, córce Macieja, oprawił na połowie Mniejszych Łęk 400 zł węg. posagu (P. 786 s. 30), ona zaś skwitowała swych braci rodzonych, Macieja, Jana i Jakuba z Ławęcic(!) z dóbr rodzicielskich w Łowęcicach i Wojciechowie (P. 863 k. 64). Wincenty od stryja i brata t.r. nabył wyderkafem za 800 zł połowe w MNiejszych Łękach (P. 786 s. 51). Od Walentego i Jakuba, braci z Wolikowa "Gąsiorków", kupił w r. 1510 za 60 grz. ich części tamże, wreszcie od Mikołaja, macieja i Andrzeja "Koczurków" ich tamtejsze części za 66 grz. (ib. k. 209, 210). Wspólnie ze stryjem Zygmuntem trzy części w Łękach Większych, trzymane wyderkafem od Gnińskich, sprzedał wyderkafem w r. 1511 za 160 grz. Urszuli Piekarskiej, żonie Jana Gnińskiego (ib. s. 270) i t.r. dał poręczenie za brata, ks. Jana, że ze swej strony dokona na rzecz Piekarskiej rezygnacji tych części w Większych Łękach (P. 865 k. 24). Zrobił to ks. Jan w r. 1512 (Kośc. 233 k. 26v). Pozywał Wincenty w r. 1511 Piotra Wolikowskiego, który wygnał go z części folwarku w Wolikowie (ib. k. 86v). Pozywał też t. r. braci swej żony, Macieja, Jana i Jakuba Jastrzębskich, którzy z 300 zł węg. jej posagu nie dopłacili 30 grz. (Kośc. 23 k. 281). Od stryja, ks. Zygmunta nabyłw r. 1523 jego połowy w Większych Łękach i pustce Plastowo oraz całą część Wolikowa (P. 1392 k. 493v). Dla swego młyna w Większych Łękach wybudował groblę koło strumyka Mogilnica (dopływu Obry), na gruncie wsi Wielkie Sepno, nabył więc w r. 1527 od Jana Sepieńskiego te grunta w zamian za inne (Kośc. 345 k.131v) i ten młyn wraz ze stawem i strumykiem dał w r. 1529 żonie swej w dożywocie (ib. k. 136). Umarł między r.1540 a 1548 (P. 1391 k. 104v, 1395 k. 434). Jego synowie: Piotr, Jan i Jakub. Córki: Agnieszka, wr. 1537 żona Wojciecha Trzebińskiego cz. Piotrowskiego, zmarłego przed r. 1559, Anna, w r. 1539 za Michałem Karczewskim, umarła po r. 1546, Jadwiga, w r. 1540 żona Jakuba Kokalewskiego, zmarłego między r. 1554 a 1556, umarła sama po r. 1580, Zofia w r. 1548 żona Wincentego Sepieńskiego, żyjącego jeszcze 1565 r., wdowa 1575 r., umarła po r. 1589, Małgorzata, żona 1-o v. w r. 1555 Michała Granowskiego, 2-o v. w latach 1559-1561 za Jerzym Miaskowskim, zmarłym między r. 1561 a 1566, sama zmarła po 1569, Dorota jeszcze nie zamężna w latach 1561- 1562, wyszła w r. 1568 lub 1569 za Wojciecha Ossowskiego z Dębowejłęki, była wdową w r. 1575, umarła między r. 1594 a 1604, wreszcie Katarzyna, niezamężna 1561 r. (P. 903 k. 503), potem żona Marcina Pożarowskiego, zmarła przed r. 1584. Z synów o Jerzym zob. niżej. Piotr w r. 1547 asystował przy czynności prawnej siostrze swej Annie zamężnej Karczewskiej (Kośc. 30 k. 136v). Działał w r. 1551 w imieniu własnym oraz swych braci, Jana i Jakuba (Kośc. 235 k. 385). Z części w Karczewie p. kośc., nabytych od Stanisława Bronikowskiego i Jana Wolikowskiego dał w r. 1561 dwie Michałowi i Janowi braciom Karczewskim, trzeciA Wawrzyńcowi, Sebastianowi, Janowi, Wojciechowi i Piotrowi Granowskim (P. 1397 k. 31v). Z przeprowadzonych t. r. działów z bratem Jakubem (Jan już nie żył) wziął Łęki Mniejsze (P. 903 k. 503). Skwitowany w r. 1562 przez siostrę, pannę Dorotę, z jej majątku po rodzicach w Łękach, Wolikowie i pustce Plastowo (Kośc. 241 k. 11v). Siostrze Jadwidze, owdowiałej Kokalewskiej, w r. 1563 zapisał dług 300 zł (Kośc. 240 II k. 86v). Umarł w r. 1568 lub w r. 1569 (Ws. 7 k.194v; Kośc. 249 k. 34).

Jakub, syn Wincentego i Jastrzębskiej, chyba jeszcze nieletni w r. 1551, kiedyw jego imieniu działał brat Piotr (Kośc. 235 k. 385). Jeden z opiekunów swych siostrzeńców, synów zmarłego Wojciecha Piotrowskiego, 1558 r. (P.899 k. 239v). Z działów z bratem dostały mu się w r. 1561 ojczyste części w Wolikowie i pustce Plastowo oraz wolny wyrąb w lasach wsi Wielkie Łęki (P. 903 k. 503). Żeniąc się w r. 1561 z Anną Jaskulecką, córką Piotra z Sokolnik, uzyskał przed ślubem od jej brata Melchiora zapis długu 700 zł jako jej posag (P. 903 k. 505). Tej żonie w r. 1563 na połowie Wolikowa i pustek Plastowo oprawił 500 grz. posagu (P.1397 k. 228). Szwagrowi Ossowskiemu w r. 1568 zapisał wraz z bratem Piotrem dług 400 zł w posagu za siostrą Dorotą (Ws. 7 k. 194v), co mu wypłacił w r. 1569, już po śmierci brata (Kośc. 249 k.34). Od opiekunów Andrzeja, Piotra, Jakuba i Mikołaja Jaskóleckich, synów Stanisława, w r. 1568 kupił za 6.000 zł ich części w Wolikowie i w pustce Plastowo (P.1397 k. 68v). Wzajemne dożywocie z żoną spisywałw r. 1570 (Kośc. 346 k. 80v). Od piotra Korzkiewskiego w r. 1574 kupił za 200 zł jego części w Korzkwach i Momotach w p. kal. (R. Kal. 4 k. 139v), sprzedając mu jednocześnie za 1.000 zł łan roli osiadłej w Wolikowie (ib. k. 141v). Skwitował Ossowskich, synów zmarłego Mikołaja podsędka ziemskiego poznańskiego, z 1.500 zł (Kośc. 255 k. 259v). Nie żył już w r. 1578, kiedy owdowiała Anna Jaskólecka jako opiekunka syna Piotra kwitowała w jego imieniu z 200 zł Sebastiana Granowskiego (Kośc. 258 k. 216). Występowała jeszcze w r. 1579 jako wdowa (P. 933 k. 40v), ala już w r. 1580 była 2-o v. żoną Kaspra Karchowskiego (P.935 k. 28v). Nabyła od Jana Ratajskiego wsie Rataje, Budziłowo i pustkę Niedara w p. kośc. i połowę owych dóbr w r. 1583 sprzedała za 3.500 zł swemu bratu Melchiorowi Jaskóleckiemu (P.1399 k. 142v). Swoje zaś części w r. 1587 wydzierżawiła Andrzejowi Skrzetuskiemu (Kośc. 267 k.2v), a w r. 1589 dała zobowiązanie synowi Piotrowi sprzedania połowy tych wsi, jak również Wolikowa (P.951 k.30). Żyła jeszcze w r. 1602 (Ws. 19 k. 117). Syn jedynak Piotr.

Piotr, syn Jakuba i Jaskuleckiej, w późniejszym wieku zwany "Starszym" dla odróżnienia od jednego z synów noszącego to samo imię. Od wuja Melchiora Jaskóleckiego dostał w r. 1579 zobowiązanie odprzedania połowy dziedzictwa w Ratajach, Budziłowie i w pustce Niedara (P. 9333 k. 40v). Wieczysta donacja tych dóbr została dopełniona formalnie w r. 1583 (P. 1389 k. 142v). Jak już wiemy, drugą ich połowę Piotr dostał od matki, wedle jej zobowiązanioa z r. 1589. Pozostawał pod opieką matki i tego wuja w r. 1583, kiedy uwalniał ich od pewnych danych za siebie zobowiązań (P. 941 k. 364). Matkę skwitował z opieki w r. 1587 (Kośc. 267 k. 131v). Żeniąc się z Jadwigą Zdarowską, córką Marcina Turostowa, dał w r. 1589 przed ślubem jej bratu Janowi zobowiązanie, iż jej oprawi posag 5.000 zł na Łękach Mniejszych oraz na połowie Wolikowa i pustek Plastowo (P.951 k.32). T. r., już po ślubie,Jadwiga skwitowała brata z majątku rodzicielskiego (ib. k. 198), zaś mąż oprawił jej owe 5.000 zł na Łękach Mniejszych, młynie wodnym i wiatraku tamże (P. 1400 k.274v). Dla zrodzonych z niej dzieci w r. 1593 ustanowił opiekunów (Ws. 12 k.113v). Od Wacława Jaskóleckiego t. r. kupił za 7.000 zł Gościchowo, Pościkowoi pustki Plastowo (P. 1401 k.84), zaś Andrzeja Jaskóleckiego w r. 1596 za 8.000 zł Wąbiewo i połowę Parzęczewa w p. kośc. (P.1402 k. 106v). Jadwiga Zadzarowska umarła między r. 1593 a 1598 (Kośc. 273 k. 337v; Ws. 16 k. 157v, 158). W r. 1598 żoną Piotra była już Barbara z Karnowa Siedlecka, córka Jana (P. 968 k. 112v). Dostała ona od swej ciotki Anny Siedleckiej, wdowy po Batazarze Ł-im, zapis 1.000 zł, z którego Piotr t. r. ową Annę kwitował (ib. k. 864v). Dla dzieci zrodzonych z pierwszej żony mianował on w r. 1602 opiekunami m. in. swoją matkę i drugą żonę (Ws. 19 k. 117). Ta druga żona nie żyła już w r. 1611 (Ws.25 k. 486v). Piotr w r. 1611 skwitowany przez córkę Barbarę, zamężną Przybyszewską, z majątku rodzicielskiegio(Ws. 28 k. 141v), tej córce i jej mężowi dał w r. 1612 cztery podanki z Łęk Mniejszch (Ws. 204 k. 398v), Zaś Łęki Mniejsze oraz części w Gścichowie, Pościkowiei Plastowie sprzedał t. r. za 3.800 zł Mikołajowi Korzbokowi Zawadzkiemu (P. 1408 k. 175v). Żeniąc się poraz trzeci z Agnieszką Prusimską, córką Wojciecha, uzyskał 24 IV 1612 r., przed ślubem, od jej braci, Stanisława i Dobrogosta Prusimskich zapis długu 1200 zł gotowizną i 300 zł w wyprawie jako jej posag (P. 988 k. 934, 937). Oprawę 2.500 zł posagu dał jej zrazu na wsi Rataje, potem w r. 1616 przeniósł tę oprawę na połowę Parzęczewa (P.996 k. 841v, 1410 k. 90). Wąbiewo sprzedał w r. 1624 za 17.000 zł Dobrogostowi Bzowskiemu (P.1414 k. 936). Dom na przedmieściu Poznania zwanym Nowa Grobla sprzedał w r. 1626 za 800 zł małżonkom Bartłomiejowi i Elsterze Wilkońskim (P. 1415 k. 301). Wolikowo w r. 1627 sprzedał za 27.000 zł Marcinowi Żegockiemu, sędziemu ziemskiemu wschowskiemu, a istniejący na tej wsi zapis 5.000 zł dał córkom z drugiego małżeństwa, Elżbiecie i Katarzynie (P. 1415 k. 1001). Wydając w r. 1628 pierwszą z nich za Jerzego Kamińskiego, uzyskał od niego zobowiązanie, iż żonie oprawi 2.500 zł jej posagu, tj. połowę owych 5.000 zł na Wolikowie (Ws. 41 k.81). Skwitowany t. r. przez zięcia Mikołaja Przybyszewskiego z 800 zł wyprawy za jego zmarłą już żoną Barbarą (Ws. 41 k. 121v). W r. 1630 skwitowała go z majątku rodzicielskiego najmłodsza córka, Katarzyna, kiedy wyszła za Krzysztofa Bojanowskiego (P. 1023 k. 959v). Nie żył już w r. 1631, gdy owdowiała Agnieszka z Prusimskich zapisywała tym małżonkom Bojanowskim 120 zł długu (Kośc. 296 k. 57). Żyła owa Agnieszka w r. 1636 (P. 1033 k. 688v). Synowie Piotra: Jan, Piotr, Jakub, Andrzej, Stanisław i Jerzy. Spośród nich, Jakub Stanisław i Jerzy wspomniani jako żyjący w r. 1636 (P. 1033 k. 325). Córka, urodzona z Zdzarowskiej, Barbara, wydana przed r. 1612 za Michała Przybyszewskiego, umarła między r. 1616 a 1628. Z Siedleckiej były córki: Elżbieta, wydana w r. 1628 za Jerzego Kamińskiego, wdowa w r. 1636, umarła między r. 1642 a 1652, Katarzyna zaślubiła przed r. 1631 Krzysztofa Bojanowskiego z Gołaszyna, żyli jeszcze oboje w r. 1661.

I. Jan, syn Piotra "Starszego" i Zdzarowskiej, dostał w r. 1623 od ojca za 8.000 zł wyderkaf Wąbiewa (P. 1414 k. 403v). Bratu Piotrowi w r. 1635 sprzedał za 8.000 zł połowę Parzęczewa (P. 11418 k. 316v). Dworzanin królewski, uzyskał w r. 1634 roczną pensję 500 fl. ze starostwa libuskiego, a w r. 1637 konsens na cesję Padarzewa w p. gnieźn. Zdzarowskim. Starosta nakielski w r. 1640, to starostwo za konsensem królewskim z 2 I 1641 r. miał cedować Grudzińskim (M. K. 186 k. 261v; Bon.), ale tego nie zrobił i widzimy go tytułowanego starostą w r. 1649 (N. 225 k. 278) i potem, aż do śmierci. Żonie Elżbiecie Grudzińskiej, córce Stefana i Anny Kościeleckiej, oprawił w r. 1649 posag 25.000 zł (P. 1424 k. 127). Części wsi Przepałkowo i Klunia w p. nakiel. nabyte od Kaspra Zebrzydowskiego z Więcborka, kasztelana kaliskiego, odprzedał w r. 1649 temu kasztelanowi za 5.000 zł (N. 225 k. 278). W jego imieniu bratanek Wojciech w r. 1659 pozywał Jana Więckowskiego, sluge rekodajnego stryja i dozorcę starostwa nakielskiego, o zmowę ze Szwedami na bezpieczeństwo i życie starosty (P. 184 k. 243). Był Jan chyba luteraninem, wrócił jednak do katolicyzmu. W testamencie spisanym w Poznaniu 10 VII 1658 r., polecał pochować swe ciało we Wronkach u Dominikanów, żonę prosił, by "tak już stanu swego nie odmieniała", córkom naznaczył po 30.000 zł posagu (P. 188 k. 445v). Umarł około 13 III 1662 r., zaś starostwo nakielskie po nim dostało się Gnińskiemu (Kopia pob. pam.; P. 188 k. 24). Nagrobek we Wronkach z błędna datą śmierci i fałszywą ilością przeżytych lat (miał umrzeć w r. 1666, co nieprawda, i miał mieć 75 lat, a wobec zgonu w r. 1662 musiałby sie rodzić ok. r. 1587, co niemożliwe, bo ślub rodziców miał miejsce w r. 1589!) przynosi informację, iż 40 lat życia strawił na wojnach: z Moskwą pod Smoleńskiem, z Turkami pod Chocimem, z Tatarami i Kozakami pod Beresteczkiem, a potem znowu z Moskwą, Węgrami i Szwedami. Ten bałamutny pod względem chronologicznym nagrobek wystawił ojcu syn Jan, kiedy wrócił z wyprawy wiedeńskiej (Łukaszewicz, Krótki opis II, s. 407, 408). Elżbieta z Grudny swoje dziedziczne wsie, Biezdrowo i Zakrzewo w p. pozn. sprzedała wyderkafem w r. 1670 za sumę 20.000 zł malżonkom Jezierskim (P. 869 k. 67). Od Jana Proskiego, starosty nakielskiego, w r. 1679 kupiła za 50.000 zł Karczewo, Wolikowo, Plastowo cz. Budziełowo i Łęki Wielkie w p. kośc. (N. 225 k. 723v), ale mu te dobra w r. 1682 za takąż sumę odprzedała (P. 1105 XI k. 27). Kwitowała się w r. 1680 z Franciszkiem Belęckim z pretensji związanych z dzierżawą Panigrodza w p. kcyń. i Bądecza w p. nakiel. (N. 185 k. 972). Żzyła jeszcze w r. 1695 (N. 189 k. 187v), a nie żyła już 1700 r. (P. 1139 XII k. 81). Jedyny syn Jan. Z córek, Jadwiga wyszła 20 II 1662 r. we Wronkach za Macieja Mielżyńskiego, starostę kcyńskiego (Kopia pobożnej pamięci), umarła w Morakowie w r. 1664, pochowana ok. 8 X (ib.). Katarzyna wyszła przed r. 1679 za Wacława Zaleskiego, podkomorzego łęczyckiego, z którym rozwiodła się przed r. 1687 i 2-o v. poslubiła przed r. 1695 Pawła Morawskiego. Oboje żyli jeszcze w r. 1706.

Jan (Jan Gabriel), syn Jana i Grudzińskiej, obrany 26 I 1672 r. posłem na sejm (P. 199 k. 29v), marszałek sejmiku elekcyjnego kandydatów na urząd podkomorzego wschowskiego 2 VII 1677 r., przy czym jednym z kandydatów został on sam (Ws. 44 k. 226v) i w r. 1678 był podkomorzym (Bon.). Kasztelan kaliski 1690 r. (Z. T. P. 35 s. 1219). Asystował 1661 r. przy czynności prawnej pannie Zofii Szołdrskiej, czesnikównie kaliskiej, jako jej brat "ze stryjecznych rodzony" (P. 1072 X k. 569v). Trzech poddanych z Wronek dał w r. 1671 matce swej (Kc. 131 k. 230). Był już t.r. mężem Ludwiki Kostczanki, córki Stanisława, starosty lipińskiego, i Jadwigi Gułtowskiej (P. 1870 k. 81v), która wniosła mu rozległe dobra szamotulskie i wronieckie. Jadwiga z Kostków wespół z siostra Joanną, żoną Aleksandra Tarły, wojewodzica lubelskiego, dobra Racat, Darnowo, Witkówki, Spytkówki, Lubosz, Słonino, Kurowo, Wagliny w r. 1675 sprzedały za 140.000 zł Dorocie z Sienna Sulmowskiej, wdowie po Krzysztofie Broniszu, i jej synom, Piotrowi i Janowi Broniszom (P. 1427 k. 365v). Oboje Ł-ccy, dziedzice miasta Szamotuł, zamek tamtejszy, zw. "Świdwiński", z przyległościami t.r. darowali franciszkanom obserwantom i zapisali im 10.000 zł na erygowanie konwentu i wystawienie kościoła (P. 1427 k. 384). Od Stanisława Siemiątkowskiego w r. 1679 kupił za 3.000 zł dziedzinę pustą Dumańskie i Nowąwieś, przyległe do Szamotuł, które Siemiątkowski nabył od "uczc." Tomasza i Jana Bryszkowskich (P. 1429 k. 392v). Morakowo w p. kcyń. w r. 1680 sprzedał za 45.000 złp Janowi Wojciechowi Łakińskiemu (P. 1101 III k. 67). Ludwika z Kostków umarła w r. 1680, pochowana w Poznaniu u Jezuitów (Łuk.). Jan uczestniczył 1683 r. w wyprawie wiedeńskiej. Od Jana z Łagowca Sczanieckiego w r. 1686 kupił za 27.000 zł Kiszewo Wielkie i Koszewko w p. kal., ale ta transakcja wtedy narazie została unieważniona (P. 1112 VII k. 55) i doszła do skutku dopiero w r. 1690 (P. 1431 k. 344v). Po śmierci podstolego koronnego, Stefana Grudzińskiego, pretendując do masy spadkowej po nim, zajął siłą w r. 1686 miasto Wieleń z przyległościami (P. 1112 XII k. 1; Z. T. P. 34 s. 456). Mianował t.r. plenipotentów w imieniu swych dzieci urodzonych ze zmarłej Kostczanki, tj. Jana, Aleksandra, Władysława, Heleny i Ludwiki (Z. T. P. 34 s. 466). Od braci, Ludwika i Jana Bobrownickich w r. 1687 dostał zobowiązanie do sprzedaży części Szczepankowa w p. pozn. za 16.000 zł (P. 1113 III k. 14), a kupił od nich owe dobra w r. 1688 (P. 1116 XIII k. 42). W imieniu swych dzieci, jako jedynych po śmierci ich ciotki Tarłowej spadkobierców Aleksandra Kostki, dziedzica dóbr wieleńskich, skwitował w r. 1687 spadkobierców Stefana Grudzińskiego, podstolego koronnego (P. 1113 I k. 24v). Od jednego z tych spadkobierców, Piotra Opalińskiego, wojewody łeczyckiego i starosty generalnego wielkopolskiego, w r. 1688 kupił za 500.000 zł wsie: Falimrów, Szczerbin, Kościerzyna, rzeszków, Dobrzyniew, Młotków, Czajcze, Młotkówko, Bługów, Tłukom, Kunów, Kruszka, Gromadno, Radzicz, Dąbrówka, Samostrzele, Mrozowo, Kraczki, Żelazna, Kijaszków i folwark pusty w pow. nakiel., które to dobra przypadły wojewodzie z dokonanych w r. 1687 działów ze współspadkobiercami podstolego, Działyńskimi (P. 1115 II k. 2v, 1430 k. 35). Podkomorzy wschowski swoje wsie dziedziczne, Biezdrowo, Pierwoszewo, Zakrzewo w p. pozn. t.r. sprzedał wyderkafem za 35.000 zł Krystynie z Chociszewskich Przybyszewskiej, sędzinie grodzkiej bydgoskiej (P. 1115 II k. 42). Od Adama Kwileckiego w r. 1688 kupił za 22.000 zł Pierwoszewo p. pozn. (P. 1116 XIII k. 31). Ta ostatnia transakcja, w zestawieniu z poprzednią, niezbyt zrozumiała? Dziedzic miasta Łobżenicy z przyległościami, owo miasto i wsie, Piesna, Bługowo, Kunowo, Rataje, w r. 1690 sprzedał wyderkafem za 65.000 zł swej matce (P. 1431 k. 473). Wieś Luchową z tego klucza w takiż sposób sprzedał wtedy za 20.000 zl małżonkom Boguckim, zaś Kościerzynę Spaloną za 25.000 zł Wojciechowi Łakińskiemu (ib. k. 500v, 304v). Dziedzic dóbr Krocz w p. pozn. w r. 1690 (Z. T. P. 35 s. 1219). Umarł w r. 1693 (Estr. XXXI s. 30). Synowie Jan, Aleksander i Wladysław. Z córek, Helena, ochrzcz. 9 X 1672 r. (LB Św. Maria Magdal., Pozn.), wydana przed r. 1697 za Jakuba Szczawińskiego, wojewodzica inowrocławskiego, wdowa po nim w r. 1707, wyszła 2-o v. przed r. 1711 za Jana Ignacego Działyńskiego, wojewodę pomorskiego, umarła między r. 1715 a 1723. Ludwika, jeszcze w świecie w r. 1687 (P. 1113 I k. 24v), juz w r. 1695 pod imieniem Teresy dominikanka ("katarzynka") w Poznaniu przy ul. Wronieckiej (N. 189 k. 189v). Nie żyła juz w r. 1726 (Z. T. P. 46 k. 1363).

1. Jan, syn Jana i Kostczanki, wraz z braćmi dostał w r. 1680 skrypt od babki, starościny nakielskiej (N. 185 k. 974). Od ks. Wojciecha Ł-go, proboszcza szamotulskiego i biezdrowskiego, stryjecznego brata swego ojca, uzyskał w r. 1694 cesję praw do części wsi Wiry Wielkie i Łęczyca w p. pozn. (P. 1127 I k. 85v). T.r. wespół z bracmi skwitowany przez ciotke Katarzynę z Ł-ch Morawska (P. 1128 IX k. 58). Z przeprowadzonych 12 VII t.r. działów braterskich wziął majętność szamotulską, to znaczy miasto Szamotuły z zamkiem, wójtostwem i folwarkiem, folwark zw. Świdwińskie, przedmieścia Starawieś i Targowisko młyn Grabowiec, wsie, Szczuczyn z folwarkiem, Piotrkówko Małe, Piotrkówko Wielkie z folwarkiem, folwark Staremiasto, wsie, Gąsawy z folwarkiem, Kępa, Gałowo z folwarkiem, części wsi Brodziszewo, folwark Jastrolesie cz. Diabłowo (dziś Ostrolesie), wsie, Jastrowo, Śmiłowo z folwarkiem, Szczepankowo z folwarkiem, młyn i piłę, drugi młyn Borowiec za rzeką, wieś Kiszewko z folwarkiem w p. pozn. Ponadto wsie Falmierowo (dziś Chwalmirowo) z folwarkiem, Dobrzyniewo, Młotkowo, Młotkówko, Gruszka, Gromadno, Kijaszkowo, z folwarkami, młyn wodny Klawek w p. nakiel., wszystko ocenione na 212.000 zł (P. 1139 XII k. 48). Przypadłe sobie z działów braterskich części Szczepankowa w p. pozn. w r. 1695 sprzedał za 20.000 zł braciom, Antoniemu Hieronimowi, ks. Józefowi, Stanisławowi i Zygmuntowi Cieleckim (P. 1130 VII k. 123). W Toruniu 1 III 1699 zaślubił Teresę Antoninę z Lubrańca Dąmbską (Estr. XIV s. 325), córką Zygmunta, wojewody brzeskiego-kuj., i Jadwigi Górskiej, za ktora na poczet posagu 50.000 zł dostał od teścia zaraz 30.000 zł i oprawił tę sumę na połowie miasta Szamotuł i wsi przyległych (P. 1137 VIII k. 7). Jeszcze t.r. wsie Falmierowo z folwarkiem, Dobrzyniewo, Młotkowo, Młotkówko, Gruszka, Gromadno, Kijaszkowo oraz młyny Klawek i Krogulec w p. nakiel. sprzedał za 190.000 zł szwagrowi Szczawińskiemu (P. 1137 VIII k. 46). Wieś Szczuczyn ze stawem Mędzików z klucza szamotulskiego w r. 1700 sprzedał za 44.000 zł Piotrowi Kąsinowskiemu, sędzicowi grodzkiemu wałeckiemu (P. 1139 XII k. 26) i zaraz potem wsie z tegoż klucza, Gąsawy i Kępa, sprzedał za 65.000 zł jego bratu, Władysławowi Kąsinowskiemu (ib. k. 33). Swemu bratu. Włądysławowi w r. 1700 sprzedał za 15.000 zł części wsi Kunowo i Bługowo w p. nakiel., które były pod dożywociem ich zmarłej babki (ib. k. 81). Teresa Antonina z Dąmbskich umarła w r. 1700, pochowana 7 VI w Poznaniu w kościele Jezuitów (Estr. XX s. 14, XXVII s. 322). Ożenił się Jan powtórnie, biorąc Katarzyne Mycielską, córkę Adama, stolnika poznańskiego, i Anny Niegolewskiej, a kontrakt małżeński, pod zakładem 100.000 zł spisany został na zamku w osiecznej 15 XII 1702 r. (Ws. 77 IV k. 45v). Bratu Aleksandrowi sprzedał w r. 1705 za 220.000 zł miasto Szamotuły z przedmieściami Targowisko i Psiepole, z folwarkami Świdwińskie, Wójtostwo i Staremiasto, oraz ze wsiami: Nowawieś (bez folwarku), folwark Siemiątkowskie (znajdujący się w posiadaniu kapituły kolegiackiej szamotulskiej), Gałowo z folwarkiem, Śmiłowo z folwarkiem, Jastrowo, bez folwarku, ale z sołectwem i częścią wsi Brod ziszewo, wreszcie folwark Jastrolesie cz. Diabłowo w p. pozn. (P. 1144 k. 96). Transakcja ta musiała nie dojśc do skutku, widzimy potem Jana inaczej dysponującego tymi dobrami. Od brata żony, Macieja Mycielskiego, uzyskał w r. 17010 zobowiązanie, iz gdy ów szwagier skończy 24 lata, sprzeda Ł-mu Boguniewo, Słomowo, Pacholewo, Szczytno, Nienawiść, Głęboczek i Zielonkę w p. pozn. za 100.000 zł (P. 1145 k. 76v). Była to forma spłacenia sumy 100.000 zł posagu Katarzyny Mycielskiej, która też zaraz skwitowała brata z takiejże sumy posagowej (ib. k. 77v). Jan Biezdrowo, Zakrzewo, Pierwoszewo i Popowo w p. pozn. w r. 1713 sprzedał za 199.000 zł bratu Aleksandrowi (P. 1147 II k. 105). Z żoną wzajemne dożywocie spisał w r. 1716 (N. 199 s. 14). Utwierdził w r. 1719 kontrakt sprzedaży miasta Szamotuł z przedmieściami, Nowawieś, Staremiasto i Targowisko, z folwarkiem Świdwińskim, z wsiami, Gałowo, Jastrowo, Śmiłowo oraz częścia Brodziszewa na rzecz Władysława Konstantego Kęsinowskiego, pod zakładem 240.000 zł (P. 1171 k. 44). Jako były dziedzic Kiszewa i Kiszewka, zawierał w r. 1725 układ z Pruszakami (Z. T. P. 46 k. 835). katarzyna z Mycielskich umarła w Boguniewie 21(6?) I 1727 r. pochowana w Szamotułach (LM Szamotuły; LM Parkowo). jan folwark pusty Staremiasto z dóbr wronieckich sprzedał w r. 1730 za 4.000 zł ks. Janowi Bogusławskiemu, proboszczowi we Wronkach (P. 1272 k. 34). Umarł w marcu 1733 r. (LM Parkowo), nie pozostawiając potomstwa.

2. Aleksander, syn Jana i Kostczanki, ur. ok. r. 1677, łowczy kaliski 1699 r. (Bon.), pułkownik regimentu dragonów w r. 1712 (P. 285 k. 89). Wspomniany w skrypcie wystawionym przez babkę w r. 1680 (N. 185 k. 974). Wskutek działów braterskich z 12 VII 1694 r., dziedzic dóbr wronieckich, tj. miasta Wronki, falbierni i młyna końskiego oraz młynów: Smolnica, Nadolnik, Pojśrzednik, folwarku Zamoście, wsi: Popowo z folwarkiem, Nowawieś z folwarkiem, Samołęż, Nowy Folwark, Biezdrowo z młynem, Zakrzewo, Pierwoszewo z folwarkiem, folwarku Staremiasto, wsi Krotecz (dzis Krucz) z folwarkiem i Hamrzysko z młynem, Biała, Klempicz Niemiecka, folwarku Rzeczyn cz. Rzecin w p. pozn., zaś na Krainie: wsi Szczerbin z folwarkiem, Kościerzyna Wielka z folwarkiem i młynem, Rzęskowo z folwarkiem, Tłuko z folwarkiem, Czajcze z folwarkiem w p. nakiel., oszacowane na 292.479 zł (P. 1139 XII k. 47). Wedle zobowiązania z r. 1695, Kościerzyne Spaloną i Szczerbin w r. 1697 sprzedał Janowi Łakińskiemu (P. 1133 II k. między 18 a 30v). Wsie Czajcze, Tłukom i Rzęskowo w p. nakiel. sprzedał w r. 1697 za 106.000 złp Kazimierzowi Łakińskiemu (P. 1133 II k. 67). Z tego Rzęskowo odkupił od niego w r. 1698 za 26.000 zł i zaraz za taką sumę sprzedał jego bratu, Janowi Łakińskiemu (P. 1135 VII k. 111v, 112). Miasto Wronki i wsie, Nowawieś, Samołęż, folwarki, Nowy Folwark, Staremiasto, Zamoście, oraz wieś Popowo sprzedał wyderkafem w r. 1697 na trzy lata za 100.000 zł Damianowi Garczyńskiemu (P. 1133 V k. 8). Części wsi Bługowo i Kunowo w p. nakiel. w r. 1699 sprzedał za 13.000 zł bratu Władysławowi (p. 1136 I k. 214). Miasto Wronki oraz wsie: Nowawieś, Samolęż, folwarki, Nowy Folwark i Staremiasto, wieś Popowo, Niemiecka Wieś, folwark Zamoście sprzedał t.r. za 150.000 zł Wojciechowi Krąkowskiemu, kasztelanowi krzywińskiemu (P. 1137 VIII k. 15), ta jednak transakcja najwidocznie nie została zrealizowana. Współspadkobierca Andrzeja Ł-go, stryja swego ojca, skwitowany w r. 1700 przez Bułakowskich (P. 1139 XIII k. 21). Ożenił się przed r. 17-5 z Anną Dzierzbińską, córka Kazimierza, sędziego ziemskiego wschowskiego, i Marianny Czackiej, wdową 1-o v. po Macieju Niegolewskim, chorąży wschowskim, i wraz z nią w r. 1705 zawierał z bratem Janem, jak to było wyżej, kontrakt kupna od niego za sumę 220.000 zł miasta Szamotuł z przyległymi wsiami (P. 1144 k. 96). Anna Dzierzbińska nie żyła już w r. 1708, kiedy Aleksander w imieniu zrodzonego z niej syna, Andrzeja Józefa Antoniego, cedował pewną sumę Franciszkowi Gorzyńskiemu, gwardianowi franciszkanów konwentualnych poznańskich, i całemu klasztorowi (P. 1144 k. 244). Jako posesor z mocy praw dożywotnich po żonie miasta Wronek oraz wsi Biezdrtowo i Pierwoszewo, a ojciec Andrzeja, w r. 1711 reprotestował sie przeciwko pasierbowi swej zmarłej żony, Michałowi Niegolewskiemu, chorążemu wschowskiemu (P. 282 II k. 32). Od brata Jana, jak już wiemy, w r. 1713 kupił za 199.000 zł Biezdrowo, Zakrzewo, Pierwoszewo i Popowo, a w r. 1720 sprzedał te wsie za 100.000 zł Zofii Podoskiej, wdowie po Władysławie Szembeku, mieczniku smoleńskim (P. 1176 k. 73v). Umarł w Krotczu 17 III 1723 r., licząc sobie ok. 45 lat (LM Lubasz). Syn jedyny Andrzej. Jedno dzieci Ludwiki z Ł-ch Sczanieckiej trzymała do chrztu 1 XI 1738 r. Franciszka Ł-a "łowczanka kaliska" (LB Zajączkowo). Mogła to być tylko córka Aleksandra, o której jednak nic więcej nie wiem.

Andrzej (Andrzej Józef Antoni), syn Aleksandra i dzierzbińskiej, ochrzcz. 22 VI 1705 r. (LB Niechanowo), dziedzic po ojcu Wronek z przyległościami, a wśród nich dóbr: Krotecz, Biała, Hamrzysko, Klempicz 1725 r. (Z. T. P. 43 k. 518). Od Ignacego Jarnowskiego i jego przyrodniego rodzeństwa, Gomolewskich, kupił w r. 1735 Gorzewo w p. pozn. (P. 242 k. 81). Od Jana Leona Korzboka Zawadzkiego, wedle kontraktu z r. 1735, kupil w r. 1736 za 65.000 zł Wyganowo z folwarkiem Psiepole w p. pyzdr. (P. 246 k. 18v), ale jeszcze t.r. odstąpił od kontraktu kupna (Ws. 85 k. 105v). Nie żył juz w r. 1741, kiedy jego żona, rodzono-stryjeczna siostra, Wiktoria Ł-a, córka Władysława, kasztelana kruszwiśckiego, i Marcjanny Kadzidłowskiej, była już 2-o v. żoną Piotra Wegorzewskiego, łowczego poznańskiego. Z niej była córka jedynaczka Katarzyna, dziedziczka miasta Wronek z przyległościami. Jej stryj i opiekun Józef Ł-., kasztelanic kruszwicki, sprzedał t.r. miasto Wronki oraz wsie: Nowawieś, Samolęż, Wrzecien (inaczej Rzecin), Olendry zwane Jesienno Zamoście, Staremiasto pustki, młyny: Smolnica, Nadolny i Górny, młyn Pieła, Folusz, Falbiernia w p. pozn. za 404.000 zł Maciejowi Koźmińskiemu, wojewodzie kaliskiemu (P. 1265 k. 47). Katarzyna żyła jeszcze w r. 1747 (P. 1289 k. 170).

3. Władysław, syn Jana i Kostczanki, mianowany kasztelanem kruszwickim 3 I 1717 r. (Kossak. III). Obok braci wymieniony w zapisie matki z r. 1680 (N. 185 k. 974). Z działów braterskich, przeprowadzonych w r. 1694, dostały mu sie dobra nastepujące: miasto Łobżenica z folwarkiem i młynem wodnym, wsie: Rataje, Pisna z folwarkiem opustoszałym, Luchowo z folwarkiem i młynem wodnym, Liszkowo z folwarkiem, Liszkowo folwark, wieś Radzicz Niemiecka z młynem, folwark Dąbrówka, wsie, Samostrzel z folwarkiem, Mrozowo z folwarkiem, Kraczki z folwarkiem, Żelazno, wszystkie w pow. nakiel. Babce swej, Elżbiecie z Grudzińskich Ł-ej, starościnie nakielskiej, dał w r. 1695 w dożywotnie uzytkowanie sumę 61.000 zł, pochodzącą z sumy 65.000 zł zapisanej wyderkafem tekj babce przez jej syna a jego ojca na mieście Łobżenicy i na wsiach, Piesna, Bługowo, Kunowo i Rataje, i druga sumę 1.000 zł w skutku zawartej ugody (N. 189 k. 187v, 189v, 191v). od brata Aleksandra w r. 1699 kupił za 13.000 zł części Bługowa i Kunowa , wsi, które były w dożywociu babki (P. 1136 I k. 214). Inne części tychże wsi kupił w r. 1700, już po śmierci babki, za 15.000 od brata Jana (P. 1139 XII k. 81). Dobra Radzicz, Liszkówko (chyba folwarki?), Dąbrówka sprzedał w r. 1700 za 55.000 zł Henrykowi Golczowi, zaś Luchowo za 20.000 Pawłowi Dorpowskiemu (N. 191 k. 88v). Występował w r. 1703 jako jedyny(!) spadkobierca zmarłej babki Elżbiety z Grudzińskich, kiedy cedował Michałowi Raczyńskiemu, podsędkowi ziemskiemu poznańskiemu, swoje prawa do łanu kmiecego we wsi Klunia (dzis Klonia) Mniejsza (N. 192 k. 56). Liszkowo sprzedał w r. 1711 za 40.000 zł podsędkowi Raczyńskiemu (N. 193 s. 172). Był juz w r. 1711 mężem Marcjanny Kadzidłowskiej, córki Jana, podkomorzego inowrocławskiego, i Konstancji Dąmbskiej (I. Kon. 73 k. 281v; N. 198 s. 124). Mimo wspomnianych wyżej transakcji z Golczem i Raczyńskim wystepował w r. 1715 jako dziedzic Liszkowa, Dąbrówki i innych dóbr, kiedy zawierał kompromis z Janem Łakińskim, dziedzicem Kościerzyny Spalonej (Z. T. P. 40 k. 61). Temu Łakińskiemu t.r. sprzedał dobra Radzicz z sołectwem i młynem, Liszkowo z folwarkiem, Liszkówko i Dabrówke folwark za 140.000 t. (N. 198 s. 124). Spełniając zobowiązanie dane w Bługowie 30 VII 1715 r. swoją część kamienicy w Poznaniu przy ulicy Świetojańskiej, koło kolegium jezuitów, dał w r. 1717 swemu od lat wielu słudze, Mikołajowi Swoińskiemu (N. 199 s. 159v). Wsie, Samostrzele, Mrozowo, Żelazno, Kraczki sprzedał w r. 1720 za 184.500 zł Wojciechowi Bnińskiemu, majorowi J. Kr. Mci. Dopełnił w ten sposób zobowiązania, które dał był w r. 1698 ojcu tego majora, zmarlemu Piotrowi Bnińskiemu, sędziemu grodzkiemu nakielskiemu (N. 201 III k. 19). Jako obecnego dziedzica Bługowa i Kunowa pozywali go w r. 1724 jego bracia, Jan i Andrzej (Z. T. P. 42 k. 641). Nazwany t.r. dziedzicem Luchowa (ib. k. 1084). Dopiero w r. 1725 miasto Łobżenicę wsie, Piesna, Rataje, Luchowo, Bługowo i Kunowo, a więc klucz łobżenicki, mocno już uszczuplony, sprzedał za 462.000 zł Józefowi Stefanowi Radolińskiemu, podkomorzemu wschowskiemu, kupując nawzajem od tego podkomorzego za 130.000 zł wsie, wtoru Wola Rozostowa, Bratuszyno, Kalinowa, Bogdałowo, Klwany i Galewo w pow. koniń., część dawnego klucza brudzewskiego (P. 1203 VIII k. 41v). Na tych też dobrach dał oprawę i dożywocie swej żonie (I. Kon. 76 k. 170). Oboje małżonkowie zawierali w r. 1726 z Rafałem Mękarskim kontrakt o dzierżawę wsi Koziejaty w p. brzeskim-kuj., niewątpliwie własnej Marcjanny z Kadzidłowskich (G. 94 k. 441). Krótko potem kasztelan zmarł (według Bonieckiego w poczatkach r. 1727) i pani Marcjanna w r. 1728, już będąc 2-o v. żoną karola Wodzyńskiego, miecznika mozyrskiego, w imieniu własnym oraz swych dzieci, Józefa, Wiktorii i Ludwiki Ł-ch, zawierała kompromis z Kazimierzem i Anną z Dobrosielskich Bogusławskimi (I. Kon. 76 k. 234v). Mając po ojcu i z działów z siostrami wieś Biskupie w p. kon., w r. 1733 dała temu Bogusławskiemu zobowiązanie sprzedania tych dóbr za 30.000 zł (ib. k. 490). Nie żyła juz w r. 1734 (P. 1239 k. 127v). Z córek, Wiktoria, ur. ok. r. 1716, najpierw, jak widzieliśmy wyżej, żona stryjecznego brata, Andrzeja Ł-go, potem 26 XI 1740 r. poslubiła w kosciele Bożego Ciała w Poznaniu Piotra Wegorzewskiego, łowczego poznańskiego, zmarłego między r. 1761 a 1763, umarła sama 25 VI 1768 r., mając ok. 70 lat, pochowana u Reformatów w Osiecznej. Ludwika, niezamężna w r. 1735 (P. 1240 k. 75v), wyszła przed r. 1737 za Franciszka z Łagowca Sczanieckiego, w latach późniejszych podczaszego i sędziego surogatora poznańskiego, którego przeżyła i umarła 27 V 1787 r., pochowana 3 VI u Reformatów w Szamotułach.

Józef, syn Władysława i Kadzidłowskiej, mianowany w r. 1760 podkomorzym brzeskim-kuj. (K. P. nr 47, wiadomośc z 19 XI), chorąży znaku usarskiego królewicza Fryderyka 1761 r. (Bon.; I. Kon. 79 k. 367v), poseł na sejm konwokacyjny 1764 r. i elekcyjny Stanisława Augusta (Bon.), pułkownik chorągwi pancernej Wielopolskiego, koniuszego koronnego 1766 r. (I. Kon. 80 k. 56v), kawaler orderu Św. Stanisława 1768 r. (ib. k. 155v). Dobra swe Wolę Rozostową p. kon. zastawił w r. 1734 za 28.000 zł Stanisławowi Przybysławskiemu (P. 1239 k. 127v). Występował w r. 1735 jako współspadkobierca stryja Jana (P. 1240 k. 75v). Dziedzic Zakrzewa 1735 (G. 987 k. 10v). Ożenił się pierwszy raz w r. 1735 lub 1736 z Aleksandra Radolińską, wdową 1-o v. po Stefanie Łętkowskim, chorążym inowłodzkim (I. Kon. 76 k. 533v, 77 k. 39v). Jako współspadkobierca obok brata stryjecznego, Andrzeja, ciotki Heleny 1-o v. zamężnej Szczawińskiej, 2-o v. Działyńskiej, w imieniu swoim i tego stryjecznego brata zobowiązal się w r. 1736 dopełnić zobowiązania tej ciotki z r. 1714 i dobra jej, Falmierowo, Gromadno, Dobrzyniewo, Gruszki, Młotkowo, Młotkówko, młyn Klawek i pustki Kijaszkowo w p. nakiel. sprzedać za 201.000 zł Kazimierzowi Kitnowskiemu, sędziemu malborskiemu (N. 206 s. 19). Z żoną wzajemne dożywocie spisał w r. 1736 (I. Kon. 77 k. 39v). Od Franciszka Chrząstowskiego w r. 1737 kupił za 4.000 zł częsci we wsiach Zakrzewo, Żabiczyno, Redgoszcz, Wybranowo w p. kcyń. i w dobrach Gosławice z przyległościami w p. kon. (P. 1250 k. 112v). Był teraz dziedzicem jednej trzeciej Redgoszczy po matce i jednej trzeciej kupionej od Chrząstowskiego (Hip. Wagr., Redgoszcz). W r. 1738 dziedzic wsi: Wola Rozostowa, Bratuszyno, Klwany, Kalinowa, Galewo, Bogdałowo a także Janiszewo, Podłużyce, Kwiatkowo i Kuźnica w p. kon. (I. Kon. 77 k. 94v). Aleksandra z Radolińskich umarła w r. 1738, pochowana 8 V (A. B. Koło, W. 48), pozostawiając mężowi córkę jedynaczkę, Ludwike, w imieniu której, Józef częsci wsi Wilamów w p. szadkowskim, jej dziedziczne po matce, zastawił w r. 1742 za 4.000 zł Franciszkowi Dobrzyckiemu surogatorowi grodzkiemu kaliskiemu (I. Kon. 77 k. 265v). Jako współspadkobierca dziada macierzystego, kadzidłowskiego, podkomorzego inowrocławskiego, ułożył się w r. 1745 względem tej sukcesji ze swym ciotecznym rodzeństwem, Chrząstowskimi, rodzącymi się z Marianny Kadzidłowskiej, i skupił od nich prawa do części dóbr: Gosławice, Maliniec, Pęcław, Lichyn, Wielkopole, Gogolina, Niesłusz, Maruntów, Grójce, Grąblin, Belewo, Pętnów, Łężyn w p. kon. i do części wsi Kościeszki w p. radziej. W r. 1746 nabył te same prawa od Barbary z Chrząstowskich Naramowskiej, a w r. 1747 od ks. Franicszka Chrząstowskiego (ib. 78 k. 33, 45). Części w Kościeszkach, zarówno własne spadkowe jak i nabyte od Chrząstowskich, zobowiązał się w r. 1746 sprzedać FranciszkowiWysockiemu, skarbnikowi bydgoskiemu (ib. k. 35). Z ojczymem Wodzyńskim jako posesorem wsi Koziejaty, macierzystej Jozefa, zawierał w r. 1746 układ (Z. T. P. 51 k. 44). Od Józefa i Andrzeja braci Dzierzbickich uzyskał w r. 1749 zobowiązanie sprzedaży części dóbr zawada, Konary i oczkowice w p. kośc. (I. Kon. 78 s. 338). Miał też Wolę Jurkową w p. brzeskim-kuj., ktorą to wieś w r. 1755 zastawił za 1.140 zł Jakubowi Sułkowskiemu, podstolemu kowalskiemu (ib. s. 916). Jego drugą żoną była Jadwiga Dzierzbicka, podczaszanka łęczycka, trzecią Jadwiga Nepomucena z Wierzbna Pawłowska, córka Macieja, kasztelanica biechowskiego i Wiktorii Święcickiej, wdowa 1-o v. po Franciszku Garczyńskim, podkomorzym wschowskim, ur. w Posadowie, ochrzcz. 21 X 1725 r. (LB Lwówek), dziedziczka dóbr lwowieckich. Data zawartego z nią ślubu trudna do ustalenia, bo akt wzajemnego dożywocia wpisany w księge Inskrypcji Poznańskich z r. 1755 jest notorycznie sfałszowany (P. 1315 k. 152v). Oboje małżonkowie spisywali to wzajemne dożywocie w r. 1758 (I. Kon. 79 k. 75). Józef, dziedzic Wybranowa i Zakrzewa, skwitowany w r. 1759 przez Hieronima Skarbka Rudzkiego z 16.000 zł z zastawu Wybranowa (Kc. 144 k. 87v). Od "ucz." Fabiana Kadocha, mieszczanina poznańskiego, i żony jego Teresy z Dąbrowiczów w r. 1765 kupił za 16.500 zł kamienicę przy Rynku w Poznaniu (P. 1339 k. 4). Od Antoniego Modzelewskiego uzyskał w r. 1767 zobowiązanie sprzedania za 20.000 zł wsi Wola Podłężna w p. kon. (I. Kon. 80 k. 105v). Od Franciszka Kistowskiego w r. 1768 dostał zobowiązanie sprzedania za 15.000 zł połowy wsi Sarnowa w p. gnieźn. (G. 100 k. 320). Dnia 1 X 1771 r., przyjechawszy z kościoła w Lubaszu do swej wsi Krotecz, "na rannym śniadaniu zdrów i wesoły", okolo godziny 10 dostał ataku serca i wkrótce potem zmarł. Pochowany 11 X u Reformatów w Szamotułach (LM Lubasz; Nekr. Reform. Szamotul.), tu data zgonu 4 X). Kazanie pogrzebowe wygłoszone w kościele Reformatów szamotulskich nosi datę 14 XI (Estr. XXVI s. 385). Wdowa zaślubiła 2-o v 17 V 1772 r. Łukasza Bnińskiego, pułkownika chorągwi pancernej J. Kr. Mci (LC Śmigiel), z czasem sędziego ziemskiego poznańskiego. Zapisała mu przed slubem sumę 100.000 zł. Była dziedziczką miasta Lwówka z przyległymi wsiami (Ws. 95 k. 165). Rozwodząc się z Bnińskim w r. 1790 mianowała plenipotentem swego syna Melchiora Ł-go (Ws. 106 k. 15v). Umarła 18 VII 1807 r. (Nekr. Dominik. Pozn.). Z pierwszej żony była, jak juz pisałem, córka jedynaczka Ludwika, dziedziczka po matce dóbr: Kwiatkowo, Koźmino, Głowy, Sacały, Kuxnica z Dabrową, Pustkowy w p. kon., Kozubów, Łękoszyn, Wielanowo w p. sier. (I. Kon. 83 k. 269v; I. Kal. 209/213 k. 54). zaslubiła ona 1-o v. we Lwówku 19 II 1760 r. Aleksego Skrzypińskiego, pisarza grodzkiego kaliskiego, zmarłego krotko przed 12 II 1766 r., a 2-o v. w r. 1776 poszła za Józefa Drywa Zakrzewskiego, regenta grodzkiego poznańskiego, potem pisarza grodzkiego pyzdrskiego, umarła w r. 1784, pochowana w Kole u Bernardynow 9 VIII. Z drugiej żony corka Weronika, która przed r. 1774 poslubiła Adama Kwileckiego, kasztelanica lędzkiego, z czasem kasztelana przemęcekiego i żyła jeszcze 18 III 1792 r. Z trzeciej żony byli synowie i córka. Spośród synów, Julian Bogusław Onufry Stanisław Kostka Józef Jan Nepomucen Antoni, ur. w Posadowie, ochrzcz. 27 II 1759 r. (LB Niepart), niewatpliwie wcześnie zmarły. Melchior, o którym niżej. Stanisław Józef Piotr, ur. w Posadowie 1 XII 1763 r. (ib.), zmarły wcześnie. Córka Bibianna Barbara Tekla, ur. w Posadowie 30 XI 1767 r., zmarła tamże 30 XI 1771 r. (LB, LM Lwówek).

Melchior (Klot Kasper Melchior Baltazar), syn Józefa i Pawłowskiej, ur. w Posadowie 7 I 1761 r. (LB Lwówek), rotmistrz kawalerii narodowej i kawaler orderu Św. Stanisława 1792 r. (P. 1369 k. 930), pułkownik wojsk polskich 1807 r. Od 10 XII 1774 r. miał wyznaczonych przez krola opiekunów: ojczyma Łukasza Bnińskiego, i wuja Jana Węgorzewskiego, łowczyca poznańskiego, ktory w r. 1775 zrzekł sie tej opieki do której w jego miejsce weszli t.r. obok Bnińskiego szwagier Adam Kwilecki i Wojciech Węgorzewski, łowczyc poznański (P. 1079 k. 179). Dobra swe Sieraków, Mchówko cz. Janowiec, młyn Koziejady należ. do Sierakowa, Wola Jurkowa i młyn Zochel oraz siedlisko puste w Mąkoszynie sprzedał w r. 1786 za 115.000 zł Janowi Suchorzewskiemu, wojskowemu wschowskiemu (P. 1363 k. 95v, 1368 k. 156v), zaś wedle kontraktu spisanego 14 VII 1787 r. kupił od Michała Moszczeńskiego, podkomorzego J. Kr. Mci, za 220.000 zł połowę Chraplewa i całe dobra: Chmielno, Lipie i Nietrzeba w p. pozn., z której to ceny jeszcze t.r. zapłacił 44.182 zł (P. 1375 k. 73). Zawarł 10 XII 1789 r. ze swym ciotecznym bratem, Franciszkiem hr. Komorowskim, jednym z synów Jakuba, kasztelana santockiego, i Antoniny Pawłowskiej 2-o v. Szeptyckiej, ugodę dotyczącą spadku po Pawłowskich (P. 1366 k. 437v). Od innego ciotecznego brata, Antoniego Komorowskiego, kupił, wedle kontraktu z 12 VII 1791 r., jego część w macierzystych dobrach zebowskich w p. pozn., tj. we wsiach Zebowo, Zebówko, Konin z folwarkiem zw. Paryżewo, Bolewice i Pawłówko z Holendrami zwanymi: Suche, Tarnowskie, Nowe, Węgierskie, Grudzińskie, Sempolskie, Wymysłowskie oraz z młynami Sempolskim i Wegielskim (I. Kon. 84 k. 288). Jeszcze inną czwartą częśc w tychże dobrach, należącą do Franciszka Komorowskiego, kupił za kontraktem z 29 VI 1792 r. za 191.778 zł (P. 1369 k. 986v). Pochodzące ze spadku po Andrzeju Ł-im, stryjecznym bracie ojca, dobra Krotecz, Hamrzysko, Biała, Klempicz, oraz Holendry: Kroteckie, Smolnydół, Wilczymłyn, z nowo wybudowanym gościńcem sprzedał w r. 1792 za 500.000 zł Augustynowi Koxmińskiemu, rotmistrzowi kawalerii narodowej (P. 1369 k. 930). Stanowiły one dawniej część klucza wronieckiego, który teraz Koxmiński scalał. Melchior od Meysnera w r. 1793 kupił Kuflewo (Bon.). Po ojcu dziedzic części Redgoszczy, od Kaspra Skarbka kupił 2/6 tychże dóbr oraz 1/3 Gosławic. Był 24 V 1805 r. dziedzicem całej Redgoszczy z Zakrzewem, Żabiczynem i Wybranowem (Hip. Wągr., Redgoszcz). Umarł w Poznaniu 9 III 1829 r. (LM Lwówek: Nekr. Dominik. Pozn.). Żoną jego była Regina Smętkówna alias Smętkowska, ur. w Grońsku, ochrzcz. 26 II 1769 r., córka "prac." Jana i Magdaleny Smętków, poddanych (LB Lwówek). Poślubił ją 17 II 1801 r., kiedy już troje ich dzieci było na świecie (LC Lwówek): Ewa, ur. 24 XII 1789 r. zmarła w Bolewicach 19 III 1801 r. na ospę (LM Lwówek), Jan Józef Melchior, ochrzcz. 4 I 1795 r., zmarły na ospę tamże 11 III 1801 r. (ib.), i Antoni, o którym niżej. Po ślubie rodzili sie jeszcze synowie, Stanisław Kostka, ur. 1802 r., zmarły 7 IX 1804 r. (LM Lwówek), Jan Nepomucen, o którym niżej, oraz córka Weronika (Franciszka Salezja Weronika Wirydiana Marcina), ur. 26 I 1808 r. (LB Św. Marcin., Pozn.). W akcie jej chrztu matka nazwana tylko z imienia, co ma swoja niedwuznaczna wymowę. Żyła jeszcze ta Weronika 26 XII 1836 r., niezamężna (LB Brody). Z synów, Jan Nepomucen (Soter Jan Nepomucen Wojciech), ur. w Chraplewie 22 IV 1805 r. (ib.), zmarły w Woli Roznowskiej w parafii Brudzew w Królestwie Polskim 1 VII 1831 r., zrazu tam pochowany. Ciało jego w r. 1835 przewieziono do grobów rodzinnych w Lwówku (LM Lwówek; Hip. Wągr. Redgoszczy, tu data zgonu 6 VII 1831 r.). Był obok brata od r. 1827 współwłaścicielem Redgoszczy.

Antoni (Dionizy Wincenty Antoni), syn Melchiora i Smetkówny, ur. 20 IV 1797 r. w Bolewicach, (LB Lwówek), uznany za legalnego w nastepstwie małżeństwa rodziców i za specjalnym reskryptem królewskim wydanym przed 8 VI 1806 r., tj. przed data chrztu z ceremonii tak Antoniego, jak i jego młodszego brata, Jana Nepomucena (LB Lwówek). Od ojca wspólnie z bratem 18 XI 1827 r. przejął dobra Redgoszcz z Zakrzewem i Żabiczynem, a po śmierci brata w r. 1831 stał sie jedynym właścicielem tych dóbr, które potem na subhaście nabył syn Bolesław. Kiedy ten sam zmarł w r. 1857, Antoni przejął z powrotem Redgoszcz jako spadkobierca jego. T.r. 11 VI prawa swe do Redgoszczy przekazał córce Kazimierze (Hip. Wagr., Redgoszcz). Właściciel Posadowa i Chraplewa w pow. nowotomyskim, Kuflewa w Król. Polskim, w pow. nowomińskim, Zębowo w pow. bukowskim w r. 1859 sprzedał za 72.000 tal. kupcowi Schneiderowi z Cylichowy (Dz. P.). Był posłem na sejm poznański. Umarł w Posadowie 17 X 1864, pochowany we Lwówku (LM Lwówek; Dz. P.). W kaplicy w Wąsowie 5 VI 1820 r. zaślubił Nimfę Sczaniecką, córkę Łukasza i Weroniki Zakrzewskiej, właścicielkę Brodów (LC Wytomyśl), ur. w sierpniu 1803 r. w Brodach, zmarła w sierpniu 1838 r. w Posadowie. Z tego małżeństwa synowie: Władysław, o którym niżej, Stanisław (Staniszław Zygmunt Bernard), ur. w Chraplewie 20 V 1824 r. (LB Brody), zmarły tamże 3 VII 1825 r. (LM Lwówek), Bolesław (Bolesław Ksawery Łukasz) ur. w Lwówku 8 I 1828 r. (LB Lwówek), zrazu właściciel (posesor?) Szlachcina, potem na subhaście 30 V 1856 r. kupił ojcowska Redgoszcz, zmarły w Berlinie 3 I 1857 r. (LM Lwówek; Hip. Wagr., Redgoszcz, tu data zgonu 3 VI 1857), Zygmunt (Zygmunt Stefan Adam Mieczysław), ur. w Posadowie 6 VIII 1838 r. (LB Lwówek), właściciel Konina w pow. bukowskim, zmarły w Karlsbadzie 8 VII 1879 r., pochowany w Lwówku (LM Lwówek; Dz. P.). Z córek Antoniego, Weronika (Weronika Jadwiga Anastazja), ur. w Chraplewie 3 IV 1823 r. (LB Brody), zaślubiła w Poznaniu w kościele Św. Marcina 6 II 1842 r. Bronisława Dabrowskiego, właściciela Winnogóry (LC Lwówek), syna generała Jana Henryka. Dabrowski, któremu wniosła Kuflewo, umarł 2 IV 1880 r., ona umarła w Samostrzelu 28 VIII 1897 r. Em,ilia (Franciszka Regina Emilia Bolesława), ur. 9 III 1826 r. w Posadowie, zaślubiła 4 II 1845 r. Ignacego hr. Bnińskiego z Samostrzela, umarła 15 II 1907 r. Helena Bronisława Nepomucena, ur. w Chraplewie 25 XI 1830 r. (LB Brody), zapewne zmarła młodo. Wreszcie Kazimiera (Kazimiera Nepomucena Stefania), ur. 10 IV 1832 r. (LB Lwówek). Uzyskaną od ojca w r. 1857 Redgoszcz, sprzedała 26 XI t.r. za 106.500 tal. Stanisławowi-Edwardowi Janta Połczyńskiemu (Hip. Wagr., Redgoszcz). Dziedziczka Nietrzanowa i Szlachcina, poszła 10 XI 1862 r. za Tertuliana Stablewskiego, umarła w Szlachcinie 7 V 1892 r., pochowana w Nietrzanowie.

Władysław (Władysław Tomasz Józef Anastazy), syn Antoniego i Sczanieckiej, ur. w Chraplewie, ochrzcz. 7 III 1821 r. (LB Brody), właściciel dóbr lwówieckich z rezydencją w Posadowie, poseł do sejmu pruskiego, załozyciel ordynacji posadowskiej 1890 r., lwówieckiej 1892 r., hrabia pruski prawem primogenitury 11 XII 1893 r., umarł w Posadowie 6 III 1908 r., pochowany w Lwówku (LM Lwówek; Dz. P.). Jego żona była zaślubiona w Próchnowie 1 VI 1851 r. Antonina hr. Skórzewska córka Heliodora i Emilii hr. Goetzendorf Grabowskiej (LC Żoń), ur. w Poznaniu 4 II 1832 r., zmarła w Posadowie 15 VII 1905 r., pochowana w Lwówku (Dz. P.). Synowie: Stefan, o którym niżej, Mieczysław Jan, ur. w Posadowie 12 V 1861 r., zmarły tamże 20 I 1862 r. (LB, LM Lwówek) i Stanisław. Z córek, Maria (Marianna Antonina Emilia), ur. w Posadowie 19 I 1855 r. (LB Lwówek), zaślubiła w Lwówku 8 VI 1879 r. Alfreda hr. Tyszkiewicza Mycielskiego z Siedmirogowa i Zimnejwody, zmarła w Posadowie 3 I 1936 r., pochowana w Lwówku. Izabela (Izabela Emilia Weronika), ur. 30 VII 1859 r. w Posadowie (ib.), wyszła w Lwówku 17 VI 1893 r. za Jozefa hr. Tyszkiewicza, owdowiałego po jej młodszej siostrze, właściciela Wojnowa w pow. obornickim. Helena (Helena Józefina), ur. w Posadowie 20 IX 1862 r. (ib.), wydana w Lwówku 19 III 1888 r. za wspomnianego wyżej Józefa hr. Tyszkiewicza, zmarła w Drexnie 21 I 1890 r. Ofelia Celina Emilia, ur. w r. 1860, zmarła w Posadowie 14 III 1864 r. (LM Lwówek). Irena (Irena Ofelia), ur. w Posadowie 22 VIII 1863 r. (ib.), wydana w Lwówku 16 VII 1896 r. za Stefana hr. Mycielskiego, właściciela Wolsztyna, umarła tam 18 XII 1935 r., pochowana w Gostyniu. Antonina (Antonina Zofia), ur. w Posadowie 26 I 1870 r. (ib.) zaślubiła w Lwówku 15 VIII 1893 r. Feliksa hr. Tyszkiewicza z Kretyngi, potem właściciela Połągi na Żmudzi.

1) Stefan (Stefan Antoni Józef), syn Władysława i Skórzewskiej, ur. w Poznaniu 15 III 1852 r. (LB Św. Marcin, Pozn.), ordynat na Posadowie i Lwówku, poseł na sejm poznański, szambelan papieski, umarł we Lwówku 19 IX 1922 r., nie pozostawiając potomstwa (Dz. P.). Ożenił się w Poznaniu 31 V 1880 r. w kaplicy Św. Józefa z Konstancją Mierzyńską, córką Jana i Aleksandry Łuszczewskiej (LC Otorowo), ur. w Bytyniu 23 V 1860 r., właścicielka Lipnicy z Pólkiem, Pierska, Wielkich Sokolnik i Wierzchaczewa w pow. szamotul. (2288 ha).

2) Stanisław (Stanisław Antoni), syn Władysława i Skórzewskiej, ur. w Posadowie 31 I 1866 r. (LB Lwówek), właściciel dóbr, Konin (1137 ha), Pakosław (1241 ha), zaś po smierci brata Stefana ordynat na Posadowie (914 ha) i Lwówku (3149 ha). Kameriunker pruski 1890 r., długoletni prezes Tow. Wyścigów Konnych ziem zachodnich w Poznaniu, umarł w Poznaniu 2 XII 1937 r., pochowany w Lwówku (Dz. P.). Był bezdzietny. Ożenił sie w Chobienicach 31 I 1891 r. z Emilią hr. Mielżyńska, córka Karola i Emilii z hr. Bnińskich (LC Chobienice; Dz. P.), ur. w Chobienicach 8 IV 1873 r.

II. Piotr, syn Piotra "Starszego" i Zdzarowskiej, dla odróznienia od ojca zwany niekiedy "Młodszym", wspomniany obok ojca w r. 1626 jako współdłuznik Andrzeja Doregowskiego (P. 294 k. 125v), otrzymał od ojca 1628 r. zapis długu 8.000 zł (Ws. 41 k. 131v), kupiwszy od Macieja Sokołowskiego, starosty radziejowskiego, części we wsi Ochle w pow. radziej., sprzedał je wyderkafem w r. 1632 za 2.000 zł Stanisławowi Sokołowskiemu, sędziemu surogatowi grodzkiemu i podstolemu poznańskiemu (P. 1417 k. 597v). Od brata Jana, jak widzieliśmy, kupił w r. 1635 połowe Parzęczewa w p. kośc. (P. 1418 k. 316v), a t.r. dostał części w tej wsi także i od brata Andrzeja, wtedy jeszcze jezuity (ib. k. 395). Wszystkie części Parzęczewa w r. 1636 odprzedał za 10.000 zł bratu Andrzejowi, juz świeckiemu (ib. k. 720v). Ożeniwszy sie z Urszula z Wielkiej Wrzący Sokołowską, wziął za nią części Wielkiej Wrzący w p. kon. i zastawił je w r. 1637 za 5.000 zł Piotrowi Bogdańskiemu i żonie jego Katarzynie z Szyszkowskich (I. Kon. 48 k. 538). Oboje małzonkowie Ł-ccy zawierali w r. 1638 kontrakt pod zakładem takiejże sumy z owdowiałą już Bogdańska (ib. k. 540). Urszula z Sokołowskich zyła jeszcze w r. 1549 (ib. 53 k. 128), a Piotr w r. 1650 nazwany dziedzicem Wielkiej Wrzący (ib. k. 317). Żył chyba jeszcze w r. 1662 (P. 188 k. 24). Synowie jego: Aleksander, Wojciech, Gabriel, Stanisław i Jan. Córka Jadwiga, wydana przed r. 1688 za Wojciecha Krakowskiego, póxniejszego kasztelana krzywińskiego, umarła między r. 1715 a 1727. Po ojcu odziedziczyła części wsi Wrząca w p. sier., której nie należy mylić z wspomnianą wyżej Wielką Wrzącą w p. kon. Swoje części Wrzący w r. 1689 sprzedała za 6.000 zł Aleksandrowi z Otoka Zaleskiemu (I. Kal. 146 s. 239). Spośród synów, o Gabrielu wiem tyle, że był proboszczem w Modzerowie cz. Modzurowie w pow. brzeskim i nie żył juz w r. 1686 (P. 1111 II k. 9v).

1. Aleksander (Aleksander Franciszek), syn Piotra i Sokołowskiej, kasztelan krzywiński 1682 r. (P. 1105 X k. 6). Mąż Zofii Szołdrskiej, córki Jana, cześnika kaliskiego, i Marianny Zbijewskiej, która to Zofia w r. 1663 kwitowała swego brata Wojciecha, urodzonego z innej matki, Suchorzewskiej, z ruchomosci pozostałych po swojej matce (P. 1073 k. 464v). T.r. ów brat Wojciech w posagu i wyprawie za siostrą scedował Ł-mu sumę 6.000 zł, którą niegdyś jego ojcu zapisała była Marianna z Zajączków Szołdrska (P. 1073 k. 614). Małżonkowie Ł-ccy t. r. spisywali wzajemne dożywocie (P. 1425 k. 26v). Zofia wniosła mężowi wsie Wiry i Łęczyca w pow. pozn., które kupiła była od Anny z Tuchorzy Zbijewskiej, starościny babimojskiej, w r. 1661 (P. 1138 I k. 31), nie wiem czy juz po ślubie z Ł-im. Grunt (fundum) w tej wsi zwany Górki oraz jezioro tamże w r. 1670 sprzedała za 1.200 zł Krzysztofowi Broniszowi (P. 1868 XII k. 288). Druga zona Aleksandra była Regina Anna Rosnowska, córka Adama, wdowa 1-o v. po Stanisławie Bartochowskim, spadkobierczyni bezdzietnego Wojciecha Rosnowskiego, która w r. 1679 cedowała Janowi Kurczewskiemu sumę 2.000 zł, zapisaną temu swemu stryjowi przez Aleksandra Miaskowskiego ze Szczodrowa (Kośc. 305 k. 29; P. 1106 I k. 18). Aleksander z ta żona spisywał w r. 1681 wzajemne dożywocie (P. 213 I k. 43). W imieniu własnym oraz braci swych, Wojciecha, Stanisława i Jana, sprzedał w r. 1682 za 15.000 zł części w Wielkiej Wrzący Wacławowi z Otoka Zaleskiemu, dopełniając w ten sposób zobowiązania danego jeszcze przez ich matke (P. 1105 X k. 6), zas w r. 1686 w imieniu swoim i brata, ks. Wojciecha, sprzedał temu Zaleskiemu część w tejże wsi, którą odziedziczyli byli po śmierci brata, ks. Gabriela (P. 1111 II k. 9v). Już nie żył w r. 1690, kiedy wdowa brała w zastaw na trzy lata od Franciszka Bartochowskiego za 16.000 zł wsie Borzysławice i Krzczonowice w p. sier. (I. Kal. 146 s. 325). Żyła jeszcze w r. 1701 (ib. 154 s. 60), nie żyła juz 1714 r. (ib. 159 s. 130). Z pierwszej żony córka Marianna, ochrzcz. 24 X 1670 r. (LB Wiry(, niewątpliwie zmarła dzieckiem, oraz dwie córki zakonnice. Klara była pod imieniem Róży klaryska w Śremie, umarła 23 IV 1694 r. (Nekr. Franciszkanek Średm.). Zofia pod imieniem Lilii zakonnica tamże, kwitowała w r. 1696 Andrzeja Szołdrskiego, kasztelana biechowskiego, dziedzica Czempinia, z prowizji od sum (Kośc.l 308 s. 325), a w r. 1700 części wsi Wiry Wielkie i Małe oraz Łęczyca, przypadłe po matce i zmarłej jej siostrze Klarze, dała stryjowi Stanisławowi Ł-mu (P. 1138 I k. 31). Umarła 21 IV 1711 r. (Nekr. Franciszkanek Śrem.).

2. Wojciech, syn Piotra i Sokołowskiej, proboszcz w Biezdrowie 1682 r. (P. 1105 X k. 6), a 1694 r. obok tego w Szamotułach (P. 1127 I k. 85v). działał w r. 1659 w imieniu stryja Jana, starosty nakielskiego (P. 184 k. 243). Jeszcze jako świecki występował w r. 1662 (P. 188 k. 24). Współspadkobierca, obok brata Stanisława, zmarłego brata Aleksandra, kasztelana krzywińskiego, scedował 1694 r. swe prawa do pozostałych po nim wsi Wiry Wielkie i Łęczyca stryjecznemu bratankowi, Janowi, kasztelanicowi kaliskiemu (P. 1127 I k. 85v). Z Kazimierzem Narburtem zawierał w r. 1702 kontrakt o trzyletnią dzierżawę wsi Łężeczki w p. pozn. (P. 1142 k. 88v).

3. Stanisław, syn Piotra i Sokołowskiej, jako współspadkobierca matki, uczestniczył w latach 1682 i 1686 obok braci, jak widzielismy w sprzedaży ich części w Wrzący Wielkiej. Ożenił się przed r. 1686 z Jadwigą Jaraczewską, córka Stanisława i barbary Gorzyckiej, a w r. 1687 kwitował jej stryja Zygmunta Jaraczewskiego i matke z 7.000 zł, na poczet zapisanych tej zonie 15.000 zł posagu (P. 1113 VI k. 27). Od swej bratanicy Lilii Ł-ej, klaryski śremskiej, otrzymał w r. 1700, jak widzielismy, donacje wsi Wiry Wielkie i Małe oraz Łęczyca, stając sie w ten sposób dziedzicem połowy tych wsi (P. 1144 k. 182v, 196). Od Wojciecha Rokossowskiego w r. 1701 kupił za 87.000 zł wies Ocieszyn i folwark Gołebowo w p. pozn. (P. 1140 VI k. 22, 51), ale tych dóbr nigdy nie objął i w testamencie od tej transakcji odstąpił, wymieniając jako cene kupna sumę 90.000 zł. Zobaczymy jednak te dobra w rekach jego synów. Złożony chorobą, spisał w Szlachcinie 13 XI 1710 r. testament, w ktorym wyliczył swe dobra: Szlachcin, Olszewo, Wiry, Sowiny, Romiejki. Posiadał i dobra królewskie, które miały pozostawać w dożywotnim posiadaniu żony, potem zaś, za konsensem królewskim, winne były dostać sie ktoremus z synów. Niezamęznej córce, nie nazwanej z imienia, wyznaczył 30.000 zł posagu. Ciało swe polecił pochować w Poznaniu u Bernardynów, obok leżącego tam już brata Aleksandra (P. 280 k. 110). Wspomniane wyżej dobra królewskie to Rumiejki, na których żona miała prawo wspólnoty (P. 289 k. 37v). Córki, któraby w r. 1710 była niezamężna, nie znam. Już po śmierci Stanisława, w r. 1711, przy okazji protestu przeciwko Stanisławowi Andrzejowi Szołdrskiemu, wystepowała owdowiała Jadwiga z Jaraczewskich oraz syn Jozef, działający w imieniu także innych synów, Jana i Floriana, oraz córki Teresy wdowy po Gostyńskim (P. 282 II k. 178). Jadwiga w imieniu własnym i tych swych dzieci wydzierżawiła w r. 1716 Franciszkowi Jaraczewskiemu na trzy lata Szachcino, Olszewo, Mroczki i Grójec w p. pyzdr. (P. 157 s. 160). Swoją dziedziczną wieś Sowiny w p. kośc. sprzedała w p. 1728 za 80.000 zł synowi Józefowi (P. 1213 k. 90v). Córka Teresa (Teresa Barbara), ochrzcz. 19 III 1686 r. (LB Poniec), wyszla 1-o v. w Żerkowie 26 II 1702 r. za Franciszka Borka Gostyńskiego, którego w drodze z Poznania do domu, do Szlachcina, postrzelił w karczmie w Jerzykowie żołnierz saski i z tego postrzału nazajutrz 15 II 1710 r. umarł (Kośc. 147 k. 242v). Poszła powtórnie w Radzimiu 18 V 1717 r. za Ludwika Granowskiego, staroste mościckiego i kiślackiego, wdowa w r. 1735, żyła jeszcze w r. 1742.

1) Józef, syn Stanisława i Jaraczewskiej, wystepował obok matki w r. 1711 (P. 282 II k. 178). Wespół z bratem Janem a też w imieniu brata Floriana, Ocieszyno (Wocieszyno) i folwark Gołębowo sprzedał w r. 1722 za 53.790 zł szwagrowi Granowskiemu (P. 1185 k. 205). Jak już wiemy, w r. 1728 kupił od matki za 80.000 zł wieś Sowiny w p. kośc., zaś swoje części w dobrach ojcowskich, Szlachcino, Olszewo, Mroczki i Grójce sprzedał za 20.000 zł bratu Janowi (P. 1213 k. 94). Odkupił w r. 1730 od tego brata sprzedana mu część Szlachcina (P. 1223 k. 26v). Ostatecznie w r. 1732 wespół z bratem Janem, a w imieniu Floriana, te dobra, tj. Szlachcino i Olszewo z pustka Grójce oraz Mroczki sprzedał za 80.000 zł Franciszkowi Leszczyc Dobrzyckiemu (P. 1235 k. 63, 67v). Na połowie dóbr w r. 1737 oprawił 4.000 zł posagu swej żonie Annie Swinarskiej, córce Jana i Zofii Rokossowskiej (P. 1251 k. 10v). Sowinę w p. kośc. sprzedał w r. 1740 za 80.000 zł Maciejowi Budziszewskiemu (P. 1260 k. 192), zas żonie jej oprawę przeniósł potem na Zaszkowice i Kopaszyn w p. kcyń., tak że w r. 1742 skasowała swą oprawę na sprzedanej Sowinie (P. 1267 k. 254v). Był też Józef dziedzicem Owieczek w p. gnieźn., bowiem jego żona miała na tej wsi dane sobie przez niego dożywocie (G. 105 k. 61). Żył jeszcze 4 IX 1748 r. (LB Św. Mikołaj, Pozn.). Żona jego umarła po 31 V 1781 r. (LM Lechlin), a przed r. 1794 (G. 117 k. 231). Synowie ich, Józef i Jan, corki, Teofila, Franciszka i marianna. Wszystkie te dzieci Anna z Swinarskich skwitowała w r. 1778 ze swych praw dożywotnich (G. 105 k. 61). Teofila, ur. w Niesłabinie, ochrzcz. 12 V 1741 r. (LB Śrem), była już w r. 1778 żoną Antoniego Borka Gostyńskiego, oboje żyli jeszcze w r. 1793. Franciszka (Franciszka Zofia), ur. 31 III 1743 r. (LB Śrem), jeszcze niezamężna w r. 1781 (LM Lechlin), zaślubiła przed 15 X 1788 r. Józefa Borka Gostyńskiego, umarła w Brodziszewie 16 II 1807 r., a wiek jej podany na 54 lata (sic) (LM Szamotuły). Marianna, niezamężna, wspominana w latach 1778-1793 (G. 105 k. 61, 115 k. 40v, 140, 117 k. 231).

(1) Józef, syn Józefa i Swinarskiej, wystepowal obok brata Jana w r. 1773, kwitując spadkobierców Ludwika Granowskiego, starosty kiślackiego (G. 100 k. 535v). Po bezpotomnej smierci tego brata przeprowadzał 15 X 1788 r. z siostrami działy słuścizny po nim (G. 115 k. 140). Jako spadkobierca tego brata, kwitował w r. 1790 z sum Jana Swinarskiego, sędzica starodubowskiego (G. 115 k. 6v). Żył jeszcze w r. 1793 (G. 117 k. 231).

(2) Ja (Jan Stefan), syn Józefa i Swinarskiej, ochrzcz. 4 IX 1748 r. (LB Św. Mikołaj, Pozn.), przy okazji kwitowania spadkobierców Granowskiego, starosty kiślackiego, działał w r. 1773 w imieniu matki (G. 100 k. 535v). Żył jeszcze 31 V 1781 r. (LM Lechlin), nie żył juz 15 X 1788 r., kiedy, jak to juz widzielismy, brat i siostry dzielili się spadkiem po nim.

2) Jan, syn Stanisława I Jaraczewskiej, wspomniany w r. 1711 (P. 282 II k. 178), od brata Józefa w r. 1728 nabył za 20.000 zł jego części we wsiach ojczystych Szlachcino i Olszewo oraz w pustkach Mroczki i Grójce w p. pyzdr. (P. 1213 k. 94), z czego część Szlachcina, jak juz wiemy, odprzedał w r. 1730 bratu Józefowi (P. 1223 k. 26v). Wspólnie z tym bratem powyższe dobra w r. 1732 sprzedał za 80.000 zł Franciszkowi Dobrzyckiemu (P. 1235 k. 63, 67v). Skwitowany w r. 1742 przez spadkobierczynie Floriana Skowrońskiego, siostrzenice jego, Dorotę z Wierzchaczewskich Szczygielską i Annę z Romanów Orłowską (P. 1267 k. 123v). Nie żył już w r. 1748, a nie wtedy również żona jego, Bogumiła Bielawska (P. 1293 k. 177v). Pozostali synowie, Karol i Wojciech. Córka Elżbieta, wspomniana raz tylko w r. 1748 (ib.).

(1) Karol, syn Jana i Bielawskiej, w imieniu własnym i młodszego rodzeństwa w r. 1748 mianował plenipotentów (ib.). W imieniu swoim i brata Wojciecha, części ich we wsiach Wiry, Łęczyca, Górka, Trzebaw i Katnik w p. pozn. sprzedał w r. 1753 za 33.200 zł Augustynowi Działyńskiemu, wojewodzie kaliskiemu (P. 1309 k. 90). Od Marianny z Nieświastowskich, żony Józefa Andrzeja Borka Gostyńskiego, w r. 1760 kupił za 150.000 zł Przysiekę i Witakowo w p. gnieźn. (P. 1329 k. 97). Od Kazimierza Skoroszewskiego w r. 1761 kupił za 10.000 zł jego części we wsi Skrzetuszewo p. gniexn. i jednocześnie za takąż sumę kupił część w tej wsi od Michała Zagórskiego (G. 99 k. 293, 293v), zaś od Teofili z Kurnatowskich, żony Andrzeja Kurnatowskiego, uzyskał t.r. zobowiązanie sprzedaży jej części w tej wsi za 9.000 zł (Kc. 145 k. 2v). Od Elżbiety Barbary Bronikowskiej, żony Gustawa Wilhelma von Scharowa Scharowetz, kupił w r. 1761 za 45.000 zł jej wsie po rodzicach, Sroczyno i Borkowo w p. kośc. (P. 1331 k. 75v), nabywając też t.r. za 1.700 zł prawa do połowy tych dóbr od Małgorzaty z Zaidliców, żony Kazimierza Skoroszewskiego (G. 99 k. 318v). Umarł 23 VIII 1762 r. we Wrześni, gdzie mieszkał w czasie swej ostatniej choroby. Tam też pochowany (LM Września).

(2) Wojciech, syn Jana i Bielawskiej, mąż Konstancji Lutomskiej, córki Marcina, assesora ziemskiego tucholskiego, i Katarzyny z Tuchołków, wdowy 1-o v. po Antonim Szelskim, która w r. 1760 kwitowała z sum Tomasza Rokossowskiego, pisarza grodzkiego pyzdrskiego, dziedzica Węgorzewa (G. 99 k. 241). Wojciech od ks. Stefana Adama Szeliskiego kupił w r. 1762 za 56.000 zł Żelaskowo w p. gnieźn. (P. 1434 k. 22), a Konstancja z Lutomskich t.r. zawarła pod zakładem 55.200 zł układ ze Stefanem Adamem Szeliskim o dożywocie Żelaskowa (G. 99 k. 393). Po bracie Karolu odziedziczył Skrzetuszewo, ponieważ jednak części w tej wsi nabyte przez zmarłego od Teofili Kurnatowskiej były mocno obciążone długami, w r. 1762 odstąpił od tej transakcji (G. 99 k. 419). Nazwany w r. 1765 byłym dziedzicem Olszewa (G. 100 k. 78). T.r. spisywał z zona wzajemne dożywocie (ib. k. 136). Żelaskowo moca kontraktu spisanego w Niechanowie 13 VIII 1766 r., sprzedał za 68.000 zł Franciszkowi Skórzewskiemu, generałowi lejtenantowi wojsk koronnych (ib. k. 211v). Był juz wdowcem w r. 1781, kiedy od swego pasierba Jakuba Szeliskiego uzyskał cesje jego części spadkowej z sumy 20.000 zł jej posagu, zabezpieczonego na Żelaskowie i tam pozostawionego po sprzedaży tej wsi (G. 108 k. 71v). Drugą jego żoną, poslubioną przed 19 X 1783 r., była Justyna Kretkowska, córka Andrzeja, starosty kowalskiego, i teresy z Gembartów, z którą t.r. spisał wzajemne dożywocie (I. Kon. 82 k. 351; LB Niechanowo). Skwitowała ona w r. 1787 Jakuba Zygmunta Kretkowskiego, starostę przedeckiego, dziedzica Kromiszewic, z 20.000 zł jej majątku rodzicielskiego (I. Kon. 83 k. 315v). Nie znam dalszych ich losów.

3) Florian, syn Stanisława i jaraczewskiej, wystepował w latach 1711-1732, obok braci dziedzic Szlachcina i Olszewa (P. 282 II k. 178, 1185 k. 205, 1187 k. 33, 1235 k. 63; Z. T. P. 45 k. 212). Zapewne bezżenny i młodo zmarły.

4. Jan Piotr, syn Piotra i Sokołowskiej, wespół z bratem Aleksandrem pozwany w r. 1678 przez Wojciecha Zbijewskiego o dopuszczenie sie gwałtów (Z. T. P. 32 s. 1164). Uczestniczył w r. 1682 obok braci w sprzedaży Wrzącej Wielkiej podkomorzemu łeczyckiemu Zaleskiemu (zob. wyżej).

III. Andrzej, syn Piotra "Starszego", będąc jezuitą kolegium poznańskiego, dał w r. 1635 swoją część Parzęczewa p. kośc. bratu Piotrowi (P. 1418 k. 395). Był świeckim już w r. 1636, kiedy odkupił za sumę 10.000 zł od brata Piotra te swoją częśc oraz część w tejże wsi, którą Piotr kupił był od brata Jana (P. 1418 k. 720v). Ożenił sie w r. 1636 z Marianną z Wielawski Cielecką, córką Łukasza, podsędka ziemskiego poznańskiego, i Katarzyny Stęgoskiej, której 21 VII, krótko przed ślubem, zapisał 1.000 zł długu (P. 1033 k. 566, 567, 567v) i na połowie Parzęczewa oprawił posag 3.000 zł (P. 1418 k. 702v). Kupione od braci części Parzęczewa sprzedał w r. 1639 za 12.000 zł Annie z Kwiatkowa, żonie Wacława Krzyckiego (P. 1419 k. 1265), a jednocześnie posag żony, po skasowaniu oprawy na tej wsi, w wysokości 4.000 zł oprawił na połowie dóbr swych (ib. k. 1267). Wzajemne dożywocie z tą zona spisał w r. 1645 (P. 1422 k. 372). Oboje w r. 1653 zawarli z jackiem (Hiacyntem) Mieszkowskim, stryjem i opiekunem synów Samueal Mieszkowskiego, kontrakt o wieś Bednary. Kontrakt ten utwierdził w r. 1654 Maciej Mieszkowski, syn Samuela, w imieniu własnym i brata Jana (P. 1451 s. 84). Drugą zoną Andrzeja była Bogumiła Bułakowska. Zmarł bezdzietnie, a Bogumiła wyszła jeszcze potem 2-o v. za Remigiana Nieżychowskiego i 3-o v. za Jana Strachanowskiego, ale z oboma była też bezdzietna. Juz nie żyła w r. 1700 (P. 1139 XII k. 21).

B. Stanisław Korzbok, syn Wincentego z Kamieńca, pisany z Kamieńca 1435 r. (Kośc. 15 k. 59, 65) i 1444 (ib. 17 k. 489), miał, jak widzieliśmy, w latach 1440-1442 wespół z bratem Wincentym terminy z siostra Bronikowską o posag niewypłacony i został w r. 1445 przez nią skwitowany z 50 grz., tj. z przypadającej na niego połowy owego posagu (ib. 17 s. 187, 240, 523, 635). Od brata Wincentego w r. 1450 kupil za 1.600 grz. Kamieniec i Kowalewo w p. kośc. (P. 1381 k. 11), swoją zaś część w Mniejszych Łękach temu bratu w r. 1451 sprzedał wyderkafem za 1.000 zł (ib. k. 29v). Żona jego, Dorota z Prusimia toczyła sprawę przeciwko jego siostrom, Annie i Jadwidze, w której to sprawie w r. 1459 zapadł dekret (Kośc. 19 k. 254). Ta Dorota była 1-o v. żoną Mikołaja Maczka z Krzysztoporzyc, od którego miała oprawę 200 grz. posagu na Wierzenicy Kobylnicy, Rakowni i Pławnie, podczas kiedy Stanisław Ł. oprawił jej posag na Kamieńcu (Kośc. 20 s. 262, 23 k. 149). Nie żył juz w r. 1469, kiedy jego synowie, Wincenty i Jan procesowani byli przez swych stryjecznych braci, Zygmunta i Sędziwoja z Mniejszych Łęk (Kośc. 20 s. 220). Owdowiała Dorota, wbrew pretensjom tych mężowskich bratankow, została utwierdzona w swej oprawie 200 grz. na połowie Kamieńca i Łęk (ib. s. 271). Żyła jeszcze w r. 1498 i wtedy ją, jej synów i córke pozywali ks. Zygmunt i Sędziwój Ł-ccy (P. 856 k. 334v). Procz wspomnianych wyżej synów była córka Elżbietam, niezamężna w latach 1493-1494 (P. 856 k. 20c; Kośc. 230 k. 27v), wydana przed r. 1497 za Mikołaja Chraplewskiego (zob. Łąccy h. Pierzchała).

I. Wincenty, syn Stanisława i Doroty z Prusimia, pisany przeważnie Kamieńskim, czasem jednak Ł-im, wespół z bratem pozwany w r. 1469 przez Stanisława z Ostroroga, wojewodę kaliskiego, i Dobrogosta z Ostroroga, kasztelana gniexnieńskiego, którym zmarły ich ojciec poręczył z dóbr Wierzenica, Kobylnica i Rakownia (Kośc. 20 s. 262). Ręczył w r. 1493 za brata Jana, iż wyasygnuje 75 grz. posagu siostrze, pannie Elżbiecie (P. 856 k. 20c). Wespół z tym bratem skwitowany w r. 1494 przez ową siostre z 30 grz. (Kośc. 230 k. 31v). Żonie Wincentego, Jadwidze Przesieckiej, córce Wawrzyńca, brat jej Jan Przesiecki w r. 1495 zapisał dług 70 grz. (P. 856 k. 128v), on zaś zobowiązał sie wtedy oprawic jej na połowie swych dóbr w Kamieńcu 100 grz. posagu (Kośc. 230 k. 77v). Za zezwoleniem swej matki, mającej na połowie Mniejszych Łęk oprawę, tę połowę wespół z bratem Janem w r. 1495 wymienił z ich braćmi stryjecznymi, ks. Zygmuntem i Sędziwojem, na połowę Kamieńca, i zaraz na owej połowie zapisał oprawę 200 grz. posagu matce (P. 1388 k. 109v). Jadwiga, żona Wincentego, skwitowała w r. 1496 swych braci, Michała i jana przesieckich z dóbr po rodzicach (P. 856 k. 206v). Wincenty wespół z bratem skwitowany t.r. przez siostre Elzbiete, juz zamężną, ze spadku po rodzicach w Kamieńcu (Kośc. 230 k. 137). Żył jeszcze w r. 1512 (Kośc. 23 k. 331v). Może to ten Wincenty Korzbok Ł. wystepował w r. 1505 jako wuj sióstr Będlewskich (P. 1390 k. 62v, 63), a w r. 1509 jako wuj Małgorzaty, żony Jana Jaskóleckiego (Kośc. 23 k. 94).

II. Jan zwany "Turkiem", syn Stanisława i Doroty z Prusimia, pisany Ł-im i tylko czasem z Kamieńca lub Kamieńskim, dworzanim królewski 1504 r. (Bon.). Niedzielny z bratem Wincentym 1469 r. (Kośc. 20 k. 262), wtedy obok brata współdziedzic połowy Kamieńca i połowy Łęk Mniejszych (ib. k. 327v). Przebywał w r. 1493 za granicami Królestwa (P. 856 k. 20c). Mąż Zofii Opalińskiej, córki Piotra, kasztelana santockiego, i Małgorzaty Włoszakowskiej, wdowy 1-o v. po Marcinie Zbąskim, która w r. 1502 nabyła wyderkafem od Jana Wabiewskiego za 80 zł weg. połowę Parzniczewa (Parzęczewa) w p. kośc. (P. 1389 k. 211v). Do jej sporu z Abrahamem Zbąskim i jego bratankami o jej posag wyznaczeni zostali 29 IV 1505 r. z sejmu radomskiego sędziowie, a 31 V t.r. król nakazał staroście generalnemu wwiązać ją do jej oprawy 3.000 zł węg. (MRPSum. III nr 2061, 2085, 2266). Pozywał tę Zofię w r. 1506 Mikołaj Wolikowski o zagarnięcie półtora łana w Parzniczewie (Kośc. 232 k. 78v). Od swej matki dostała w r. 1507 całe wsie Większe i Mniejsze Łęki (P. 1390 k. 135v), a w r. 1508 ta matka wsie ojczyste Wielkie i Małe Ptaszkowo p. kośc. sprzedała wyderkafem zięciowi za 1.000 zł węg. (P. 786 s. 10). Wedle ugody uczynionej w r. 1508 przez arbitrów między Zbąskim a Zofią i jej mężem, Zbąski winien był uwolnić i zabezpieczyć jej wszystkie czynsze na wymienionych niżej wsiach, ona zaś miała uniewaznić dotychczasowy zapis oprawny, poczym Zbąski wraz z bratankami, synami Marcina Zbąskiego, miał jej dać nową oprawę na Parzęczewie, Nowej Jabłowie, Lubiechowie, Łękach Większych i Mniejszych (P. 863 k. 37v). Otrzymała tam zapisy wyderkafowe na sumy 1.666 i pół zł oraz 1.000 zł węg., które rezygnowała wieczyście mężowi, otrzymując odeń dozywocie tych sum (Kośc. 23 k. 245, 345 k. 14). Zofia, "dziedzic" w Większych i Mniejszych Łekach, całe swe części w owych dwóch wsiach dała w r. 1511 mężowi (Kośc. 345 k. 13v). T.r. umarła, a wwiązanie Jana Ł-go do tych dóbr miało miejsce już po jej zgonie (Kośc. 23 k. 281v). zaraz potem (wciąż w r. 1511) Jan "Turek" Ł. swoje części w Mniejszych Łękach sprzedał wyderkafem za 1.000 zł weg. córce Annie (Kosc. 233 k. 17v) i w r. 1512 został przez nia skwitowany z 1.000 zł węg. z Mniejszych Łęk (Kośc. 23 k. 331v), zaś części w obu Łękach, nabyte od żony, dał t.r. wieczyście Piotrowi, Łukaszowi, Sebastianowi, Janowi i Maciejowi, braciom Opalińskim, oraz ich braciom stryjecznym, Janowi i Piotrowi Opalińskim (P. 786 s. 354). Ożenił się powtórnie, biorąc za żone Barbarę Latalską, córke Janusza, kasztelana gnieźnieńskiego, wdowę 1-o v. po Wojciechu Janowskim cz. Włoszynowskim, która w r. 1514 kwitowała pasierba, Mikołaja Włoszynowskiego z 740 grz. swego posagu, oprawionego jej przez pierwszego męża na trzeciej części miasta Janów Młyn (dzis Janówiec) i wsi Janowska Wieś, na dwóch częściach tego miasta i tej wsi oraz na wszystkich tamtejszych młynach (G. 25 k. 497v). Z nabytej od pierwszej żony połowy dóbr Nowa Jabłona, Parzniczewo, Lubiechowo, Łęki Mniejsze i Łęki Większe, usunęli go siłą Zbąscy, a pozwani przez niego, nie stanęli w r. 1515 (P. 866 k. 247). Musiał jednak do owych dóbr wrócić, skoro go w r. 1517 pozywał Piotr Zbąski o posiadanie ich po śmierci żony a matki tego Piotra (Kosc. 25 k. 1v). Za pośrednictwem Łukasza z Górki, starosty generalnego wielkopolskiego, doszło wreszcie w r. 1518 do ugody między stronami. Jan "Turek" skwitował Zbąskich z 1.666 zł zapisanych mu przez żonę na wyderkafie Parzniczewa, Nowej Jabłony, Lubiechowa, Większych i Mniejszych Łęk, oraz dał zobowiązanie za syna Andrzeja, iż w r. 1520 skwituje ich z wyderkafowego rocznego czynszu 80 zł węg., zapisanego na połowie Parzniczewa jego zmarłej matce przez Jana Wąbiewskiego (P. 866 k. 193v, 194v, 195). Jan "Turek" otrzymał 5 III 1519 r. konsens królewski na wykupienie wsi Płowce w p. radziej. z rąk Jana i Stanisława Modlibogów, stryjów i opiekunów Aleksandra Modliboga, i z rąk jego matki (MRPSum. IV, nr 12106). Trzy sumy na Płowcach złączono mu w jedną, 1.000 grz. i dano te dobra 21 I 1520 r. w tenute (ib. nr 3208), a 26 I uzyskał na tych dobrach zapis 710 grz. (ib. nr 3219). Żonie swej 4 II t.r. oprawił na Płowcach 800 zł węg. posagu (ib. nr 3237). Otrzymał 17 VIII 1520 r. zezwolenie na wykup z rąk dotychczasowych tenunariuszy, Jakuba i macieja, wsi Padarzewa w p. gnieżn. (ib. nr 3397). T.r. od Mikołaja Rynarzewskiego nabył wyderkafem za 700 zł weg. połowe miasta Koszkowa w p. gnieźn. (G. 335a k. 57), zas w r. 1522 tę połowe sprzedał wyderkafem za 500 zl swej córce pannie Annie (P. 1392 k. 465). Połowę Kamieńca sprzedał w r. 1522 za 400 grz. Tomaszowi, Wojciechowi, Janowi, Piotrowi, Hieronimowi i Stanisławowi, braciom Zadorskim (P. 1392 k. 526). Za córka Anną idąca za Jakuba Jastrzębskiego, zapisał 18 XII 1524 r. w posagu 500 zł swemu przyszłemu zięciowi (P. 869 k. 48v). Uzyskał 12 III 1524 r. zezwolenie na zastawienie Plowców Januszowi Latalskiemu, kasztelanowi lędzkiemu (MRPSum IV, nr 13837). Od Daniela Borzejowskiego w r. 1528 kupił za 300 grz. część w Chwałkowie p. gnieźn. (P. 1393 k. 212v). Część wojtostwa w mieście Kiszkowo w r. 1534 sprzedał za 36 grz. Danielowi Borzejowskiemu (G. 335a k. 190). Dziedzic w Górze, skwitowany w r. 1539 przez siostrzenicę, Dorotę Chraplewską, zakonnicę, z 60 grz. macierzystego posagu (P. 878 k. 133v). Chyba to ten sam Jan, dziedzic w Mniejszych Łękach, swoja część w Wielkim Bodzewie w p. kośc. sprzedał w r. 1519 za 100 grz. Piotrowi Stanisławowi braciom Krajewskim (P. 1392 k. 267v). Jan "Turek" Ł. był też tenutariuszem części miasta krolewskiego Mieścisko (G. 261 k. 68). Zapewne już nie żył w r. 1542, skoro wówczas jego zięć Jastrzębski mianując opiekuna dla swych dzieci, powołał do tej czynności nie jego, lecz swego szwagra, Andrzeja Ł-go (P. 23 k. 157). Nie żył już napewno w r. 1546 (Py. 172 k. 262). Wdowa, Barbara z Latalic, jako dożywotniczka Gory i Zbyrkowa, wespół z synem Franciszkiem "Turkiem" Ł-im, dziedzicem tych d obr jak również Chwałkowa, dopisali w r. 1554 Andrzejowi Roszkowskiemu do poprzedniej sumy zastawnej na tych trzech wsiach, 535 zł, drugą taką samą sumę (Py. 174 k. 565v). Barbara umarła między r. 1554 a 1560 (Py. 174 k. 501v; P. 1396 k. 817v, 818). Z pierwszego małżeństwa syn Andrzej i córka Anna, z drugiego syn Franciszek i córki, Zofia, Barbara, Dorota. Wspominana juz córka Anna dostała w r. 1517 od ojca zapis długu 500 zł węg. (P. 866 k. 345v), a w r. 1518 skwitowała go z 500 zł weg. zapisanych jej wyderkafem na Parzniczewie Nowej Jabłoni, Lubiechowie, Większych i Mniejszych Łekach (P. 866 k. 195). W r. 1519 otrzymała od ojca za 500 zł wyderkaf połowy Kamieńca (P. 1392 k. 325). Krótko po 18 XII 1524 r. zaślubiła Jakuba Jastrębskiego, zyjącego jeszcze w r. 1560. Anna umarła między r. 1567 a 1571. Zofia już w r. 1529 była żoną Andrzeja Roszkowskiego, z czasem kasztelana śremskiego. Wdowa w r. 1560, umarła po r. 1565. Barbara była zoną Piotra Suchorzewskiego, zmarłego przed r. 1550, umarła po r. 1561. Dorota wreszcie poszła przed r. 1537 za Gabriela Złotkowskiego, z czasem kasztelana krzywińskiego, zmarłego między r. 1568 a 1575, umarła sama między r. 1575 a 1589.

1. Andrzej, syn Jana "Turka" i Opalińskiej, również zwany "Turkiem", wespół z siostrą Anną pozywał w r. 1510 Zbąskich (Kośc. 232 k. 136v). Dostał w r. 1517 od ojca zapis 200 grz. długu (P. 866 k. 437), chyba w r. 1520 osiągnął lata sprawne, tj. 15 lat (P. 866 k. 194v). Żył jeszcze w r. 1542, kiedy szwagier Jastrzębski mianował go jednym z opiekunów swych dzieci (Py. 23 k. 157).

2. Franciszek, syn Jana "Turka" i Latalskiej, też zwany "Turkiem" dziekan łowicki, w r. 1546 kupił od Jakuba Padarzewskiego za 2.000 grz. części w Chwałkowie p. gnieźn. (P. 1396 k. 283). Inną część tej wsi w r. 1547 nabył wyderkafem za 100 grz. od Józefa Jemielińskiego (P. 1395 k. 359v), zaś w r. 1557 od tegoż Jemielińskiego kupił ją wieczyście za 1.000 zł (P. 1396 k. 504). Wspólnie z matką dziedzic Góry, wieś tę w r. 1546 r. w sumie długu 1.000 zł sprzedał wyderkafem szwagrowi Złotkowskiemu (Py. 31 k. 8, 172 k. 262). Mianowany w r. 1547 przez szwagra Roszkowskiego jednym z opiekunów jego dzieci (Py. 31 k. 10). Na swych dobrach Góra, Zbyrkowo, Chwałkowo w p. gnieźn. w r. 1549 za 100 grz. sprzedał wyderkafowy czynsz roczny 6 grz. dożywotnio ks. Szymonowi z Leśniewa, kanonikowi gnieźnieńskiemu, po jego zaś śmierci proboszczom kaplicy Św. Stanisława w Katedrze gnieźnieńskiej (P. 1395 k. 445). Od Katarzyny Dziećmiarowskiej, żony Pawła Wolickiego w r. 1553 kupił za 1.000 zł część jej w Dziecmiarkach oraz połowę brzegu stawu między wsiami Dziecmiarki i Kamieniczek (Py. 174 k. 545v). T.r. od Anny Dziecmiarowskiej, zony Mikołaja Łaskawskiego, nabył za 1.000 zł połowę w Dziecmiarkach (P. 1396 k. 136v). Od Jakuba, Stanislawa, Jana i Andrzeja, braci Lubomyskich, w r. 1554 kupił za 1.000 zł częsci ich we wsiach Gora i Zbyrkowo (P. 1396 k. 194v) i t.r. kupił części w tychże wsiach za 2.000 zł od Stanisława Ułanowskiego (ib. k. 201). Połowę Dziecmiarek w p. gniexn., nabyta przez siebie w r. 1556 od Katarzyny Dziecmiarowskiej, żony Pawła Wolickiego, sprzedał t.r. za 2.000 grz. Januszowi Latalskiemu, wojewodzie poznańskiemu (ib. k. 342, 353v). Pozywała go w r. 1559 cioteczna siostra, zakonnica Dorota Chraplewska o 4 grz. czynszu rocznego od sumy 60 grz. posagu jej zmarłej matki Elżbiety Ł-ej (P. 901 k. 344v). Nie żył już w r. 1560, kiedy to siostry dzieliły się pozostawionym przez niego majatkiem. Części Góry i Zberkowa, z przydatkiem 3.000 zł, dostały się Roszkowskiej, Jastrzębskiej i dzieciom nie zyjącej już Suchorzewskiej, natomiast całe częsci Chwałkowa wzięła Złotkowska (P. 1396 k. 818c; G. 39 k. 170v, 234) i w r. 1575 dała swym synom (R. Kal. 4 k. 251). W r. 1566 owdowiała Zofia Roszkowska swoje części w Górze i Zberkowie sprzedała za 6.000 zł Kasprowi Chodzieskiemu z Potulic, wojewodzicowi brzeskiemu, zas siostra jej, Anna Jastrzębska, swoja trzecią część w tych wsiach sprzedała t.r. za 5.000 zł węg. Mikołajowi Winieckiemu (P. 1397 k. 458v, 503v). Zob. tablice 1-3.

@tablica: Łąccy h. Korzbok 1

@tablica: Łąccy h. Korzbok 2

@tablica: Łąccy h. Korzbok 3

>Łąccy h. Lis cz. Mzura, z Łąki (dzis Łęka) w pow. łęczyckim, koło Piątku. Andrzej, uczeń szkół poznańskich, oskarżony o zabicie 22 XI 1556 r. na moście łączącym Poznań z Ostrowem Jana Bielińskiego, sługi kanonika poznańskiego, ks. Piotra Koneckiego, przysiągł, iż nie jest winien jego śmierci (P. 897 k. 844v). Cecylia, nie żyjąca juz w r. 1558 pierwsza żona Stanisława Orłowskiego. Jan, urodzony z Rogozińskiej herbu Topór, mąż Barbary Szyszkowskiej herbu Ostroja, zrodzonej z Katarzyny Skoczkowskiej herbu Korab, nie żyjący już w r. 1596, miał syna Sebastiana i córki, Jadwige, żonę 1-o v. Jana Smuszewskiego cz. Czyżewskiego zw. "Gęba", 2-o v. 1593 r. Macieja Kurowskiego, 3-o v. 1610 r. Marcina Wysczelskiego, oraz Dorote, w latach 1596-1622 żonę Aleksego Godziątkowskiego, zmarła w r. 1622 lub 1623. Sebastian, ur. ok. r. 1564, został księdzem i w r. 1596 jako kanonik kaliski brał zobowiązanie od szwagra Godziątkowskiego, iz ten oprawi swej zonie 700 zł posagu (I. Kal. 63 k. 262). Kanonik kaliski i altarysta ołtarza Św. Katarzyny i Jadwigi w kościele Najśw. Marii Panny w Kaliszu, sprzedał w r. 1600 cztery łany roli w Piwonicach p. kal. za 1.000 zł Janowi Zborowskiemu, kasztelanowi gnieźnieńskiemu (R. Kal. 7 k. 287v). W kolegiacie kaliskiej w r. 1601 ufundował ławki kanonicze (Bon.). Instalowany 11 VIII 1603 r. na kanonie katedralną poznańską fundi Dzegowo, przeprowadził wtedy wywód szlachectwa (Install., s. 74). Zawierał w r. 1712 z małzonkami Miedzianowskimi kontrakt o dzierżawę Popowa (I. Kal. 78 s. 1520), a w r. 1614 skwitował ich z 370 zł z tej dzierżawy (P. 992 k. 582v). Odnowił w r. 1616 kaplicę Świętych Piotra i Pawła oraz Doroty w katedrze poznańskiej, przyozdobił ja i ufundował ponadto altarie ku czci Najśw. Marii Panny, opatrując ja zapisem. Dochowały się po nim w skarbcu dwa ornaty z jego herbem. Umarł w r. 1621 w wieku lat 57, pochowany w fundowanej przez siebie kaplicy, zwanej potem kaplica kanonika Łąckiego, z czasem mylnie kaplicą Korzboków Łąckich (J. Nowacki, Dzieje Arch. Pozn. I, s. 133, 393, 394, 396, 543, 648, 649; autor poprawia date śmierci błędnie przez Starowolskiego podana na rok 1626).

Adam, urodzony z Marianny Rogozińskiej h. Nałęcz, której nie należy utożsamiać z nieznaną nam z imienia babką kanonika Sebastiana, i to nie tylko dla różnicy herbów, mogącej płynąć po prostu z mylnej informacji, lecz i dla względłów chronologicznych. Wspomniany Adam, ożeniony z Anną Starkowską h. Nowina, rodzącą sie z Katarzyny Pstrokońskiej h. Paparona, był ojcem ks. Jana, archidiakona łeczyckiego, instalowanego na kanonie katedralną poznańską 14 XI 1667 r. (Install., s. 112). Był potem dziekanem łeczyckim i nie żył już w r. 1704. W testamencie zapisał sumę 1.000 zł na wsi Sokołowo w wojew. łęczyckim wnuczce swego brata, Annie owdowiałej Ojrzyńskiej (P. 1144 k. 9). Jego rodzony bratanek Andrzej został zabity w r. 1684 przez poddanych Hieronima Ponińskiego, cześnika wschowskiego, z Jankowa. Wizji ciała na żądanie wdowy Katarzyny z Zabłockich dokonano 24 II na plebanii w Śremie (Ws. 149 k. 161v). Miał z tej żony syna Józefa i córki, Annę, Agnieszkę, wspomnianą raz tylko jako niezamężną w r. 1699 (G. 90 k. 239), i Mariannę. Katarzyna z Zabłockich nie żyła już w r. 1727 (P. 1210 I k. 231v). O synu Józefie słyszym jeszcze w r. 1704, kiedy od siostry Anny Ojrzyńskiej uzyskał cesje legatu ks. KJana (P. 1144 k. 9). Może identyczny z nim Józef Ł., który z żony Zofii miał syna Kazimierza Józefa, ochrzcz. 4 III 1705 r. (LB Koźmin). Anna, w latach 1699-1700 żona Franciszka Ojrzyńskiego, wdowa w r. 1704, wyszła 2-o v. za Stanisława Korytowskiego. Wdową po nim była w r. 1704, a w r. 1727 widzimy ją zamęzną 3-o v. za Tomaszem Łupińskim. Marianna, w latach 1710-1712 zona Tomasza Bogusławskiego, umarła między r. 1738 a 1748.

Aleksander, podstoli łęczycki, mąż Ludwiki Kurdwanowskiej, która w r. 1715 była już 2-o v. żoną Arnolfa Pilichowskiego, który wtedy w jej imieniu kwitował ze 100 zł Michała Ł-go (Z. T. P. 40 k. 344).

Może do tej samej rodziny należął ks. Jan Nepomucen, wyświęcony 14 IX 1764 r., kanonik łeczycki i pleban w Cerekwicy w r. 1786 (LB Cerekwica), honorowy kanonik katedralny chełmiński i kolegiaty Najśw. Marii Panny w Poznaniu, zmarły 25 II 1797 r. (LM Cerekwica).

>Łąccy h. Pierzchała, odgałęzienie Chraplewskich z Chraplewa w p. kośc., stąd tez pisali sie Ł-imi z Chraplewa. Elżbieta Ł-a, córka Stanisława Korzboka z Kamieńca i Doroty z Prusimia (Zob. Ł-ccy h. Korzbok), w r. 1496 żona Mikołaja Chraplewskiego, kwitowała swych rodzonych braci, Wincentego i jana "Turka" z Kamieńca Ł-ch z dóbr po rodzicach w Kamieńcu (Kośc. 230 k. 137). Musiała być najwidoczniej dziedziczką części w Łękach Mniejszych, bez tego bowiem nie możnaby wytłumaczyć ani tego, że ją, córkę Stanisława, piszącego sie przeważnie z Kamieńca, zwano stale Łącka, ani też tego, że jej syn tak konsekwentnie będzie się pisał Ł-im. Elzbieta od Jana Kluczewskiego w r. 1508 nabyła wyderkafem za 100 grz. połowę wsi Krzon p. kośc. (P. 786 s. 26; Kośc. 20 k. 90v). jej mąż żył jeszcze w r. 1509 (Kośc. 233 k. 7v). Dziedziczka z Chraplewa, była już wdową w r. 1514, kiedy pozywał ją pleban z Brodów o niesprawiedliwe wymierzenie dziesięciny (A. Cap. II nr 1683). Syn jej i Mikołaja to niewątpliwie Mikołaj Ł., późniejszy kasztelan kamieński. Córka Dorota Chraplewska, już po śmierci matki, w r. 1539 będąc zakonnicą kwitowała swego wuja "Turka" Ł-go z 60 grz. posagu matki, jej przez tę matkę scedowanego (P. 878 k. 133v). Pozywała w r. 1559 swego ciotecznego brata, Franciszka "Turka" Ł-go, syna Jana, o roczny czynsz 4 grz. od owych 60 grz. (P. 901 k. 344v).

Mikołaj, bez wątpienia syn Mikołaja Chraplewskiego i Elżbiety Łąckiej, pisany stale Ł-im, mianowany 1 VIII 1534 r. pisarzem ziemskim poznańskim (Kośc. 27 k. 201v; P. 1391 k. 94v; MRPSum. IV, nr 17604), a 7 VII 1536 r. sędzią ziemskim kaliskim (MRPSum. IV, nr 18170). Na prośbę Jana KOścieleckiego, kasztelana kaliskiego i starosty nakielskiego mianowany 10 XI 1537 r. surogatorem dla wykonywania jurysdykcji w powiecie nakielskim (MRPSum. IV nr 18887). Był też w r. 1538 poborcą kaliskim i dostał 8 IV t.r. na jeden rok salvus conductus (ib. nr 19110). Delegowany ponownie 10 IX 1548 r. w charakterze surogatora na sądy w Nakle, bowiem Janusz z Kościelca, kasztelan bydgoski i starosta nakielski, sam nie mógł podołać rozlicznym obowiązkom (ib. V nr 4598). Mianowany przez króla w r. 1549 surogatorem i administratorem urzędu starościńskiego nakielskiego (N. 213 k. 132v). Otrzymał 19 XII 1551 r. jurysdykcję sądową jako surogator starościński w całym województwie kaliskim (MRPSum. V nr 5438; Gr. Kon. 6 k. 42). Mianowany 5 IX 1553 r. kasztelanem kamieńskim, otrzymał na ten sam urząd także i drugi przywilej z datą 22 XII t.r. (MRPSum. V nr 6279, 6426). Poborca poboru 1553 r. (I. Kal. 23 s. 395). Mianowany przez króla w r. 1561 surogatorem grodu poznańskiego (P. 1397 k. 18v). Od Dziersława Kawnickiego kupił w r. 1534 za 2.000 zł wsie Kawnice i Przerowno zwane Głodnem w p. kon. (P. 1393 k. 659) i byl w r. 1535 wwiązany do Kawnic, mimo sprzeciwu Małgorzaty Krasnickiej i jej synów, Marcina, Jana i Stanisława (Kon. Gr. 2 k. 371v). Usiłował w r. 1537 wwiązać sie do wsi Kraśnica, Wąglewo i Bielawy oraz do młyna wodnego, dóbr oprawnych wspomnianej Małgorzaty Kraśnickiej i jej dzieci, Jana, Stanisława, Anny, Jadwigi Katarzyny, Elżbiety Małgorzaty i Barbary, ale Kraśniccy do tego nie dopuścili. Małgorzata z córką Katarzyną okazywały rany zadane im przez sędziego Ł-go i jego wspólników (Gr. Kon. 3 k. 28, 58). Od Wojciecha Witosławskiego w r. 1539 nabył za 600 grz. jego wieczność we wsi Głodno cz. Przerwowno oraz dwa łany roli we wsi Węglewo p. kon., nabyte od niego za 60 grz. od Jana i Stanisława Kraśnickich (Kośc. 345 k. 182v). Całe Kawnice i Przerowno zwane Głodowem(!), z wyjątkiem młyna Rudnego w Kawnicach, za 3.000 zł oraz dwa półłapki w Weglewie za 60 zł w r. 1540 sprzedał wyderkafem Hieronimowi Gorzewskiemu (P. 1394 k. 380v). Od Feliksa, Jana i Gabriela, braci Żernickich, kupił w r. 1542 za 200 grz. ich części wsi Łabiszyno p. gnieźn. (G. 335a k. 265). T.r. inne połowy w Łabiszynie i Woli oraz prawa do wsi Wierzchucino i Krąplewo p. nakiel., do połowy domow i stawów w obrębie murów Gniezna i za murami, wraz z uzyskanymi na powyższych Żernickich przezyskami, nabył za 1.000 grz. pd Emercjanny Łakińskiej, żony Przecława Orzeszkowskiego (P. 1394 k. 489v). Otrzymal 25 V 1543 r. konsens na wykup wsi (Królewskiej?) Padarzewa z rąk Stanisława Jabłonowskiego (MRPSum. IV, nr 7234). Nie znam imienia i nazwiska jego pierwszej zony. Drugą była Barbara Sempelborska, córka zapewne Wiktoryna i Zofii z Kościelca, która w r. 1546 otrzymała od męża oprawe posagu 800 zł na polowie połów, jakie miał na wsiach Łabiszyno i Wola w p. gnieźn., na połowie sum na Potulinie i czesławicach w p. kcyń. oraz na sumach zabezpieczonych mu na mieście Sempelborku i przyległych wsiach w p. nakiel. (N. 213 k. 111). Od Zofii z Kościelca, wdowy po Wiktorynie Sempelborskim, i od jej synów, Stanisława, Wojciecha i Floriana Sempelborskich, nabył wtedy wyderkafem za 4.420 zł i 200 zł weg. miasto Sempelborg (dziś Sępolno) i wsie, Sikorze, oba Wisniewa, Rosków(?), Ostrow, Niechorz, Zboże, Świdwie, Wysoka, Drozdowo w p. nakiel. (ib. k. 115). Nabyte wyderkafem od zmarłego Jana z Koscielca, wojewody łeczyckiego, Czesławice otrzymał w r. 1552 w dozywotnie posiadanie od Gertrudy z Danaborza, żony Janusza z Kościelca, wojewody brzeskiego i starosty generalnego wielkopolskiego, i zaraz wies te sprzedał wyderkafem swej żonie w sumie 800 zł jej posagu i przywianku, by ją w przypadku swej smierci chronić od ewentualnych zatargów z pasierbami o oprawę (N. 213 k. 161v). Połowy Łabiszyna i Woli Łabiskiej dał w r. 1553 Januszowi Latalskiemu, wojewodzie poznańskiemu, w zamian za całe wsie Tupadły osiadłe i Tupadły pustki w p. kcyń. (N. 213 k. 170v). Wystepował w r. 1559 i 1564 jako stryj Doroty Chraplewskiej, córki Jana, a żony Jana Włościejewskiego (P. 900 k. 289, 1397 k. 318). Od Andrzeja Zaremby z Kalinowy, kasztelanica nakielskiego, w r. 1561 kupił za 18.000 tal. połowe miasta Kiebłów oraz wsi Solec i Stradzim z całą wsią Dabrowa w p. kośc. (P. 903 k. 121v; Kośc. 240 k. 20v). Wwiązany w r. 1562 od obu Popowów, Sycyna, Piotrkowa i jaryszewa, w p. pozn., dóbr kupionych od Łukasza z Gorki, wojewody kaliskiego (P. 904 k. 873v). Żonie swej, Barbarze Sempelborskiej, t.r. oprawił posag 1.000 zł na wsiach Tupadły osiadłe i puste (P. 1397 k. 129). Chcąc jej ponadto zrekompensować dawniejsze zapisy, a mianowicie przywianek na Czesławicach i oprawę na Niechorzu i Sempelborku, oprawił teraz na połowie osiadłych i pustych Tupadł 800 zł posagu (ib. k. 182). Barbara w r. 1564 skasowała swą oprawę na Tupadłach i Czesławicach, zaś kasztelan synom zrodzonym z pierwszej żony, Baltazarowi, Andrzejowi i Stanisławowi, zapisał dług 800 zł (P. 906 k. 640). T.r. na całych Tupadłach, osiadłych i pustych, oraz na wyderkafie w Czesławicach oprawił żonie 800 zł posagu (P. 1397 k. 347). Od Andrzeja Królikowskiego w r. 1565 kupił za 4.000 tal. połowę wsi Górki Kotlarowe w p. kcyń. (P. 1397 k. 443). Od Nikodema Łekińskiego w r. 1568 nabył wyderkafem za 3.000 zł połowe wsi Żabiczyno p. kcyń. (ib. k. 674v). Od Łukasza hr. z Górki, wojewody poznańskiego, w r. 1570 nabył wyderkafem za 11.000 zł wsie Gąsawy i Staremiasto oraz połowy we wsiach: Nowawieś, Gałowo, Kępa, Szczuczyno, z wyłączeniem łanów sołeckich w Szczuczynie (P. 1398 k. 116v). Nie żył już w r. 1571 (N. 156 k. 453v). Owdowiałą Barbarę Sempelborską pisano teraz stale Barbarą z Oporowa lub Oporowską (P. 920 k. 430; Kc. 124 k. 10; N. 158 k. 158v). Wwiązana w r. 1588 do wsi Tupadły swego syna Mikołaja Ł-go (P. 950 k. 331). Żyła jeszcze w r. 1592 (P. 958 k. 227). Kasztelan miał z pierwszej żony synów Kaspra, Baltazara, Andrzeja i Stanisława. Z drugiej jednak tylko Mikołaja. Spośród nich, Kasper przeznaczony był do stanu duchownego. "Nobili et discreto" Kasprowi Ł-mu, sędzicowi ziemskiemu generalnemu kaliskiemu, Wojciech Wardęski w r. 1546 zapisywał dług 4 zł (I. Kon. 4 k. 308). Plenipotent w r. 1555 Stanisława Ordzińskiego (P. 896 k. 502v). Był w r. 1556 posłem królewskim do wielkiego mistrza inflanckiego i w trakcie pełnienia tej misji został zamordowany (Bielski; Paprocki).

1. Baltazar, syn Mikołaja, występował w r. 1550 jako wuj Anny Rolanki z Biskupic, żony Sebastiana Wolickiego (Py. 31 k. 18), zas w r. 1559 jako brat stryjeczny Doroty Chraplewskiej, żony Jana Włościejewskiego (P. 900 k. 289). Dostał 11 I 1562 r. konsens królewski na wykup wsi królewskiej Krzywagóra w p. pyzdr. z rąk dotychczasowych tenutariuszy, synów i córek zmarłej Barbary Przetockiej (P. 904 k. 121v). Wespół z bracmi, Andrzejem i Stanisławem, t.r. skwitował ojca z 800 zł (ib. k. 723v), zas w r. 1564, również z nimi, otrzymał od ojca zapis 800 zł długu (P. 906 k. 640). Miał w r. 1567 termin ze strony Mikołaja Przetockiego i jego dzieci, zrodzonych ze zmarłej Barbary Stawiskiej, z racji wykupu dóbr królewskich Krzywagóra (P. 911 k. 218). Ożenił się w r. 1568 z katarzyną Łekińską, córką Jana, która 9 III t.r., krotko przed ślubem, uzyskała od swego przyszłego teścia na połowie Żabiczyna oprawe 1.250 zł posagu (P. 1397 k. 675v). Do tej połowy Żabiczyna została wwiązana w r. 1570 (Kc. 117 k. 248v). Baltazar od brata Mikołaja dostał w r. 1571 zobowiązanie sprzedania za 4.000 tal. połowy wsi Górki Kotlarowe, należącej sie Mikołajowi wedle działów (ib. k. 785v). Od brata Stanisława t.r. nabył za 875 zł część Żabiczyna, trzymaną dotąd wyderkafem (P. 1398 k. 252v). Wraz z braćmi, Stanisławem i Mikołajem, intromitowany t.r. do Zdziechowej i Piasecznej, wsi koło Sempelborka w p. nakiel., na mocy praw spadłych po ojcu (N. 156 k. 453v). Po smierci pierwszej żony, Katarzyny z Łekna, kt ora pozostawiła mu córki, Annę i Zofię, ożenił sie 2-o v. z Katarzyną Siedlecka, córka Jana, podsędka ziemskiego inowrocławskiego, której w r. 1574 na połowie dóbr oprawił 2.200 zł posagu, wyłączając od tego oprawę posagu poprzedniej żony, 1.500 zł (P. 1398 k. 400v). Od Wojciecha Sobierajskiego t.r. kupił za 5.000 zł połowe Kotlarowych Górek (ib. k. 494v). Połowę Dabrowy w p. kośc. sprzedał w r. 1576 za 4.000 zł bratu Stanisławowi (ib. k. 660). Nie żył już w r. 1577, kiedy to opiekuni jego córek, Anny i Zofii, stryjowie ich, Stanisław i Mikołaj Ł-ccy kwitowali z zobowiązania Wojciecha Spławskiego (P. 929 k. 33). Wdowa po Baltazarze żyła jeszcze w r. 1608, kiedy kwitowała się z Jakubem Sarnowskim z kontraktu dzierżawy Ślesina w p. nakiel. (N. 167 k. 138). Córki, Anna i Zofia były współspadkobierczyniami brata swej matki, Nikodema Łeksińskiego, kasztelana nakielskiego, i stryjowie ich w r. 1578, działając w ich imieniu, cedowali ów spadek Walentemu Kmicie, burgrabiemu grodzkiemu krakowskiemu, który im zapisał dług 300 zł i scedował wszystkie sumy należne zmarłemu kasztelanowi nakielskiemu (P. 931 k. 100, 100v, 101). Z córek tych, Anna umarła między r. 1584 a 1586 (Kc. 26 k. 618v, 119k. 333v). Zofia została żoną Jana Dembińskiego w warunkach, jak sie zdaje, dośc dramatycznych, bowiem owdowiała jej macocha, Anna z Siedleckich, pozywała w r. 1588 Jana Dembińskiego, jego brata macieja, staroste sącelskiego, oraz innych o najazd jej domu w Kotlarowych Górkach, wsi jej oprawnej, przy którym to najeździe panna Zofia Ł-a została poraniona (Kc. 120 k. 269v; P. 951 k. 461). Ta Zofia, juz żona Jana Dembińskiego, uzyskała w r. 1589 wwiązanie do Kotlarowych Górek (Kc. 120 k. 550). Jako spadkobierczyni zmarłej siostry Anny, w r. 1595 skwitowała z opieki i administracji dóbr stryja Stanisława (P. 964 k. 1514). Ojczyste Kotlarowe Górki w r. 1596 sprzedała za 8.500 zł Hieronimowi Dąmbskiemu (P. 1402 k. 114). Od Sędziwoja z Ostroroga wzięła w zastaw za 3.000 zł częsci Orlicka i Nosalewa w p. pozn., do których intromisję uzyskała w 1597 (P. 138 k. 266v). Żyła jeszcze w r. 1630.

2. Andrzej, syn Mikołaja, jak widzieliśmy, wespół z braćmi w r. 1562 kwitował ojca, od którego wraz z nimi uzyskał w r. 1564 zapis długu. Nie wymieniony juz wśród braci w r. 1571 (N. 156 k. 453v)., snać wtedy juz nie żył.

3. Stanisław, syn Mikolaja, pisał sie często Ł-im z Chraplewa, wspomniany 1562 r. w pokwitowaniu danym ojcu, w r. 1571 obok braci intromitowany od ojcowskich wsi, Zdziechowej i Piasecznej w p. nakiel., swoją częśc w Żabiczynie p. kcyń., stosownie do działów braterskich, sprzedał w r. 1571 za 875 zł bratu Baltazarowi (P. 1398 k. 252v), zaś kupił od niego w r. 1576 za 4.000 zł połowę wsi Dąbrowa w p. kośc. (ib. k. 660). W latach 1577-1578 był współopiekunem Anny i Zofii, córek zmarlego brata Baltazara (P. 929 k. 33; 931 k. 100). Na połowie wsi Dabrowa oraz na polowach części miasta Kiebłów i młyna wodnego na Obrze, jak też na połowach części wsi Solec i Stradzim w p. kośc. oprawił w r. 1583 posag 3.500 zł żonie Annie Powodowskiej, córce Baltazara (P. 1399 k. 39). Intromitowany w r. 1584 do połowy Bronikowa w p. wschow. wsi kupionej za 3.500 zł od Baltazara Bronikowskiego (Kośc. 264 k. 283). Od Wacława Słupskiego kupił w r. 1585 za 8.000 zł wieś Gościeszyno z pustką Zdrogowo w p. kośc. (P. 1399 k. 599) i w r. 1588 na całych tych dobrach oprawił swej żonie 3.500 zł posagu (Kośc. 347 k. 72v). Od ks. Hieronima Powodowskiego, kanonika gnieźnieńskiego, krakowskiego i poznańskiego, archiprezbitera krakowskiego, brata swej żony, dostał w r. 1589 prawo prezenty proboszcza w Gościeszynie, które to prawo Powodowski nabył od Wacława Słupskiego (R. Kal. 6 s. 244). Oboje małzonkowie w r. 1593 spisali wzajemne dożywocie (P. 1401 k. 97). Stanisław w r. 1595 skwitowany ze sprawowania opieki i administracji dóbr przez bratanicę Zofię, żone Jana Dembińskiego (P. 964 k. 1514). Nie żył już w r. 1596, kiedy owdowiała Anna Powodowska kupiła od tej mężowskiej bratanicy jej części w mieście Kiebłowo i we wsiach Solec i Stradzim, zarówno te po ojcu, jak i nabyte przez nia w inny sposób (P. 1402 k. 162). Jej i córkom Stanisława, Małgorzacie, Barbarze, Jadwidze i Agnieszcze w r. 1596 prolongował termin uiszczenia sie z długu zaciągnietego przez zmarłego Andrzej Zbijewski (Kośc. 276 k. 209). Skwitowana została w r. 1598 przez ziecia, Kaspra Proskiego z 6.000 zł posagu za najstarsza córką, Małgorzatą (P. 968 k. 420). Swoje części w mieście Kiebłowie i wsiach Solcu i Stradzimie w r. 1601 sprzedała za 5.091 zł Mikołajowi Poklateckiemu cz. Górskiemu (P. 1404 k. 126). Jednocześnie częsci w tychże dobrach należące do jej córek, Barbary, Jadwigi i Agnieszki, sprzedał za 10.47 zł temu Poklateckiemu opiekun owych panien, stryj ich Mikołaj Ł., chorąży poznański (ib. k. 127v). Anna Powodowska zyła jeszcze w r. 1620 (P. 1004 k. 384v). Ze wspomnianych wyżej jej córek, małgorzata była w r. 1598 zona Kaspra Proskiego, zmarłego między r. 1606 a 1608, poszła 2-o v. w r. 1609 za Krzysztofa Kotwicza. Odziedziczone po ojcu części w Gościeszynie i Zdrogowie w r. 1610 sprzedała za 4.000 zł męzowi swej siostry, Wojciechowi Kierskiemu (P. 1407 k. 42). Kotwicz umarł miedzy r. 1616 a 1619 i małgorzata poszła 3-o v. w r. 1620, krótko po 23 II za Jana Bojanowskiego z Kopaszewa. Umarła między r. 1633 a 1642 Barbara, w r. 1607 żona Wojciecha Kierskiego, dopełniła wtedy stryjowego zobowiązania danego Mikołajowi Poklateckiemu i sprzedała mu swe części wsi Dąbrowa, miasta Kiebłów oraz wsi Solec i Stradzim, za 3.470 (P. 1406 k. 14v). Po smierci niezamęznej siostry Jadwigi, obie one, Barbara Kierska i Małgorzata Kotwiczowa w r. 1609 sprzedały Poklateckiemu za 3.472 zł części w owych dobrach, odziecziczone po tej siostrze (ib. k. 606). Kierski umarł miedzy r. 1615 a 1626, Barbara zaś żyła jeszcze w r. 1636. Jadwiga umarła między r. 1601 a 1609. (P. 1404 k. 127v, 1406 k. 606). klaryska w Głogowie, sprzedała wtedy Poklateckiemu swoje części w powyższych dobrach za 4.629 zł, zaś części Gościeszyna dała siostrom, Małgorzacie i Barbarze (Ws. 204, k. 361).

4. Mikołaj, syn Mikołaja i Sempelborskiej (N. 158 k. 158v), pisał się z Chraplewa, deputowany poznański na zjazd pod Wislicą w r. 1587 (Bon.), chorąży poznański 1589 r. (P. 952 k. 82v), poborca poznański 1590 r., deputat na Trybunał Lubelski 1592 r. i znów 1596 r. (Bon.), w r. 1609 poborca poboru z sejmu warszawskiego (Kośc. 288 k. 55v) zrzekł sie chorąstwa poznańskiego przed r. 1619 na rzecz syna swego Piotra (Py 140 k. 276v). Wspomniany w r. 1564 (P. 1397 k. 347). Bratu Baltazarowi dał w r. 1571 zobowiązanie sprzedania mu za 4.000 tal. połowy wsi Gorki Kotlarowe należnej sobie z działów (Kc. 117 k. 785v), od tego zas brata uzyskał w r. 1573 cesje jego praw we wsiach Zdziechowa i Piaseczna w p. nakiel, stanowiących uposażenie kościoła Św. Jana za murami Gniezna (Kc. 124 k. 88). W latach 1577-1578 był, jak widzielismy, współopiekunem bratanic po Baltazarze. Dostał w r. 1578 od Krzysztofa Niemieczkowskiego zobowiązanie sprzedania za 500 zł trzech kmieci osiadłych z Ossowa w p. pozn. (P. 931 k. 352). Matce w r. 1580 cedował sumę 750 zł, tj. reszte z sumy 2.000 zł, zapisanej mu przez Piotra Komierowskiego (P. 934 k. 683). Żeniąc sie w r. 1581 z Anną z Ruchocic Jaskólecką, córką Stanisława, dał 7 IV, jeszcze przed ślubem, zobowiązanie jej braciom, iż ja stawi w ciągu sześciu tygodni, aby ich skwitowała z majątku po rodzicach (P. 936 k. 477). Zobowiązał się posag jej 5.000 zł oprawić po śmierci swej matki na połowie wsi Tupadły, z którego to zobowiązania został w r. 1589 przez swych szwagrów skwitowany (P. 952 k. 82v). Dla swych synów urodzonych z Jaskóleckiej, Piotra i Stanisława, mianował w r. 1586 opieke w osobach swej żony, brata Stanislawa Ł-go, Andrzeja Czarnkowskiego, Macieja Bardzkiego, surogatora i podstarościego poznańskiego, oraz Andrzeja Strykowskiego (P. 947 k. 518v). Żona jego w r. 1589 skasowala oprawę 10.000 zł, tj. 5.000 zł posagu i 5.000 zł przywianku (P. 952 k. 82v). T.r. od swego szwagra, Piotra Jaskóleckiego, kupił za 24.000 zł wsie Witaszyce i Słupia w p. kal. i jednoczesnie na owych wsiach swej zonie oprawił posag 5.000 zł (ib. k. 361v). Witaszyce i Słupię sprzedał w r. 1592 za 15.000 zł Maciejowi Gołaskiemu cz. Bojanowskiemu (P. 1400 k. 946). Ustanowił w r. 1594 ponownie opiekę dla swych dzieci, tym razem dla synow, Piotra i Stanisława, oraz dla córki Zofii (P. 961 k. 662v) i jeszcze raz dla tej trójki w r. 1598 (P. 968 k. 167). Tupadły w p. kcyń. sprzedał w r. 1597 za 6.000 zł Janowi z Oporowa Grocholskiemu (P. 1402 k. 232v). Od Jana Czarnkowskiego, kasztelana nakielskiego, i żony jego, Zofii Herbortowny, kupił w r. 1599 za 33.000 zł miasto Kórnik oraz wsie, Czołowo z folwarkiem, Mierzewo i młyny (P. 1403 k. 301). Żona jego swe dziedziczne miasto Obrzycko, wsie osiadłe, Koźmin i Obrowo, oraz inne wsie puste dała w r. 1605 synowi Piotrowi (P. 1405 k. 286v). Mikołaj przyszłemu swemu zięciowi, Marcjanowi Chełmskiemu, chorążycowi krakowskiemu, wyasygnował w r. 1606 sumę 17.000 zł posagu za córką Zofią (P. 1405 k. 491v). Anna z Jaskóleckich nie żyła juz w r. 1609 (P. 143 k. 616v). Mikołaj żył jeszcze w r. 1620 (P. 1020 k. 1249). Z jego synów, młodszy, Stanisław, nieletni w latach 1586-1598, nazwany dziedzicem z Chraplewa i Gościeszyna, skwitowany 1593 r. przez Jadwige z Pogorzelskich Ossowską, pisarzową ziemską wschowską (Kośc. 273 k. 322v), żył jeszcze, jak sie zdaje, w r. 1608 (P. 1406 k. 422), juz nie żył w r. 1609 (P. 143 k. 616v). Córka Zofia, ur. między r. 1586 a 1594, wydana w r. 1606 za Marcjana Chełmskiego, chorążyca krakowskiego, umarła bezdzietnie między r. 1618 a 1636.

Piotr, syn Mikołaja i Jaskóleckiej, chorąży poznański 1619 r., po rezygnacji ojca (Py. 140 k. 276v), zrzekł się chorąstwa 3 I 1649 r. na rzecz syna Stefana (M. K. 191 k. 33v; Bon.). Nieletni w latach 1586-1598, od Zofii z Szamotuł, wdowy po Janie Rokossowskim, w r. 1602 nabył wyderkafem na trzy lata za 4.000 zł jej zamek koło miasta Szamotuł z folwarkiem oraz połowę wsi Nowawieś (P. 1404 k. 735v). Ten wyderkaf scedował potem swej matce, zas po jej smierci spadło to na ojca, chorążego Mikołaja, który przed r. 1610 sprzedał wyderkafem owe dobra za 4.000 zł Krzysztofowi Kotwiczowi (P. 1406 k. 607v). Piotr swą dziedziczną wieś Gąsawy z folwarkiem i dworem w r. 1604 sprzedał wyderkafem za 4.000 zł Wojciechowi Żorawskiemu (P. 1405 k. 206v). Jak juz wiemy, w r. 1605 dostał od matki miasto Obrzycko z przyległymi wsiami. Za żone pojął Anne Żelicką, córke Adama i Barbary Rostworowskiej (P. 1419 k. 283v). Łukasz Mielżyński, podkomorzy kaliski, współopiekun dzieci zmarłego Adama Żelickiego, protestował 15 IX 1605 r. przeciwko Piotrowi Ł-mu o to, iz bez wiedzy opieki przymusić miał pannę do ślubu, w czym mieli mu pomagać: Andrzej Czarnkowski, kasztelan kaliski, Jan Czarnkowski, kasztelan międzyrzecki, Mikołaj Ł., chorąży poznański, ojciec, wreszcie Stanisław Kierski (I. Kon. 32 k. 352). Żonie tej Piotr w grodzie warszawskim w r. 1607 dał oprawę posagu na mieście Obrzycku oraz wsiach, Obrowie i Koźminie (P. 1020 k. 1247). Wzajemne dożywocie spisali małzonkowie w r. 1608 (P. 1406 k. 196). Jako dziedzic Obrzycka Piotr w r. 1619 uzyskał zezwolenia Stanisława Rokossowskiego dziedzica połowy miasta Stobnicy, na wolny wypas w jego dobrach po obu brzegach Warty (P. 1411 k. 539). Żona w r. 1620 skasowała oprawe z r. 1607 (P. 1020 k. 1247) i dostała nową na tych samych dobrach na sumę posagową 10.000 zł (P. 1412 k. 158v). T.r. od męża dostała dożywotnie użytkowanie dworu w Obrzycku (ib. k. 366). Piotr miasto Obrzycko oraz wsie, Obrowo, Koźmin, Borownik i Chraplewo, dał w r. 1629 wieczyście swej żonie, wyłączając od tej donacji Mikołajewo i Piotrowo (P. 1416 k. 691v). To Piotrowo w r. 1630 było w zastawnej posesji Aleksandra Biegańskiego (W. 28 k. 121v). Piotrowo, Mikołajewo i Borownik w r. 1631 sprzedał Krzysztofowi Powalskiemu, biorąc je od niego jednoczesnie za 9.110 zł sposobem wyderkafu (P. 1417 k. 116v). Anna z Żelic miasto i wieś Obrzycko, wsie Obrowo, Koźmin, Borownik i Chraplewo dała w r. 1631 mężowi, ten zaś jednocześnie dobra te wraz z Mikołajewem i Piotrowem sprzedał za 80.000 zł Krzysztofowi Powalskiemu (P. 1417 k. 266, 267). Jako jedyny spadkobierca swej zmarłej siostry Chełmskiej, cedował w r. 1636 swemu synowi Janowi sumę 10.000 zł, tj. połowę jej posagu (P. 1033 k. 80). Żona jego, jako współspadkobierczyni przez matkę zmarłej Urszuli z Krotoskich Sieniawskiej, podczaszyny koronnej, dziedziczki Łobżenicy z przyległościami, była w r. 1636 pozywana obok innych jej spadkobierców o dług przez Andrzeja Morawskiego (P. 161 k. 1000v). Uczestniczył wraz z siostra Zofią zamężną Rokossowską i siostrzeńcem Andrzej Kościeleckim w r. 1637 w donacji cząstki placu w Łobżenicy, koło Górki, gdzie stoi kościół, na budowę klasztoru dla Franciszkanów Minorytów, fundowanych przez Zygmunta Raczyńskiego, sędziego grodzkiego nakielskiego (P. 1419 k. 265v). Po przeprowadzonych z innymi współspadkobiercami, Kostkami, Hlebowiczami, Lanckorońskimi, działów tego spadku, wespół z siostrą i siostrzeńcem przypadł im połowę w mieście Łobżenicy, we wsiach Rataje, Piesna, Luchowo w pow. nakiel., w mieście Barcinie, we wsi Obodno w pow. bydg., we wsi Krotoszyn w pow. gnieźzn. sprzedał w r. 1637 za 81.750 zł Piotrowi Samuelowi Grudzińskiemu, staroście średzkiemu (P. 1419 k. 283v). Piotr od Ewy Tłockiej, żony Mikołaja Pogórskiego kupił w r. 1638 za 12.000 zł Popkowice w pow. gnieźn. (ib. k. 1014). W r. 1639 trafiamy najpierw zobowiązanie ze strony Stanisława Tłockiego do sprzedaży Ł-mu połowy Popkowic za 15.000 zł (W>38 k. 33), potem t. r. na sprzedaż owych Popkowic przez Tłockiego Ł-mu za 20.000 zł (P. 1419 k. 1264). Żona Piotra od Wojciecha z Bukowca Dąbrowskiego kupiła w r. 1643 za 10.500 zł Dąbrówkę w pow. gnieźn. (P. 1421 k. 122). Piotr Popkowice, nabyte od Tłockiego, sprzedał w r. 1645 za 20.000 zł swemu synowi Stefanowi(P. 1422 k. 167v). Żył jeszcze w r. 1654, podczas kiedy żona jego umarła między r. 1652 a 1654 (P. 1064 k. 236, 1067 k. 626). Synowie tej pary: Władysław, Jan i Stefan. Córki, Zofia, wydana w r. 1640 za Jana Bieganowskiego, nie żyła już w r. 1647, Apolinara, w r. 1649 żona Adriana Poniatowskiego. Z synów, Władysław, wspomniany w r. 1616 (P. 996 k. 81), zapewne zmarły młodo.

1) Jan, syn Piotra i Żelickiej, wspomniany w r. 1616 (ib.), od ojca otrzymał w r. 1636, jak już wiemy, cesję połowy sumy posagowej po ciotce Chełmskiej. Od Mikołaja i Anny małżonków Chudzyńskich kupił w r. 1639 za 30.000 zł wieś Otocznę i części w Węgierkach i Chwałkowicach w p. gnieźn. (P. 1419 k. 1223v) i na połowie Otoczny i Węgierek zaraz potem oprawił 10.000 zł posagu żonie swej a córce tego Mikołaja, Annie Kunińskiej (ib. k. 1226v). Sprzedawszy Andrzejowi Gostkowskiemu swoja kamienicę w Poznaniu przy ulicy Wronieckiej, koło domu Jakuba Rogalińskiego, dał mu w r. 1641 ewikcję pod zakładem 2.000 zł (P. 1043 k. 428v). Od Rafała Chwałkowskiego t.r. kupił za 2.000 zł części Chwałkowic w p. pyzdr. (P. 1420 k. 449v). Od Stanisława Zberkowskiego i jego bratanic, Doroty, Agnieszki, Anny i Reginy, kupił w r. 1643 za 1.000 zł ich części w Chwałkowicach, Grabionce, Siedliskach i Gunicach p. pyzdr. (G. 337 k. 642v; Py. 150 k. 3v,4). Od Stanisława Tomickiego w r. 1643 kupił za 18.000 zł Graboszewo Kościelne w p. pyzdr. (p. 1421 k. 380), jednoczesnie sprzedając mu wyderkafem za 5.000 zł Otocznę (ib. k. 384v). Od sióstr Zberkowskich, Doroty teraz juz żony Jakuba Łopuszyńskiego, i Agnieszki, żony Stanisława Dzierzbińskiego, działających tez w imieniu sióstr swych, Anny i Reginy, kupił w r. 1645 za 1.200 złp części Chwałkowic odziedziczone przez nie zarówno po ojcu jak i po stryju Wojciechu (P. 761 k. 459v). Nie żył już w r. 1646, kiedy owdowiała Anna z Kunina zapisywała 1.200 zł długu Lampartowi Krzywosędzkiemu (Py. 150 s. 155). Procesował ją w r. 1647 szwagier jej Stefan Ł. jako opiekun jej nieletnich dzieci, Piotra i Anny, z racji działów podlegających jej oprawie dóbr, Otoczna, Wegierki, Chwałkowice i Graboszewo (P. 172 k. 894). Wyszedłszy 2-o v. za Krzysztofa z Bużenina Marszewskiego, spisywała z nim w r. 1649 wzajemne dożywocie (Ws. 208 k. 53). Ugodziła sie t.r. ze szwagrem Stefanem Ł-im, chorążym poznańskim, względem 20.000 zł swego wiana i przywianku oraz 3.000 zł "wlewku" na wspomnianych wyżej dobrach, jak również względem warunków zwolnienia owych dóbr (P. 151 s. 3). Graboszewo w r. 1669 w posiadaniu jej drugiego męża (P. 1866 k. 73). Będąc już wdową także i po Marszewskim żyła jeszcze w r. 1689 (Py. 155 s. 14). Córka Jana i jej, Anna, nieletnia w latach 1647-1649, była w r. 1658 żoną Franciszka z Rojewa Kaczkowskiego, zmarłego między r. 1703 a 1707, umarła sama między r. 1719 a 1731.

Piotr, syn Jana i Kunińskiej, ur. ok. r. 1641, bowiem w r. 1661 miał mieć 20 lat (P. 153 s. 120), po żmierci ojca pozostawał pod opieką stryja Stefana, chorążego poznańskiego (P. 172 k. 894, 1067 k. 626). Ojczyno mówi Marszewskiemu zobowiązał sie w r. 1659 i potem znów w r. 1661, iż sprzeda mu za 10.000 zł części Graboszewa Kościelnego. Jeszcze w r. 1661 potrzebował na to zezwolenia stryja - opiekuna (Py. 152 s. 99, 153 s. 118)). Od szwagra Kaczkowskiego w r. 1661 uzyskał zobowiązanie, iż żonie swej a siostrze Piotra oprawi 9.000 zł posagu (Py. 153 s. 113, 114). W posagu za tą siostrą wypłacił t.r. Kaczkowskiemu 14.000 zł (P. 1972 IV k. 263). Po śmierci stryja Stefana zrzekł się w r. 1665 opieki nad jego dziećmi (Py. 153 s. 26). Swego stryjecznego brata Jana skwitowała w r. 1677 z rachunków płynących z administrowania dobrami Otoczną, Chwałkowicami, Wegierkami i Graboszewem przez zmarłego stryja, opiekuna (Py. 154 s. 36). Z Pawłem Pruszakiem Bieniewskim spisywał 7 II 1678 r. kontrakt małżeński, wydając zań swą córkę Mariannę i dając w posagu za nią 8.000 zł, z czego z dóbr ojczystych 5.200 zł, z macierzystych 2.800 zł (Py. 154 s. 9, 11). Żoną Piotra a matką tej Marianny była Jadwiga Sokołowska. Od Marcina Pruskiego Piotr w r. 1679 kupił za 14.300 zł Gulczewo Czuprachtowe w p. gnieźn. (P. 1429 k. 9). Nie żył już w r. 1684, kiedy jego syn Stefan, w imieniu własnym i brata Wojciecha, kwitował Mikołaja i Stanisława, ojca i syna Drachowskich, oraz Wojciecha ojca, Franciszka i Macieja synów Drachowskich ze sprawy, którą przeciwko nim toczył zmarły Piotr Ł. o zadane mu przez nich we Wrześni rany (G. 88 k. 33v). Jadwiga z Sokołowskich nie żyła już w r. 1686 (P. 1111 I k. 24), pochowana u Franciszkanów w Pyzdrach (Z. T. P. 40 k. 139). Oprócz wspomnianych wyżej dwóch synów były i córki. Z nich, Dorota, żona 1-o v. Wojciecha Marszewskiego wyszła 2-o v. przed r. 1692 za Wojciecha Pruszaka Bieniewskiego, czaśnika latyczowskiego, zmarłego przed r. 1695. Spisywała ona testament "w polu", w czasie morowej zarazy 12 XI 1709 r. i zapewne krótko potem umarła. Marianna wyszła w r. 1678, niedługo po 7 II, za Pawła Pruszaka Bieniewskiego, zmarlego między r. 1697 a 1711. Testament spisała 5 III 1715 r. i t.r. umarła. Barbara wreszcie najpierw przed r. 1689 wyszła za Sebastiana z Dokowa Sarbskiego, zmarłego między r. 1694 a 1696, i 2-o v. przed r. 1701 za Michała Głuchowskiego, miecznika rożańskiego, zmarłego między r. 1724 a 1733. testament spisywała w Gulczewie 6 VII 1739 r., nie żyla juz w r. 1740.

(1) Stefan, syn Piotra i Sokołowskiej, wespół z bratem dziedzic Otoczny, Chwałkowic i innych dóbr, skwitowany wraz z nim w r. 1685 przez Konstancję Julianne z Wyganowa, wdowe po Piotrze Kościeleckim, oraz przez jej synów ze spraw sądowych (G. 88 k. 82v). Skwitowany w r. 1686 przez brata z dzierżawy Otoczny i Chwałkowic (Py. 155 s. 84). Był dziedzicem Gulczewka, kiedy w r. 1686 na połowie dobr oprawiał 7.000 zł posagu żonie Jadwidze Kołaczkowskiej, córce Andrzeja i Ewy Miaskowskiej (P. 1117 VI k. 20), a w r. 1693 do owej oprawy przydał jeszcze 3.000 zł (P. 1432 k. 144v). Graboszewo Kościelne, dziedzictwo swoje i brata, sprzedał w r. 1690 za 13.000 zł swej ciotce Annie Ł-ej żonie Franciszka Kaczkowskiego (P. 1431 k. 381v). Skwitowany wespól z bratem z posagu 8.000 zł przez siostre Dorotę Bieniewską (P. 1139 XII k. 58). Chorował, kiedy w r. 1709 żona występowała jako współspadkobierczyni (obok sióstr) rodzonego brata, Franciszka Kołaczkowskiego, dziedzica Skórek w p. gnieźn. (I. Kal. 157 s. 66). Umarł między r. 1711 a 1714 (P. 1146 II k. 158; G. 93 k. 160v). Owdowiała Jadwiga Kołaczkowska wstąpiła w r. 1723 do klasztoru klarysek poznańskich, scedowawszy juz uprzednio, w r. 1721, swoje prawa do sumy 10.000 zł, oprawionej na Gulczewku, Stanisławowi Miaskowskiemu (P. 1192 k. 21v). Żyła jeszcze w r. 1724 (G. 94 k. 324v). Jedynym synem Stefana i jej był Aleksander, który w r. 1714 zapisywał sumę 330 zł Mikołajowi Wojsławskiemu (G. 93 k. 160v), a w r. 1717 cedował pewne sumy Konstancji z Żółtowskich Grudzielskiej i jej synom (P. 1153 k. 90v). Był w r. 1720 dziedzicem Gulczewka (G. 94 k. 120v). Bezdzietny (a chyba i bezżenny), nie żył już w r. 1728 (G. 96 k. 134v).

(2) Wojciech, syn Piotra i Sokołowskiej, komisarz przysięgły województw poznańskiego i kaliskiego 1713 r. (I. Kon. 73 k. 240) Łowczy bydgoski 1738 r. I. Kal. 174/176 s. 450), wspomniany obok brata 1684 r. (G. 88 k. 33v), uzyskał w r. 1686 od brata Stefana zapis 1.500 zł długu (Py. 155 s. 84). Dziedzic Otoczny 1694 r. (P. 1128 X k. 122). Chwałkowice w t. 1700 zastawił na trzy lata za 20.000 zł janowi Korytowskiemu i zapisał mu 10.000 zł na Otocznie (P. 1139 XI k. 102, 102v, 103). Żoną Wojciecha była Ewa Brezianka, córka Adama, kasztelana santockiego, i Ewy Grudzińskiej, z którą 26 IV 1704 r. oprawił 15.000 zł posagu, zaś w r. 1719 dopisał do owej oprawy jeszcze 5.000 zł (G. 94 k. 17v). Dziedzic części Węgierek, dobra te zastawił w r. 1700 na trzy lata Janowi Pawłowskiemu (P. 1129 XII k. 76v). Mianowany w r. 1715 przez siostrę Mariannę Bieniewską wykonawcą testamentu (Z. T. P. 40 k. 139). Od Andrzeja Brodeckiego, spadkobiercy Wojciecha Skrzetuskiego, kupił w r. 1728 za 500 zł część Chwałkowic (P. 1211 k. 99). Jego żona nie żyła juz w r. 1737 (G. 97 k. 125). Mowa o Wojciechu w r. 1738 jako i bardzo starym i chorym, wystawiającym 6V t.r. w Chwałkowicach plenipotencję dla syna Jakuba (Kc. 139 k. 28v). Nie żył już w r. 1740 (Z. T. P. 49 k. 157). Synowie: Konstanty, Jakub, Józef i Adam. Z nich, Józef w imieniu własnym i brata Jakuba kwitował w r. 1730 Jana Gurowskiego z zastawionych mu rzeczy (N. 204 k. 24, 24v). Żył jeszcze w r. 1735 (P. 1241 k. 66v), potem już o nim głucho, a chyba w r. 1739, kiedy bracia działali bez niego, juz nie żył (G. 97 k. 363v). Adam, bezpotomny, zamordowany został na Rusi przez Wyżyckich. Dla prowadzenia procesu o to zabójstwo brat Konstanty w r. 1745 mianował plenipotentem brata Jakuba (I. Kon. 77 k. 402).

a. Konstanty, syn Wojciecha i Brezianki, wespół z braćmi w r. 1732 zastawiał Gulczewko Czuprachtowe, wieś odziedziczoną po stryjecznym bracie Aleksandrze, na trzy lata, pod zakładem 14.500 zł, małżonkom Daleszyńskim (G. 96 k. 461v), zaś w r. 1735 owi Daleszyńscy kwitowali z tej sumy Konstantego oraz jego braci, Jakuba i Józefa (P. 1241 k. 64v). Konstanty zaraz potem w imieniu swoim i braci wieś tę sprzedał wyderkafem na trzy lata za 12.000 zł Antoniemu Przyłuskiemu (ib. k. 66v). Z tym Przyłuskim bracia zawierali w r. 1739 układ (G 97 k. 363v). POtem trzymał tę wieś zastawem Franciszek Gorzeński, aż w r. 1744 Konstanty w imieniu własnym i brata Jakuba zastawił ją Wojciechowi Pińskiemu, swemu teściowi (G. 97 k. 693, 694). Żonie Wronice Pińskiej t.r. zapisał 5.000 zł (Kośc. 322 k. 161). Od Wacława Łaszczyńskiego w r. 1747 wydzierżawił na trzy lata Pigłowice w p. pyzdr. (P. 1290 k. 162v). Spisał w r. 1748 w Gulczewku układ z bratem Jakubem i wespół z nim Gulczewko, Czuprachtowe sprzedał za 34.000 zł Ignacemu Wierusz Walknowskiemu (P. 1292 k. 230). Był w latach 1749-1753 posesorem (dziedzicem?) Sołeczna (Kc. 142 k. 1; LB Gozdowo), zaś w r. 1761 wespół z zona pożyczał 2.000 zł od Michała Poleskiego, celem wzięcia w zastaw Strychowa (G. 99 k. 328). Nie żył juz w r. 1769, kiedy owdowiała Weronika w imieniu własnym i swych dzieci, Antoniego, Stanisława, Nepomucena, Jadwigi i Elżbiety, kwitowała dziedzica Strychowa, Józefa Przyubyszewskiego z 12.000 zł, zapisanych na tej wsi zmarłemu sposobem zastawu (G. 100 k. 361v). Żyła jeszcze w r. 1786 (I. Kal. 226 k. 220). Z córek tych, Jadwiga zapewne identyczna z Teresą Jadwigą, ur. w Sołecznie, ochrzcz. 2 I 1749 r. (LB Gozdowo), niezamężna, żyła jeszcze w r. 1786 (I. Kal. 226 k. 220). Elżbieta (Elżbieta Katarzyna), ur. w Sołecznie, ochrzcz. 20 XI 1751 r. (LB Gozdowo), jeszcze niezamężna w r. 1769 (G. 100 k. 361v), była w latach 1784-1786 żoną Jaskólskiego. Z synów, o Antonim nie wiem nic więcej, zapewne zmarł krótko po r. 1768. Stanisław, może identyczny z Rafałem Stanisławem Kostką, ur. w Sołecznie, ochrzcz. 5 XI 1753 r. (LB Gozdowo), wespół z bratem Janem Nepomucenem w r. 1786 kwitował Macieja Mierzewskiego, podsędka ziemskiego wschowskiego, z 1.500 zł, z większej sumy 2.000 zł zapisanej przezeń w r. 1784 im, matce ich i siostrom ich (I. Kal. 224 k. 29, 226 k. 220).

b. Jakub (Jakub Antoni Prokop), syn Wojciecha i Brezianki, ur. w Chwałkowicach, ochrzcz. 25 VII 1705 r. (LB Staw), kapitan J. Kr. Mci 1737 r. (G. 97 k 126). Jako współspadkobierca stryjecznego brata Aleksandra, kwitował w r. 1728 Władysława Radomickiego, kasztelana poznańskiego, z 1.000 zł, z sumy oryginalnej 13.000 zł, zapisanej stryjowi Stefanowi Ł-mu w r. 1698 (G. 96 k. 134v), a w r. 1729 skwitował Radomickiego znowu z 1.000 zł (Ws. 83 k. 54v). Ożenił się w r. 1736 z Ludwiką de Besse, córką Władysława i Marianny de Brusse, wdową 1-o v. po Karolu Rozdrażewskim, generale-majorze J. Kr. Mci. Kontrakt małżeński spisany był w Szemborowie 14 XI (G. 98 k. 257v), a wzajemne dożywocie spisywali oboje w r. 1738 (I. Kal. 174/176 s. 450). Dziedzic wespół z bratem Konstantym w r. 1739 Gulczewka Czupratowskiego (G. 97 k. 363v). Dziedzic Otoczny, Chwałkowic, Wegierek, Gulczewka, wziąwszy za żoną pewne sumy, zapisał jej w r. 1745 sumę 13.000 zł, należną z dóbr królewskich Szymborowo, oraz sumę 9.000 zł odziedziczoną przez nią (obok niezamężnej siostry Eleonory) po bezdzietnej siostrze zamężnej za Frystenem, dworzaninem króla Augusta II (I. Kon. 77 k. 402). Dobra Otoczna, Chwałkowice i połowę Wegierek w p. pyzdr. w r. 1746 sprzedał za 88.000 zł janowi hr. z Góry Skarbkowi, podkomorzemu J. Kr. Mci. Żona Jakuba na tych dobrach miała zapis 12.035 zł (P. 1285 k. 194). Żył jeszcze 9 V 1748 r. (LB Marzenin) Ludwika t.r. skwitowała Ignacego Walknowskiego, który kupił był Gulczewko od jej męża i jego brata Konstantego, z 13.000 zł, które zostały pozostawione na tej wsi przy jej sprzedaży (G. 98 k. 257). Czy to nie ona była nienazwaną z imienia panią Ł-ą, zmarłą w Grodzisku 1 IV 1765 r.? (LM Grodzisk).

2) Stefan, syn Piotra i Żelickiej, chorąży poznański, wskutek cesji tego urzędu przez ojca 3 I 1649 r. (M. K. 191 k. 33v; Bon.). Od ojca w r. 1645 nabył za 20.000 zł Popkowice w p. gnieźn. (P. 1422 k. 167v) i t.r. sprzedał tę wieś Kazimierzowi Krzywosądzkiemu, uzyskując wtedy od niego z racji tej sprzedaży zapis długu 5.000 zł (P. 761 k. 475). Formalnej sprzedaży Popkowic Krzywosądzkiemu, wsi teraz opustoszałej dokonał na sumę 7.000 zł w r. 1647 (P. 1493 k. 291v). Na połowie Dabrówki w p. gnieźn. w r. 1649 oprawił 10.000 zł posagu żonie Zofii z Wierzbna Rydzyńskiej, wdowie 1-o v. po Janie Grodzieckim (P. 1424 k. 342, 345v). Zrzekła sie ona w r. 1650 dożywocia po pierwszym mężu (Z. T. P. 30 s. 520). Stefan jako opiekun dzieci brata Jana Zawierał w r. 1649 ugodę z owdowiałą bratową a ich matką względem spłaty jej i uwolnienia dóbr oprawnych (Py. 151 s. 3). Nazwany w r. 1650 dziedzicem Tądowa w p. kon. (Z. T. P. 30 s. 566). Godowo w p. kon., posiadane na mocy cesji dokonanej przez swego ojca, jak również Złotnickich, wdowy i synów Tyburcego, chorążego kaliskiego, zastawił w r. 1652 małżonkom Żychlińskim (I. Kal. 118 s. 910). Dąbrówkę w p. gnieźn., odziedziczoną po matce sprzedał w r. 1654 w imieniu własnym i bratanka Piotra za 10.000 zł Stanisławowi z Konar Malechowskiemu (P. 1067 k. 626). Umarł między r. 1655 (Py. 151 s. 106) a 1657, kiedy owdowiała Zofia z Rydzyńskich mianowała plenipotentów w imieniu własnym i swych synów, Adama Grodzieckiego i jana Ł-go (I. Kal. 122 s. 781). Procz tego syna Jana musiały byc jednak i inne dzieci, bowiem bratanek chorążego, Piotr zrzekł sie w r. 1665 opieki nad dziećmi(!) stryja, zrodzonymi z Zofii Rydzyńskiej, teraz już 3-o v. żony Krzysztofa Tyburcego Złotnickiego (Py. 153 s. 26). Kupiła ona w r. 1670 od Chryzostoma Jarochowskiego za 20.000 zł wsie, Włościejewki i Międzyborze, oraz pustkę Dabroszyn w p. kośc. (R. Kal. 15 k. 95v), zas w r. 1675 sprzedała je za 18.000 zł Wojciechowi Radolińskiemu, kasztelanicowi krzywińskiemu (R. Kal. 15 k. 444v). Żyła jeszcze 26 VI 1690 r. (I. Kon. 69 k. 19). Z córek Stefana, Jadwiga, żona Mikołaja Myszkowskiego, zmarła w r. 1692. Anna, w r. 1671 żona Władysława Złotnickiego, zmarłego w r. 1674, była 2-o v. 1692 r. żoną Franciszka Tomickiego, a wdowa i po tym mężu w latach 1714-1716. Dorota, w r. 1692 żona Karola Spinka.

Jan, syn Stefana i Rydzyńskiej, wystepował w r. 1669 (I. Kon. 58 k. 565v, 567), był w latach 1676-1681 zastawnym posesorem Sowiny Kościelnej, wsi dziedzicznej Andrzeja Bartoszewskiego. Ożeniony przed r. 1678 z Zofią Przybyszewską (LB Sowina; I. Kal. 138 s. 157). Ciężko chory, spisał w Liścu 26 VI 1690 r. testament. Jako swój majątek wymienił jedynie sumę u synowców Ł-ch, o która toczył sie wtedy proces. Nie żył już 3 II 1691 r., kiedy ów testament był oblatowany (I. Kon. 69 k. 19). Wdowa poszła 2-o v. za Andrzeja Jemiałkowskiego, z którym dożywocie spisywała w r. 1694 (P. 1127 VII k. 6). Umarł ów Jemiałkowski w Brzostowie 20 IV 1696 r. (I. Kon. 70 k. 43), wdowa zaś szła 3-o v. za Stanisława Dąbrowskiego. Już będąc Dąbrowską, w r. 1698 została oskarżona ponownie (była oskarzona i w r. 1696) przez Hieronima Jemiałkowskiego o zamordowanie swego męża a jego brata. Miała ona przy pomocy Jana i Franciszki, dzieci swych Ł-ch, w piekarni przy dworze w Karczewie, kiedy Andrzej Jemiałkowski był podpity, pobic go tak ciężko, iz z tego umarł (P. 255 k. 344). Proces Zofii Przybyszewskiej z rodziną drugiego męża trwał jeszcze w r. 1701 (Z. T. P. 38 k. 125). Spisała w r. 1706 testament w Jerzykowie i sumę 3.000 zł zapisana sobie przez drugiego męża, legowała dzieciom z pierwszego małżeństwa, Ł-im (Kośc. 330 k. 273). Prócz dzieci wyżej wspomnianych, Jana i Franciszki, byli jeszcze synowie, Stefan, o którym niżej, i Aleksander Antoni, ur. w Sowinie, ochrzcz. 20 XI 1681 r. (LB Sowina), który nie żył już napewno w r. 1690, bo milczy o nim ojcowski testament. Córka Franciszka (Franciszka Katarzyna), ur. w Sowinie, ochrzcz. 26 III 1680 r. (LB Sowina), wyszła po r. 1697 za Michała Buszkowskiego i w r. 1715 była wdową.

(1) Stefan (Stefan Mikołaj), syn Jana i Przybyszewskiej, ur. w Sowinie, ochrzcz. 6 II 1678 r. (LB Sowina), oblatował w r. 1691 testament ojca (I. Kon. 69 k. 19). Swe prawa do legowanego przez matkę zapisu, uzyskanego od jej drugiego męża, cedował w r. 1739 bratu Janowi. Był bezpotomny (Kośc. 330 k. 273).

(2) Jan, syn Jana i Przybyszewskiej, komisarz województw wielkipolskich 1712 r. (P. 284 k. 60). Spadkobierca bezdzietnego rodzeństwa, tj. brata Stefana i siostry Buszkowskiej, mąż Salomei Słubickiej, której w r. 1723 darował ruchomości i która go w r. 1746 kwitowała (Bon.). Jedyny jego syn Sylwester.

Sylwester, syn Jana i Słubickiej, odziedziczony po ojcu zapis, legowany przez babkę Zofie Przybyszewską, cedował w r. 1766 w grodzie brzeskim-kuj. Antoniemu Nałęcz Sławińskiemu (Kośc. 330 k. 273). Z żony Marianny (nazwiska nie znam) miał synów, Piotra, Tomasza i Michała, żyjących w r. 1787. Z nich, Tomasz był w r. 1781 plenipotentem ojca. Ten sam zapewne Tomasz został w r. 1775 wyznaczony z sejmu na jednego z komisarzy do sprawy Dąmbskiego z Umińskim (Vol. leg. VIII; Bon.). Zob. tablice 1,2.

@tablica: Łąccy h. Pierzchała 1

@tablica: Łąccy h. Pierzchała 2

>Łąccy h. Prus I, z Łąkiego w pow. brzeskim-kuj. Marcin, dziedzic w Smólsku i Nowejwsi w tymże powiecie, na połowie swych części w tych dobrach oprawił w r. 1566 żonie Elżbiecie Grodzieńskiej, córce Marcina z ziemi łęczyckiej, posag 600 zł (P. 1397 k. 536). Antoni, dziedzic Wierzbinka w pow. radziej. 1717 r., bliski krewny Ł-ej, żony już nie żyjącego Jana z Rojewa Kaczkowskiego (I. Kon. 73 k. 439). Małgorzata w r. 1723 żona Antoniego Słuckiego, cześnika brzeskiego-kuj. Nie mam pewności, czy wszyscy tu wymienieni byli istotnie Prusami.

>Łąccy h. Szeliga, ze wsi Łąki, Łąkie w p. człuchowskim. I tu również nie posiadam pewności, czy przynależność herbową określam w sposób właściwy. jan, nie żyjący już w r. 1661, ojciec Marianny, urodzonej z Gertrudy Prądzyńskiej. ta Marianna, niezamężna, sługa Zofii z Jerzykowa Objezierskiej, pozywała w r. 1661 Jana Prusimskiego, jego szafarkę, Marianne Piegłowską i sługę, Jozefa Siedleckiego, skarżąc ich o pobicie (P. 187 k. 246). teresa z Niewieścina Ł-a w r. 1686 (P. 1112 VIII k. 39). Helena, żona Michała Grabowskiego, nie żyjącego już w r. 1722. Mirosław, w r. 1725 mąż Elżbiety Stanisławskiej, córki Krzysztofa i Justyny Stolińskiej (N. 202 k. 140), nie żył juz w r. 1728, kiedy owdowiała Elzbieta kwitowała z 1.427 t. Józefa działyńskiego (N. 203 k. 78). Była w r. 1729 2-o v. żona Ludwika z Grabu Grabskiego (ib. k. 30). Franciszek, w r. 1744 jeden z plenipotentow Andrzeja Konrada Gostomskiego, dziedzica części wsi Łąkie w pow. człuch. (N. 209 k. 78, 82).

>Łąccy, wiodący się ze wsi Łęki Wielkie i Łęki Mniejsze (potem Małe) koło Śmigla w pow. kościańskim, oraz ze wsi Łęki Wielkie i Łęki Mniejsze (potem Łęka Wielka i Łęka Mała) w tymże powiecie, koło Gostynia. Stąd, z tych drugich Łęk Mniejszych wiedli sie Korzbokowie, o których było wyżej, zas Boniecki w najdawniejszych dziedzicach tych Łęk koło Gostynia dopatrywał się Łodziców. Siedzeli tam niewątpliwie i oni, ale czy wszystkich dziedziców tych wsi możemy do nich zaliczyć, rzecz wysoce wątpliwa. Ponadto rozróznienie jednych, wiodących się z Łęk koło Śmigla, od drugich, dziedziczących w Łękach pod Gostyniem, to rzecz nader trudna i łatwo popadać tu na każdym kroku w dowolne przypuszczenia. Umieszczam tedy dziedziców Łęk w powiecie kościańskim razem. Pamiętajmy ponadto, iż niektórych Łęskich z Łęgu w tymże powiecie, pisanych w XV wieku niemal identycznie jak dziedziców Łęk, wyróżnieć niesposób. Mogli się łatwo znaleźć i tutaj.

Comes Andrzej z Łęk świadczył w Poznaniu ok. r. 1304 (KDW II nr 886). Bodzęta (Bodzanta) z Łęk podpisał konfederacje wielkopolską w r. 1352 (ib. III nr 1313).

Jan (Janek, Janko, Jasiek) Ł., z Łęk, w r. 1387 (Leksz. I, 102), procesował w r. 1389 Zydówkę Grzywkę (ib. 538), miał w r. 1394 w Poznaniu termin z Wyszotą (ib. II, 1607) i t.r. jego żona, Nelka z Łąk, pozywała 0 400 grz. Wyszotę z Kawnic (ib. 1605, 1608). Był w r. 1397 dziedzicem w Karczewie (ib. 2034 zob. taż I, 978, II 1695). Mikołaj i jan, bracia rodzeni z Wielkich Łęk, może synowie tego Jana, dokonali w r. 1427 zamiany Łęk i Karczewa ze Stefanem i Małgorzatą (małżonkami?), dając im też wolny wyrąb w Wielkich Łękach (P. 1420 k. 73). Jan i Mikołaj, dziedzice w Wielkiej Łęce, w r. 1440 wyrazili zgodę na transakcję zamienna tamtejszego plebana, ks. Wincentego, z Przedpełkiem z Pośrzednich Łęk (KDW V, s. 651). Mikołaj niegdy Ł., w r. 1443 opiekun Przybka, syna zmarłego Pakosza Wolikowskiego (Kośc. 17 s. 300). Ten Mikołaj był w r. 1445 mężem Anny, która miała wtedy termin ze strony Elżbiety, żony Przecława Lubiekowskiego, on sam zaś, dziedzic w Trzciance, winien był pozywać dzieci Przybka z Wolikowa o działy w Wolikowie, Plastowie i Karczewie (ib. s. 596). Miał w r. 1453 termin przeciwko Mikołajowi Godzięmbie niegdy z Trzcianki (ib. 19 k. 218v), a w r. 1459 przeciw Jakubowie, Filipowi i Mikołajowi braciom z Wolikowa (ib. k. 268v), zaś 1464 r. przeciw spadkobiercom zmarłego już Mikołaja Godziemby (ib. k. 339v, 396). Swej wspomnianej wyżej żonie Annie w r. 1445 oprawił na czwartej części Starej Łęki sumę 100 kop gr. praskich (P. 1379 k. 108). Wespół z rodzonym niedzielnym bratem ks. Piotrem, plebanem w Nietrzanowie, części w Starej Łęce w r. 1446 za 140 grz. sprzedał rodzonemu bratu Janowi ze Starej Łęki (ib. k. 147). W latach 1448-1449 Anna, żona Mikołaja ze Starej Łęki miała terminy ze strony Andrzeja Brodniowskiego (Kośc. 18 s. 361, 398). Przedpełk Ł., z Małych cz. Średnich Łąk, w latach 1440-1449 wicepodkomorzy kościański, pisany czasem z Karczewa (Gąs.), wobec czego można sie w nim domyślać bliskiego krewnego powyższych. Swoją część w Poszukowie (Pościkowo, dziś Puszczykowo) w p. kośc. sprzedał w r. 1435 za 100 grz. Małgorzacie, Katarzynie, Annie, Jadwidze i Zuzannie, córkom Jana z Wolikowa (P. 1378 k. 73v). Od Dzierżki, żony Burcharda Kargowskiego, w r. 1437 kupił za 40 grz. części Plastowa p. kośc. (ib. k. 130). Uwolnił w r. 1438 od pozwów Mikołaja z Łęk i żonę jego Grzymkę (Kośc. 17 s. 69). Pewne role w Łękach Pośrednich wymienił w r. 1440 z ks. Wincentym, plebanem w Wielkich Łękach, na jego proboszczowski folwark zwany Poświątne (KDW V s. 651). T.r. w imieniu Stefana, Mikołaja i Stanisława, braci rodzonych, niegdy z Niemierzyc, jako ich stryj, skwitował Bogusława Baranowskiego z posagu i wyprawy zmarłej Doroty, żony tego Bogusława, swojej zaś siostry (Kośc. 17 s. 204). Wespół ze swym bratankiem Stanisławem miał t.r. termin z Wojciechem i Andrzejem Grąbiewskimi (ib. s. 142). Skwitował w r. 1443 Andrzeja i jego bratanka Wincentego, dziedziców z Grabiewa, syna zmarłego Wojciecha, uzyskał t.r. zapis 25 kop gr. (ib. s. 317). Już t.r. z okazji terminu przeciwko pani Jadwidze Ł-ej nazwany niegdy Ł-im (ib. s. 310). Miał w r. 1444 termin ze strony Wojciecha Watty z Nądni (ib. s. 439). Dziedzictwo swe w Średnich Łękach sprzedał w r. 1445 za 300 grz. Janowi Sokołowskiemu, jednocześnie nabywając od niego wyderkafem od Przedpełka Mościca z Wielkiego Koźmina (P. 1379 k. 118v). T.r. żona jego Katarzyna, działająca w asyście między innymi syna swego Jana, skwitowała męża z 60 grz. oprawy na Łękach, ustępując ją Sokołowskiemu (Kośc. 17 s. 652). Przedpełk, jako podkomorzy zeznał w r. 1448, iż Bartosz Jurkowski udowodnił swe naganione szlachectwo (Kośc. 18 s. 250). Miał w r. 1449 termin ze strony Wyszaka z Głuszyny, Tomasza Ciesielskiego, Jana z Otuszewa i Stefana z Ciesiel, braci (Kośc. 19 k. 8v). Wraz z córką Zofką w r. 1450 pozywał Jana Sepieńskiego (ib. k. 81v). Wspomniany wyżej bratanek Przedpełka, Stanisław pozywał w r. 1444 Mikołaja Gościchowskiego i jego braci (Kośc. 17 s. 471) i t.r. uzyskał zapis 40 grz. od Jakuba Cikowskiego i tegoż Mikołaja Gościechowskiego (ib. s. 479), zaś w r. 1447 od Mikołaja, nazwanego "niegdy Gościchowskim", zapis 20 grz. (Kośc. 18 s. 82).

Wawrzyniec Ł., z Wieklkich Łęk, miał w r. 1391 sprawę o wieś Ochlę i inne dobra z Piotrem z Zalesia (Leksz II 106). Świadczył 1393 r. Jaczkowi Krajewskiemu przeciwko Sędziwojowi Krzyneckiemu (ib. I 1555) t.r. pisany Ochelskim (Ib. II 1503), a w r. 1398 Ł-im zwanym Ochelskim (ib. 2106). Świadczył w Kościanie w r. 1400 (ib. 2495).

Czewlej Ł. świadczył w Kościanie 1393 r. (ib. 1514), był w r. 1395 pełnomocnikiem Wawrzyńca Łódzkiego (ib. 1723). Jego syn Tomisław z Małej Łęki występował w r. 1407 (Kośc. III k. 57). Może tego samego Czewleja syn Jan występował 1432 r. (P. 12 k. 109). Tomek ze Starej Łeki może identyczny z powyższym Tomisławem, mąż Katarzyny, ojciec zaś zmarłego już Macieja, miał w r. 1452 termin ze strony swej synowej Elżbiety, wdowy po tym Macieju (P. 18 k. 103, 103v).

Wincenty Ł., z Wielkiej Łeki, miał w r. 1397 termin z Tomaszem Stoszkowicem, Gniewomirem z Lutomia i Jaktorem z Ćmachowa (Leksz. I 2401). Jako dziedzic w Wielkiej Łęce miał w r. 1399 termin ze strony Jana z Otusza "Sztama" o 12 grz. (ib. II 2283). Żył jeszcze w r. 1401 (Ks. Z. Pozn. 548). Może identyczny z nim Wenczslaw z Wielkiej Łeki, który w r. 1399 miał termin z Janem Otuskim (Leksz. II 2367, 2377). Dzieci zmarłego Wincentego, Mikołaj i Jan w r. 1416 (Kośc. III k. 134, 157v). Mikolaj i Jan z siostrą występowali w r. 1417 (ib. II k. 24v).

Jasiek (Jaszko) "Koszka" z Wielkiej Łeki świadczył w Kościanie w r. 1398 (Leksz II 2106). Chyba jego potomkami, może wnukami, byli bracia, Piotr i Wojciech z Wielkiej Łęki, których w r. 1450 w ich sporze z braćmi, Andrzejem i Wojsławem z Gryżyny godzili Marcin z Magnuszewic i Jan Krzyżanowski (Kośc. 19 k. 40). Piotr i Wojciech "Koszkowie" Ł-ccy mieli w r. 1464 termin z braćmi z Żytowiecka (Kośc. 19 k. 318). Chodzi tu oczywiście o Ł-ch z Łęki koło Gostynia.

Jan, dziedzic z Łęk, miał w r. 1399 sprawę z Wyszotą z Kórnika (Leksz. I 2912). Jan Ł. występował w r. 1400 (Ks. Z. Pozn. 445), miał w r. sprawę z Mikołajem Będlewskim, (ib. 2463), zaś w r. 1406 sprawę z Mikołajem Pigłowskim (ib. 2683, 2751). Wierzchosława z Wielkiej Łęki pozywała 1404 r. Jana Gryżyńskiego o gwałtowne zoranie roli (piekos. 779). Jan z synem Paszkiem występowali w latach 1404-1405 (Kośc. I k. 63v), 3 k. 7a). Chyba ten sam Paszek (z Łęgu!), pisany też niekiedy Kępskim brat Katarzyny, w r. 1416 (Kośc. II k. 113v; Py. 3 k. 135v). Bratem Paszka był Mikołaj występujący 1404 r. (ib. I. k. 58). Z Paszkiem chyba identyczny Paweł Ł. występujący w r. 1405 (Ks. Z. Pozn. 2358). Katarzyna, żona Pawła z Łeki Małej, w r. 1434, ale nie wiem czy identycznego z powyższym Paszkiem (Kośc. 14 k. 117v). Miała ona w r. 1437 termin z Janem Łowęckim i w r. 1438 stawał za nią w tej sprawie syn jej Paweł z Małej Łęki (P. 14 k. 12v, 36v).

Sędziwój z Łęki na Uniwersytecie Krakowskim w r. 1412 (Alb. Stud.) Jan i Janusz, dziedzice w Łęce Mniejszej 1417 r. (Kośc. II k. 37v, 38). Mikołaj Ł. od Małgorzaty, żony Iwana z Chwalęcina, w r. 1435 nabył wyderkafem za 50 grz. jej oprawę na czwartej części wsi Olsze w p. kośc. (P. 1378 k. 118v). Mikołaj z Łek z żoną Grzymką w r. 1438 zwolniony z pozwów przez Przedpełka Ł-go (Kośc. 17 s. 69). Wojciech, maciej i Mikołaj, bracia rodzeni z Wielkiej Łęki, mieli w r. 1440 terminy ze strony Wichny, żony Jana Krzyżanowskiego (Kośc. 17 s. 153, 190, 238). Jan Ł. miał w r. 1443 termin ze strony Katarzyny, żony Jana Wąbiewskiego (ib. s. 345), a w r. 1444 ze strony Bieniaszki Wolikowskiej, żony Jana "Tłuczymosta", i Dzierżki, wdowy po Bernardzie z Kargowy (ib. s. 425, 453).

Wincenty Siemek (Ziemek) z Wielkich Łęk miał w r. 1444 termin przeciwko Mikołajowi Bylęckiemu (ib. s. 508). Ten Wincenty, niegdy z Lechowa, w r. 1446 kupił od Krystyna z Dalebuszek za 250 grz. połowę Wielkiej Łeki (P. 1379 k. 152v). Obwieszczony w r. 1448 ze strony braci Krąpiewskich (Kośc. 18 s. 158), a 1449 r. miał termin ze strony braci Parzenczewskich (ib. s. 401).

Żona Jana niegdy z Wielkiej Łęki, Wańczocha cz. Wiączka, córka Wincentego Kuranowskiego, pozywała Jana Sokołowskiego o swą oprawę na połowie Wielkiej Łęki w r. 1445, ale wnet potem, tego jeszcze roku zeznała, iż mąż zaspokoił ją z oprawy i skasowała ją na rzecz tego Sokołowskiego (Kośc. 17 s. 592, 653). Jan niegdy Ł. swoją część w Wielkich Łekach sprzedał w r. 1446 Janowi z Sokołowa w zamian za czwartą część Tworzymirek, wsi ojczystej Anny, żony Sokołowskiego i za dopłatę 250 grz. (P. 1379 k. 149). Wiączka, żona Jana niegdy Ł-go, pozywała w r. 1459 Zofię, żonę Wincentego Niegolewskiego (Kośc. 19 k. 277).

Jan niegdy Ł. miał w r. 1445 termin ze strony Dzierżki Gościchowskiej (Kośc. 17 s. 615). jan Ł. i Krystyn niegdy z Łek pozwani byli w r. 1445 przez Katarzynę, żonę Mikołaja Wąbiewskiego (ib. s. 618).

Dziersław i Piotr, dziedzice z Mierzewa i Wielkich Łęk, pozywali w r. 1447 Sędziwoja z Łaszczyna (ib. 18 s. 33).

Jan i Maciej, bracia rodzeni niedzielni z Wielkiej Łęki w r. 1464 pozywali braci z Rabina (Kośc. 19 k. 394). Piotr z Wielkiej Łeki, ojciec Małgorzaty, żony Mikołaja Kuranowskiego, któremu wniosła posag 70 grz. przysądzony jej w r. 1466 (lub przed tą datą) na jej ojcu (Kośc. 20 s. 146).

Jan "Zwojczek"(?) ze Starej Łeki, polowę tej wsi sprzedał w r. 1467 za 80 grz. Maciejowi Pawłowskiemu (P. 1384 k. 237v). Więcek niegdy ze Starej Łeki, chyba identyczny z powyższym, kupił t.r. od Jana Krzyżewnickiego za 300 grz. wieś Krzyżewniki w p. pozn., z wyłączeniem czterech łanów i karczmy (ib. k. 243).

Wojciechowi z Wielkiej Łęki zeznal w r. 1468 sumę 31 grz. Stanisław, syn zmarłego Mikołaja z Mieszkowa (Py. 15 k. 6v), zas w r. 1470 Świętosław z Mieszkowa zapisał mu dług 40 grz. jako posag za swoją siostrą a jego żoną Anną (ib. k. 48v).

Maciej "Mląka", niegdy z Ociosny (koło Zaniemyśla), potem z Wielkich Łek, nie żył już w r. 1469, kiedy syn jego Marcin z Wielkich Łęk występował jako wierzyciel braci z Wielkiego Łegu (Kośc. 20 s. 349). Pozywał go w r. 1471 Stanisław Gniński (ib. s. 612).

Piotr Ł. nie żył już w r. 1469, kiedy synowie jego, ks. Jan, kaninok poznański, i Piotr, bracia niedzielni, zaspokoili Agnieszkę, wdowę po ich zmarłym bracie Mikołaju, z wiana i posagu, który wniosła na ich część w Wielkiej Łęce (Kośc. 20 s. 348v). Ich bratem a synem Piotra był także Andrzej. Ks. Jan, kanonik poznański, i Andrzej, niedzielni bracia z Wielkiej Łęki, zastawili t.r. Stanisławowi Mirzewskiemu (Mierzewskiemu) swe części w Wielkiej i Małej Łęce w sumie 10 grz. długu (ib. s. 397). Ten sam niewątpliwie ks. Jan z Łęk, pleban w Wolbromiu, całe części ojczyste i macierzyste w Łękach Wielkich i Mniejszych w r. 1492 sprzedał wyderkafem za 130 zł węg. Stanisławowi Mirzewskiemu (P. 1387 k. 170). Michał i wawrzyniec, dziedzice z Wielkiej Łęki, w asystencji stryjów i wujów, dwa łany osiadłe w tej wsi oraz folwarki w Wielkiej i Małej Łęce w r. 1477 sprzedali wyderkafem za 40 zł weg. Stefanowi Mirzewskiemu (P. 1386 k. 78).

Córce Jana Ł-go Annie oprawił w r. 1493 Baltazar Kąkolewski 100 kop gr. posagu (P. 1387 k. 181v). Tomasz z Małej Łęki na całej swej części tej wsi w r. 1495 sprzedał za 24 grz. czynsz wyderkafowy 2 grz. wikariuszom katedry poznańskiej (P. 1388 k. 104). Katarzyna Ł-a, dziedziczka w Bodzewie, pozywała 1496 r. Barbarę Gałążecką o bliższość w Bodzewie po rodzonym bracie (której z nich?), Wincentym Szczyrkowskim (Kośc. 230 k. 231v). Maciej z Łęki, nrat cioteczno-rodzony Doroty Pijanowskiej w r. 1499 (P. 1389 k. 34v). Michał Ł. nie żył juz w r. 1512 kiedy wdowa po nim, Anna Krajewska, 2-o v. żona Piotra, mieszkającego teraz w Krajewicach, swoje części w tej wsi wraz z częścią łąki "Tymianki" oraz macierzystą częścią w Leciejewie sprzedała za 20 grz. swemu bratu przyrodniemu Marcinowi Krajewskiemu (Kośc. 233 k. 20v).

Wojciech, Jan i Mikołaj, bracia rodzeni niedzielni, dziedzice w Wielkiej Łęce, w r. 1515 kwitowali Annę Jurkowską, żonę jana Strzępińskiego, i Andrzeja Jurkowskiego, matkę z synem z Mirzewa (Kośc. 24 k. 178). W r. 1521 sprzedali swe części w Wielkiej Łęce za 300 grz. Piotrowi Opalińskiemu z Radlina (P. 1392 k. 401). Małgorzata Ł-a w asyście stryja Wawrzyńca Proskiego i wuja Wincentego Spławskiego kwitowała w r. 1517 Andrzeja, Mikołaja i Piotra, braci ze Spławia, ze swych części ojczystych i macierzystych w Spławiu, Poświątnem, Żydowie i Parsku (Kośc. 25 k. 41).

Marcin Ł., dziedzic w Szczodrowie w p. kośc., na połowie tej wsi w r. 1517 oprawił posag 100 kop gr. żonie Małgorzacie Bojanowskiej, córce Mikołaja (Kośc. 233 k. 65). Mikołaj Ł., brat cioteczno-rodzony Malgorzaty Pakosławskiej, wdowy po Mikołaju Raszewskim, 1526 r. (P. 1393 k. 127). Jan Ł., mąż Marty Pijanowskiej, między którą, jako panią wienną w Pijanowicach, a Piotrem i Feliksem, ojcem i synem Pijanowskimi, założone zostało w r. 1528 vadium (P. 871 k. 206). T.r. pozywała ona tego Feliksa jako "gołotę i imposesjonata" (Kośc. 234 k. 155). Mikołaj Ł., wuj Agnieszki Siedleckiej, żony Wawrzyńca Strzeleckiego, 1528 r. (P. 1393 k. 215v). Jan Ł., stryj Heleny, wdowy po Janie Skierce Golińskim, a żony 2-o v. Marka Szurkowskiego "Klawka", 1531 r. (Kośc. 26 k. 64).

>Łąccy różni. Maciej z Chrząblic (dziś Chrząblin) swoją wieś Łąka w pow. kon. (dziś nieznana) sprzedał w r. 1435 za 300 grz. Jarandowi z Brudzewa, wojewodzie kujawskiemu (P. 1378 k. 121v). Marcin "de Lanczky" kupił w r. 1467 od Filipa z Grzybowa za 40 grz. część Grzybowa w p. gnieźn. (P. 1383 k. 244). Jan Ł., mąż Anny ze Śliwnik, córki Mojżesza, której w r. 1487 jej brat Jan, tytułem uiszczenia 10 grz. posagu, zastawił w tej sumie poddanego z tej wsi (I. Kal. 3 k. 358, 403). Anna Ł-a, córka Katarzyny Ł-ej, żony Stanisława Kalińskiego, współspadkobierczyni brata swego "z cioteczno-rodzonych", Andrzeja Gosławskiego, pozywała w r. 1507 Zakrzewskich o wygnanie jej z części dóbr spadłych po tym Gosławskim (P. 862 k. 272). Mikołaj Ł., wuj Doroty Jutroskiej, żony Jana Dobrzyckiego, 1524 r. (P. 1393 k. 13). "Szl." Mikołaj Ł., mąż "uczc." Zofii, córki "sław." Mikołaja, obywatela żnińskiego, zwanego Kupiec, 1524 r. (P. 869 k. 134).

Wojciech Ł. nabył w r. 1524 r. od swego wuja Teofila Tarnowskiego, burgrabiego ziemskiego pyzdrskiego, za 9 grz. trzy połowy łanów w Nowejwsi p. pyzdr. (Py. 23 k. 52v). Nie żył już w r. 1552, kiedy jego synowie, Piotr i Maciej, kwitowali Macieja Tarnowskiego, syna zmarłego już Teofila, z 14 grz., które ów Teofil zapisał był ich ojcu na Nowejwsi (Py. 174 k. 57v).

Maciej Ł., stryj Doroty Cienińskiej, żony jana Młodziejewskiego, 1530 r. (P. 1393 k. 346). Mikołaj Ł., pełnomocnik braci Opalińskich z Włoszakowic do sprawy przeciwko Małgorzacie, wdowie po Henryku Hińczy Lgińskim i 2-o v. po Macieju Osieckim, 1531 r. (Ws. 2 k. 99). Mikołaj Ł. w r. 1532 nabył wyderkafem za 42 grz. od nieletniego Erazma Gruczy Przystanowskiego folwark, tj. dwa łany w Ratajach i dwa w Zegrzu koło Poznania (P. 1393 k. 500). Folwark w Ratajach i dwa łany w Zegrzu sprzedał wyderkafem w r. 1533 za takąż sumę Janowi Piekarskiemu cz. Buszewskiemu (P. 1391 k. 91v). Mikołaj, nie wiem czy ten sam, w latach 1533 i 1534 pozywał Zofię i Katarzynę, siostry rodzone Korczbokówny z Rybna, i ich rodzoną siostrzenicę, Reginę Graczewską, dziedziczki w Kowalewie (Kośc. 27 k. 165, 234 k. 276v). Ks. Marek Ł., altarysta w Pyzdrach, w r. 1536 kupił za 100 grz. od Tomasza Czechowskiego roczny czynsz wyderkafowy 6 grz. na Piotrowie w p. gnieźn. i na młynie wodnym Ławickim (P. 1394 k. 46v).

Maciej, mąż Zofii Rychwalskiej, córki Wojciecha, wdowy 1-o v. po Stanisławie Tomickim, która w r. 1547 swe części dziedziczne w mieście Rychwał i we wsiach przyległych dała Stanisławowi Dziaduskiemu, staroście konińskiemu (Z. Kon. 6 k. 162; I. Kon. 5 k. 145). Tę Zofię i siostrę jej Małgorzatę, żonę Tomasza Dziaduskiego, dziedziczki w Rychwale, pozywał w r. 1553 Wacław Rozdrażewski, mąz ich siostry Barbary Rychwalskiej, o dług 133 zł (P. 894 k. 263; I. Kal. 16 k. 376).

Bracia, Stanisław, Piotr i Andrzej, skwitowani 1550 r. przez Andrzeja z Górki, kasztelana poznańskiego, z długu 500 zł (P. 890 k. 1v). Z nich, Stanisław nie żył juz w r. 1553, kiedy dwaj pozostali bracia kwitowali wykonawców testamentu jego, ks. Jana Rebieskiego, plebana nieproszewskiego, i Jerzego Naramowskiego (P. 894 k. 1093).

Adrian, mąż Agnieszki Sośnickiej 1551 r. (I. Kal. 13 s. 639). Ks. Kasper, pleban w Grabienicach, wystepował 1 r. 1553 przeciwko Jakubowi Bratuskiemu zw. "Kola" o 48 zł z dzierżawy plebanii grabienickiej (P. 894 k. 882). Jan skwitowany w r. 1574 przez Jana Szyszkowskiego i jego braci z 50 złp (P. 923 k. 1v). Jan, jeden z opiekunow dzieci Jana Gozdowskiego z pow. sieradzkiego 1582 r. (I. Kal. 48 s. 612). Jadwiga, córka Jana, wdowa po Stanisławie Smuszewskim czyli Czyżewskim, 2-o v. żona Macieja Kurowskiego, żyła 1593 r. (Py. 151 s. 25). Stanisław, pisarz w kancelarii królewskiej, dostał 13 II 1593 r. konsens na wykupienie sołectwa we wsi Lubianka starostwa ujskiego (M. K. 138 k. 34, 34v). Zofia, wdowa po Kasprze Wolskim 1597 r.

Mikołaj z pow. kaliskiego na połowie swych dóbr w r. 1600 oprawil 450 zł posagu żonie swej Annie Lubińskiej, córce Marcina, i spisał z nią wzajemne dożywocie (P. 1403 k. 555v, 557). Córce ich nieletniej, Agnieszce Ł-ej, jako krewnej swej, Stanisław Goliński Dzierżek, dziedzic części w Golinie Wielkiej, legował 200 zł na Golinie (Kośc. 288 k. 92).

Krzysztof wydzierżawił był sołectwo średzkie Stanisławowi Głębockiemu i Katarzynie z Kamieńca, małżonkom, i w r. 1610 zawierał z nimi układ o tę dzierżawę i o rumację (P. 984 k. 242).

Paweł wydzierżawił w r. 1618 wsie Sośnice i Nowąwieś, pod zakładem 2.700 zł Piotrowi Lisieckiemu i żonie jego Barbarze Pruszakównie (I. Kal. 84 s. 913). Temu Pawłowi i żonie jego, Katarzynie Karśnickiej, Małgorzata z Konar, wdowa po Piotrze Osieckim, cedowała w r. 1622 sumę 2.500 zł zastawną na Kaczyńcu, wsi Pawła (ib. 88a s. 785). Z kontraktu o dzierżawę Kaczyńca kwitował się z małzonkami Wielżyńskimi (ib. 90b s. 1574). karśnicka była jego drugą żoną, z pierwszej, Zofii Wilczyńskiej (Wyleżyńskiej?), która była 1-o v. za Jakubem Dobrzyckim, miał syna Aleksandra. Jako opiekun tego syna, macierzystą jego trzecią część we wsiach Sośnica, Kaczyniec, Nowawieś cz. Jarmuzewo sprzedał w r. 1625 za 10.000 zł Pawłowi Dobrzyckiemu (R. Kal. 10 k. 375). Procesował go w r. 1633 syn tego Pawła, Jan Dobrzycki (I. Kal. 99b s. 1980; R. Kal. 11 k. 795v).

Aleksander i Katarzyna, rodzice Franciszka, ochrzcz. w r. 1632, i Anny, ochrzcz. 1643 r., obojga urodzonych w Łącku (LB Tuczno), wsi należącej do biskupów kujawskich, a więc, zdawałoby się, nie gniazdowej owych Ł-ch. Niemniej jednak w r. 1650 "ur." Jan Ł. z Łącka i marianna Wilkostowska byli rodzicami Ann6y, urodzonej w Łącku, a ochrzczonej wlasnie wtedy (ib.).

Katarzyna, w r. 1636 żona Stanisława Pawłowskiego. Władysław, syn zmarłego Łukasza, w r. 1650 zawierał pod zakładem 6.000 zł kontrakt z Dorotą Cielecką, wdową po Wojciechu Krusińskim (G. 82 k. 162). Bracia Krzysztof i Stanisław skwitowani 1651 r. przez Adama Woxnickiego (Z. T. P. 30 s. 634). Andrzej, chrzestny 31 III 1665 r. (LB Św. Maria Magdal., Pozn.). Jadwiga, w latach 1668-1669 żona Jana Godlewskiego, oboje nie żyli już w r. 1699. "Szl." Aleksander, z dworu Konstantego Tomickiego w Baranowie, chrzestny 27 I 1674 r. (LB Barabów). Andrzej, ojciec Anny, ochrzcz. 9 V 1674 r. (LM Mosina). Anna, w latach 1675-1688 zona Franciszka Tomickiego. Krzysztof nie żył już w r. 1684, kiedy wdowa po nim, Katarzyna Bądkowska, żona 1-o v. Wawrzyńca Kłobukowskiego, otrzymała zapis 1.700 złp od Marianny Broniewskiej, wdowy po Aleksandrze Debickim (G. 88 k. 25v). Żzyła jeszcze w r. 1695 (P. 1130 XI k. 65).

Wojciech i jego syn Stanisław, obaj nie żyli juz w r. 1685. Żoną Stanisława była Joanna Gąsiorowska, córka Macieja i Marianny Łyszkowskiej, wdowa 1-o v. po Janie Linieckim, 3-o v. żona Stanisława Biernackiego, który w r. 1685 procesował Stanisława Wysockiego, sędzica ziemskiego brzeskiego-kuj., o sumę 1.500 złp, zapisaną Stanisławowi Ł-mu, po jego smierci przypadła wdowie, przez nią zas scedowaną jemu (I. Kon. 66 k. 142). Joanna żyła jeszcze w r. 1695 (ib. 69 k. 578). Syn Stanisława Ł-go i tej Joanny, Jan, skwitowany w r. 1694 ze sprawy przez Helenę Kaniewską, żonę Jana Iwanowskiego (ib. k. 349).

Stanisław, kleryk, oskarżony w r. 1684 przez Jakuba Cieleckiego, miecznika poznańskiego, o to, iż wspomagał ks. Franciszka Papieskiego w poranieniu go we dworze w Gębicach (Ws. 149 k. 178v). Zofia z Łęk Ł-a, nieżyjąca w r. 1687 (a może już 1685?), żona Sebastiana Grodzieńskiego. Elżbieta przed 23 I 1686 r. wyszła za Wojciecha z Zaborowa Bąkowskiego. Ich córkę trzymała wtedy do chrztu jej matka, Katarzyna Ł-a (LB Ostrzeszów). Krzysztof, po którym wdową była w r. 1691 Katarzyna Bądkowska, 1-o v. żona Wawrzyńca Kłubuchowskiego (Ws. 152 k. 412v). Krystyna zmarła w Gniexnie 10 II 1695 r. (Nekr. Franciszkanów Śrem.). Katarzyna i mąż jej Jan Orzelski, nie żyli juz oboje w r. 1695. Jan (Bez cech szlachectwa) umarł 26 X 1700 r., pochowany w kościele w Gostyniu (LM Gostyń). "Szl." Andrzej z żony Anny miał córke Franciszkę, ochrzcz. 6 III 1705 r. (LB Św. Trójca, Gniezno). Chyba identyczni z ta para małżeńską, Andrzej, juz nie żyjący w r. 1711, i żona z Wiszowatych, która wtedy, będąc juz wdową, mianowała plenipotentów celem windykowania pozostałości "rycerskich" po zmarłym mężu (G. 93 k. 85). jej drugim mężem był w r. 1712 Jan Żabiński (ib. k. 88v). Chyba bliska krewną tego Andrzeja Ł-go była Teofila Ł-a, wystepująca w czerwcu 1705 r. jako chrzestna (LB Św. Trójca, Gniezno).

Siostra Teresa, dominikanka poznańska, zmarła w Łobżenicy(?) 11 VI 1709 r. (Nekr. Dominik. Pozn.). N. Łącki, pochowany w r. 1707 (Nekr. Ref. Pozn.). Dorota, żona Wojciecha Kleparskiego, nie żyjącego już w r. 1713. Maciej i Marianna z Gąsiorowskich, juz nie żyjący 1714 r., rodzice Kazimierza i Jakuba, z których Kazimierz, celem windykowania sum należnych od spadkobierców Jana Kretkowskiego, mianował wtedy obok innych także i brata plenipotentem (I. Kon. 73 k. 246v). Helena, żona Andrzeja Rogozińskiego, oboje nie żyli juz w r. 1719. Jan, posesor Szlachcina, chrzestny 21 V 1721 r. (LB Mączniki). "Ur." Konstanty, w r. 1726 sługa Macieja Radomickiego, wojewody poznańskiego, dziedzica Lenartowic (Ws. 81 k. 23v). Anna przed 5 VII 1730 r. wyszła za Szymona Sroczyńskiego (Sroczeńskiego) z Rzetki w pow. ostrzesz. Zofia i jej mąż Franciszek Ostrowski nie żyli juz oboje w r. 1743. Teresa, żona Karola Pągowskiego, nie żyli juz 1744. Józef i Marianna z Korzebskich(?), rodzice Justyny, ur. w Maciejowie, ochrzcz. 26 IX 1746 r. (LB Rozdrażewo). Bonawentura, bernardyn bydgoski, ale bez święceń kapłańskich, zmarł 3 V 1750 r. (Kantak). Anna z Lesniewskich Ł-a, chrzestna 14 VI 1752 r. (LB Łekno). "Ur." Michał, z probostwa w Rąbiniu, i Katarzyna, rodzice Reginy Anny, ur. w Rabiniu, ochrzcz. 8 XI 1754 r. (LB Rąbiń). Wiktoria, dziecko trzyletnie, pochowana w r. 1755 (A. B. Gołańcz, W. 42). Anna, chrzestna 11 VII 1756 r. (LB Św. Maria Magdal., Pozn.). Panna Barbara "z Działyńskich Ł-a", chrzestna 20 V 1756 r. (LB Witkowo). Marianna, chrzestna dziecka Krzyżanowskich z wojew. kaliskiego 12 IX 1768 r. (LB Św. Wojc., Pozn.). <agdalena, zona Jakuba Łaszewskiego z Sulęcina 1769 r. Marianna, licząca lat 63, zmarła we dworze w Nietrzanowie w kwietniu 1771 r. (LM Nietrzanowo). Jakub, był dziedzic Goczałkowa, w r. 1773 uwolnił z poddaństwa "sław." Barbarę, wdowę po "szl." kasprze Laskowskim, oraz córkę jej a swoją wychowanicę Zofię, żonę "sław." Samuela Szulca, mieszczanina grodziskiego (Ws. 96 k. 53). Panny Elżbieta i Weronika Ł-e ze Staniszewa, chrzestne w r. 1775 (LB Bagrowo). "Szl." Michał, ekonom w Rogaczewie Mniejszym, zmarł 25 III 1778 r. (LM Wyskoć). "Ur." Jan Ł. i Franciszka z Ł-ch Gostyńska, chrzestni 23 VII 1786 r. (LB Czeszewo). "Ur." Szymon ożenił się 22 IX 1796 r. z panna Anną Rynarzewską, córka Józefa z Żórawia (LC Kcynia). Marianna, ok. r. 1796 żona Alojzego Brzechffy, żyjącego jeszcze 30 VI 1804 r. (LB Św. Marcin, Pozn.). Umarła 27 XII 1843 r. w wieku ok. 70 lat (LM Św. Marcin, Pozn.). Zofia przed 7 IV 1801 r. wyszła za Mąkowskiego. Jan, syn Stanisława i Marianny, oraz Róża z Tomaszewskich, córka Szymona i Ewy, rodzice Ignacego, ur. 31 VII 1806 r. (LB Gostyczyna). Matka umarła w Sobocinie po połogu tego syna i została pochowana 10 VIII. Miała lat 43 (LM Gostyczyna). Jak i N. Golumbówna(?), rodzice Jana Bogumiła Andrzeja, zmarłego 10 XI 1817 r., mającego rok (LM Kępno). Brygida (Ł-a, Łęcka?), zamężna Arciechowska, żyła jeszcze 26 VI 1821 r. (LB Margonin). "Ur." Anastazy, egzekutor landratury szamotulskiej, z żony Doroty Schnell (Schetel?), katoliczki, miał syna Edwarda Hieronima, ur. 17 XII 1835 r. (LB szamotuły). Umarł na febrę 24 I 1836 r., mając lat 36 (LM Szamotuły). Magdalena, w r. 1843 żona Andrzeja Kurnatowskiego, dziedzica Zdzychowic. Magdalena przed 12 IX 1851 r. wyszła za Józefa Andrzejewskiego, dziedzica Kowalewa.

>Łączkowscy h. Zadora, z Łączkowic w p. piotrkowskim. Bartłomiej, Bartosz, zabity na Chwaliszewie, przedmieściu Poznania, 7 IX 1593 r. przez Melchiora Wydzierzewskiego (P. 959 k. 1108v). Wdowa po nim Anna Wysławska wyszła 2-o v. w r. 1603 za Mikołaja Wysławskiego, który jako cały majątek posiadał tylko 450 zł u ludzi. Kontrakt małżeński spisany był 5 V 1603 r. (P. 973 k. 260). Barbara, w latach 1616-1621 żona Michała Golińskiego z pow. brzezińskiego. Dorota i jej mąż, Grzegorz Świecki, nie żyli już w r. 1647.

Władysław, mąż 1-o v. Anny Szlichtynkówny, ożenił się 2-o v. z Teresą Żółtowską, wdową 1-o v. po Stanisławie Kokalewskim, którą w r. 1673 kwitował Franciszek Kokalewski za 2.000 złp (G. 85 k. 380v). Od Zofii Kokalewskiej, żony Jana Różyckiego, uzyskała w r. 1676 cesję sumy 250 zł (P. 1094 k. 420v). Była po pierwszym mężu dożywotniczką dóbr, które spadły dziedzictwem na Stanisława Kokalewskiego. Ten kwitował ja t.r. z sumy 2.000 zł (Kosc. 305 k. 820). Chrzestna 2 XI 1682 r. i 13 VIII 1684 r. (LB Duszniki). Żyła ona jeszcze w r. 1688 (P. 1115 IV k. 78). Władysław w r. 1676 otrzymał od Katarzyny Bnińskiej, córki Stanisława i Anny Szlichtynkówny (czy nie pasierbicy swej?) roborację skryptu (P. 1094 k. 658v). Mieszkał w r. 1693 w Lęgniszewie w p. kcyń. Jego trzecia żona, Konstancja Lubińska, córka Łukasza i Zofii Ślesińskiej, wdowa 1-o v. po Franciszku Ulatowskim, aprobowała t.r. pokwitowanie dane przez męża Marcinowi Szczodrowskiemu (Kc. 132 k. 692). Żył jeszcze w r. 1694 (P. 1128 X k. 245), nie żył w r. 1700, kiedy owdowiała Konstancja, jako współspadkobierczyni swej babki, Anny Katarzyny Pudwelsówny, żony Tomasza Ślesińskiego, swoją część z 9.000 zł jej posagu, oprawionego na Tłukomiu, cedowała bratu Kazimierzowi Lubińskiemu (N. 191 k. 86). Żyła jeszcze w r. 1701 (P. 1140 V k. 48v), nie żyła 1722 r. (P. 1187 k. 140). Z Szlichtynkówny byli synowie, Mikołaj i Jan, o których będzie niżej. Z Żółtowskiej synowie: Paweł, ochrzcz. 15 I 1681 r. (LB Duszniki), zabity w Przemęcie 29 VIII 1698 r. podczas najazdu na tamtejszy dwór, miał lat 18, pochowany w Iłówcu (Ws. 153 k. 56; Łukaszewicz), Jakub Ignacy, ochrzcz. 25 VII 1683 r. (LB Św. Maria Magdal., Pozn.), Michał, ochrzcz. 26 VIII 1689 r. (LB Duszniki), a więc w kilka lat po śmierci matki, jeśli data zanotowana bezbłędnie. Z trzeciego małżeństwa syn Antoni, o którym niżej, i córka Agnieszka, ochrzcz. 20 I 1693 r. (LB Panigródz), w r. 1723 żona Adama Krupockiego, nie żyła juz w r. 1754. Chyba z pierwszej żony rodziła się córka Elżbieta, zona 1-o v. Stanisława Korzeniowskiego, 2-o v. w r. 1713 wyszła za Stanisława Giżyckiego, który umarł między r. 1715 a 1724, była 3-o v. w r. 1724 żoną Jana Wolińskiego i żyła jeszcze w r. 1725.

1. Mikołaj, syn Władysława i Szlichtynkówny, ożenił się 17 II 1688 r. z córką swej macochy, Katarzyną Kokalewską (LC Św. Trójca, Gniezno), z którą t.r. spisywał akt wzajemnego dożywocia (P. 1115 IV k. 78). Towarzysz chorągwi pancernej Gniazdowskiego, starosty nowomiejskiego, dał w r. 1724 bratu Janowi plenipotencję celem podniesienia sumy 1000 zł, zapisanej ich ojcu przez zmarłego Jana Potockiego, posesora Daleszyna (I. Kon. 76 k. 35). Dzieci Mikołaja i Kokalewskiej, żyjących jeszcze w r. 1727 (Z. T. P. 47 k. 58): Ludwik, o którym niżej, Teresa, ochrzcz. 15 X 1700 r., i Antonina, ochrzcz. 18 IV 1702 r. (LB Iłowiec). Antonina żyła jeszcze w r. 1752 będąc wdową po Józefie Marszyckim.

Ludwik, syn Mikołaja i Kokalewskiej, ochrzcz. 26 IX 1699 r. (LB Duszniki), żył w r. 1727, a chyba jeszcze i w r. 1752 (Z. T. P. 47 k. 58; I. Kal. 196/198 k. 142v), nie żył w 1753 r., kiedy jego córka Ludwika, urodzona z Jadwigi Domańskiej, owdowiała juz po Karolu z Białej Szypowskim, mianowała plenipotentem Franciszka Ł-go (I. Kal. 196/198 k. 12; w zapisie tym stosunki rodzinne pobałamucone).

2. Jan, syn Władysława i Szlichtynkówny, ożenił sie z Katarzyną Kozierowską, córka jana i Krystyny Moraczewskiej, wspólnie z którą w r. 1700 kupił za 3.000 zł od Jana Rutkowskiego części w Myślatkowie pow. gnieźn. (P. 1139 IX k. 51). Katarzyna t.r. skwitowała swą owdowiałą matke i braci z dóbr ojczystych i macierzystych (ib. k. 51v), Jan zaś oprawił jej 3.000 zł posagu (ib. k. 74v). Plenipotent szwagra Giżyckiego 1718 r. (I. Kon. 75 k. 78). Od siostry Elżbiety, 1-o v. Korzeniewskiej 2-o v. Giżyckiej, 3-o v. Wolińskiej uzyskał w r. 1724 cesję sumy 1.000 zł, którą ich ojcu zapisał był Jan Potocki, posesor Daleszyna (I. Kon. 76 k. 22v). dziedzic części Myślątkowa, kwitował 1726 r. Władysława Rokossowskiego (G. 94 k. 435). Katzryna Ł-a z Myślątkowa umarła 8 IV 1737 r. (LM Gebice). Nie żył juz Jan w r. 1752, kiedy syn jego i Katarzyny, Jakub, współspadkobierca matki, dziedziczki części Myślątkowa cedował owe części Antoniemu z Głogowy Kossowskiemu, podskarbiemu wielkiemu koronnemu (Kośc. 324 k. 128v). Panna Elżbieta Ł-a, chrzestna 25 III 1725 r. (LB Gębice), to zapewne siostra Jakuba, a córka Jana. Nie wiem czy z powyższymi, Janem i Katarzyną, można identyfikować tychże imion rodziców bliźniaczek, Barbary i Elżbiety, urodzonych we wsi Dziewa p. inowrocł., ochrzczonych 20 XI 1720 (LB Pieranie).

3. Antoni, syn Władysława i Lubińskiej, plenipotent w r. 1722 Józefa Ulatowskiego, wnuka Konstancji z Lubińskich, dla windykowania sumy 3.000 złp na mieście Mielżynie, spadkowej po niej (P. 1187 k. 140). Był w r. 1723 plenipotentem, swej siostry Agnieszki zamęznej Krupockiej, tegoż Józefa Ulatowskiego, oraz jego siostry Marianny z Ulatowskich Rynarzewskiej, celem podniesienia od Trąmpczyńskiego sum z Mielżyna, i od Remigiana Łakińskiego sum od niego należnych (P. 1191 k. 51v). Pierwszą jego żoną była Konstancja Skrzetuska, córka Macieja i Anny Sąpolskiej, wdowa po Łąckim. Odebrawszy od Michała Łaszczyńskiego, posesora Żernik i Wyganek, sumę 833 zł, zapisaną w r. 1721 swej żonie przez Macieja Radońskiego, posesora Zagórzyna i Żernik, przysądzoną potem tejże żonie, oprawił ją teraz w r. 1738 na połowie swych dóbr (I. Kal. 174/176 s. 302). Był dzierżawcą wsi Zawory, kiedy ta żona umarła 8 XII 1744 r. i została pochowana w Osiecznej (LM Leszno). Była ona współdziedziczką Brylewa w p. kośc. W r. 1740 żyło dwóch zrodzonych z niej synów (Kośc. 175 s. 699), z których, o Franciszku niżej, a Ignacy kwitował w r. 1751 ze swej części spadkowej po Antonim Skrzetuskim, surogatorze kaliskim (Ws. 91 k. 57v), nie żył juz w r. 1773 (Ws. 189 k. 33)(. W r. 1746 Antoni, wtedy juz skarbnik halicki, ożenił się z Ludwiką Bronikowską, córką Władysława i Ludwiki Anny Kurnatowskiej, której 5 III, na krótko przed ślubem, zapisał sumę 3.000 złp (P. 1283 k. 18). Ludwika z Bronikowskich skwitowała w r. 1747 swego stryja Aleksandra z 500 złp (P. 1289 k. 76). Antoni żył jeszcze w r. 1763 (Kc. 146 k. 79v), nie żył juz 1767 r. (G. 100 k. 292v). Ludwika żyła jeszcze 1763 r. Z niej syn Jan Marcin.

1. Franciszek, syn Antoniego i Skrzetuskiej, pisał się z Lanckorony (de Lanckorona), uzyskał w r. 1747 od swej ciotki Franciszki Skrzetuskiej, wdowy po Władysławie Zdzienickim, zapis sumy 6.000 zł na Brylewie (Kośc. 323 k. 288). Występowała obok brata w r. 1749 jako po matce jeden ze współspadkobierców tego Brylewa (Ws. 180 k. 242). Plenipotent ojca 1752 r. dla windykowania sumy 100 zł, zapisanej przez Jana Boruckiego (I. Kon. 78 s. 546), uzyskał t.r. od swej stryjecznej siostry Antoniny, zamężnej Marszyckiej, cesję sumy 1.500 zł, należnej jej z zapisu Macieja i Michała Kokalewskich, synów Stanisława i Teresy Żółtowskiej, a więc przyrodnich braci jej ojca Mikołaja Ł-go, danego jej zmarłej matce, Katarzynie z Kokalewskich Ł-ej (I. Kal. 196/198 k. 142v). Współspadkobierca rodzonego wuja Antoniego Skrzetuskiego, sędziego surogatora grodu kaliskiego, 1755 r. (Ws. 92 k. 95, 95v). Mąż w r. 1759 Joanny Zaidlicówny, córki Adama i Anny Ludwiki z Hazów (P. 1327 k. 116v), dziedziczki połowy Mniszewa w pow. kal. (Rel. Kal. 172/173 s. 995). Posesor Miniszewa 1762 r. (ib. 178 k. 254) nazwany dziedzicem tej wsi w r. 1764, kiedy poddanych ze wsi Bielawy, należącej do Woli Łaszczowej, rezygnował kamedułom bieniszewskim (I. Kon. 79 k. 384v). Od brata swej żony, Jana Zaidlica, pułkownika wojsk koronnych, i od jej szwagra, Józefa Władysława Zakrzewskiego oraz córek jego, Marianny i Anastazji Zakrzewskich, urodzonych ze zmarłej siostry jej, Sabiny Zaidlicowny, w r. 1772 nabyli wespół z żoną wieś Żzzzygówki koło Miniszewa (Py. 158 k. 188). Manifestował się Franciszek w r. 1773 przeciwko pokwitowaniom, jakie zmarły brat Ignacy dał, a ktore dotyczyły spadku po wuju surogatorze Skrzetuskim (Ws. 189 k. 33). Joanna z Zaidliców, żona Franciszka Ł-go, "małzonka uciązliwego", kwitowała 2 X 1781 r. swego syna Jana Nepomucena z 18.000 zł z tytułu kontraktu sprzedaży Miniszewa, spisanego w Kaliszu 1 II t.r. (I. Kal. 221 k. 71). Ów kontrakt sprzedaży połowy Miniszewa synowi roborowała t.r. pod zakładem 18.000 złp (ib. k. 352). Franciszek nie zył juz w r. 1783 (Py. 163 k. 250), zaś wdowa, dziedziczka połowy Miniszewa, kwitowała w r. 1784 syna z 18.000 złp z kontraktu sprzedażnego (I. Kal. 224 k. 22), żyła zas chyba jeszcze w r. 1788 (P. 1365 k. 281v).

Jan Nepomucen, syn Franciszka i Zaidlicówny, jak juz wiemy, dziedzic połowy Miniszewa, jako spadkobierca swych dziadków, Antoniego i Konstancji ze Skrzetuskich Ł-ch, kwitowała w r. 1783 synów zmarłego Ludwika Skrzetuskiego, dziedzica Brelewa, z 2.500 złp, z sumy 14.000 złp (Py. 163 k. 250). Sumę spadkową po ciotce swej matki, Teofili Haziance, żonie Karola Martitza, zabezpieczoną na Słopanowie i Szaromyślu, cedował w r. 1785 Łukaszowi Kąsinowskiemu, który go z tej należności zaspokoił (I. Kal. 225 k. 206). Połowę Miniszewa, nabyta od matki, i Żygówki, odziedziczone po ojcu, kontraktem spisanym w Kaliszu 26 VI 1786 r. sprzedał za 33.000 złp maciejowi Leszczyc Mierzewskiemu, podsędkowi ziemskiemu wschowskiemu (ib. 226 k. 169). Kwitował w r. 1788 Aleksandra Ludwika Augusta Kalkreutha, porucznika wojsk pruskich, dziedzica częsci Szaromyśla (P. 1365 k. 281v). Żoną jego była Katarzyna Ciesielska, a z niej syn Andrzej Walenty, ochrzcz. 21 X 1783 r. (LB Kleszczewo).

2. Marcin (Jan Marcin), syn Antoniego i Bronikowskiej, jedyny spadkobierca matki, kwitował w r. 1767 Macieja Dobrogojskiego, podczaszego bracławskiego, z 500 złp (G. 100 k. 292v). Od swej rodzonej ciotki, panny Beaty Bronikowskiej, uzyskał w r. 1771 cesje sumy na Cielimowie, zapisanej jej przez Macieja Dobrogojskiego (Kośc. 331 k. 66), czego zrzekł się w r. 1773 (I. Kon. 80 k. 248). Żona jego, Marianna Zakrzewska, córka Józefa Władysława i Sabiny Zaidlicówny, wespół ze swą siostrą, panną Anastazją Zakrzewska, uzyskała w r. 1775 od ojca cesję jego praw dożywotnich, przysługujących mu od ich zmarłej matki (I. Kon. 81 k. 16). Jan Marcin Ł. żył jeszcze w r. 1776 (P. 1353 k. 432v), a juz w r. 1778 Marianna Zakrzewska, wdowa po nim, współdziedziczka połowy Miniszewa, idąc 2-o v. za Ignacego Kamińskiego, zapisała mu przed ślubem sumę 3.000 złp (Py. 158 k. 722). W r. 1782 obok innych kwitowała Karola Martitza, konsyliarza króla pruskiego (Ws. 102 k. 12v). Swoją połowę Miniszewa, odziedziczoną po rodzicach, kontraktem z 1 VII 1785 r. sprzedała za 10.000 złp Maciejowi Leszczyc Mierzewskiemu podsędkowi ziemskiemu wschowskiemu (Py. 163 k. 403, 403v). Zob. tablice 1.

@tablica: Łączkowscy h. Zadora 1

Aleksander, syn Aleksandra, ożenił sie 3 II 1674 r. z Zofią Napruszewską z Poklatek, wdowa 1-o v. po Borkowskim (LC Czerlejno). Nie zył już w r. 1717, kiedy syn jego i Zofii, Antoni, współspadkobierca zmarłej bezdzietnie "babki", Marianny Ł-ej, córki Stanisława, a żony też już nie żyjącego Wojciecha Faygla, dziedzica dóbr Młynne w pow. sądeckim, swoją część tego spadku cedował w r. 1717 swemu wujowi(!) Janowi Ł-mu, synowi Chryzostoma (P. 1151 k. 43v). T.r. w imieniu własnym oraz brata Stanisława i sióstr kwitował z 1.000 złp wuja Aleksandra Napruszewskiego (ib. k. 116v). Kwitował w r. 1733 Joannę Magdalenę z Kalckreuthów, wdowę po Jerzym Sebastianie Unrugu, dziedzicu Nowego Gorzycka (P. 1238 k. 189). Zawierał t.r. kontrakt z Janem Niegolewskim, chorążycem wschowskim, dziedzicem Brodziszewa (ib. k. 293).

Stanisław i Zofia z Bobrownickich, oboje w r. 1692 juz nie zyjący byli rodzicami syna Stanisława i córki Marianny, w r. 1700 żony Ludwika Niniewskiego. Stanisław ożeniony był 1-o v. z Jadwigą Rapacką, z która miał syna Konstantego i córke Mariannę. Drugą żona Stanisława była Ludwika (Barbara Ludwika) Ulatowska, córka Stanisława i Joanny Katarzyny Maltzahn, ktorej w r. 1692 oprawił posag 10.000 zł (I. Kal. 149 s. 105). Nie żył już w r. 1701, kiedy Ludwika z Ulatowskich, juz 2-o v. żona Wojciecha Trzebuchowskiego, zawierała w Suliszewicach komplanację ze swym pasierbem, Konstantym Ł-im, działającym również i w imieniu siostry Marianny, oraz z Bogusławem Bobrownickim, starostą przedborskim (I. Kal. 154 s. 199). Trzebuchowski żył jeszcze w r. 1704 (ib. 157 s. 109). Trzecim jej mężem był Stanisław Chlebowski, już nie żyjący w r. 1723 (P. 1193 k. 72). Ludwika, posesorka Ruszkowa, dóbr dziedzicznych jej trzeciego męża, 1727 r. (Z. T. P. 45 k. 910), żyła jeszcze w r. 1728 (N. 203 k. 63). O Konstantym, synu Stanisława, nie wiem nic więcej. Córka Marianna była w r. 1714 żona Felicjana Zakrzewskiego. Zob. tablicę 2.

@tablica: Łączkowscy h. Zadora 2

Antoni, mąż Bogumiły (Teofili) Bobrownickiej, córki Stefana i Anny z Ulatowskich, wdowy 1-o v. po marcinie Głoskowskim, która pozywał w r. 1712 Stefan Głoskowski, bratanek i spadkobierca jej pierwszego męża zmarłego bezpotomnie (P. 287 k. 255v). temu Antoniemu Ł-mu cedowali w r. 1712 swe prawa spadkowe po ciotce, pannie Jadwidze Bobrownickiej, Jan Bobrownicki, brat Bogumiły Ł-ej, Zofia, wdowa po Antonim Cieleckim, siostra tej Bogumiły (P. 1155 k. 131, 134v, 154). Uczestniczył Antoni w ugodzie zawieranej w r. 1723 z Remigianem Łakińskim o spadek po żonie tego Remigiana, Marcjannie z Ulatowskich (P. 1193 k. 142). Antoni i Teofila żyli jeszcze w r. 1724 (Z. T. P. 42 k. 831).

Chryzostom i Teresa z Bełdowskich, oboje już nie żyjący w r. 1717 rodzice Antoniego, Jana i Konstancji, żony Jana Nowowiejskiego. janowi, jak widzieliśmy, cedował t.r. swoją część sukcesji po babce Fayglowej Antoni Ł. (P. 1151 k. 43v, 123v). Konstancja Nowowiejska była jedyna spadkobierczynią bezdzietnego brata Antoniego Ł-go, po jej zaś śmierci syn jej Franciszek Nowowiejski swoje i swych sióstr prawa do tego spadku cedował w r. 1752 Franciszkowi Ł-mu, synowi Antoniego i Skrzetuskiej (zob. wyżej), bratu stryjecznemu owego Antoniego, spadkodawcy (I. kal. 196/198 k. 210v). Widac więc tutaj wyraźnie jakieś stosunki bliskiego pokrewieństwa, brak jednak danych, by je bliżej określić.

Pani Katarzyna, chrzestna w listopadzie 1722 r. (LB Czarnków). Antoni, nie wiem który spośród wymienionych wyżej tego imienia, wydzierżawił w r. 1730 na jeden rok za sumę 1.197 zł Jelitowo w pow. gnieźn. od Stanisława Jaraczewskiego, zastawnego posiadacza tej wsi (G. 96 k. 253v). Tomasz, ożeniony z Katarzyną Rembiewską (Rębieską), która w r. 1739 występowała jako wdowa (Z. T. P. 49 k. 77).

Antoni i Marianna, rodzice Katarzyny, ur. w r. 1768, zmarłej w Świątkowie 27 I 1774 r., mającej 5 lat i 6 miesięcy, pochowanej 30 I (LM Świątkowo). Brat Jan, cysters wągrowiecki, umarł w Wągrowcu 19 X 1778 r., w 50-ym roku życia a 34-ym zakonnej profesji (Nekr. Przemęt). Zofia, żona Antoniego Arciszewskiego, nie żyli już oboje w r. 1779. Syn ich Kazimierz ASrciszewski miał zapis od Franciszka Ł-go i żony jego, Joanny z Zaidliców (Py. 160 k. 314), co znów zdaje się wskazywać na bliskie pokrewieństwo łączące tę Zofię z Ł-imi, o których mówi tablica 1.

Marianna, już nie żyjąca w r. 1781, żona 1-o v. Józefa Tadajewskiego, 2-o v. Walentego Cieńskiego, 3-o v. Macieja Zaleskiego. Maksymilian Zadora Ł., burgrabia grodzki sieradzki, mąz Ludwiki z Bużenina Pstrokońskiej (I. Kon. 83 k. 138v). Był komornikiem granicznym sieradzkim w r. 1791, kiedy występował jako plenipotent Ignacego Błeszyńskiego, starosty brodnickiego (I. Kal. 231 k. 508). Ignacy, chrzestny 28 I 1786 r. (LB Św. Maria Magdal., Pozn.). Wojciech, chorąży kawalerii narodowej, mąż Wiktorii Godlewskiej, córki Jakuba, łowczyca inowrocławskiego, i Wiktorii z Żychlińskich, kwitowała w r. 1792 swego ojca z ruchomości pozostałych po matce (I. Kal. 232 k. 329). Ignacy zaślubił 16 VII 1796 r. pannę Joannę Zambrowską (LC Uzarzewo). Nepomucen świadkował przy slubie 13 VIII 1797 r. (LC Giewartowo).

Nie mam pewności, czy z powyższymi można łączyć następujących: "Szl." Andrzej, podpisek konsystorza poznańskiego, zamieszkały na Grobli, pochowany 14 III 1755 r. przez rodzonego brata, ks. Bartłomieja (LM Św. Marcin, Pozn.). "Ur." Kazimierz (Łackowski), chrzestny 19 V 1750 r. (LB Koźmin). "Szl." Józef, ekonom w Padarzewie, i marianna, rodzice Jozefa Ignacego, ur. tamże, ochrzcz. 6 XI 1780 r. (LB Weglewo). "Ur." Urszula, wdowa po Jakubie Lesieckim, ekonomie w Pieruszycach, umarła mając lat 40, 11 I 1814 r. (LM Czermin).

>Łączyńscy różni. Boniecki jako herb Ł-ch podaje połączenie Kościeszy i nałęcza, z tym, iż właściwym herbem miała być Kościesza, Nałęcz zaś miał zrazu przysługiwać tylko Ł-im nobilitowanym u schyłku XVI wieku. Potem, w ciągu stuleci XVIII i XIX pozostał juz tylko Nałęcz. Nie mam najmniejszej pewności, czy ci, których tu wymieniam, należali do jednej, czy też do kilku zgoła różnych rodzin.

"Szl." Marcin (Lancinski) z pow. ciechanowskiego, administrator (factor) we wsi Garzów ks. Mikołaja Kosa, kanonika włocławskiego, warszawskiego, kaliskiego, poraniony w r. 1581 przez braci Przedzyńskich (I. Kal. 46 k. 592v).

Wojciech, dziedzic wsi Kąty w pow. garwolińskim, w r. 1665 zobowiązał sie Janowi Tańskiemu, instygatorowi koronnemu, zwrócić wydatki łożone na potrzeby swoje i swej siostry, panny Anny Ł-ej, a także nikomu bez wiedzy instygatora nie sprzedawać ani zastawiać Kąt (P. 1076 k. 31, 32). Swej narzeczonej, Zofii Romanównie, córce Szymona, zobowiązał sie też wtedy, 3 II t.r., iz oprawi jej posag (ib. k. 33). Czy nie ten sam Wojciech umarł jako starzec 28 II 1717 r. w Czołowie u Floriana Ł-go, bawiąc tam w gościnie (LM Bnin).

Maciej Ł. i Marianna z Łegu (Tańska?), oboje nie żyli już w r. 1715 (P. 1149 II k. 82v), byli rodzicami Floriana. Florian z Łąk Ł. uzyskał w r. 1704 od małżonków Wojciecha i marianny z Suchorzewskich Gorzewskich, łowczych bielskich, zapis 1.600 złp na Chociszewie w p. gnieźn. (G. 92 k. 48), zas od Adama z Łegu Tańskiego, syna zmarłego Jana, t.r. sumę 1.000 zł (ib. k. 48v). Tenże Adam Tański roborował mu w r. 1706 skrypt, a Florian nazwany wtedy synem Świetosława. Czyżby to było drugie imię ojca, czy po prostu pomyłka? (P. 1144 k. 76). Od Marianny z Suchorzewskich Gorzewskiej wziął w r. 1708 w zastaw na rok za 4.000 złp Chociszewo w p. gnieźn. (G. 92 k. 129), a w r. 1709 otrzymał od niej skrypt dłużny na sumę 3.000 zł (G. 93 k. 9v). Był posesorem Chociszewa w r. 1710 (ib. k. 42v). Świadkował 7 II 1713 r. przy ślubie Jana Arcemberskiego z Łucją Romanówną (LC Skoki), co wskazywałoby może na jakieś pokrewieństwo ze wspomnianym wyżej Wojciechem Ł-im ożenionym z Zofią Romanówną. Wśród świadków tego ślubu figuruje też Teresa Ł-a. Florian w r. 1714 zapisał Bogusławowi Jaskóleckiemu i Katarzynie Lebenównie, małżonkom, sumę 10.000 zł, którą oni w r. 1715 scedowali Andrzejowi Łochyńskiemu, ten zaś w r. 1719 skwitował z niej Ł-go (P. 1149 I k. 260, 1168 k. 9v). Florian w r. 1715 oprawił żonie swej Katarzynie Kamienieckiej, córce Wawrzyńca i Anny Wielskiej, posag 6.000 złp (P. 1149 II k. 82v). Był w r. 1717 dzierżawcą Czołowa w p. kon. pyzdr. (LB Bnin). Posesor Chociszewa, kwitował się w r. 1723 z Ludwikiem Modzelewskim z kontraktu trzyletniego zastawu tej wsi (P. 1192 k. 19v), którą zaraz potem zastawił na trzy lata Wojciechowi Majewskiemu i jego synom, Maciejowi i Maksymilianowi (ib. k. 20). Boniecki pisze o tym Florianie, iż odznaczył się w r. 1683 pod Wiedniem, a umarł w r. 1725 i został pochowany przez syna w kosciele jezuitów w Poznaniu. Katarzyna z Kamienieckich (Boniecki zwie ją Kamieniewską), dzierżawczyni Czołowa i Mieczewa w p. pyzdr., umarła w Czołowie 24 XII 1735 r., pochowana w grobie męża u jezuitów w Poznaniu (LM Bnin). Z dzieci Floriana: Andrzej, jezuita kolegium poznańskiego, żył jeszcze 1738 r., Władysław Wojciech, o którym niżej, Teresa, zapewne ta świadkująca w r. 1713, Anna, chyba zmarła młodo (Boniecki).

Wojciech Władysław (w tej kolejności imiona jego w zapisach metrykalnych), syn Floriana i Kamienieckiej, wedle Bonieckiego, komisarz skarbowy z Wielkopolski 1734 r., surogator grodzki poznański, był posesorem Czołowa i Mieczewa, umarł 13 VI 1736 r., mając ok. 36 lat, pochowany w Poznaniu u jezuitów.

"Szl." Wojciech i Anna Goinoroska(?), rodzice Marianny, ur. 2 VI 1678 r. (LB Chrzypsko). Wojciech, chrzestny 24 VIII i 9 X 1694 r. (LB Murowana Goślina). "Ur." Wojciech zaślubił 6 III 1696 r. Zofie Wierzchaczewską z Rozbitka (LC Kwilcz), córkę Stanisława i Reginy z Kwileckich, która w r. 1726, już będąc wdową, cedowała swemu siostrzeńcowi, Wojciechowi Wysockiemu, 300 zł, resztę z sumy 800 zł, stanowiącej jej część z posagu matki, lokowaną przez męża u mieszczan pniewskich na dobrach miejskich (Ws. 81 k. 88v).

Stanisław nie żył już w r. 1704, kiedy wdowa po nim, Teofila Chlewska, córka Hiacynta i Jadwigi z Mieszkowskich, dokonywała cesji sumy 300 zł, zapisanej sobie w r. 1697 przez matkę (I. Kal 157 s. 33). Jadwiga, żona w r. 1706 Adama Miecznikowskiego z Miecznikowa w pow. mławskim, oboje w r. 1719 już nie żyjący. "Szl." panna Teresa, licząca lat 13, pochowana 26 VII 1710 r. (LM Kamieniec). Józef, cześnik lityński, mąż Heleny z Lubieńca Niemojewskiej, która w r. 1714 kwitowała z obligów i zapisów dokonanych w grodzie sochaczewskim (G. 93 k. 183v).

Jadwiga i jej mąż Jakub Racięcki, oboje nie żyli już w r. 1714.

Wojciech i Zofia z Kurcewskich, oboje nie żyjący w r. 1779, rodzice: Józefa, Michała i Marianny, wdowy 1-o v. po Franciszku Kamińskim, wtedy wdowy i po drugim mężu, Marcinie Ciszewskim (P. 1356 k. 151). Józef, posesor Sępna, ożenił się 17 X 1761 r. z panną Katarzyną Dębską, córką Adama (LC Objezierze). W r. 1769 był posesorem Nieczajny (LB Objezierze). Umarł bezdzietnie w Nieczajnie 1 V 1785 r., mając ponad 60 lat, pochowany w Szamotułach u Reformatów (LM Objezierze; Nekr. Reform. Szamot.). Wdowa w r. 1785 kwitowała mężowego brata Michała z zapisu 15.000 złp. danego jej przez męża w r. 1765, kwitowała tez jednocześnie generała Węgorzewskiego jako nabywcę praw od Michała do spadku po Józefie Ł-im (P. 1362 k. 287v). Była w r. 1791 dzierżawczynią Kowalewa (LB Objezierze) i umarła na Śródce koło Poznania 17 I 1806 r., mając lat 80, pochowana u Reformatów w Poznaniu. Spadkobiercą Katarzyny był Michał Dębski, zamieszkały też na Śródce. Wzmianka, iż umarła bez pozostawienia majątku, odnosi się zapewne do majątku nieruchomego (LM Św. Małgorzata, Pozn.; Nekr. Reform. Pozn.). Józef i Katarzyna potomstwa nie pozostawili, mieli jednak córkę Zuzannę, zmarłą w wieku lat óśmiu, pochowaną 4 I 1772 r. (LM Objezierze). Michał, spadkobierca brata Józefa, sukcesję tę cedował w r. 1785 Wojciechowi Węgorzewskiemu, generałowi-adiutantowi królewskiemu (P. 1362 k. 235). Umarł mając lat 70 (był więc od brata starszy) w Objezierzu 29 XI 1787 r. (LM Objezierze).

Kajetan, chrzestny 19 VI 1765 r. (LB Św. Maria Magdal., Pozn.). Wojciech, mąż Katarzyny Kakowskiej, córki Piotra i Ewy z Chmieleńskich, 1771 r. (P. 1348 k. 57v). karol, franciszkanin, zmarł we Wschowie 17 XI 1781 r. (Nekr. Przemęt). Maciej, pisarz komory celnej w Zakrzewie, chrzestny 30 IX 1783 r. (LB Chlewiska). Stanisław, chorąży gąbiński, nabywca praw do Rozalii z Umińskich Słubickiej, chorążyny bydgoskiej, występował w r. 1784 jako jeden z nader licznych pretendentów do masy spadkowej po Opalińskich (P. 1361 k. 153v). Anna, żona Marcina Obarzankowskiego, cześnika bydgoskiego, już nie żyjącego w r. 1788. Franciszek, posesor Ławicy, i żona jego, Ludwika Magowska, rodzice Zuzanny Brygidy, ur. w Ławicy, ochrzcz. 11 VIII 1780 r. (LB Skorzewo). Umarł 6 XII 1789 r. w Ławicy (LM Skorzewo, tu nazwany Łuczyńskim). Jan, nie żyjący już w r. 1791, był mężem Tekli Czernickiej, córki Jana i Katarzyny z Szydłowskich, w której imieniu, jako plenipotent mianowany we Lwowie, występował wtedy brat Szymon Czernicki (P. 1368 k. 137v).

Dionizy, starosta strzelecki, kapitan gwardii pieszej koronnej, deputat na Trybunał Koronny z wojew. rawskiego, poseł na Sejm Wielki, za Księstwa Warszawskiego sędzia pokoju pow. gostyńskiego, miał z żony Teodory Podoskiej, podczaszanki gostyńskiej, córki, Apolonię za Podczaskim, Marię za Kurdwanowskim z Byszewa, janinę za Raczyńskim, Anielę niezamężną (Hip. Wągr., Przysieka) oraz syna Adolfa, ur. w Gradowie pow. sochaczewskiego 17 VI 1796 r., wylegitymowanego ze szlachectwa z herbem Nałęcz w Król. Polskim, oficera wojsk polskich 1830 r., kawalera ord. Virtuti Militari, zesłanego w latach 1832-1837 do Orenburga, radcę Dyrekcji Tow. Kredytowego Król. Polskiego, więźnia w latach 1863-1866, zmarłego w Poznaniu 2 VI 1870 r., pochowanego w Kościelcu (Bon., Dz. P.). Adolf ten ożenił się 7 I 1840 r. z Rozalią (Różą) Ponińską, wdową 1-o v. po Julianie hr. Dąbskim, licząca lat 27, dziedziczką Kościelca, i osiadł w Kościelcu. Testament spisał 13 XII 1865 r., a nie żył już 15 VII 1871 r., kiedy ów testament był ogłoszony (Hip. Wągr., Przysieka). Rozalia umarła 19 IV 1885 w Kościelcu i tam pochowana (LC Września; Dz. P.).

Karol, kapitan 19 reg. piechoty wojsk pruskich, chrzestny 14 II 1819 r. (LB Św. Trójca, Gniezno). Ignacy i jego żona Zofia, chrzestni 12 V 1844 r. (LB Witkowo). Franciszka zamężna Niklewiczowa, umarła 1 X 1865 r. (Dz. P.). Panna Wanda zaślubiła w Warszawie 1886 Józefa Modlińskiego z Krzywosądza na Kujawach (ib., wiad. z 29 IX).

>Łąkoccy z Łąkocina w pow. inowrocł., nie wiem jednak czy wszyscy, których tu wyliczam, należeli do jednej rodziny. Bracia rodzono-stryjeczni, "szl." Stanisław i jan, pochodzący z wojew. inowrocławskiego, niegdys sołtysi w Wielkim Parlinie w pow. gnieźn., kwitowali w r. 1522 kapitułe matropolitalną gnieźnieńską (G. 28 k. 99, 99v). Andrzej zwany "Jaśkiem", z wojew. inowrocławskiego, skwitowany w r. 1579 z 200 zł przez Jana Oborskiego (Py 116 k. 50). Jan z wojew. inowrocł. w r. 1592 uzyskał od Walentego Bojeńskiego i żony jego Eufemii z Wysławskich zobowiązanie uiszczenia długu 180 złp i w tej sumie wziął od nich w zastaw role w Bojenicach (G. 64 k. 459v). Wespół z żoną, Katarzyną Cygańską, kwitował sie z tymi Bojeńskimi w r. 1599 (G. 66 k. 152v). Zastaw ten trzymał jeszcze w r. 1604 (G. 68 k. 64v), a w r. 1605 wraz z żoną oraz synami, Andrzejem i Stefanem, kwitował Wojciecha ojca, Jana i Wawrzyńca synow, Bojeńskich z protestacji o rany (ib. k. 482v). Katarzyna z Cygańskich, będąc juz wdową, kwitowała w r. 1612 z 350 zł Mikołaja Latalskiego. Jej córką była Anna (G. 71 k. 327, 328). Stefan, syn tego Jana, kwitował w r. 1617 Reginę z Myśleckich Zorzewską (G. 74 k. 273v). Nie wiem, czy Anna, żona w r. 1641 Samuela Kozietulskiego, zeznającego z nią w grodzie gnieźnieńskim, była identyczna z Anną, córką Jana i Cygańskiej.

Jan i Wojciech, synowie zmarłego Mikołaja, a bratankowie rodzeni i spadkobiercy Piotra Ł-go "Rawy", wspomniani w r. 1606 (I. Kon. 32 k. 362v). Pawiński wymienia wśród Ł-ich: Marcina, Pawła, Piotra, Stefana, Andrzeja, Mikołaja i Wojciecha, "Rara", dziedziców w Łąkocinie w r. 1583. Oczywiście ów Piotr "Rara" identyczny ze wspomnianym wyżej "Rawą". Może to herb tych Ł-ch? Wittyg znał żyjącego w r. 1564 Tomasza, rządcę w Rębkowie i Woli Pnowskiej koło Garwolina, pieczętującego się Lewartem.

Wawrzyniec, już nie żyjący w r. 1613, był mężem Katarzyny Wierzchowskiej (G. 72 k. 170). Stanisław w r. 1638 zapisał dług 1.500 zł swej narzeczonej, Annie Zaleskiej, córce Wawrzyńca i Elżbiety Bornianki (N. 178 k. 135v). Adam i Zofia z Grabskich mieli córkę Katarzynę, żonę Jakuba Obielawskiego, która w r. 1699 w grodzie radziejowskim sprzedała swoje części we wsi Wierzejewiczki zwane Łąkoczyzna w pow. gnieźn. ks. Janowi Pusznikowi, proboszczowi topińskiemu (G. 69 k. 221).

>Łążeccy h. Nowina, z Łążców, dziś Łężców Wielkich w pow. pozn. Władał tu w r. 1436 Sędziwój Miliński, dziedzic pobliskiego Milina, po nim zaś syn jego Wyszek (zob. Milińscy h. Nowina). Bracia, Jan Starszy i Jan Młodszy, niewątpliwie synowie tego Wyszka, już stale byli pisani Ł-mi. W r. 1472 otrzymali oni zapis 60 grz. od swych braci rodzono-stryjecznych, ks. Jana, plebana w Kazimierzu, i Sędziwoja, dziedziców w Milinie (P. 854 k. 143). Z przeprowadzonych t.r. działów z tymi stryjecznymi braćmi wzięli całe Łężce w pow. pozn. oraz połowę wsi, Kąpiel, Izdebno, Szyszłowo i Przecław w p. gnieźn. wraz z dopłatą 160 grz. (P. 1385 k. 146v). Te działy były powtórzone w r. 1473 po śmierci jednego z owych Janów, niewątpliwie Młodszego, teraz z udziałem synów zmarłego, tj. Piotra, Wyszka i Mikołaja (ib. k. 215v).

Jan Ł. Starszy, Senior, syn Wyszka Milińskiego, podwojewodzi gnieźnieński w latach 1482-1492 (Gąs.; G. 11 k. 101v, 12 k. 18, 18v), burgrabia kaliski w latach 1494-1495 (P. 1382 k. 7, 109v). Brał w r. 1470 wyderkafem za 40 grz. od Jakuba, dziedzica w Popowie, trzy i pół łana w tej wsi w p. pozn. (P. 1385 k. 64v). Po smierci młodszego brata Jana pozywał w r. 1476 swą owdowiałą bratową Katarzynę, teraz 2-o v. Otuską (P. 855 k. 38v). Ze swymi bratankami, synami zmarłego Jana dokonał podziału dóbr we wsiach Kąpiel, Przecław i Izdebno i na połowie dóbr przypadających tam sobie oprawił w r. 1476 posag 150 grz. swej żonie Katarzynie (P. 1386 k. 64). Byla to corka Jana Knyszyńskiego, a wdowa 1-o v. po Leonie Ludomskim (G. 19 k. 94v). Ugodziła się ona wespół z siostrami t.r. z wdową po tym Janie, trzymającą w oprawie Knyszyno i Drogocino, wsie w pow. pozn. (P. 855 k. 47), ale już w r. 1477 musiało dojśc do zatargu, skoro zostało założone między stronami vadium (ib. k. 57). Jan Ł. połowę Łężców Wielkich w r. 1481 sprzedał za 200 grz. Elżbiecie, żonie Jana Przetockiego (P. 1386 k. 132). W tej wsi władał niedzielnie z bratankami i w r. 1482, wespół z nimi, całą tę wieś sprzedał za 600 grz. Michałowi Konińskiemu (ib. k. 158v). W r. 1485, a też i potem pisany najczęściej Ł-im z Izdebna (P. 1387 k. 12). Od Heleny, wdowy po Mikołaju Rożeńskim, dziedzicu w Jarotkach p. gnieźn., uzyskał w r. 1486 zobowiązanie sprzedania sobie wyderkafem dwóch łanów osiadłych w tej wsi (G. 22 k. 24), ktore zresztą trzymał zastawem od niej i od jej syna Hieronima już od r. 1483 (G. 12 k. 18, 18v). Z synami zmarłych Jana i Wawrzyńca z Gorynina w r. 1486 procesował się o prawo bliższości do Szyszłowa w p. gnieźn., spadłe po ciotce swego ojca, Piechnie (G. 22 k. 75). T.r. Bronisz i Krystyn, synowie Andrzeja Goryńskiego, sprzedali mu wyderkafem za 17 grz. dwa i pół łana w tej wsi (P. 1387 k. 45v). Bronisz swoją część tamże także i w r. 1488 sprzedał mu wyderkafem za 20 grz. (ib. k. 98), zaś Krystyn cz. Krczon kwitował go w r. 1492 wieczyście ze swej części tam położonej (G. 15 k. 176). Wspomniana wyżej żona dała mu w r. 1491 część swego posagu wniesionego na Izdebno, Kąpiel i Przecław (ib. k. 139v). Miał on i część w Pieruszycach w p. kal., którą w r. 1494 sprzedał za 80 grz. Marcinowi Pioruskiemu (P. 1383 k. 7, 15). Prawo swe do dwóch łanów osiadłych w Gorkach Daronich p. kcyń., nabytych wyderkafem za 13 grz. i 2 zł węg., w r. 1496 sprzedał wyderkafem za takąż sumę Wawrzyńcowi Strzeleckiemu (ib. k. 109v). Pozwany w r. 1502 przez Annę, wdowę po Andrzeju Szyszłowskim, o wygnanie jej z oprawy w Szyszłowie (I. Kon. 4 k. 107). Żonie Katarzynie Knyszyńskiej, mającej oprawę na Izdebnie, Kąpieli, Przecławiu i Szyszłowie, zapisał w r. 1503 na owych wsiach ponad tę oprawę jeszcze 200 grz. (P. 1389 k. 243) i t.r. 200 kop gr. posagu oprawił jej na połowach całych wsi Przecław i Kąpiel (ib. k. 253v), zaś na połowie wsi Kąpiel zapisał jej ponadto dług 60 grz. (ib. k. 271v). Z bratankiem Wyszkiem miał zatargi i w r. 1504 miał z nim znów termin (ib. k. 564v). Żzona, będąc winną mężowi 136 kop gr. i 20 grz. zrezygnowała mu w r. 1509 swoją oprawę na Kąpieli i Przecławiu (G. 19 k. 94v; P. 863 k. 175v). Około r. 1513 dokonał zapisu na kompromis i podział części we wsiach Kąpiel, Przecław, Izdebno i Szyszłowo z bratankiem Wyszkiem (G. 259 k. 187v). Żył jeszcze w r. 1514 (P. 1392 k. 14).

Jan Ł. Młodszy, Junior, syn Wyszka Milińskiego, współdziedzic w Milinie 1471 r. (P. 1385 k. 119). Części w Milinie, Radziszewie, Kłodziejsku w p. pozn., oraz części wsi Kąpiel, Izdebno, Szyszłowo i Przecław w p. gnieźn. sprzedał w r. 1472 za 100 grz. swym braciom rodzono-stryjecznym, Sędziwojowi i ks. Janowi z Milina (P. 1385 k. 146v). Nie żył już w r. 1473 (P. 120 k. 173v), a wdowa po nim Katarzyna była w r. 1476 2-o v. żoną Stanisława Otuskiego (P. 865 k. 38). Synami tego Jana byli: Piotr, Wyszek i Mikołaj, występujący w latach 1473-1482 jako niedzielni współdziedzice w Wielkich Łężcach, Kąpieli, Przecławiu i Izdebnie (P. 20 k. 154, 172v, 120 k. 173v, 1386 k. 158v). O Piotrze i Mikołaju nie wiem już nic więcej.

Wyszek, Wysław, Wisław, Wojsław, niekiedy Ubysław lub Zbyszek (P. 875 k. 159v), syn Jana, mąż Agnieszki Paruszewskiej, córki Przecława (Macieja?), która w r. 1503 sprzedała za 400 grz. Janowi Kluczewskiemu swoją częśc ojczysta w Paruszewie Wielkim, całe Paruszewko i częśc w Sierakowie w p. pyzdr. (P. 24 k. 223v, 227v). T.r. oprawił tej żonie 150 grz. posagu na połowie części w Izdebnie, Kąpieli i Szyszłowie (P. 1389 k. 243). Pozywał o wygnanie siebie z połowy Szyszłowa Mikołaja Mielżyńskiego i uzyskał na nim w r. 1511 winę z racji niestawiennictwa (P. 865 k. 78v). Wraz z Otuskimi, swym przyrodnim rodzeństwem, spadłą po matce wieś Małe Orle w p. pozn. sprzedał w r. 1514 za 230 grz. Mikołajowi Gnuszyńskiemu (P. 866 k. 249v, 1392 k. 11). Izdebno i połowę Szyszłowa sprzedał wyderkafem w r. 1524 za 60 grz. Janowi Milińskiemu, chorążemu poznańskiemu (G. 335a k. 75), zaś w r. 1525 od brata przyrodniego, Tomasza Otuskiego, nabył wyderkafem za 100 grz. Glinno w p. pozn. (P. 1391 k. 67v). Izdebno i część Szyszłowa w r. 1527 nabyli wyderkafem za 300 grz. od Benedykta Zajączkowskiego połowę Zajączkowa w p. pozn. (P. 1393 k. 175v). Drugą żoną Wyszka była Anna Wierzchaczewska, córka Mikołaja, której w r. 1532 swej sumie wyderkafowej na Zajączkowie zapisał 40 grz. (ib. k. 521). Żył jeszcze w r. 1536 (P. 874 k. 190v). Zob. tablicę.

@tablica: Łążeccy h. Nowina

>Łażeccy, Łeżeccy z Łążców Wielkich (dzis Łężców) w pow. pozn., odgałęzienie Konińskich cz. Kunińskich z Konina w p. pozn., gdzie w XV wieku siedzieli Awdańce. Nie wiem jednak, czy wyłącznie oni i czy byli Awdańcami ci, o których tu będzie mowa.

Michał Koniński w r. 1482 kupił za 600 grz. od Jana Ł-go i jego bratanków, Piotra, Wyszka i Mikołaja, całą wieś Łążce Wielkie (P. 1386 k. 158v) i zaraz na połowie owej wsi oprawił 300 grz. posagu żonie swej Dorocie (ib. k. 158v). Pisano go potem juz stale Ł-im. Od Jana Rąbińskiego w r. 1485 nabył prawa do dóbr Wincentego Pniewskiego w Koninku (P. 1387 k. 21v). Żył jeszcze w r. 1502 (Kosc. 231 k. 155v), nie żył zaś w r. 1513 (P. 786 s. 470). Synami jego byli: Jarosław, Jerzy, Marcin i Jan, córką Małgorzata, w latach 1510-1519 żona Jana Grodzickiego.

Jarosław Ł. wespół z bratem Jerzym, dziedzice z Łążców, połowę tej wsi dali w r. 1510 Sędziwojowi Przetockiemu, biorąc od niego w zamian części w Przetocznie i Goraju (P. 786 s. 214, 863 k. 335), przy czym Jarosławowi dostala się wtedy czwarta częśc Goraja (P. 1391 k. 12v). Niedzielny z tym bratem, wespół z nim na połowie części w Goraju w r. 1513 oprawił posag 30 grz. swej żonie Elżbiecie Przetockiej, córce Wojciecha (P. 786 s. 470). Odziedziczoną po smierci brata Marcina część w Piekarach p. kośc. sprzedał w r. 1519 za 50 grz. bratu Janowi (P. 1391 k. 44v). Nie żył już w r. 1545, kiedy jego druga żona, Barbara Grzebienicka występowała jako wdowa (P. 884 k. 87, 140). Żzyli wówczas jego dwaj nieletni synowie, Franciszek i Joachim, pozostający pod opieką stryja Jerzego Ł-go (P. 884 k. 403).

Joachim Ł. cz. Gorajski, syn Jarosława, dziedzic w Goraju i Krobielewie, nie żyjący już w r. 1600, ożeniony z Anną z Belęcina (Belęcką?), która przeżyla męża. Synowie Joachima, Piotr i Wojciech Gorajscy z Łężec, córki, Anna i Zofia, wszyscy oni żyli w r. 1600 (P. 970 k. 1025).

Jerzy Ł. z Łężców, jak widzieliśmy, występował już w r. 1510 i wtedy w skutku dokonanej z Sędziwojem Przetockim wymiany dóbr dostał części w Przetocznie. Od Jana i Marcina Bielejewskich w r. 1523 nabył wyderkafem za 150 grz. części w Przetocznie, Krobielewie i Goraju i zaraz części w Przetocznie i Krobielewie sprzedał wyderkafem za 100 grz. Maciejowi Chraplewskiemu (P. 1392 k. 492v). Na częściach Przetoczna i Krobielewa miała oprawę jego żona Dorota, wdowa 1-o v. po Janie Przetockim cz. Nojewskim, i na tej oprawie w r. 1530 zapisała dług 22 grz. Mikołajowi Przetockiemu, synowi tego Jana (P. 871 k. 585). Jerzy Przetocki cz. Ł-i wydzierżawił 1553 r. część Przetoczny Janowi Przetockiemu (P. 894 k. 1087v). Syn Olbrzycht.

Olbrycht Przetocki cz. Ł., syn Jerzego i Doroty, prefekt obu królewskich zamków w Wilnie, spisał tam 6 VII 1592 r. testament, którym majętności swoje, nabyte w W. Ks. Litewskim, przeznaczył na kościoły i uczynki miłosierne. Wyznaczył on opiekuna swego mienia ks. Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła, wojewodę trockiego, wykonawcami testamentu mianował ks. Jana Jarczewskiego, dziekana wileńskiego, i Mateusza Borzymińskiego, sekretarza królewskiego. Kodycyl do testamentu dodał 11 VII 1594 r. Umarł w Wilnie w kamienicy Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła 25 XII 1598 r., nie pozostawiając potomstwa. Do części dóbr pozostałych po nim w Koronie wystąpiły z pretencjami córki jego przyrodniego brata, Mikołaja Przetockiego, więc Regina, żona Piotra Biskupskiego, i Dorota, wdowa po Janie Jarczewskim (P. 970 k. 1006). Zaprzeczali im tych praw spadkobiercy Olbrzychta będący jego krewnymi po mieczu, a więc synowie i córki Joachima Ł-go cz. Gorajskiego, oraz synowie Jana Ł-go cz. Przetockiego. Piotr Gorajski z Łężec w imieniu brata Wojciecha oraz sióstr, Anny i Zofii, skwitował w r. 1600 Radziwiłła i Borzymińskiego z 500 kop gr. lit, naznaczonych im testamentem przez stryja (P. 970 k. 1025). Mikołaj z Łężec Piekarski, jako plenipotent swych braci, Macieja, Wawrzyńca, Wojciecha i Jana, chcąc dochodzić praw do pozostałego na Litwie mienia po stryju, pozywał t.r. Radziwiłła i Borzymińskiego o zagarnięcie spadku po nim i zażądał przedłożenia testamentu. Sprawa znalazła się w Trybunale, przed którym Borzymiński okazał testament i kodycyl./ Pozywający uznali sutentycznośc tych aktów i skwitowali z pretensji zarówno Borzymińskiego jak Radziwiłła (ib. k. 1011v).

Marcin Ł. z Łężców wespół z bratem Janem w r. 1510 połowę wsi Łężce z połową młyna wodnego i stawu sprzedał za 300 grz. Piotrowi Kurskiemu (P. 786 k. 245). Jednocześnie t.r. wraz z tymże bratem od Piekarskich, ks. Marcina, plebana w Granowie, i Judy alias Jugona(!), kupił za 350 grz. Piekary w p. kośc. (ib. s. 245)., a połowę z należnej sobie w tej wsi połowy sprzedał wyderkafem za 35 grz. temuż bratu (ib. s. 246). Marcin oraz jego bracia, Jan i Jerzy, toczyli spór z mężem swej siostry, Janem Grodzickim, o wypłatę jej posagu i właśnie t.r. godzili arbitrzy zwaśnione strony (P. 863 k. 345v). W r. 1513 Jan i Marcin, nazwani Piekarskimi, zostali przez szwagra skwitowani z reszty posagowej sumy wyderkafowej na dwóch łanach roli w Piekarach (P. 865 k. 415). Marcin, bezpotomny, nie żył już w r. 1519 (P. 1391 k. 44v).

Jan Ł. z Łężców, zwany też z czasem Piekarskim, pozwany był w r. 1510 przez siostrę Grodzicką o termin wypłaty jej posagu (P. 863 k. 340). Na połowie swej połowy Piekarach, jak też na części nabytej w tej wsi od brata Marcina, oprawił t.r. posag 70 grz. swej żonie Barbarze, córce Stefana Gnuszyńskiego (P. 786 s. 246). Od brata Jarosława nabył w r. 1519 za 50 grz. częśc w Piekarach, spadłą na niego po śmierci brata Marcina (P. 1391 k. 44v). Miał syna Jana, w r. 1600 juz nie żyjącego, którego synowie, Maciej, Wawrzyniec, Wojciech, Jan i Mikołaj z Łężec Piekarscy "Janowicze", wystepowali t.r. (P. 970 k. 1011v). Zob. tablicę.

@tablica: Łążeccy (z Konina)

Łążeccy, Łężeccy różni. W Łążcach Wielkich dzidziczyli: Mikołaj w r. 1403 (P. 2 k. 183), Boguszka z Łążec 1408 r. (P. 3 k. 66), Tomasz Ł. 1408 r. (ib. k. 72v), Piotr cz. Pietrasz z Wielkich Łążec w latach 1419-1429 (P. 6 k. 13, 11 k. 16). Mikołaj Ł. winien był w r. 1467 sumę 20 grz. Andrzejowi Mieszkowskiemu z zabezpieczeniem na trzech łanach w Samsiecznie (N. 144 s. 23). Dorota i syn jej Wawrzyniec z Małych Łążec mieli w r. 1488 termin ze Stanisławem z Mnichów (P. 21 k. 134v).

>Łążyńscy h. Lubicz z Łążyna w pow. lipnowskim, gdzie jednak siedzieli też i Nałęcze, stąd brak całkowitej pewności w określaniu herbów poszczególnych osób. Stanisław, w r. 1612 już nie żyjący, ojciec Remigiana i Wojciecha, wtedy rownież nie żyjącego. Remigian występując t.r. w imieniu Anny, córki zmarłego brata Wojciecha, dawał zobowiązanie Adamowi Zbożemu Zakrzewskiemu (Z. T. P. 27 s. 1080). Kazimierz, syn już zmarłej Magdaleny z Ciecholewskich, ożenił się w r. 1672 z Heleną ze Słup Wałdowską, córką Jana i Teresy z Niewieścińskich. Kontrakt małżeński spisano w Dębowie 18 I, pod zakładem 4.000 zł (N. 185 k. 167), a 13 VI, już po ślubie, Helena kwitowała swych rodziców (ib. k. 173v). Mąż t.r. oprawił jej sumę 4.000 zł posagu (N. 225 k. 611). Żył jeszcze w r. 1701 (N. 192 s. 26). Po jego śmierci wdowa poszła 2-o v. za Jerzego Czapskiego. Bezpotomna, nie żyła już w r. 1715 (Z. T. P. 40 k. 21). Elżbieta, żona Jerzego Mokierskiego, już nie żyjącego w r. 1683. Andrzej, chorąży chełmiński, nie żył w r. 1696, kiedy wdowa po nim, Marianna z Rudnickich, i jej zięć, Wojciech Chrząstowski, kasztelan nakielski, występowali jako dziedzice wsi Mamlicze, Kania, Sitowiec, Złotowo i Dąbrówka (N. 189 k. 225v). Żoną kasztelana była Anna Ł-a, chorążanka chełmińska, już nie żyjąca w r. 1689.

>Łebińscy h. Łodzia, nieznani Bonieckiemu, nie wiem skądby wyszli? Antoni Łodzia Ł. z Gnojna koło Inowrocławia występował 3 VI 1894 r. jako chrzestny w Poznaniu (LB Św. Marcin). Wespół z Bohdanem Trzebińskim z Gnojna nabyli w r. 1905 od firmy Drwęski i Langer wieś ryc. Chytrowo z Wincentowem koło Borku, stanowiące część dóbr jaraczewskich (ok. 1.500 m.m.) (Dz. P.). Ów Antoni był w r. 1911 także dziedzicem Tworzymirek (LB Jaraczew).

>Łebińscy , Łębińscy, Łęmbińscy h. Własnego, zwanego też Szaława Odmienna, używali przydomku Halk, Halka, nazwisko zaś wzięli od Łebna w pow. mirachowskim. Maciej Kazimierz przysięgał w r. 1700 na urząd podpiska grodu poznańskiego (P. 1139 XIII k. 211). Regent ziemski poznański w r. 1708 (P. 1144 k. 290v), był też w r. 1713 regentem grodzkim poznańskim, a obok tego komisarzem wschowskim (N. 195 s. 15). Jako regent ziemski poznański występował jeszcze w r. 1722 (LC Mądre), a żył i w r. 1742 (P. 1268 k. 22v). Jego żoną była Anna Zakrzewska, córka Kazimierza i Katarzyny Mańkowskiej, która w r. 1715 uzyskała od swego wuja, Piotra Kamińskiego, zapis sumy 2.000 zł (P. 1149 I k. 13). Wzajemne dożywocie małżonkowie spisywali w r. 1717 (P. 1153 k. 132). Żyła jeszcze Anna w r. 1742 (P. 1268 k. 22v). Ich córka Franciszka (Łembińska!) wyszła za Jana (Stanisława?) Rudlickiego, po którym wdową była w latach 1772-1774. Maciej, zapewne nie identyczny z powyższym, oraz żona jego Ludwika, rodzice Leonarda, ochrzcz. 11 XI 1714 r. (LB Niepruszewo). Jakub z żoną, Barbarą z Rozewskich, uzyskali w r. 1768, za konsensem królewskim z r. 1767, od Andrzeja Konrada Gostomskiego, podkomorzego malborskiego i starosty duninowskiego, cesję praw do dóbr królewskich Jeleń i Nowe Kossowo cz. Załęże w woj. pomorskim (N. 212 k. 252v). Pochodzący z Prus Krolewskich Jakub, podkomorzy J. Kr. Mci, wdowiec, liczący lat 56, zaślubił 16 X 1796 r. Scholastykę Zbijewską z Łagiewnik, 24-letnią (LC Chojnica). Wiktoria, ur. ok. r. 1797, zaślubiła przed r. 1828 Władysława Frezera, registratora i prowincjonalnego sekretarza skarbowego, zmarła w Brzyskorzystewce 28 III 1866 r.

Jan i Konstancja z Trembickich (zmarła po 16 X 1872 r.), właściciele Stążek w pow. świeckim, mieli synów: Józefa, Wiktora, Władysława i, jak się zdaje, Ignacego, który był chyba najstarszy. Była też i córka Róża (Rozalia), która 26 XI 1872 r. zaślubiła w Bydgoszczy Franciszka Lewińskiego, pochodzącego z Królestwa Polskiego, umarła w Strzelnie 16 II 1908 r., pochowana w Kościeszkach.

1. Ignacy, najprawdopodobniej syn Jana i Trembickiej, ur. w r. 1822, zmarł w Gosławicach w Król. Pol. 4 XII 1881 r. mając 59 lat. Z żony Józefy Wybickiej z Niewierza miał syna Stanisława i córke Jadwigę która mieszkała u brata w Lipnie w Król. Pol. i tam umarła 25 III 1913 r. (Dz. P.).

2. Józef, syn Jana i Trembickiej, zmarł w Bydgoszczy 30 XI 1892 r. (Dz. P.). Mąż Tekli Karłowskiej, zmarłej w Bydgoszczy 6 IV 1916 r., pochowanej w Bydgoszczy, mającej lat 74 (ib.). Ich syn Walerian.

Walerian, Walery (Walerian Józef Konrad), syn Józefa i Karłowskiej, ur. 28 XI 1862 r Będzitówku, od r. 1894 naczelny redaktor "Wielkopolanina", zas od r. 1911 współredaktor "Przeglądu Wielkopolskiego" zmarły w Poznaniu 21 II 1915 r. (LM Św. Marcin, Pozn.; Dz. P.).. Zaślubił w Poznaniu 30 IV 1895 r. Halinę (Marię Halinę) Korybut Daszkiewiczównę, córke dra Bolesława i Jarosławy Cunow, ur. 6 I 1871 r. (LC Św. Marcin, pozn.; Dz. P.). Syn Zbigniew (Zbigniew Bolesław Józef), ur. w Poznaniu 20 VIII 1905 r., student prawa na Uniwersytecie Poznańskim, zginął w pojedynku 19 II 1925 r. (LB, LM Św. Marcin, Pozn.; Dz. P.). Corka Oleńka (Oleńka Maria Antonina), ur. 26 X 1903 r., wyszła w Poznanbiu 16 XI 1929 r. za Antoniego Peretiatkowicza, profesora Uniwersytetu Poznańskiego (LC Św. Marcin, Pozn.).

3. Wiktor, syn Jana i Trembickiej, cukrownik, bezżenny, zmarł 15 X 1872 r. w Bydgoszczy (Dz. P.).

4. Władysław, syn Jana i Trembickiej, ur. w Stążkach 3 X 1840 r., maturę uzyskał w gimnazjum w Chełmnie w r. 1858, studia filologiczne i filozoficzne odbywał na Uniwersytecie we Wrocławiu i tam uzyskał tytuł dra filozofii. Był w r. 1872 profesorem szkoły w Żabikowie i właścicielem drukarni w Poznaniu pod firmą J. I. Kraszewskiego. Potem kolejno redaktor Gazety Toruńskiej, Polnische Correspondentz, wreszcie Dziennika Poznańskiego. Umarł w Poznaniu 9 X 1907 r. (LM Św. Marcin, Pozn.; Dz. P.). Ożenił się w Bydgoszczy 8 X 1872 r. z Marią Mieczkowską, córką Leopolda i Olimpii z Kalksteinów, dziedziców Łaszewa w pow. świeckim (ib.), zmarłą w Poznaniu 7 X 1894 r. w 44-ym roku życia (LM Św. Marcin, Pozn.; Dz. P.). Drugą jego żoną była zaślubiona w Berlinie 22 V 1896 r. Helena (Helena Wanda Melania) Gościcka, 1-o v. Bogusławska, ur. 10 II 1864 r., zmarła w Poznaniu 13 VI 1917 r. (LM Św. Marcin, Pozn.; Dz. P.). Z pierwszej żony córki: Anna, ur. 13 I 1879 r., wydana 19 II 1900 r. za Adama Karwowskiego, i Maria (Maria Stanisława Gustawa), ur. w Poznaniu 11 VIII 1880 r. (LB Św. Marcin, Pozn.), zaślubiona w Kościankach 26 VI 1906 r. Mieczysławowi Zabłockiemu, dzierżawcy dóbr w Galicji (LC Św. Marcin, Pozn.), potem dyrektorowi dóbr zaleszczyckich, zmarłemu 19 VI 1929 r. w wieku 61 lat. Synowie z Mieczkowskiej, Witold, o którym niżej, i Stanisław (Stanisław Władysław Marcin), ur. 7 VIII 1882 r. (ib.). Z Gościckiej syn Tadeusz, o którym niżej.

1) Witold, syn Władysława i Mieczkowskiej, inżynier ruchu, mąż Heleny Lubicz Wojciechowskiej. Ich syn Przemysław Andrzej Antoni, ur. 11 X 1920 r. (LB Św. Marcin, Pozn.). Córka Aniela Anna Teresa, ur. 22 VII 1928 r. (ib.).

2) Tadeusz (Józef Tadeusz Edward), syn Władysława i Gościckiej, ur. 7 VIII 1897 r. (ib.), adwokat w Poznaniu, ożeniony z Aleksandrą Wize z Brodowa, miał z nią dwie córki. Zob. tablicę.

@tablica: Łebińscy h. Własnego

Wiktoria (Łembińska) wyszła przed r. 1827 za Władysława Frezera.

Marcin i Antonina z Dembińskich, rodzice Józefa, ur. w r. 1838 w Łaszewie w pow. świeckim, który ukończywszy szkoły w Trzemesznie, a potem seminarium duchowne we Włocławku, tam uzyskał święcenia kapłańskie. Administrował parafią Gowarowo na Kurpiach, kiedy wybuchło powstanie 1863 r., w którym wziął czynny udział. Ranny, wywieziony został do Prus, gdzie dostał się do więzienia. Przebywał potem u Skórzewskich w Kratkowie i u Rekowskich w Gorazdowie. W Poznaniu żadnej pracy otrzymać nie mógł. Jął sie pracy w Strzemkowie koło Inowrocławia u swych krewnych Trzebińskich. Tutaj umarł w r. 1880, pochowany w Inowrocławiu (Dz. P.). Tekla przed 22 VIII 1839 r. wyszła za Stanisława Rozdrażewskiego, dziedzica Leśniewa. Ich dzieci podawali do chrztu, w r. 1839 Stanisław Ł., dziedzic Łaszewa, z siostrą Teofilą Ł-ą (LB Łubowo), i w r. 1842 Tekla Ł-a (LB Św. wawrzyniec, Gniezno). Chyba identyczna ze wspomnianą wyżej Teofila, córka dziedzica Gólkowa i Tekli, umarła w Mnichowie 27 XII 1842 r., mając 23 lata i 8 miesięcy (LM Św. wawrzyniec, Gniezno). Feliks kupił w r. 1873 od Zabłockiego folwark Bławaty koło Strzelna (Dz. P.) i umarł 26 II 1874 r. Zawiadamiały o tym matka i żona, przebywające w Bydgoszczy (ib.). Jan umarł 15 X 1875 r. w Małachowie, w 23-im roku życia, o czym donosili matka i rodzeństwo (ib.). Stanisława wyszła przed 18 IX 1874 r. za Władysława Raszewskiego, dzierżawcę w Małachowie Wierzbiczanach (LB Witkowo), umarła 5 II 1890 r. pochowana w Gniexnie. Ludwik, mąż Kazimiery z domu Mittelstaedt, zmarłej 9 VII 1886 r. i pochowanej we Wrocławiu, miał z nią dzieci (ib.). Maria zaślubiła w Bydgoszczy 26 VII 1881 r. dra Eugeniusza Czarlińskiego z Bydgoszczy (ib.). Wanda umarła w Łodzi 25 II 1905 r. (ib.). Łebiński z Sielca nabył w r. 1910 dobra ryc. Osławice (Osselwitz) na Śląsku w pow. wołowskim, liczące ponad 1.500 m. m. (ib.). Maria z domu Żółtowska była dziedziczką Chełszczącej(!) i Borzystowskiej Huty w pow. kartuskim, umarła 23 VI 1911 r., licząc lat 88, pochowana w Wygodzie (ib.). Chyba to jej mężem był Rudolf "Halk Ł.", były dziedzic Hełnczczy(!) i Borzystowskiej Woli, zmarły 28 I 1915 r. w wieku lat 85 (ib.). Antoni, weteran 1863 r., zmarł 14 XII 1923 r., pochowany w Kunowie. Pozostała żona (ib.). Róża ze Stablewskich (chyba własnie ta żona), zmarła 18 I 1932 r., pochowana w Kunowie (ib.). Antoni, w 20-leciu międzywojennym właściciel Tworzymirek w pow. sremskim (281 ha).

>Łebkowscy, Łepkowscy. Boniecki daje im herb Dąbrowę, zaś jako wsie gniazdowe wymienia Łepki cz. Łebki koło Niedzborza oraz Łepki koło Kraszowa, obie w ziemi ciechanowskiej. Nie wiem, czy z tych Jan z Łepkowa(!) Łepkowski w r. 1661 nabył od Andrzeja Karola Grudzińskiego, wojewody poznańskiego, wyderkafem za 2.000 zł wieś Pacholewo w p. pozn. (P. 1072 VII k. 376). Sebastian Łebkowski zaslubił 22 I 1718 r. Krystyne Pawłowską z Gory (LC Góra k. Jarocina).

>Łekieńscy h. Nałęcz z Łekna w pow. kcyń. Paprocki współczesnego sobie Nikodema Ł-go, kasztelana nakielskiego, mieni Nałęczem. Dziersław Skierka z Sarbinowa, pisany niekiedy z Łekna, potem juz stale Ł-im, wziął Łekno dzięki małżeństwu z Dorotą, córką Trojana z Łekna, sędziego kaliskiego. Dostał od teścia w r. 1446 (1451?) plac w Gnieźnie, położony koło domu Piotra z Szamotuł, kasztelana gnieźnieńskiego (P. 1379 k. 202v). Pisany już Dziersławem Skierką z Łekna, miał w r. 1449 termin z Ofką z Górki (G. 7 k. 49v). Na Sarbinowie w p. gnieźn. w r. 1476 braciom z Grochowisk sprzedał wyderkafem za 60 z. czynsz roczny 2 kopy gr. (P. 1386 k. 43). Nazwany w r. 1482 sędzią, był zapewne wicesędzią grodu nakielskiego (N. 144 s. 306). Wraz ze swym niedzielnym synem Piotrem, dziedzice w Łeknie i Sarbinowie, przeprowadzili w r. 1485 przez arbitrów rozgraniczenie Sarbinowa od Redecza, wsi Macieja i Szymona, braci z Redecza (G. 22 k. 14). Działając wraz z żoną i wspomnianym wyżej synem, ugodził się w r. 1486 z Jakubem Prusieckim mężem swej córki Małgorzaty. Zobowiązał się temu zięciowi w posagu za nią rezygnować wieczyście za 1.000 zł weg. wieś Zatkowo w p. nakiel. zas za wyprawę, określoną na 200 grz. zobowiązał się płacić roczny czynsz ze swej wsi Dąbki p. nakiel (G. 22 k. 69). Żył jeszcze w r. 1487, kiedy ta córka kwitowała rodziców z majątku po nich (ib. k. 96v). Dorota z Łekna, żona Dziersława, dała w r. 1465 mężowi swoją trzecią część po rodzicach w mieście Łeknie i wsiach Kiedrowo i Polskie Prawo w p. kcyń. oraz trzecią część połowy wsi Siedlec (P. 1383 k. 233v). Miała w r. 1469 termin ze strony Doroty, dziedziczki z Łekna, żony Mikołaja Miłaja z Miłosławia, miecznika kaliskiego (G. 9 k. 258v). Wespół z mężem całe swe połowy w mieście Łeknie i we wsiach Kiedrowo i Polskie Prawo, które mieli wtedy w swym posiadaniu powyżsi miecznikostwo kaliscy, sprzedali im wyderkafem w r. 1478 za 900 zł węg. (P. 1386 k. 95v). Jak widzieliśmy, żyła jeszcze Dorota w r. 1487.

Piotr Ł., czasem zwany "Skierką", syn Dziersława i Doroty z Łekna, był w r. 1489 w posiadaniu tej połowy Łekna i przyległych wsi, którą trzymał był nie żyjący już Mikołaj Miłosławski (P. 1387 k. 130). Całe wsie, Sarbinowo Wielkie i Małe, Kowalewo i Babino w p. gnieźn. t.r. sprzedał za 1.200 zł Janowi stryjowi oraz Janowi, Marcinowi, Mikołajowi, Maciejowi, Andrzejowi i Michałowi, bratankom niedzielnym, dziedzicom z Lalędzia (ib. k. 130v). Na połowie miasta Łekna, wolnej od oprawy żony, w r. 1492 sprzedal wyderkafem za 45 grz. kapitule metrolipotalnej gnieźnieńskiej trzy grzywny czynszu rocznego (ib. k. 175). Od Marcina Izdbieńskiego w r. 1493 nabył wyderkafem za 100 zł węg. cztery i pół łany w Stołężynie p. kcyń. (ib. k. 185), zas od Janusza Grylewskiego w r. 1494, tez wyderkafem, kupił za 130 zł weg. Wielką Laskownicę p. kcyń. (P. 1383 k. 23). W obozie pod Czerniowcami, w czasie wyprawy mołdawskiej, dostał 29 X 1497 r. wieś Siedlec, trzymaną wyderkafem przez opata wągrowieckiego, który nie dopełnił obowiązku wyprawy wojennej (Arch. Kon. Hist. IX s. 274; MRPSum. II 1030). Skwitowany w r. 1499 przez zięcia, Mikołaja Kordzboka z Rybna, z 500 zł posagu za córką Katarzyną (P. 859 k. 22). Połowę miasta Łekna w r. 1505 dał w dziale swemu starszemu synowi Janowi (P. 1390 k. 43). Wieś Polskie Prawo, połozona kolo Łekna, w r. 1507 sprzedał wyderkafem zięciowi, Feliksowi Obornickiemu, w sumie 250 zł weg. posagu za córką swą Dorotą (ib. k. 123v). Wieś Dabki w p. nakiel. w r. 1508 rezygnował synowi Marcinowi (N. 146 k. 465). Na trzeciej części Łekna w r. 1513 sprzedal wyderkafem sumę 500 zł weg. swej niezamężnej jeszcze córce Elżbiecie (P. 786 s. 404), zas w r. 1517 ponowił jej wyderkaf tejże sumy, tym razem na czwartej części Łekna i na całej wsi Kiedrowo (P. 1392 k. 103, 110v). Połowe Łekna (Te, której nie dał był synowi Janowi) wraz z całymi wsiami Polskim Prawem i Kiedrowem dał w r. 1517 synowi Marcinowi, zastrzegając tam dla siebie dożywocie (ib. k. 111). Skwitowany w r. 1518 z 500 zł weg. przez wciąż jeszcze niezamężną córkę Elżbietę (P. 866 k. 188), a w r. 1519, po jej wyjściu za Wincentego Spławskiego, skwitowany wespół z synami z 40 zł na poczet należnych za nią w posagu 500 zł (P. 867 k. 47). Zwolniony od wyprawy wojennej z powodu nader późnego wieku 25 X 1520 r. (MRPSum, IV 12760), nie żył już w r. 1528 (P. 871 k. 258). Żoną jego byla Barbara, ktorej w r. 1489 oprawił 1.000 zł posagu (P. 1387 k. 130). Synowie Piotra, Jan i Marcin. Z córek Katarzyna była w latach 1496-1499 zoną Mikołaja Kordzboka z Rybna. Agnieszka wyszła przed r. 1506 za Mikołaja Zawadzkiego, zmarła przed r. 1529. Dorota, żona 1-o v. w latach 1507-1520 Feliksa z Gaju Obornickiego, wdowa w latach 1530-1537, 2-o v. w latach 1540-1543 żona Jana Grabskiego, ostatnio kasztelana kruszwickiego, zmarłego między r. 1553 a 1556, sama zmarła po r. 1557. Elżbieta, jak już widzieliśmy, niezamężna w latach 1513-1518, wyszła przed r. 1520 za Wojciecha Spławskiego, podwojewodziego poznańskiego, była już wdową w r. 1535, zmarła po r. 1541.

1. Jan Ł., syn Piotra i barbary, jak widzieliśmy, w r. 1505 otrzymał od ojca w dziale połowe miasta Łekna. Kiedy ojciec w r. 1518 dał jemu i jego bratu Marcinowi całe miasto Łekno z przyległymi wsiami i bracia dokonali między sobą działów, dostała mu się połowa Łekna od jeziora i cała wieś Kiedrowo (P. 1392 k. 232). Skwitowany w r. 1528 przez szwagra Zawadzkiego ze 100 zł na poczet 500 zł posagu jego już zmarłej zony Agnieszki Ł-ej (P. 871 k. 258). Wespół ze swoją żoną Kiedrowo w r. 1529 sprzedał Mikołajowi Rogalińskiemu cz. Przysieckiemu (Ws. 182 k. 22). Wieś Zatkowo w p. nakiel. w r. 1530 sprzedał za 2.000 grz. swej siostrze Dorocie, owdowiałej Obornickiej (P. 1393 k. 364). Połowe wsi Siedlec w p. kcyń., trzymaną wyderkafem przez opata wągrowieckiego, sprzedał w r. 1532 za 400 grz. Andrzejowi Łosińskiemu (ib. k. 543). Będąc po śmierci brata Marcina dziedzicem całego Łekna, połowę tego miasta wraz ze wsią Polskie Prawo, oraz połozona w pow. nakiel. wsią Dąbki, dobra odziedziczone po bracie a wykupione od Wojciecha Korycieńskiego i Zbigniewa Jaktorowskiego, w r. 1542 sprzedał wyderkafem za 4.000 zł szwagrowi Janowi Grabskiemu (P. 1394 k. 532). Nie zył juz w r. 1544 (Kc. 10 k. 280). Jego żoną była Urszula Żabicka, córka Spytka, której w r. 1505 na nabytej od ojca połowie Łekna zapisał 150 zł weg. (P. 1390 k. 61v; G. 24 k. 280). Dokonała w r. 1507 zamiany ze Stanisławem Redeckim, biorąc od niego łan roli we wsi Szkółki pow. gnieźn. oraz dopłatę 100 zł węg., dając zaś w zamian za to połowę wsi Złotniki i część wsi Kołata w tymże powiecie (P. 863 k. 338v, 1390 k. 135). Nabywszy od Andrzeja Modrzewskiego wyderkafem za 90 zł weg. i 10 grz. część miasta Stopachowo (dziś Stępuchowo) w p. kcyń., dobra te w r. 1510 sprzedała wyderkafem za 90 zł mężowi (P. 786 s. 231). Wieś Werkowo w p. kcyń. sprzedała wyderkafem w r. 1510 za 800 zł temuż mężowi (P. 786 s. 230). Janowi Podolskiemu sprzedała wyderkafem za 30 grz. cztery lany w Puzdrówcu w p. kcyń. i mąż w r. 1512 poręczał, iz mu je uwolni od obciążeń (P. 786 s. 379, 865 k. 235). Część swą w tejże wsi sprzedała wyderkafem w r. 1518 bratu stryjecznemu Bogusławowi Żabickiemu (P. 1392 k. 232), a ponowiła ten wyderkaf na jego rzecz za 50 grz. w r. 1522 (G. 335a k. 69v). Od męża uzyskała w r. 1523 oprawe 600 zł posagu na połowie połowy Łekna oraz na połowie Kiedrowa (P. 1392 k. 519v). Andrzejowi Grodzieńskiemu sprzedała w r. 1527 za 200 zł połowe Niemczynka w p. kcyn. (P. 1392 k. 194). Polowe Puzdrowca sprzedała w r. 1529 za 300 grz. Mikołajowi Rogalińskiemu cz. Przysieckiemu (ib. k. 312). Pozywały sie wzajemnie z bratową Barbarą, wdowa po Marcinie Ł-im, w r. 1530 o wygnanie z oprawy w Łeknie i na przedmieściu Polskie Prawo (P. 871 k. 506, 575). Wystepowała w r. 1535 jako dziedziczka Żabiczyna i Werkowa (G. 20 k. 221). Będąc juz wdową, była wespół z synami, Marcinem i Nikodemem, pozywana w r. 1544 przez Mikołaja Potulickiego, wojewodę brzeskiego, dziedzica Chodzieży (Kc. 10 k. 280). Synowi Marcinowi dała w r. 1545 swe dziedziczne dobra Werkowo i połowę Żabiczyna, biorąc od niego jego część w Łeknie, którą odziedziczył był po ojcu, połowę wsi Kiedrowo oraz dopłate 50 grz. Jednocześnie swym córkom, Dorocie, barbarze, Emerencji i Katarzynie zapisała na ioch posagi sumę 1.600 złp (P. 884 k. 55v, 57). Żyla jeszcze w r. 1560, kiedy ją i jej syna Nikodema pozywała kapituła metropolitalna gnieźnieńska (G. 39 k. 254v). Z wymienionych wyżej córek, o Dorocie, którą Paprocki mienił żoną Lubiatowskiego, zaś Boniecki 1-o v. Lubiatowskiego, 2-o v. Hieronima Spławskiego, nie wiem nic więcej, natomiast znam niewymienioną w r. 1545 Annę, której t.r. jeszcze niezamężnej brat Marcin zapisał 400 złp posagu (P. 884 k. 58). Wyszła przed r. 1558 za Macieja Pieczanowskiego i umarła między r. 1564 a 1578. Barbara była w r. 1582 zona Walentego Kmity z Woli, burgrabiego krakowskiego. Marancja cz. Emerencja zaslubiła przed r. 1566 Wojciecha Jeżewskiego, zmarłego po r. 1577, sama zmarła między r. 1578 a 1583. katarzyna wreszcie wyszła w r. 1568, krótko po 9 III, za Baltazara Łąckiego, kasztelanica kamieńskiego, zmarła między r. 1570 i 1574. Paprocki i Boniecki wszystkie te siostry mienią błędnie córkami Nikodema, podczas gdy z całą pewnością były jego siostrami.

1) Marcin, syn Jana i Żabickiej, wespół z bratem Nikodemem odziedziczone dobra, które po ich stryju Marcinie spadły na ich ojca, tj. połowę miasta Łekna oraz całe wsie Polskie Prawo i Dabki, sprzedali w r. 1545 za 10.000 zł Januszowi Latalskiemu, wojewodzie poznańskiemu (P. 1395 k. 179v). Marcin t.r. zapisał 400 zł posagu siostrze Annie (P. 884 k. 58). Żył jeszcze w r. 1559 (P. 901 k. 59).

2) Nikodem, syn Jana i Żabickiej, starosta (biskupi) siewierski 1554 (Kc. 21 k. 167v), stolnik poznański 1561 r. (P. 903 k. 356), mianowany w r. 1567 kasztelanem krzywińskim (Kc. 116 k. 332, 535), zaś w r. 1569 nakielskim. Był w latach 1569-1571 lustratorem dóbr królewskich na Rusi (Bon.). W bezkrólewiu po śmierci Zygmunta Augusta należał do zwolenników arcyks. Ernesta (Orzelski, s. 97). Z toczonego wtedy sporu o kasztelanię nakielską z Gabrielem Złotkowskim, który na ten urząd miał również przywilej królewski, ale z późniejszą datą, wyszedł w r. 1574 zwycięsko (ib. s. 99). W następnym bezkrólewiu, 1575 r. oświadczył, iż życzyłby sobie Piasta, kiedy go jednak brak, opowiada się za kandydaturą austriacką (ib. s. 415). W imieniu własnym, matki i brata wiódł w r. 1547 sprawę z Konstancją Kunowska, rodzącą się z Zofii Grodzieńskiej, o pewne części Łekna, ongiś sprzedane wyderkafem zmarłemu Stefanowi Grodzieńskiemu, chorążemu kaliskiemu (P. 886 k. 285v). Cześc miasta Łekna wraz z połową Kiedrowa w r. 1553 sprzedał wyderkafem za 100 zł swej matce (P. 1396 k. 94v), zas w r. 1557 dał jej połowę Łekna w dożywocie, wyłąćzając dla siebie dwór z otoczeniem (ib. k. 497v). Procesowany byłw r. 1564 przez Filipa Padniewskiego, biskupa krakowskiego, o zarząd klucza dybowskiego (MPRSum. IV 9355). Od Jerzego Latalskiego, wojewodzica poznańskiego, w r. 1567 kupił za 10.000 zł części miasta Łekna i przedmieścia Polskie Prawo (P. 1397 k. 632v; Kc. 116 k. 566). Od Stanislawa Splawskiego, kasztelana krzywińskiego, w r. 1567 kupił wieś Zielonke w p. pozn. (P. 1397 k. 601). Połowe Żabiczyna w p. kcyń. sprzedał wyderkafem w r. 1568 za 3.000 zł Mikołajowi Łąckiemu, kasztelanowi krzywińskiemu, ojcu swego przyszłego szwagra, Baltazara Łąckiego (ib. k. 675v). Pozywał w r. 1571 synów i córki zmarlego Mikołaja Grzymułtowskiego w sprawie wykupu połowy królewskiego miasteczka Mieścisko (Kc. 117 k. 685, 685v). Nie żył już w r. 1578 (P. 931 k. 212). Jego żona była Jadwiga z Więcborka Zebrzydowska, siostra rodzona biskupa krakowskiego. Stąd to starostowanie Ł-go w biskupim Siewierzu. Oprawił jej w r. 1554 posag 400 zł na połowie miasta Łekna i wsi Kiedrowo i jednocześnie oboje małżonkowie spisali wzajemne dożywocie (P. 1396 k. 227). Jadwiga Janowi Kmicie, pisarzowi ziemskiemu i podstarościemu krakowskiemu, sprzedała w r. 1563, lub przed ta data, swój dwór drewniany z ogrodem nad Wisłą, za murami Krakowa, w miejscu zwanym Zwierzyniec (P. 905 k. 376v), który chyba odziedziczyła po zmarłym bracie biskupie (Py. 179 k. 198). Intromitowana w r. 1569 do swej oprawnej wsi Kiedrowo, na której od męża uzyskała zapis 1.600 długu (Kc. 116 k. 876v). Po śmierci Nikodema występowały w r. 1578 w charakterze spadkobierców siostry, względnie ich potomstwo (P. 931 k. 212, 934 k. 85). Spośród tych sióstr, Barbara, żona Kmity, pozywała w r. 1580 wdowę po bracie (P. 934 k. 85). Żyła jeszcze ta wdowa w r. 1588 (Kc. 120 k. 155).

2. Marcin Ł., syn Piotra i Barbary, otrzymał od ojca, jak widzieliśmy, w r. 1508 rezygnację wsi Dabki, a w r. 1517 połowy miasta Łekna oraz całych wsi Polskie Prawo i Kiedrowo. Z przeprowadzonego w r. 1518 podziału dóbr ojczystych z bratem Janem wziął połowe Łekna (od strony Kcyni) oraz wsie, Polskie Prawo i Dabki. Wespół z żoną swoją część we wsi Niemczynko w pow. kcyn. sprzedał w r. 1518 za 260 zł Andrzejowi Grudzińskiemu (P. 1392 k. 229). Uzyskał w r. 1524 zwolnienie od wyprawy wojennej przeciw Turkom i tatarom z racji złego stanuy zdrowia. Miał być podobno truty przez pewne niewiasty. Na wyprawę winien był jednak stawic zastepców (MRPSum. IV 4459). Żył jeszcze 8 I 1528 r. (ib. 15405), nie żył 1529 r. (P. 879 k. 391). Żoną jego była Barbara Rakowska, córka Jana, który w r. 1516 sprzedał wyderkafem zięciowi za 500 zł weg. jako posag za córką wieś Rakowo i część w Niemczynku pow. kcyń. (G. 335a k. 40). Marcin tej żonie w r. 1518 dał w dożywocie połowę Łekna i wieś Dąbki, ona zaś dała jemu dożywociem Rakowo i część Niemczynka (ib. k. 48). Ponowili te zapisy w r. 1524 w charakterze dożywotnich wyderkafów, on jej za 200 zł weg., ona jemu za 600 zł weg. (P. 1393 k. 12, 12v). Barbara dzierżawiła połowę myta nakielskiego i w r. 1520 dostała konsens na zapisanie mężowi pewnej sumy na owym mycie (MRPSum. IV 307, 4459). Tę sumę, tj. 600 zł, t.r. zapisała mężowi na mycie, on zaś ze swej strony na połowie Łekna, należnej mu z działu z braćmi, oraz na całej wsi Dąbki zapisał jej dożywotnio 200 zł i 60 zł weg. (G. 335a k. 57). Myto nakielskie małżonkowie najwidoczniej potem sprzedali, bo juz w r. 1528 brali jej za konsensem królewskim w zastaw od Andrzeja z Domaborza, starosty nakielskiego. T.r. wykupił je od nich Maciej Tuczyński (MRPSum. IV. 15405, 15478; P. 871 k. 111). Barbara, będąc już wdową, miała w r. 1529 sprawę ze swym szwagrem Janem Ł-im o swą oprawe na połowie Łekna i na Dąbkach (P. 871 k. 391). O wzajemne wypędzanie się z połowy Łekna i z przedmieścia Polskie Prawo, jak juz wiemy, pozywały się z bratową w r. 1630. Była już w r. 1531 2-o v. żoną Wojciecha Korycieńskiego, któremu dała wówczas swa wieś Rakowo i sprzedane sobie wyderkafem za 2.000 grz. przez pierwszego męża połowę Łekna i całe Dabki (P. 1393 k. 399, 399v). W r. 1536, uzyskawszy męża połowę łekna i całe Dąbki (P. 1393 k. 399, 399v). W r. 1536, uzyskawszy od męża zwrot powyższej donacji, zrezygnowała wieczyście Rakowo Janowi Korycieńskiemu, zaś połowę Łekna i Dąbki sprzedała mu wyderkafem za 2.000 grz. (P. 1394 k. 11, 19v). Nie żyła już w r. 1539, a jej spadkobierczyni, cioteczna siostra Barbara Rzedgoska, rodząca się z Katarzyny Rakowskiej, wdowa po Mikołaju Pamperskim, Rakowo oraz wyderkaf na połowie Łekna, oraz na Polskim Prawie i Dąbkach sprzedała wtedy za 6.000 grz. Stefanowi Grudzińskiemu, chorążemu kaliskiemu (Kc. 10 k. 99). Zob. tablicę.

@tablica: Łekińscy h. Nałęcz

>Łekińscy h. Topór (Pałuka), z Łekna w p. kcyń. Zbylut z Łekna występował w latach 1386-1388. W r. 1388 mowa o siostrze jego Kryspinie (Krystynie?). Zbylut w 1391 już nie żył, a występowała wdowa w imieniu dzieci. Synów Zbyluta pozywal w r. 1398 Manlin, Żyd poznański (Leks. I nr 30. 281, 390, 441, 1029, 2403, 2519). Mikołaj z Łekna w r. 1396 (ib. nr 2112, 2149). Zbylut z Łekna 1403 r. (G. 1 k. 35). Trojan z Łekna występował w latach 1403-1404 (ib. k. 41v, 55v). Chyba ten sam Trojan, w r. 1411 mąż Małgorzaty, i brat jego Wojciech, mąz Doroty (ib. k. 98). Wańczochna i Sandochna (Sądochna), córki zmarłego Mikołaja z Łekna, w r. 1411 r. (ib. k. 73, 98).

Trojan z Łekna, nie wiem czy identyczny z powyższym, był w okresie 13 I 1432 r. - 25 VII 1454 r. sędzią generalnym kaliskim (Gąs.). Od swej rodzonej bratanicy Katarzyny, zony Mikołaja z Kobylina, nabył w r. 1432 za 800 grz. części we wsiach Dąbki, Dąbrówka i Zatkowo w pow. nakiel., spadłe na nią po jej rodzicach i babce (N. 143 k. 1v). Poskupował w r. 1435 części w Chodzieży i w Ostrowie zw. Czeszewo w pow. kcyń. Nabył mianowicie od Wojciecha, syna Dobrogosta z Kąsinowa, za 50 grz. jego części tamtejsze po matce i babce, części zaś inne za 50 grz. od Wawrzyńca, Jana i Wojciecha, synów zmarłego Gardziny z Brzozy, również po ich matce i babce (P. 1378 k. 109v). Od Jana z Raczkowa kupił w r. 1444 za 100 kop gr. jego część po ojcu i babce w Chodzieży oraz wyspę (ostrów) zwaną Czeszew (P. 1379 k. 16v). Od Małgorzaty z Konina, żony Marcina Jarogniewskiego, w r. 1446 kupił za 800 grz. jej dobra po ojcu, matce i babce w mieście Łeknie oraz we wsiach, Kiedrowo, Siedlce, Kowalewo, Chodzież, Ostrowo i Czeszewo w p. kcyń., jak rownież wsie Dabki i Zatkowo w p. nakiel. (ib. k. 168). Siedlisko w Gnieźnie koło domu Piotra z Szamotuł, kasztelana poznańskiego, dał w r. 1446 (1451?) zięciowi Dziersławowi z Sarbinowa (ib. k. 202v). Miasto Chodzież wraz ze wsią tejże nazwy i połowę Kowalewa z połowa folwarku w r. 1450 sprzedał wyderkafem za 1.465 grz. Synosze, żonie Jana Granowskiego (P. 1381 k. 89v), swojej byłej synowej, spłacając ją w ten sposób z jej posagu. Braciom swym (chyba nie rodzonym!), Michałowi z Golańczy i Zbylutowi z Grylewa, w r. 1545 zlecił zarząd swych dóbr po swej śmierci, pokąd nie osiągnie lat wnuk Trojan, syn zmarłego już Jana (N. 143 k. 61). Połowę Siedlca sprzedał wyderkafem w nieznanym mi roku za 150 grz. klasztorowi wagrowieckiemu (P. 1393 k. 555v). Nie żył już w r. 1457 (P. 1382 s. 65). Z jego synów, o Janie wiem tylko tyle, że w r. 1449 ojciec zezwolił na oprawienie żonie jego, Dorocie, sumy 1.500 zł węg. posagu i 500 zł węg. wiana na czwartej części miasta Łekna, połowie miasta Chodzież i połowie wsi Kiedrowo (P. 1380 k. 116). Jak już widzieliśmy, ów Jan nie żył w r. 1454, a syn jego Trojan, wtedy nieletni, zmarł zapewne też niedługo potem. Inny syn sędziego Trojana, Maciej z Łekna, już nie żyjący w r. 1450, miał za żonę Synochę, która t.r., działając w asyście stryjów, Jurgi i Marcina Jarogniewskich, zeznała, iż teść zaspokoił ją z posagu i wiana, które były zabezpieczone na połowie jej dóbr rodzicielskich w Jarogniewicach, Piotrowie i Mikoszkach w p. kośc., a który to posag wziął był za nią jej zmarły mąż (P. 1381 k. 89). Była to zapewne córka wspomnianych wyżej, Marcina Jarogniewskiego i Małgorzaty z Konina. Wtedy, w r. 1450, była jak już widzieliśmy, 2-o v. żoną Jana Granowskiego. W r. 1457 swe prawa zastawne na powyższych dobrach sprzedała za 100 grz. Przecławowi z Potulic (P. 1382 s. 65). Jak się zdaje, uniwersalną spadkobierczynią sędziego Trojana była w końcu jego córka, Dorota, która poślubiła Dziersława z Sarbinowa, pisanego potem także i z Łekna. Tego Dziersława Trojan dając mu plac w Gnieźnie mieni wyraźnie swym zięciem (zob. Łekieńscy h. Nałęcz).

Łempiccy h. Junosza, z Łempic w pow. zakroczymskim. Wojciech, w latach 1587-1588 mąż Anny Błockiej (P. 948 k. 193v, 949 k. 386). Wojciech (Adrian?), w latach 1604-1605 mąż Ewy Rybińskiej, wdowy 1-o v. po Macieju Pawłowskim (G. 68 k. 145; P. 976 k. 276). Ks. Jakub, opat lubiński, kanonik gnieźnieński i krakowski, sekretarz królewski 1608 r. (Ws. 204 k. 321). Andrzej, w r. 1616 mąz Anny Konarskiej, wdowy 1-o v. po Marcinie Pigłowskim (P. 996 k. 819). Oboje w r. 1626 wydzierżawili od opiekunów pannu Katarzyny Krajewskiej jej części Krajewic w p. kośc. (P. 1017 k. 327v, 699). Andrzej z pow. zakroczymskiego w r. 1620 kwitował Macieja Pogorzelskiego (P. 1004 k. 601v). Mikołaj, mąz Elżbiety Zberkowskiej, córki Piotra, 1623 r. (N. 173 k. 142v). Zawierali oboje w r. 1624 kontrakt z Janem Winnickim (N. 173 k. 535). Mikołaj nie żył juz w r. 1625, kiedy to wdowa, jedyna spadkobierczyni rodziców, sióstr i siostrzenicy Splawskiej, części wsi Mościska i pustki Kostrzynek sprzedała za 3.000 zł Wojciechowi ojcu, Andrzejowi i Adamowi synom, Nietaszkowskim (N. 223 k. 627). Elzbieta Dzierznicka, zrazu żona Wojciecha Lisowskiego, potem 2-o v. nielegalna(!) zona N. Ł-go, bezpotomna, nie zyła juz w r. 1640 (P. 165 k. 748v). Ks. Bartłomiej, syn Adama i Anny z Mieszkowskich, kanonik włocławski, pleban koniński, sekretarz królewski, zawierał w r. 1644 kontrakt z małżonkami Bagińskimi (I. Kon. 51 k. 379v). Był kanonikiem gnieźnieńskim w r. 1647 i łowickim w r. 1649 (ib. 53 k. 130). W r. 1652 w imieniu własnym i brata Piotra wyznaczył plenipotenta dla spraw spadku po zmarłym bracie rodzony6m Wojciechu (I. Kal. 118 s. 320). Kanonikiem płockim był w r. 1659, umarł w r. 1660 (Korytkowski).

Adam, zmarły przed r. 1645, miał synów: Andrzeja, Szymona, Marcina i Jana. O Marcinie, pisarzu grodzkim bełzkim, wiem tylko tyle, że był bezdzietny i nie żył juz w r. 1644 (I. Kal. 110a s. 40).

1. Andrzej, syn Adama, spadkobierca brata Marcina, kwitował w r. 1644 Aleksandra Belżeckiego, starostę bełskiego (ib.). Od Anny Opalińskiej, wdowy po Stanisławie Przyjemskim, marszałku nadwornym koronnym, staroście generalnym wielkopolskim, trzymał t.r. Wszeborz w p. pyzdr. (Py. 150 s. 238). Wieś Kotusz w p. kośc. wydzierżawił w r. 1648 Stanisławowi Jaskóleckiemu (Kośc. 302 k. 81). Od Piotra Przyjemskiego, syna marszałka, wydzierżawił w r. 1652 Mchy w p. kośc. (Py. 151 s. 230). Od Jakuba Rozdrażewskiego, wojewody inowrocławskiego, kupił w r. 1657 za 80.000 zł wsie Głoginin i Zimnowodę w p. pyzdr. (R. Kal. 14 k. 439v). Od Melchiora Gurowskiego nabył wyderkafem w r. 1666 za 6.000 złp części Kaczej Górki w p. pyzdr. (P. 1864 k. 177). Nie żył juz w r. 1669 (I. Kal. 129 s. 1390). Jego pierwszą żoną była w r. 1644 Katarzyna Rudnicka (I. Kon. 51 k. 180v; Kośc. 302 k. 81), żyjąca jeszcze w r. 1652 (Py. 151 s. 226). Druga zona to Anna Głoskowska, córka Marcina, która będąc już wdową, otrzymała w r. 1676 od swego brata, Andrzeja Głoskowskiego, zapis 1.000 złp długu (P. 1094 k. 603). Głoginin w r. 1686 sprzedała wyderkafem na jeden rok za 20.000 złp zięciowi Skoroszewskiemu (P. 1112 VII k. 48). Umarła między r. 1687 a 1690 (P. 1113 II k. 35; Kośc. 356 k. 110). Z pierwszego małżeństwa była córka Helena, w r. 1659 żona Gabriela Sokolnickiego, zmarła przed r. 1687. Z drugiej żony syn Franciszek oraz córki: Dorota, Marianna i katarzyna. Opiekunem tych dzieci był ich stryj Szymon, ktory z tego tytułu prolongował w r. 1669 matce ich dzierżawę Zimnejwody (I. Kal. 129 s. 1390). Z Dorota nie spotkałem sie potem ani razu, za to, prócz Marianny i katarzyny wystepowała stale jako córka Andrzeja i Głoskowskiej Jadwiga (np. P. 1106 III k. 11v, 12). Może nosiła dwa imiona, Dorota Jadwiga? Wyszła owa Jadwiga w r. 1683 za Władysława Skoroszewskiego, była wdową w r. 1715, zmarła po r. 1722. marianna, wydana przed r. 1687 za Karola Zakrzewskiego, łowczyca wschowskiego, umarła przed r. 1716 a 1720. Katarzyna przed r. 1691 poślubiła Andrzeja Mańkowskiego, zmarłego w r. 1692 lub 1693. Jej drugim mężem, poślubionym w r. 1694 był Andrzej Żółtowski.

Franciszek, syn Andrzeja i Głoskowskiej, nieletni w r. 1669 (I. Kal. 129 s. 1390), wespół z matką w r. 1683 zawierał z Władysławem Skoroszewskim, pod zakładem 15.000 złp. kontrakt o rekę siostry Jadwigi (P. 1106 III k. 11v). Dziedzic Zimnejwody i Głoginina, bezpotomny a chyba i bezżenny, nie żył już w r. 1690, kiedy to jako jego współspadkobierczynie wystepowały siostry, Skoroszewska, zakrzewska i Mańkowska, zaś córka juz zmarlej najstarszej siostry, Sokolnickiej, Barbara zamężna Borzewska, kwitowała te swoje ciotki z sumy 5.333 zł stanowiącej jej częśc spadku (I. Kal. 146 s. 388). Te siostry odziedziczone po rodzicach i bracie dobra, Zimnowodę i Głoginin, sprzedały t.r. za 95.000 zł Tomaszowi Olewińskiemu (P. 143 k. 152v).

2. Szymon, syn Adama, jako spadkobierca bezpotomnego brata Marcina, pisarza grodzkiego bełzkiego, kwitował w r. 1644 Aleksandra Bełżeckiego, starostę bełskiego (I. Kal. 110a s. 40). Stryj i opiekun dzieci zmarłego brata Jana, w r. 1655 kwitował z win Macieja Lipskiego, stolnikowicza kaliskiego (ib. 121 s. 265). Był w r. 1669 opiekunem dzieci również i zmarłego brata Andrzeja (ib. 129 s. 1390). Nie żył juz w r. 1690 (ib. 146 s. 165). Żoną Szymona była Anna Potocka, córka Albrachta i Zofii Tymienieckiej, z którą wzajemne dożywocie spisywał w r. 1661 (R. kal. 2 k. 49; I. Kal. 125 s. 112). Nie zyła juz 1690 r. Spośród synów tej pary, o Janie będzie niżej. Stanisława spotkałem tylko raz w r. 1690, kiedy obok brata Jana asystował przy transakcji swym siostrom, Mariannie zamęznej Łosiowej i Zofii zamęznej Pomianowskiej, przy zobowiązaniu do sprzedaży częsci wsi Rakowice w pow. sieradz. Kazimierzowi Krzyżanowskiemu, każda swoją częśc za 2.000 zł (I. Kal. 146 s. 165, 468). Z córek, Marianna wyszła przed r. 1691 za Aleksandra Łosia, umarła między r. 1720 a 1743. Zofia poslubiła 1-o v. przed r. 1691 Rafała Pomianowskiego, 2-o v. przed r. 1696 Łukasza Kruszewskiego. Katarzyna wreszcie wyszła przed r. 1695 za Franciszka Broszkowskiego, pisarza komory celnej w Ostrzeszowie, umarła przed r. 1735.

Jan, syn Szymona i Potockiej, jak widzieliśmy, wystepował w r. 1690 wespół z bratem Stanisławem. Był chyba identyczny z Janem, zmarłym 19 III 1694 r. (LM Wysocko), jak i z Janem, mężem Anny Radzimskiej, która w r. 1713 była już 2-o v. żoną Ludwika Zielonackiego (I. Kal. 159 k. 249). Była dziedziczką połowy Parzynowa w pow. ostrzesz., a nie zyła juz w r. 1748 (Rel. Kal. 138 s. 1038). Z niej syn Antoni.

Antoni, syn Jana i Radzimskiej, zawierał w r. 1713 komplanacje z synami Adama Ł-go i Teresy z Boguckich (I. Kal. 159 k. 249). Świadkował przy slubie w Parzynowie 15 XII 1732 r. (LC Parzynów). dzierżawca Stryszowa 1736 r. (I. Kal. 171/173 s. 155). Prawa swe do spadku po wuju, Tomaszu Radzimskim, cedował w r. 1748 Mikołajowi Chlebowskiemu, staroście liwskiemu (ib. 185/189 k. 15). Wespół z żoną dziedzice Poprężnik w pow. sieradz., a pewną sumę windykowali od nich w r. 1742 Kąsinowscy synowie zmarłej Marianny z Ł-ch (I. Kon. 77 k. 257v). Jako dziedzic Popręznik występował Antoni jeszcze w r. 1754 (ib. 78 s. 783). Umarł przed r. 1767. Ożenił się przed 1732 r. z Marianną Strobiszewską, córką Macieja i Zofii z Załuskowskich. Pozywała ona w r. 1739 swych braci o sumy należne jej po matce (Rel. Kal. 112/113 s. 736). Tych braci, działając z mężem, pozywala ponownie w r. 1753 (ib. 152/153 s. 1130). Synowie Antoniego i Marianny, Kazimierz Walenty, ochrzcz. 20 II 1735 r. (LB Kozłów), i Józef, plenipotent ojca w r. 1754 (I. Kon. 78 s. 783), chyba identyczny z Józefem, wystepującym 21 II 1781 r. (LC Doruchów). Z córek, Brygida Apolonia, ochrzcz. 31 I 1732 (LB Kotłów), zapewne identyczna z Apolonią, która w r. 1766 poślubiła Wawrzyńca Zarembę Tymienieckiego (I. Kal 206/208 k. 119). Aniela Zofia, ochrzcz. 29 IV 1734 r. (LB Kotłów).

3. Jan, syn Adama, od Olbrachta Gembarta, łowczego dobrzyńskiego, żony jego, Katarzyny z Czarncy, oraz syna jej z pierwszego małżeństwa Chryzostoma Piekarskiego, wydzierżawił w r. 1647 wieś Janków (I. Kal. 113 s. 1289). Umarł między r. 1649 a 1655 (ib. 115 s. 1038, 121 s. 265). Żonie swej, Florentynie (Florencji) Tymienieckiej, córce Jerzego i Ewy Kaczkowskiej, oprawił w r. 1645 posag 2.500 zł (R. Kal. 13 k. 186v). Umarła między r. 1661 a 1669 (I. Kal. 125 s. 698, 129 s. 109). Synowie, Rafał i Adam. Córka Urszula wyszła przed r. 1681 za Michała Ciecholewskiego, umarła przed r. 1723.

1) Rafał, syn Jana i Tymienieckiej, wspomniany w r. 1666 (ib. 126 s. 16), wespół z bratem Adamem kwitowal w r. 1669 stryja Szymona ze sprawowanej przezeń opieki nad nimi (ib. 129 s. 109). W imieniu własnym i tego brata ich części w Łempicach pow. zakroczymskiego sprzedał w r. 1678 za 2.000 zł Janowi Ł-mu (R. Kal. 15 k. 632). Obaj bracia zawarli w r. 1680 kontrakt z Michałem Ciecholewskim (I. Kal. 140 k. 19), dotyczący zapewne małżeństwa jego z ich siostrą Urszulą. Żona Rafała, Eufrozyna Sulmierzycka, która po śmierci tego męża poszła 2-o v. za Samuela Kowalskiego, w r. 1706, będąc wdową już i po tym drugim mężu, wieś Poprężniki w p. sier., na której miała oprawę i dożywocie dane przez Rafała, wydzierżawiła Janowi Pacynowskiemu (ib. 157 k. 114).

2) Adam, syn Jana i Tymienieckiej, wspomniany w r. 1666 (ib. 126 s. 16). Osiągnął już lata w r. 1666, jak to już widzieliśmy. Będąc towarzyszem chorągwi pancernej Jaskólskiego, kasztelana santockiego, był w r. 1673 delegowany przez tę chorągiew dla wybierania podatków (ib. 133 s. 118). Swoich części w Łempicach, jak było wyżej, wyzbył się w r. 1678. Otrzymał w r. 1689 od synów zmarłego Łukasza Skrzetuskiego, w części jeszcze nieletnich, zobowiązanie do sprzedania za 41.000 zł wsi Słaboszewo i folwarku Paze(!) w pow. kal. (czasem mowa o pow. pyzdr.), odziedziczonych przez nich po zmarłym stryju Andrzeju Ł-im (P. 1118 IX k. 52v). Bracia Skrzetuscy po osiągnięciu lat dopełnili potem formalnej sprzedaży, Wojciech w r. 1696 (I. Kal. 152 s. 209), Michał w r. 1689 (ib. 153 s. 104v, 206). Adam był sędzią kapturowym kaliskim w r. 1697, kiedy to wespół z żoną w Słaboszewie 20 IV zawierał z Konstantym Kąsinowskim o rękę córki Marianny kontrakt pod zakładem 12.000 złp (I. Kon. 70 k. 198). Umarł między r. 1700 a 1712 (I. Kal. 159 s. 53; Ws. 157 k. 326v). Jego żoną była Teresa Bogucka, zapewne córka Andrzeja i Elżbiety Rębieskiej. Ta Elżbieta, będąc już wdową, wspólnie z dwoma synami w r. 1685 roborowała małżonkom Ł-im skrypt pod zakładem 300 zł (I. Kal. 143 s. 27). Teresa z Boguckich, jak się zdaje, żyła jeszcze w r. 1713 (ib. 159 s. 249). Synowie: Wojciech, Antoni i Stefan. Córka Marianna, jak już wiemy, żona Konstantego Kąsinowskiego, zmarła między r. 1715 a 1736. Z synów, Antoni i Stefan wspomniani w latach 1713-1715, ale dalszych ich losów nie znam.

Wojciech, syn Adama i Boguckiej, w imieniu własnym i obu młodszych braci zawierał w r. 1713 uklad z Antonim Ł-im (I. Kal. 159 k. 249). Wespół z tymi braćmi dziedzic Słaboszewa, w imieniu swoim i ich w r. 1715 zapisywał siostrzenicy Annie Teresie Kąsinowskiej, klarysce poznańskiej pod imieniem Kolety, sumę 1.000 złp. którą jej jako małej dziewczynce zapisał był w r. 1700 ich ojciec a jej dziad (ib. s. 56). działając już tylko w swoim imieniu w r. 1721 Słaboszewo wraz z pustkami Paze(!) i Racice sprzedał za 62.000 złp Stefanowi Brodzickiemu (P. 1184 k. 199; Z. T. P. 50 k. 175). Nie żył już w r. 1744 (Rel. Kal. 125 s. 15). Żoną jego była Konstancja Iwańska, córka Władysława i Katarzyny Borysławskiej, która w r. 1713 kwitowała Helenę z Zaleskich Morsztynową, starościnę sieradzką, z 3.750 zł (I. Kal. 159 s. 14, 24, 25; Z. T. P. 42 k. 341). Synowie Wojciecha, Ludwik i Władysław. Z córek, Wiktoria, w r. 1744 żona Józefa Morawskiego, wojskiego sieradzkiego, 2-o v. Stanisława Zaremby, starosty prośniatowskiego, będąc wdową, żyła jeszcze w r. 1765, a może i 1768. Joanna, niezamężna w r. 1744, potem żona Władysława Morawskiego, żyła jeszcze, jak się zdaje, w r. 1787. Z synów, Ludwik wraz z siostrami, bratową i bratankami pozywał w r. 1744 Stefana Brodzickiego, kasztelana kamieńskiego, dziedzica Słaboszewa (Rel. Kal. 125 s. 15). Został t.r. w Grabowie zabity, a o to zabójstwo jego siostry i bratowa pozywały Cieleckiego (Bon.).

Władysław, syn Wojciecha i Iwańskiej, o którym w r. 1744 rodzina nie wiedziała, czy jeszcze żyje (Bon.). Miał za żonę Annę Komornicką córkę Macieja i Zofii Zaleskiej, a z niej syna Józefa i córkę Mariannę, w r. 1744 jeszcze nieletnich (Rel. Kal. 125 s. 15). Anna z Komornickich w r. 1774 była już wdową i po drugim mężu, Janie Tokarskim. Wystepowała w latach 1766-1768 wraz z synem Józefem, dzierżawcą Kotlina i Zamłynia, oraz z córką Marianną, zamężną Pniewską (Bon.). Była w r. 1774 dziedziczką części dóbr Rzeki i Rzeczki w p. radomskowskim (I. Kal. 214/216 k. 148). Żyla jeszcze w r. 1776 (ib. k. 155). Marianna, żona 1-o v. Franciszka Pniewskiego, burgrabiego kaliskiego, wyszła 2-o v. w r. 1774, krótko po 15 VIII, za Rocha Czartkowskiego. Józef, mianowany w r. 1774 przez króla opiekunem nieletnich siostrzeńców Pniewskich, zrzekł się w r. 1775 tej opieki (ib. k. 40). Zob. tablice.

@tablica: Łempiccy h. Junosza

Kasper w r. 1646 zawierał kontrakt z Anną Konstancją Grudzińską, wdową po Adamie Olbrachcie Przyjemskim, kasztelanie gnieźnieńskim (Ws. 51 k. 36v). Sprzedała mu ona wyderkafem w r. 1674 za 20.000 zł wieś Grodzisko w p. kośc. (Ws. 208 k. 30). Nie żył już w r. 1652, kiedy siostra i spadkobierczyni, Anna Ł-a, żona Pawła z Minogi Szylinga, kwitowała się wzajemnie z Anną Konstancją Grudzińską, teraz już 2-o v. żoną Jakuba Mielżyńskiego, starosty kcyńskiego (I. Kal. 118 s. 48; Ws. 56 k. 121). Jan został 16 VII 1653 r. zabity przez Macieja Lipskiego (LM Sowina). Wojciech i Marianna z Blaszkowskich, rodzice Zofii, ochrzcz. 6 IV 1655 r. (LB Sowina). Marcin z pow. zakroczymskiego zapisał w r. 1669 dług 600 złp na części wsi Rostki zwanej Kustrzewską innemu Marcinowi Ł-mu (I. Kon. 58 k. 552v). Marianna, w r. 1670 żona Stanisława Tarzeckiego. Szymonowi, synowi zmarłego Jana, roborował w r. 1673 skrypt Andrzej Gnatowski (I. Kal. 133 s. 985). Pani Anna, chrzestna 18 XI 1677 r. (LB Rusko). Panna Katarzyna, chrzestna 16 VII 1689 r. (LB Koźmin).

Wojciech nie żył już w r. 1692, kiedy jego syn Walenty oprawił na połowie swych dóbr żonie Mariannie Mycielskiej, corce Kazimierza i Anny Szołdrskiej, na poczet posagu sumę 1.000 złp, którą zapisał jej niegdyś tytulem długu zmarły Jakub Gocłowski, kasztelan przemęcki, wypłacił zaś teraz Jan Szygowski (P. 1123 V k. 23v). Od Stanisława Mielińskiego w r. 1699 kupił za 20.000 złp wieś Ossowiec w p. gnieźn. (P. 1136 IV k. 10). Nie zył już w r. 1713 (P. 290 k. 146v). Wdowa jeszcze żyła w r. 1717 (G. 93 k. 316). Jedyną córką tej pary i spadkobierczynią zarówno ojca jak i bezdzietnego rodzonego stryja Stefana, zmarłego przed r. 1741, dziedzica Nozewa i Nozewka w ziemi rożańskiej (I. Kon. 77 k. 177, 80 k. 45), była Franciszka, dziedziczka Ossowca, już w r. 1715 zona Tomasza Luboradzkiego, zmarłego po r. 1735. Po raz drugi w r. 1740, krótko po 17 II, wyszła za Aleksandra Komorowskiego, burgrabiego grodzkiego bobrownickiego. Jej trzecim mężem był w r. 1749 Franciszek Baranowski. Wdowa po nim 1764 r., umarła między r. 1766 a 1786.

Stanisław, ożeniony z Franciszką Kłomnicką, córka Sebastiana i Katarzyny Brzeskiej, która to Franciszka po jego smierci była 2-o v. w r. 1698 żoną Macieja Białęskiego (P. 1135 X k. 105v). Anzelm, pochowany 1701 r. (A. B. Kalisz, W. 46). Franciszek, chrzestny 6 IV 1722 r. (LB Myjonice). Panna Zofia, pozostająca w służbie Joanny z Szołdrskich Zakrzewskiej, licząca ok. 45 lat, umarła 16 IX 1744 r. (LM Wytomyśl). Panna Katarzyna zmarła w Kobylejgórze w r. 1754, pochowana tam 26 VI. Miała ok. 50 lat (LM Kobylagóra). N.Łempicki, w r. 1774 mąż Aleksandry Hozjuszówny, wdowy 1-o v. po Sucheckim (P. 1351 k. 12). Stanisław, komornik łomżyński, w r. 1775 plenipotent Jana Grodzieckiego, cześnika piotrkowskiego (Kośc. 332 k. 100). Weronika i jej mąż Wacław Tuszyński nie żyli już oboje w r. 1777.

Ojciec Gerard, cysters w Obrze, pleban i dziekan zbąszyński i dąbrowiecki, zmarł w Zbąszyniu 22 XI 1827 r., mając 65 lat, po 45 latach profesji zakonnej, po 40 kapłaństwa (LM Obra).

Józefa zaślubiła przed 13 X 1843 r. Kajetana Morawskiego, zmarła 15 VIII 1895 r., pochowana w Krakowie. Adela wyszła przed r. 1859 za Tomasza hr. Łubieńskiego. Panna Cecylia, chrzestna 15 X 1847 r. (LB Czerwonawieś). Felicja, żona Stanisława Koxmiana, zmarła w Krakowie 26 VI 1911 r., mając 89 lat. Maria zaslubiła przed 28 V 1871 r. Wojciecha Morawskiego, zmarła 1 III 1930 r., w 82-im roku życia, pochowana w Gieranonach.

>Łepkowscy różni, Szymon Ł. w r. 1401 (Kośc. I k. 5v). Grzymek z Łepkowa w r. 1415 (Py. 3 k. 90v).

Tekla Ł-a, w r. 1814 żona Aleksandra Płoskiego, administratora dóbr krotoszyńskich.

>Łębińscy, Łęmbińscy, zob. Łębińscy.

>Łęccy, Łędzcy, różni. Pomieszanie pisowni Łęckich z Łęki czy z Łęcka, oraz Łędzkich z Lendu (Lędu) uniemożliwia ich rozróżnienie. A moga sie tu znaleźć także Łąccy i Łęscy. Przedpełk Łęcki (Lanczsky) z Karczewa, wicepodkomorzy kościański w l. 1440-1449 (Gąs.). Jan Łęcki z żoną Anną Mojaczewską w r. 1700 skwitowani przez wdowę Annę z Bojanowskich Golińską, burgrabinę ziem. konińską, z rachunkow i administracji jej dóbr (P. 308 s. 596). Wojciech Łędzki, posesor Malczewa, i Justyna z Rzetkowskich, rodzice Franciszka Ksawerego, ur. w Malczewie, ochrzcz. 3 XII 1784 r. (LB Jarząbkowo). Franciszek Łęcki i Małgorzata Krzywokulska, rodzice Agnieszki, ochrzcz. 23 I 1791 r. (LB Krotoszyn). Józef Łęcki zaślubił 19 VIII 1792 r. wdowę Annę z Żurawków ("de Żurawek") Grodeską (LC Parlin). "Szl." Władysław Łęcki, ur. w Warszawie, zwolniony ze służby wojskowej, zmarł w Poznaniu 12 IX 1795 r., mając lat 40 (LM Św. Mikołaj, Pozn.). Katarzyna Łędzka, żona Macieja Ostrowidzkiego, mieszkająca w mieście Zaborowo, umarła 25 X 1824 r., licząc lat 50 (LM Św. Małgorzata, Pozn.). Marianna z Ruksów Łęcka umarła 7 VII 1880 r. w 86-ym roku życia, pozostawiając męża, dzieci i wnuki (Dz. P.). Klementyna z Piaseckich Łęcka umarła w Poznaniu 1 V 1896 r., pozostał mąż (ib.).

>Łęczyccy różni, niektórzy z nich zapewne ze wsi Łęczyca koło Poznania. Bogusław i Wąchna z Łęczycy uzyskali w r. 1424 list rezygnacyjny od Zofii, żona Owieczki z Konarzewa (P. 6 k. 138v). Maciej z Wirów Wielkich i Małych oraz Łęczycy był mężem Małgorzaty, która w r. 1469 miała płacić winę, bo nie stanęła z pozwu Potencjana z Dąbrowy, podsędka poznańskiego. Temu Potencjanowi równocześnie płacić miała winę Barbara, żona Wincentego, dziedzica w Wirach i Łęczycy, podkomorzego(?) (P. 20 k. 17v). Anna, córka zmarłego Kaspra Swinki, dziedzica w Łęczycy, żona "opatrznego" Jerzego Heroltha, sołtysa w Przyczynie, dała w r. 1518 swe dobra rodzicielskie mężowi (Ws. 1 k. 122). "Ur." Franciszek Łęczycki, syn zmarłych Franciszka i "opatrz." Barbary Smitówny, mieszczki poznańskiej, zawierał 1719 r. umowę z Franciszkiem Dobrzyckim (Z. T. P. 40 k. 695).

>Łęczyńscy różni. Wawrzyniec, w r. 1685 mąż Doroty Uwielińskiej, córki Wojciecha i Katarzyny Kokoskiej, w r. 1692 skwitowany przez małżonków Gizów, dziedziców Małachowa Pańskiego (G. 89 s. 209). Dorota była już wdową w r. 1699 (Kc. 133 k. 140). Córki ich, Barbara, ochrzcz. 4 XII 1685 r. (LB Witkowo), i Anna, w r. 1699 żona Jana Bielskiego. Maciej, chrzestny 18 II 1721 r. (LB Zakrzewo). Jadwiga i jej mąż Jakub Raciecki nie żyli już w r. 1740.

>Łęgocki "Ur." Stanisław Ł. ze Stęszewa, ojciec bliźniąt, Adama i Ewy, ochrzczonych 28 X 1708 r. (LB Stęszew).

>Łęgowscy z Łęgowa w pow. gnieźn. Sędziwój, Sądek z Łęgowa, Łęgowski w latach 1403-1412 (P. 2 k. 156v, 213, 3 k 163, 170). Dobrogost, syn zmarłego Sądka (zapewne powyższego Sędziwoja) 1418 r. (P. 5 k. 46v). Krzysztof (Langowski), w r. 1489 mąż Katarzyny z Sierakowa (P. 1387 k. 125).

>Łękarski Jakub pożyczył w r. 1756 Michałowi Bogusławskiemu 300 zł (I. Kon. 79 k. 4v), a 1758 Franciszkowi Puchalskiemu 2.000 zł, które ten zabezpieczył mu na wsi Podbiele (ib. k. 93v).

>Łękawscy różni. Brat Malachiasz, cysters w Lądzie 1637 r. (I. Kon. 48 k. 462). Zofia, chrzestna 1 I 1658 r. (LB Grodzisko koło Pleszewa). Michał-Konstanty, w r. 1689 plenipotent Kazimierza Tarły, starosty goszczyńskiego (Kc. 132 k. 539v). Jakub zaślubił w r. 1745 Katarzynę z Romanłów, wdowę 1-o v. po Stanisławie Zbierzchowskim, która mu 27 II t.r., krótko przed ślubem zapisała 500 zł (I. Kon. k. 375v). Była córką Adama Romana i Katarzyny Heleny z Wierzbińskich. Po śmierci Jakuba Katarzyna idąc za trzeciego męża, Franciszka Karasia Jaroszewskiego, scedowała mu w r. 1769 pewne sumy (I. Kal. 209/213 k. 30; I. Kon. 80 k. 177v). Bezpotomna, nie żyła już w r. 1771 (I. Kon. 80 k. 217v).

>Łęknarscy. "Szl." Stanisław i Elżbieta, rodzice Bogumiły pochrzcz. 26 I 1589 r. mi Stanisława, ochrzcz. 20 VI 1591 r. (LB Fara, Pozn.).

>Łękowscy. Mikołaj, podstoli ciechanowski (chyba h. Lubicz?), nie żył już w r. 1665. Żona jegpo Katarzyna Karniewska była wtedy wdową również po drugim mężu, Janie Witosławskim po trzecim, Stanisławie Ciemniewskim, wreszcie i po czwartym Mikołaju Reklewskim (Kc. 130 k. 405v).

Stanisław Łękoski i Jadwiga, zamieszkali w Debionku, rodzice Michała, ochrzcz. 4 X 1688 r. (LB Golejewko).

>Łęscy h. Dołęga, według Bonieckiego, z Łęgu i Łężka w ziemi bielskiej wojew. płockiego. Wawrzyniec ożeniony był z Jadwigą Chłapowską, która w r. 1676, będąc juz wdową zarówno po nim jak i po drugim mężu, Jerzym Kromolickim, kwitowała Barbarę z Kurowskich Urbanowską oraz jej synów, Stefana i Wojciecha Urbanowskich, z 5.000 złp zapisanych przez jej zmarłego męża Stanisława Urbanowskiego sposobem zastawnym na folwarku Urbanówku, na gruncie w Brelewie oraz na młynie Trzeszów koło wsi Rozbitek (P. 1094 k. 91v). Od Adama Karchowskiego w r. 1683 wzięła zastawem na rok za 7.000 złp części Goli w p. kośc. (P. 1106 III k. 26), a od Zygmunta Dąmbskiego, wojewody brzeskiego-kuj. w r. 1687 nabyła wyderkafem za 6.000 złp części Mszczyna w p. kośc. (P. 1113 V k. 43. Nie żyła już w r. 1688 (P. 1430 k. 71v). Syn Andrzej.

Andrzej (Andrzej Franciszek), syn Wawrzyńca i Chłapowskiej, jako współspadkobierca przyrodniej siostry, Anny z Kromolickich Urbanowskiej i jej syna, Michała Franciszka Urbanowskiego, w r. 1682 kwitował wespół ze swym bratem przyrodnim, Wawrzyńcem Kromolickim, z jej posagu Jana Urbanowskiego i Remigiana Adama Żółtowskiego (P. 1105 X k. 14). T.r. ów Wawrzyniec Kromolicki scedował mu swoją część spadku po tej siostrze, tj. sumę 2.000 zł (Kośc. 306 k. 170). Od Zygmunta Dąmbskiego, jeszcze wtedy kasztelana inowrocławskiego, wziął w zastaw t.r. na dwa lata za 4.000 złp część Mszczyna (P. 1105 X k. 9v). Od Anny ze Zbijewskich Boguckiej, matki swej żony, wydzierżawił w r. 1687 na trzy lata, pod zakładem 13.000 złp. Głuchowo i Sierniki w p. kośc. (P. 1113 II k. 45), ale w Głuchowie przemieszkiwał już i w latach 1683-1685 (LB Św. Maria Magdal., Pozn.; LB Głuchowo). Te wsie teściowa jako dożywotniczka, zona jego Jadwiga z Boguckich, siostry jej, Zofia zamężna Racięcka, Katarzyna, dominikanka poznańska, Marianna zamęzna Grodzińska, Teresa, cysteska owińska, i panna Anna, jako dziedziczki po ojcu, sprzedały mu w r. 1686 przemieszkiwał także i w Kąkolewie (LB Granowo), a w r. 1687 kwitował się z kontraktu o dzierżawę tej wsi z małżonkami, Wawrzyńcem Dokowskim i Anną ze Stawskich (P. 1113 V k. 55). Głuchowo i Sierniki sprzedał w r. 1690 za 58.000 złp Hieronimowi Kołaczkowskiemu (P. 1431 k. 646v). Od Mikołaja, Józefa, wawrzyńca, Andrzeja i Ludwiki, rodzeństwa Zbijewskich, nabył w r. 1694 wyderkafem na trzy lata za sumę 41.000 złp wsie Więckowice i Więckówki w p. pozn. (P. 1128 X k. 117). Nie żył już w r. 1700 (P. 1139 IX k. 36). Był mężem Jadwigi Boguckiej, córki Jana i Anny ze Zbijewskich, o której rekę zawierał w r. 1683 r. 1682 pod zakładem 6.000 złp kontrakt małżeński z jej matką (P. 1105 XII k. 59v). Zaślubiny odbyły się 20 X t.r. Jadwiga była 1-o v. zoną Aleksandra Rozdrażewskiego, ale to małżeństwo zostało w konsystorzu poznańskim uniewaznione (LC Głuchowo). Malzonkowie Ł-cy wzajemne dożywocie spisali w r. 1683 (P. 1106 I k. 62). Oprawa posagu, wynoszącego 6.000 złp, po sprzedaży Głuchowa i Siernik została w r. 1690 przeniesiona na połowę dóbr (P. 1431 k. 652). Od Stanisława Antoniego i Katarzyny z Przedborowskich, małzonków Świerczyńskich, w r. 1700 kupił za 43.500 zł wsie, Chwalibogowo, Chwalibogówko oraz części pustek, Korzkwy i Barycz w p. pyzdr. Działał przy tym wspólnie z synem Józefem, a też w imieniu swych pozostałych dzieci (P. 1139 IX k. 36, 38). Jadwiga wyszła potem 2-o v. (a właściwie 3-o v.) za Franciszka Wyszławskiego i będąc już jego żona zawierała w r. 1711 kompromis z synami i córka zamężną Chełkowską (P. 1146 I k. 98). Jej trzeci mąż, posesor Chwalibogowa, w r. 1712 pozywał swych pasierbów Ł-ch (P. 287 k. 148). Pani Jadwiga swoją połowę Chwalibogowa, Chwalibogówka oraz pustek Barycz i Korzkwy sprzedała w r. 1713 za 21.750 złp swym synom (P. 1147 I k. 241). Umarła w r. 1719 (P. 1171 k. 31v; Py. 157 k. 15). Synowie: Jan, Józef, Antoni, Maciej i Franciszek. Z córek, Anna (Anna Marcjanna), ur. w Kąkolewie, ochrzcz. 8 VII 1686 r. (LB Granowo), wydana przed r. 1711 za Jakuba Chełkowskiego, żyła jeszcze w r. 1719, a nie żyła już 1746 r. Jadwiga Teresa, ur. w Więckowicach, ochrzcz. 10 X 1694 r. (LB Niepruszewo).

1. Jan (Jan Jakub), syn Andrzeja i Boguckiej, ochrzcz. 27 VII 1683 r. (LB Św. Maria Magdal., Pozn.), żonie swej Mariannie Dąbrowskiej córce Stanisława i Zofii Grabowieckiej, w r. 1707 zapisał sumę 4.000 złp (G. 92 k. 111v). Po śmierci tej żony przywdział habit zakonny, ale jeszcze w r. 1726 mowa o nim jako o świeckim (Z. T. P. 44 k. 683). Dominikanin w Poznaniu pod imieniem Dominika, nie żył już w r. 1730, kiedy bracia występowali jako jego spadkobiercy (G. 96 k. 266, 266v).

2. Józef, syn Andrzeja i Boguckiej, ur. w Głuchowie, ochrzcz. 29 III 1685 r. (LB Głuchowo). Był w latach 1715-1719 posesorem Prusinowa (LB Bnin), od swych braci, Antoniego, Macieja i Franciszka, wedle kontraktu z r. 1719, kupił 1720 r. za 36.000 zł wsie Chwalibogowo i Chwalibogówko oraz pustki Korzkwy i Barycz (P. 1171 k. 39v, 1174 k. 85). Poddanego z Chwalibogowa dał w r. 1732 bratu Maciejowi (G. 96 k. 415). Nie żył już w r. 1735 (P. 1242 k. 108). Ożenił się przed r. 1715 z Marianną Zakrzewską, córką Mikołaja i Konstancji Olewińskiej (P. 1150 k. 2v). jej posag, wynoszący 20.000 złp, podniósł w r. 1719 od jej brata przyrodniego Mikołaja Zakrzewskiego, zas sumę prowizyjna 11.000 złp od jej macochy, Konstancji ze Skórzewskich 1-o v. Zakrzewskiej, 2-o v. Grodzieckiej, i obie te sumy zobowiązał się oprawić żonie na połowie swych dóbr (P. 1171 k. 31v). Dokonał tej oprawy na połowie Chwalibogowa, Chwalibogówka i części w Korzkwach w r. 1721 (P. 1180 k. 145). Oprawił w r. 1732 tej żonie na połowie dóbr posag w wysokości 10.000 złp (P. 1243 k. 89). Być może, iż żyła jeszcze w r. 1735 (P. 1242 k. 108), nie żyła już w r. 1743 (P. 1271 k. 75v). Jego dzieci urodzone w Prusinowie: Wojciech Stanisław 10 IV 1719 r., Zofia Barbara 12 V 1715 r., Rozalia 27 VIII 1716 r. (LB Bnin). Spośród nich tylko Zofia dozyła wieku dojrzałego. Wyszła przed r. 1733 za Stanisława Korytowskiego, umarła między r. 1743 a 1748, dziedziczyła po ojcu Chwalibogowo, Chwalibogówko i Korzkwy (P. 1310 k. 67).

3. Antoni, syn Andrzeja i Boguckiej, wspomniany w r. 1700 (P. 1139 IX k. 36). Nabyte od matki wespół z braćmi Chwalibogowo, Chwalibogówko i części w Korzkwach, jak już wiemy, w t. 1719 sprzedał za 36.000 złp bratu Józefowi. W latach 1727-1732 trzymał w posesji Prusinowo (LB Bnin). Od brata Macieja kupił w r. 1738 za 11.000 złp Smykowo cz. Strzyżewko, inaczej Strzyżewko Smykowe, w pow. gnieźn. (P. 1254 k. 172). Tę wieś w r. 1739, wedle kontraktu z 30 VII, sprzedał za takąż sumę Łukaszowi Józefowi Tańskiemu (G. 97 k. 378). Nie żył już w r. 1754 (P. 1311 k. 198v). Ożenił się 6 V 1722 r. z Jadwigą Dobrzycką (LC Góra k. Borku), córką Władysława i Barbary Mikołajewskiej. Od swej macochy, owdowiałej Anny z Kurnatowskich Dobrzyckiej, odebrala t.r. sumę 6.550 złp, stanowiącą posag matki, po czem scedowała macosze trzymaną w posesji wieś Łobez w p. pyzdr. (P. 1187 k. 75). Jej mąż jednak trzymał tę wieś jeszcze i w r. 1723 (LB Góra k. Borku). Oboje małzonkowie spisywali wzajemne dożywocie w r. 1730 (P. 1424 k. 2). Juz będąc wdową, dawała w r. 1754 plenipotencję mężowskiemu bratu Maciejowi (P. 1313 k. 198v). Nie żyła już w r. 1774 (P. 1351 k. 251v). Syn Józef, ur. w Łobzie, ochrzcz. 14 III 1723 r. (LB Góra k. Borku), niewątpliwie umarł dzieckiem. Córki urodzone w Prusinowie: Zofia Teresa, 7 V 1727 r., Marianna Barbara, 27 III 1729 r., Róża Apolonia, ochrzcz. 30 V 1730 r., Konstancja Kunegunda, ur. 3 III 1732 r. (LB Bnin). Była jeszcze jedna córka, Anna, występująca jako niezamężna w latach 1774-1789 (P. 1351 k. 251v; G. 115 k. 67v). O Mariannie, niezamężnej, niewątpliwie identycznej z Marianną Barbarą, słyszyny w r. 1774 jako o cięzko chorej. Wtedy Konstancja (identyczna chyba z Konstancja Kunegundą) nazwana żoną Stanisława Strachowskiego (P. 1351 k. 251v). Zapewne jednak małżeństwo to zostało uniewaznione, bowiem w latach 1778-1789 wystepowały trzy niezamęzne siostry: Anna, Apolonia (chyba identyczna z Różą Apolonią) i Konstancja! (I> Kon. 82 k. 46; P. 1358 k. 324v; G. 115 k. 767v).

4. Maciej, syn Andrzeja i Boguckiej, wspomniany w r. 1700 (P. 1139 IX k. 36). Był w latach 1717-1723, a niewątpliwie i potem, posesorem Grzymisławic (LB Bardo). Zastawny posesor Strzyzewka Smykowego w r. 1725 (G. 94 k. 410), nabył w r. 1728 tę wieś od Piotra Świeckiego wiecznością, płacąc 6.600 złp (P. 1214 k. 65). Prawa swe do sumy na Prusinowie w p. pyzdr., spadłej po zmarłym bracie Janie, dominikaninie, cedował w r. 1730 bratu Franciszkowi (G. 96 k. 266). Smykowo cz. Strzyżewko sprzedał, jak widzieliśmy, w r. 1738 za 11.000 zł bratu Antoniemu. Od Franciszka Cieleckiego, brata swej żony, uzyskał w r. 1738 zobowiązanie sprzedania za 24.000 złp Grzymisławic (Kośc. 320 s. 18). Nazwany 1745 r. dziedzicem Grzymisławic (I. Kon. 77 k. 423v), ale w r. 1746 powyższe zobowiązanie do sprzedaży sobie owej wsi cedował Pawłowi Cieleckiemu, przyrodniemu bratu zony (Kośc. 323 k. 227). Żył jeszcze w r. 1763 (P. 1336 k. 174v). Ożenił się przed r. 1718 z Heleną Cielecką, córką Jana Albrachta i Krystyny Magdaleny z Werbna Pawłowskiej (Py. 157 k. 72v, 73v), zaś w r. 1719 oprawił jej 1.000 złp posagu (P. 1179 k. 55). Umarła ona między r. 1746 a 1763 (Kośc. 323 k. 228; P. 1336 k. 174v). Synowie, Adam Józef, ur. w Grzymisławicach 24 XII 1717 r. (LB Bardo), zapewne zmarły dzieckiem, i Kajetan, wystepujący w r. 1745 jako plenipotent ojca (I. Kon. 77 k. 423v). Córki rodziły sie w Grzymisławicach, Marcjanna 8 VI 1719 r., Franciszka Aniela 30 IX 1722 r., Jadwiga Franciszka 21 IX 1723 r. (LB Bardo). O dalszych ich losach nic mi nie wiadomo. Była tez córka Teresa, wydana przed r. 1764 za Józefa Modlibowskiego, zmarła w Mokronosie 8 IX 1786 r.

5. Franciszek, syn Andrzeja i Boguckiej, pisał się z Łąk, wspomniany w r. 1700 (P. 1139 IX k. 36). Od Konstancji ze Skórzewskich 1-o v. Zakrzewskiej, 2-o v. Grodzickiej, w r. 1719 brał w zastaw na jeden rok za 6.000 złp część Zakrzewa (P. 1171 k. 7), zaś w r. 1721 skwitował ją i jej syna, Adama Zakrzewskiego, z tej zastawnej sumy (Ws. 79 k. 173). W latach 1733-1734 trzymał Sadłogoszcz w p. gnieźn. (LB Pakość). Od Wawrzyńca, Michała, Andrzeja i Jana, braci Jabłkowskich, mocą kontraktu z 20 VII 1745 r. kupił za 12.000 złp Radłowo w p. kcyń. (N. 210 k. 49), a kontraktem z 8 V 1773 r. sprzedał za 40.000 złp synowi swemu Marcinowi (G. 100 k. 531). Transakcja ta jednak nie została zrealizowana (ojciec z synem skwitowali się z niej wzajemnie 1774 r.) i Franciszek kontraktem z 15 IX 1774 r. sprzedał Radłowo za 40.000 złp Antoniemu Goleckiemu (G. 100 k. 7=645). Wydając w r. 1775 córkę za Karłowskiego, asygnował jej jako posag z dóbr rodzicielskich Łabiszynka, sumę 6.000 złp (G. 102 k. 10v). Skwitowany w r. 1775 przez innego zięcia, Białobłockiego, z 1.000 złp na poczet posagu (G. 102 k. 94v). Jako współspadkobierca matki oraz dziada, Jana Boguckiego, cedował w r. 1776 sumy po nich synowi Marcinowi (P. 1353 k. 460v). Innemu synowi, Ignacemu, cedował t.r. sumę 2.000 złp zapisaną sobie w r. 1764 przez Elżbiete z Ostrowskich, wdowe po Zygmuncie Złotnickim, obecnie żone tego Ignacego, jak również sumę 1.000 złp, pochodząca z sumy 11.120 złp posagowej swej żony, zabezpieczonej na Radłowie (G. 103 k. 5v). Umarł w Gniexnie, na wójtostwie 15 XII 1780 r., pochowany u Franciszkanów (LM Św. Trojca, Gniezno). Jego żona była Anna Działyńska, córka Jana i Zofii Kłobukowskiej, zaślubiona przed r. 1733 (LB Pakośc), z którą wzajemne dożywocie spisywał w r. 1766 (Kc. 147 k. 135v). Umarła w Gniexnie 17 VIII 1781 r., pochowana u Franciszkanów (LM Św. Trójca, Gniezno). Synowie: Ingacy, Antoni, Marcin, o których niżej, i Dionizy Bonawentura, ur. w Radłowie, ochrzcz. 17 V 1744 r. (LB Pakość), zapewne zmarły dzieckiem. Z córek, Barbara, ur. w Sadłogoszczy, ochrzcz. 1 XII 1734 r. (ib.), wyszła przed r. 1776 za Antoniego Białobłockiego, była wdowa w latach 1783-1784. Marianna (Marianna Kazimiera), ur. w Radłowie, ochrzcz. 2 I 1750 r. (ib.), przed r. 1774 zaślubiła Jana Jabłkowskiego, umarła po r. 1781. Józefata, zamężna w latach 1773-1778 (G. 100 k. 531v). maqrcjanna, wydana w Gnieźnie 7 II 1775 r. za Stefana Karłowskiego, dzierżawcę Łabiszynka.

1) Ignacy, syn Franciszka i Działyńskiej, chyba identyczny z Julianem Ignacym, synem tejże pary, ur. w Sadłogoszczy, ochrzcz. 16 I 1733 r. (LB pakośc), pisał sie "Dołęga Łęski" (P. 1362 k. 323v). W imieniu wlasnym i braci w r. 1783 kwitował Andrzeja Karłowskiego (G. 110 k. 68v). Żył jeszcze w r. 1768 (G. 113 k. 118). Żoną jego była 1771 r. Elżbieta Ostrowska, wdowa 1-o v. po Zygmuncie Złotnickim (Kc. 147 k. 326v), w r. 1779 dziedziczka Broniewa w p. nakiel. (LB Parlin).

2) Antoni, syn Franciszka i Działyńskiej, proboszcz w Lisewie Kościelnym 1773 r. (G. 100 k. 531, 531v), obok tego kanonik kolegiaty Najśw. Marii Panny w Poznaniu 1778 r. (LM Modliszewko), proboszcz w Łabiszynie w r. 1783 (G. 110 k. 68v). Żył jeszcze w r. 1784 (G. 111 k. 60v).

3) Marcin, syn Franciszka i Działyńskiej, zapewne identyczny z Leonardem Marcinem, synem tychże rodziców, ur. ok. r. 1741 (LB Pakość). Jak już wiemy, od ojca w r. 1773 nabył Radłów, ale ta transakcja ostatecznie do skutku nie doszła. Mieszkał w r. 1779 w Kicinie. Żył jeszcze w r. 1786 (P. 1363 k. 493v). Żeniąc się z Marianną Dobrzycką, córką Andrzeja i Katarzyny Kołaczkowskiej, wdową 1-o v. po Józefie Dzierzbińskim, uzyskał od niej w r. 1775, jeszcze przed ślubem, zapis pewnej sumy. Miała ona daną jej w r. 1759 przez pierwszego męża oprawę 4.000 złp posagu (P. 1352 k. 360v). Byli już małżonkami w r. 1776 (G. 103 k. 75). Umarła w r. 1779, pochowana 17 VI (Sep. Reform. Pozn.; P. 1354 s. 9; 1357 k. 393). Zob. tablicę.

@tablica: Łęscy h. Dołęga

>Łęscy h. Nowina, wzięli nazwisko od Wielkiego Łegu koło Śremu. Mikołaj z Sepna, Sepieński, Sapieński, w latach 1426-1430 sędzia ziemski poznański, był, jak to wiemy z Długosza, sekretarzem i zaufanym doradcą w. ks. Witolda i przebywał wiele na Litwie (Gąs.). Jego żona, Anna z Łegu, występowała w latach 1440-1443 jako wdowa (Kośc. 17 s. 153, 319). Synowie: Jan, Jakub i Bartłomiej (Bartosz), pisani byli stale z Wielkiego Łegu. Jako dziedzice tej wsi, jeszcze nieletni i działający pod opieką stryja, Jakuba Sapieńskiego, mieli w r. 1438 termin z Mościcem z Wielkiego Koźmina (P. 14 k. 56v), ale i z tym opiekunem doszło do nieporozumień, bowiem w r. 1440 mieli z ni termin (ib. k. 91). Pozywali t.r. Wincentego Furmana z Ostrowa, który poręczył był za swego brata, ks. Jana, kanonika poznańskiego, z ktorym oni mieli sprawę o granicę Mchów i połowy Miedźwiadów (Kośc. 17 s. 175). Zaspokoili Małgorzatę, żonę tego Wincentego, z jej pretensji pieniężnych i w r. 1443 skasowała ona swą oprawę na Mchach (P. 14 k. 242v). Najstarszy z braci, Jan wespół ze stryjem Jakubem Sapieńskim, opiekunem jego braci, kwitował w r. 1446 Zygmunta Sokołowskiego z nabycia ich czwartej części Chomęcic (P. 15 k. 211). Wciąż jeszcze niedzielni, występowali w r. 1449 jako dziedzice w Łęgu, Mchach, Miedźwiadach i Bargowie (Kośc. 18 s. 380). Jan z Wielkiego Łegu, "sędzic", pozywany był w r. 1465 przez córki Marcina Puczołowskiego (Kośc. 20 s. 32). Nazwany Sapieńskim, dziedzicem W. Łęgu, w r. 1472, kiedy to do dóbr jego uzyskali intromisję bracia Psarscy, którym winien był 200 zł węg. (Kośc. 20 s. 664). Drugi z synów sędziego, Jakub Łęski, dziedzic w Mchach, nie żył już w r. 1472. Synowie jego, Jakub i Andrzej, niedzielni, jako spadkobiercy zmarłego już brata Mikołaja, zostali przypozwani w sprawie toczonej przez Mikołaja ze Szczedrzykiem z Małego Lubiatowa (Kośc. 20 s. 666). W latach 1469-1471 wymieniani jako bracia niedzielni z Wielkiego Łęgu, Jan, Jakub i Mikołaj (Kośc. 20 s. 349, 452, 612). Nie mam pewności, czy chodzi tu o synów Jakuba, a Jan to ewentualny czwarty syn Jakuba, pominięty w pozwie z r. 1472?

>Łęscy z Łęgu w pow. kalis., parafii żegocińskiej, byli odgałęzieniem Piątkowskich z Piątku w tymże powiecie. S. Kozierowski dziedziców Piątku uważał za Korabitów (BNT V).

Jan Piątkowski miał za żonę Barbarę "Łęską", i niewątpliwie za nią to wziął część w Łęgu (I. Rel. Z. Kal. 3 k. 264, 640). Nie żył juz w r. 1535, kiedy synowie jego, Marcin, Bartłomiej i Wojciech, dziedzice w Łęgu, mieli płacić winę, bo nie stanęli z pozwu Bartłomieja Suchorzewskiego (ib. 4 k. 731), którego oskarżali z kolei o zabicie ich ojca. Był jeszcze i czwarty syn, Jakub. O Wojciechu nie wiem nic więcej.

1. Marcin Ł. alias Piątkowski (ib. 3 k. 264), syn Jana Piątkowskiego i Barbary Łąskiej, od brata Jakuba kupił za 400 grz. w r. 1553 całe jego części po rodzicach w Łęgu i Oborach p. kal. (P. 1396 k. 75v; R. Kal. 1 k. 12v). Wespół z tym bratem części w obu Piątkach, odziedziczone po ks. Andrzeju Piątkowskim, dał w r. 1555 stryjowi, Kasprowi Piątkowskiemu (I. i D. Z. Kal. 6 k. 474v). Żył jeszcze w r. 1582 (Py. 119 k. 32v), nie żył w r. 1597 (Py. 128 k. 100v). Jego pierwszą żoną była Jadwiga Kosmowska, córka Wojciecha. Po jej śmierci ożenił się z Magdaleną Sośnicką, córką Mikołaja, ktorej w r. 1565 na połowie swych części w Łegu i Oborach oprawił 300 złp posagu (I. i D. Z. Kal 6 k. 543v), zaś w r. 1571 dał jej dożywocie na częściach w Legu i figuruje w rejestrze poborowym t.r. (Pawiński). Nie żyła już 1597 r. (Py. 128 k. 100v). Synowie z drugiego małżeństwa to, Wojciech i Łukasz, córki, Barbara i Anna, za które t.r. brat Łukasz dawał ewikcję Ewie z Bielawskich Gądkowskiej z racji sumy 100 grz. (ib. k. 100).

1) Wojciech, syn Marcina i Sośnickiej, części we dworze i we wsi Łęgu sprzedał w r. 1591 za 60 zł bratu Łukaszowi (R. Kal. 6 s. 506). Wespół z tym bratem w r. 1597 kwitował wspomnianą wyżej Ewę Gądkowską (Py. 128 k. 100v). Łukaszowi Suchorzewskiemu, wedle zobowiązania z r. 1602, sprzedał w r. 1603 za 900 zł części swe całe w Łęgu i Oborach (Py. 131 k. 237; R. Kal. 7 k. 546). Od Zygmunta Suchorzewskiego w r. 1619 wziął w zastaw za 660 zł części jego i bratanka jego, Andrzeja, we wsiach Nieniewo, Nieniewko w pow. kal. i w r. 1620 został do nich intromitowany (Py. 140 k. 156v, 204v). Żoną jego była w r. 1592 Zofia Mycielska, córka Tomasza i Agnieszki Radomickiej, wdowa 1-o v. po Jakubie Nieniewskim (I. Kal. 59 s. 801; R. Kal. 7 k. 13v). Swoją oprawę uzyskaną od pierwszego męża na częściach Nieniewa i Nieniewka, cedowała w r. 1609 synowi, Stanisławowi Nieniewskiemu (I. Kal. 75 s. 271).

Chyba tego to Wojciecha synem byl Zygmunt występujący jako syn zmarłego Wojciecha w r. 1661, kiedy był mężem Marianny Kobierzyckiej, córki Jana i Jadwigi (I. Kal. 125 s. 425, 426). Ten Zygmunt przybył w r. 1669 na elekcję wraz z powiatem gnieźnieńskim (P. 196 k. 434). Jemu i jego żonie w r. 1673 zapisał 1.000 zł długu Marcin Radoszewski, dziedzic Wójcic i Smaszkowa w p. sier. (I. Kal. 133 s. 288). Marianna z Kobierzyckich, będąc już wdową, kwitowała w r. 1677 Radoszewskiego z prowizji rocznej od tej sumy (ib. 138 s. 968). Andrzej, syn zmarłego Zygmunta, może właśnie tego, mąż Jadwigi Boguckiej, córki Jana i Anny Zbijewskiej, która w r. 1684 wespół z matką i siostrami sprzedała Piotrowo w p. kośc. za 25.000 zł Andrzejowi Miłaczewskiemu, kanonikowi poznańskiemu (P. 1107 III k. 20).

2) Łukasz, syn Marcina i Sośnickiej, jak już wiemy, od brata Marcina nabył w r. 1591 częśc dworu i wsi Łęg. Swoje części w Łęgu i Oborach sprzedał w r. 1602 Łukaszowi Suchorzewskiemu (R. Kal. 7 k. 458v). Agnieszcze z Trąmpczyńskich 1-o v. Biernackiej, 2-o v. Lisieckiej, dawał w r. 1609 zobowiązanie względem dzierżawy częsci Nowejwsi i Łazów w p. kon. (Py. 134 k. 114). Żoną jego w r. 1597 była Anna Żbikowska, z którą wtedy spisywał wzajemne dożywocie (R. Kal. 7 k. 71). Skasowala ona w r. 1602 swoja oprawe na Łęgu i Oborach (I. Kal. 68 s. 537). Małżonkowie ponowne wzajemne dożywocie spisali w r. 1604 (R. Kal. 7 k. 652). Żyła jeszcze Anna w r. 1608 (Py. 134 k. 219). Synem Łukasza był Jan, ktory w r. 1652 zapis na 100 złp, dany sobie przez zmarlego Jana Wolskiego, komornika granicznego kaliskiego, cedował Andrzejowi Mielęckiemu (I. Kal. 118 s. 407).

2. Bartłomiej, syn Jana Piątkowskiego i Barbary Łąskiej, występował, jak widzieliśmy, w r. 1535 (I. i Rez. Z. Kal. 4 k. 731). Nie żył już w r. 1564 (P. 1397 k. 370). Swej żonie Barbarze Mycielskiej, córce Jana, oprawił w r. 1546 posag 200 zł na połowie swych części w Łęgu (P. 1395 k. 260). Będąc już wdową, w r. 1568 od córki Anny i jej męża Jana Trąmpczyńskiego wzięła w zastaw w sumie 200 zł długu części w Szetlewie Mniejszym (I. Kal. 34 s. 81). Żyła jeszcze, jak się zdaje, w r. 1588 (I. i Rel. Kon. 23 k. 225). Synowie, Piotr i Jan. Córka Anna, w r. 1564 żona Jana Trąmczyńskiego, umarła po r. 1618.

1) Piotr, syn Bartłomieja i Jycielskiej, pisał się z Piątku. Swe częsci w Wielkim i Mniejszym Piątku w p. kal. w r. 1570 sprzedał za 1.250 zł Marcinowi, Janowi, Kasprowi i Jakubowi, braciom Piątkowskim (R. Kal. 3 k. 265). Uwolnił 1597 r. z poddaństwa Tomasza Krasczyka(!), krawca z Łęgu (Py. 128 k. 76v, 77). Wespół z innymi współdziedzicami w Łęgu i Oborach, tj. Łukaszem Suchorzewskim i Świętosławem Gwiazdowskim, występował w r. 1608 przeciwko Samuelowi Grodzickiemu oraz siostrom Piątkowskim, córkom Marcina, dziedzica Królikowa (Py. 134 k. 147v). Części w Łęgu i Oborach w r. 1611 rezygnował synowi Janowi (R. Kal. 8 k. 16). Żył jeszcze, jak się zdaje, w r. 1616 (I. Kal. 82 s. 728), nie żył już 1618 r. (P. 1411 k. 723). Swej żonie, Reginie Palędzkiej, córce Feliksa, oprawił w r. 1574 posag 1.000 złp na połowie dóbr swoich w Łęgu i Oborach (R. Kal. 4 k. 133), ona zaś t.r. skwitowała swego ojca z dóbr rodzicielskich (I. Kal. 42 s. 680).

Jan, syn Piotra i Palędzkiej, uzyskał, jak już wiemy, od ojca w r. 1611 rezygnację części w Łegu i Oborach. Skwitowany w r. 1612 z 350 zł przez Wojciecha Ł-go, syna Marcina (ib. 78 s. 1428), a więc stryjecznego brata swego ojca. Od Piotra Chraplewskiego, który kupił był części w tych wsiach od Andrzeja, Wojciecha i Bartłomieja, braci Suchorzewskich, oraz od bratanicy ich, Barbary Suchorzewskiej, nabył w r. 1618 te dobra za 2.000 złp (P. 1411 k. 273). Wszystkie swe części wsi Łęg i Obory w r. 1624 sprzedał za 12.000 zł Janowi z Rusinowa Wolskiemu, komornikowi granicznemu kaliskiemu (R. Kal. 10 k. 277). Od Tomasza Kalińskiego t.r. wziął zastawem za 10.000 zł miasto Zduny i wieś Rudę w p. pyzdr. (I. Kal. 90b s. 2752). Żzył jeszcze w r. 1636 (P. 1033 k. 410), nie żył juz 1647 r. (I. Kal. 113 s. 2000). Swej żonie, Annie Golskiej, córce Marcina, wdowie 1-o v. po Piotrze Chraplewskim i 2-o v. po Rafale Nowomiejskim, oprawił w r. 1623 posag 2.000 złp (P. 1414 k. 551v) i t.r. spisywał z nią wzajemne dożywocie (R. Kal. 10 k. 124v). Z wszystkimi trzema mężami bezpotomna, juz nie żyła w r. 1647 (I. Kal. 113 s. 2000).

2) Jan, syn Bartłomieja i Mycielskiej, zamordowany w r. 1568, jak twierdzili oskarżyciele, przez Bartłomieja Kurcewskiego, przy pomocy Bartłomieja z Żegocina, woźnego ziemskiego kaliskiego, poddanego Bartłomieja Suchorzewskiego. Wizji ciała dokonano 16 VI, pogrzeb zaś odbył się w Kaliszu w kościele Św. Stanisława (I. Kal. 34 s. 1373).

3. Jakub, syn Jana Piątkowskiego i Barbary Łąskiej, swoje części w Łęgu i Oborach, jak widzieliśmy, w r. 1553 sprzedał za 400 grz. bratu Marcinowi, zaś części w obu Piątkach wespół z tym bratem w r. 1555 dał stryjowi Kasprowi Piątkowskiemu. Zob. tablicę.

@tablica: Łęscy

>Łęscy różni, biorący nazwisko od licznych wsi o nazwach: Łęg, Łężek, Łęk, Łęka, rozsianych po całej Polsce. W wojew. poznańskim a pow. kościańskim, koło Śremu Łęg Wielki i Łęg Mały. W wojew. i pow. kaliskim Łęg koło Żegocina, zas w pow. konińskim Łęka w parafii białkowskiej. Ale jawili się na terenach województw poznańskiego i kaliskiego także i wiodący się z Łęgu w pow. kruszwickim. Występujących w XV wieku, pisanych jeszcze od gniazdowych wsi, można niekiedy pod względem regionów posegregować, nawet przy braku dokładniejszych danych genealogicznych, ale bez nich silić się na bodaj tylko regionalną segregację całej wielkiej rzeszy Ł-ch jawiących się w stuleciach późniejszych, grzeszyłoby zupełną dowolnością. Jakże często członkowie jednej i tej samej rodziny przenosili się z powiatu do powiatu. Orientację wśrod rozmaitych Łęskich utrudnia ponadto i pisownia nazwiska: Leski, Lieski, Lenski, Lanski, Lecki, Lencki etc. Ileż tu na każdym kroku okazji do mylenia ich, przede wszystkim z Łąckimi!

Piotr Ł. (Lanszki) z Łegu w po. kościańskim (koło Śremu), komormnik ziemski pyzdrski w latach 1590-1593, występował z tytułem stolnika kaliskiego 10 XII 1392 r. (Leksz. II 268), był podsędkiem poznańskim w okresie 13 IV 1393 - 5 II 1398 r. (Gąs.), nie żył już w r. 1402 kiedy wystepowała wdowa po nim (Py. i k. 110). Jednocześnie, w latach 1398-1414 w częściach Łęgu dziedziczył też Łodzic Wyszota (z Kórnika), pisany z Łęgu i Mechnina (Dzis Mechlin) (Leksz. I 2755; Kośc. III k. 88v). Jego siostra, Wincencja, Wańczoszka, w latach 1415-1423 pisana była z Łegu (Kośc. III k. 65, 74; P. 7 k. 129). Obok niej dziedziczył w Łęgu, Bargowie i Mechninie w latach 1418-1426 syn jej Oswald (Kośc. II k. 83v; P. 8 k. 110v).

Mikołaj z Mniejszego Łegu w p. kośc. (koło Śremu) oprawił w r. 1434 żonie Małgorzacie posag 100 grz. (P. 1378 k. 13v). Ten sam niewątpliwie Mikołaj z Łegu mial w r. 1437 termin z Małgorzatą, zoną Iwona z Chwalęcina (Kośc. 17 s. 34). Jan, Paweł i Marcin, bracia niedzielni, dziedzice w Mniejszym Łegu i w połowie Sroczewa w p. kośc., w r. 1469 zeznali sumę 60 grz. posagu Jakubowi Dymoczewskiemu (Kośc. 20 s. 237), zapewne swemu szwagrowi. Wzywał ich ów Dymoczewski w r. 1470 do uiszczenia się z tej sumy (ib. s. 503). Owi bracia, Jan, pleban w Górze, Paweł, pleban w Witaszycach, i Marcin w r. 1475 sprzedali połowę Sroczewa za 150 grz. Janowi Baranowskiemu, kasztelanowi krzywińskiemu, a w dokonanych jednocześnie działach braterskich obaj księża swe dziedziny w Małym Łęgu dali Marcinowi (P. 1386 k. 29). T.r. ów Marcin z Mniejszego (Małego) Łegu Ł. (Lanski) skwitował Macieja i Mikołaja, braci z Rusocina, z 70 grz., za którą to sumę trzymał wyderkafem siedem łanów w Rusocinie w p. kośc. (Kośc. 227 k. 20v). Częśc folwarku we wsi Jarosławki p. kośc. w r. 1482 sprzedał za 20 grz. Mikołajowi Kołackiemu (P. 1386 k. 168). Mniejszy Łęg dał w r. 1484 Aleksandrowi Zaworskiemu w zamian za części wsi Góra i Łobez w p. pyzdr. i Panienka w p. kośc. (P. 1387, niepag. k. 2). Marcin Ł., dziedzic w Gorze, żył jeszcze w r. 1485 (ib. k. 18v), a może i 1487 r. występowała wdowa po Marcinie (Kośc. 228 k. 31v). Była nią Katarzyna, która jako żona Marcina w r. 1470 pozywała Jana z Baranowa i Chomęcic (P. 20 k. 96). Po sprzedaży przez męża Mniejszego Łęgu, gdzie miała oprawione 200 grz. posagu, uzyskała w r. 1484 nową oprawę na Gorze (P. 1386, niepag. k. 2). Od Bieniaszki, wdowy po Wincentym Górskim, obecnie żony Jana Piekarskiego, kupiła w r. 1485 za 400 grz. jej oprawę na połowie Góry (P. 1387 k. 18v). Swoje wsie Olsze i Chrząstowo w p. kośc. sprzedała t.r. za 600 grz. Janowi Baranowskiemu (P. 1387 k. 19), a skwitowała go w r. 1487 z 200 grz. (Kośc. 228 k. 31v). Od Jana Taczanowskiego w r. 1487 kupiła za 1.400 grz. jego części we wsiach Góra, Panienka i Łobez w pow. kośc. i pyzdr. (P. 1387 k. 69v). Owe nabyte od Taczanowskiego części Panienki były w posiadaniu Jana Rozdrażewskiego, więc w r. 1488 Katarzyna zezwoliła Janowi Skaławskiemu, by wykupił te części od niego za 370 zł (Py. 168 k. 64). Ze swej oprawy na Mniejszym Łęgu skwitowala w r. 1491 Jana Baranowskiego (Kośc. 228 k. 358).

Dziedzicem Małego (Mniejszego) Łegu był w r. 1503 Jan "niegdy Dobczyński", który t.r od Mikołaja Lasoty Brzostowskiego kupił Brzostowo i Zalesie w p. pyzdr., płacąc 440 grz. zaraz żonie swej, Małgorzacie Zaborowskiej oprawił na tych wsiach 200 grz. posagu. Jednocześnie Jan i Małgorzata sprzedali temu Brzostowskiemu jej części Zaborowa w p. kośc. za 460 grz. (P. 1389 k. 295, 295v).

Z Łęgu w pow. kaliskim, koło Żegocina, wiódł się Piotr (Pietrasz) zwany "Laską", występujący w latach 1402-1408 , juz nie żyjący w r. 1411 (Py. 1 k. 43v, 110, 135v, 2 k. 68v; P. 3 k. 49). Żoną jego była Febronia, pojawiająca się w r. 1403 (G. 1 k. 40, 40v; Py. 1 k. 169). Nazwana "Lasczyną" 1412 r. (P. 3 k. 181). W r. 1416 była juz 2-o v. zoną Przedbora (Py. 3 k. 155v), którego Boniecki zowie Przedborem z Przechodów. Znam dwóch synów Piotra "Laski", Jana i Piotra. Jan "Laska", dziedzic w Łegu, miał w r. 1422 termin ze strony Święszki z Buszkowa (Z. Kal. 12 k. 31v). Na dwóch częściach Łęgu, wolnych od oprawy swej żony, zapisał w r. 1434 pewien czynsz (P. 1378 k. 8v). Piotra "Laska" z Łęgu miał w r. 1442 sprawę z Chwałką, żoną Andrzeja Miruckiego z Czołnochowa, panią oprawną (Gr. Kal. 6 k. 158v). Od Kemblana z Grabu w r. 1445 kupił za 200 grz. wieś Polskie w p. kal., koło Broniszewic (P. 1379 k. 95v). Tę wieś Polskie czyli Broniszewice Mniejsze w r. 1447 wymienił z Katarzyną z Nadarzyc, żoną Jana z Jabłkowa, na "Chylińską" część Nadarzyc cz. Paduchów w p. pyzdr. (ib. k. 187v). Pisany "niegdy z Łęgu", w r. 1457 od Pawła z Bronnego kupił za 80 grz. jeden łan we wsi Niedamierz (dziś nieznanej) w p. pyzdr. i drugi we wsi Wronczyno w p. kośc. (P. 1382 s. 67).

Stanisław Ł. czwartą częśc w Łęgu sprzedał wyderkafem w r. 1462 (lub 1463?) za 50 grz. Szymonowi Strzedzewskiemu, w posagu za swą siostrą Katarzyną (P. 1384 k. 110v). Siostry, Anna i Katarzyna, po ojcu swym dziedziczki części w Łęgu, na rograniczenie której to wsi ze swym Żegocinem Filip z Żegocina w r. 1470 wyznaczył arbitrów (I. Kal. 2 k. 145v). Z tych sióstr, Anna była w r. 1476 żoną Marcina Biskupskiego (P. 1386 k. 57v), zaś Katarzyna ok. r. 1479 żona Wincentego Chwalibogowskiego (I. Kal. 1 k. 491, 494). Obie żyły jeszcze w r. 1482 (Py. 16 k. 51v). Małgorzata z Łegu, żona Wierzbięty Mruka z Bobrownik 1499 r. (I. Kal. 5 k. 89b). Katarzyna i Małgorzata, dziedziczki w Łęgu, uzyskały w r. 1507 termin przeciwko Janowi i Maciejowi, dziedzicom w Wietrzynie w tejże żegocińskiej parafii (ib. 6 k. 186v).

Siegniew z Łegu w pow. kruszw., brat ks. Piotra z Łegu, dziekana włocławskiego, w r. 1482 pozywał ks. Marcina Rakowieckiego, niegdy z Łęgu, aby żył z nim w pokoju (G. 11 k. 79v). Miał za żonę Elżbietę z Tarnowa, a z niej synów, Andrzeja, Stanisława i Piotra. Nie żył już w r. 1493, kiedy Elżbieta, będąc już 2-o v. żoną Mikołaja Wiśniewskiego zeznała, iż posag 100 kop gr., który wniosła była na Łęg., zwrócił jej szwagier, ks. Piotr, i ona teraz wniosła tę sumę na Wiśniewo i Kaliską, wsie swego drugiego męża. Zastrzegła, by po jej śmierci połowę tej sumy otrzymały dzieci zrodzone z Siegniewem (I. R. Kon. 1 k. 224).

Piochna z Łęgu, matka Piotra i Mikołaja Gunickich, 1473 r. (Py. 16 k. 60). Wit z Ogorzelczyna, mąż Doroty, która w r. 1487 miała sprawę z Elżbietą Żyrnicką (I. Kal. 3 k. 385). Dorota, wdowa po Stanisławie Ł-im, miała w r. 1487 termin z braćmi z Prusimia (P. 21 k. 113). Michał Ł. w r. 1487 wuj Małgorzaty, żony Macieja Kurogórskiego, dziedziczki w Pijanowicach (P. 1387 k. 76). Jan Ł. z Łęgu, dziedzic w Oporowie w p. pozn., 1494 r. (P. 956 k. 75v). Paweł (Leczski), dziedzic w Ossowcu, wezwany w r. 1494 przez braci z Gałczyna oraz ich stryja do uiszczenia 30 grz. (G. 16 k. 117). Jan z Łęgu w pow. płockim, nie żył już w r. 1509, kiedy jego córka Anna była żoną Andrzeja Grodzieńskiego (P. 863 k. 151). Katarzyna, w latach 1527-1534 żona Michała Radzickiego "Roga", dziedzica części w Radziczu i Kraczkach w p. nakiel. Przy transakcji asystował jej w r. 1534 Maciej Ostrowski jako stryj i Wincenty Komierowski jako wuj (N. 213 k. 42v).

Maciej Ł. (chyba z Łęgu w p. kruszw.?) kwitował w r. 1566 swego rodzonego brata Wojciecha ze 100 złp (G. 46 k. 48v). Był t.r. mężem Febronii Cerekwickiej, wdowy po Mikołaju Buszkowskim (ib. k. 49; Kc. 24 k. 504, 117 k. 508). Była posesorką części Kołybek w p. kcyń., po pierwszym mężu, dziedzicu owych części (Kc. 17 k. 85). Wraz z synami zrodzonymi w pierwszym małżeństwie całe te części w Kołybkach w r. 1584 sprzedała za 5.000 złp Stefanowi Grudzińskiemu, kasztelanowi nakielskiemu (P. 1399 k. 385). Umarła t.r. lub w r. 1585, a mąż ją przeżył (Kc. 119 k. 153). Wspomniany wyżej brat Macieja, Wojciech, był może identyczny z Wojciechem Ł-im z pow. bydgoskiego, który w r. 1578, będąc mężem Anny Żydowskiej, skwitował z 400 złp jej posagu Annę Dobrosołowską, wdowę po Wojciechu Żzydowskim (G. 56 k. 82v). Oboje małzonkowie żyli jeszcze w r. 1583 (P. 1399 k. 76).

Stanisław, w r. 1570 mąż Doroty, wdowy 1-o v. po Mikołaju Golskim (Py. 108 k. 227). Kwitowała ona w r. 1576 z 50 zł Wawrzyńca Stęgoskiego (Py. 113 k. 356v). Katarzyna, mieszkająca w pow. konińskim, w r. 1578 wdowa po Rafale Pątnowskim, była 2-o v. w latach 1578-1598 żoną Wojciecha Gorazdowskiego, a wdową po nim w latach 1605-1611. Paweł, w r. 1576 mąż Anny Gorazdowskiej, córki Piotra, która sprzedała wtedy odziedziczoną po ojcu swym czwartą częśc w Gorazdowie p. pyzdr. za 1.400 zł Tomaszowi Zieleńskiemu (Py. 113 k. 15). Zofia z Łegu, w r. 1582 wdowa po Wincentym Sepieńskim. Marcin, w r. 1583 mąż Anny Obodzińskiej (z Obudna), wspólłspadkobierczyni Anny Lubomyskiej, żony Andrzeja Obodzińskiego (Kc. 26 k. 320). Stanisław z pow. kon. nie żył już w r. 1584 r., kiedy jego córka Zofia była wdową po dwóch mężach, Walentym Raczyckim i Bartłomiejem Morzyckim (I. R. Kon. 21 k. 24). T.r., krótko po 9 II, wyszła 3-o v. za Gabriela Sulińskiego, żyli jeszcze oboje w r. 1588. Jan, jako krewny, asystował w r. 1594 przy transakcji Emerencji Radeckiej, żony Wojciecha Zorzewskiego (P. 962 k. 188v).

Tomasz, ze wsi Sukowy w p. kruszw., mąż Anny Słoneckiej (N. 164 k. 500), nie zył już w r. 1598. Córka jego, Róża była w r. 1600 żoną Wojciecha Kaczkowskiego, syn zaś, Jan, w r. 1595 mąż Barbary Rybińskiej, córki Mikołaja, wdowy 1-o v. po Janie Skórzewskim i 2-o v. po Andrzeju Urbanowskim (P. 963 k. 227v, 964 k. 1518). Od trzeciego męża uzyskała w r. 1598 oprawe 600 złp wiana na jego częściach w Przyborowie p. gnieźn. i jednoczesnie zapis dożywocia (P. 1402 k. 679, 679v). Części w Przyborowie skupował w r. 1599, od Andrzeja Gulczewskiego za 600 zł i od Wojciecha Nadarzyckiego za 500 zł (P. 1043 k. 96v, 397v). Oboje małżonkowie żyli jeszcze w r. 1605, a Przyborowo trzymał wtedy od nich w zastawie Stanisław Prądzyński (G. 68 k. 303v). Nie żył już Jan, w r. 1622, Barbara zapewne też wtedy nie żyła, napewno jednak dopiero w r. 1623. Z Janem Ł-im dzieci nie miała, a jej jedynym spadkobiercą był syn Mikołaj Urbanowski (G. 76 k. 86v, 233). Jadwiga, wdowa po Janie Smoszewskim "Gębie", była 2-o v. w r. 1597 żoną Macieja Kurowskiego "Mizgały". Jan, brat Jadwigi, w latach 1598-1609 żony Stanisława Kossakowskiego z pow. łomżyńskiego (P. 1402 k. 578). Maciej (Lieski) nie żył już w r. 1599, kiedy wdowa, Anna z Dobieszewic, zostala skwitowana przez Macieja Kunowskiego (G. 66 k. 212).

Jan, nie żyjący już w r. 1605, ojciec Macieja i Reginy, żony w r. 1609 Krzysztofa Kiełbowskiego. Ten Maciej zapisał w r. 1605 dług 100 zł małzonkom Sulińskim (G. 68 k. 355). Swej siostrze Reginie w r. 1609 zapisał 100 złp długu (G. 70 k. 338v). Umarł między r. 1613 a 1620 (G. 72 k. 42; P. 1004 k. 206v). Żona jego była w r. 1600 Dorota Marzelewska, córka Wojciecha (G. 66 k. 420). Będąc już wdową, w r. 1620 sprzedała za 3.500 zł części wsi Wierzyce w p. gnieźn. Łukaszowi Płaczkowskiemu (P. 1412 k. 200). Od Piotra Przysieckiego w r. 1621 nabyła wyderkafem za 1.200 złp część Damasławka (ib. k. 1146v). Wydając córkę Zofię za Jana Wardęskiego "Cesarza", krótko przed ślubem, 25 I 1622 r. zapisała mu w posagu za nią 800 złp (G. 76 k. 12). Mając sobie przez Stanisława Goczałkowskiego sprzedane wyderkafem części Jemielna Małego w p. gnieźn., wydzierżawiła mu je w r. 1622 (G. 76 k. 106v). Żyła jeszcze w r. 1626 (I. Kon. 44 k. 724v). Córki, Zofia, Elżbieta i Katarzyna, w r. 1620 wszystkie jeszcze niezamężne, uzyskały wtedy od Łukasza Płaczkowskiego, nabywcy Wierzyc w p. gnieźn., zapis długu 1.500 zł, po 375 zł każda (P. 1004 k. 559v, 928). Zofia, jak widzieliśmy, w r. 1622 wyszła za Jana Wardęskiego "Cesarza", którego w Karczmie w Kazimierzu zastrzelił 14 II 1631 r. Jan Zdzenicki "Siekiel". Powtórnie w r. 1644 wyszla za Adama Kobylińskiego, umarła między r. 1646 a 1652. Przy transakcji w r. 1646 towarzyszył jej jako "brat stryjeczny" Aleksander Gorecki (Py. 150 s. 102). Anna była w r. 1624 żoną Jana Ponieckiego. Elżbieta, w latach 1626-1635 żona Wojciecha Roli Bratuskiego, nie żyła już w r. 1644. Katarzyna, w r. 1638 żona Wojciecha Broskiego(?).

Wojciech, żyjący jeszcze w r. 1601, może identyczny z Wojciechem, mężem Anny Żydowskiej, o którym wyżej była mowa, ojciec Stanisława i Jana. Stanisław z pow. bydgoskiego, współspadkobierca ciotki Doroty Lubszyńskiej, wdowy po Marcinie Kaliskim, w imieniu własnym i brata Jana oprawę 100 zł posagu tej ciotki, na wsi Kaliska, cedował w r. 1601 Jakubowi Sarnowskiemu (I. R. Kon. 30 k. 226v). Może ten sam Stanisław był w r. 1602 mężem Bogumiły Wolskiej, wdowy 1-o v. po Stanisławie Bielickim (ib. k. 550). Część ról folwarku Borek w Sławoszewie w p. kon., kupionych od Wojciecha Sławoszewskiego, sprzedała w r. 1609 za 1.500 zł temuż Sławoszewskiemu, dziedzicowi tej wsi (I. R. D. Z. Kon. 18 k. 220). Wojciech, mąz Anny Radlickiej, której w r. 1602 Jan Rogoziński z Ustkowa zapisał dług 200 złp (I. Kal. 68 s. 234). Ten sam czy inny Wojciech t.r. naszedł kościół w Stawie w trakcie nabożeństwa i zabił tam Jana Czepowskiego, o co w r. 1603 procesowali go spadkobiercy zabitego (Re. Kal. 1 k. 495v, 619). Marcin, syn zmarłego Kaspra, mając zapisaną sobie przez zmarłego Marcina Piątkowskiego sumę 1.100 zł, scedował z niej 100 zł córce jego Ewie, wdowie po Adamie Dobruchowskim (I. Kal. 70 k. 339). Żył jeszcze w r. 1618 (ib. 84 s. 130). Seweryn, mąż Zofii Górskiej, córki Jana, która w r. 1610 kwitowała swych braci z dóbr rodzicielskich (I. Kon. 35 s. 396). Mateusz, syn zmarłego Wincentego, w r. 1630 zapisał dług stryjowi Mateuszowi Ł-mu (P. 1023 k. 120v). Mateusz (może ów bratanek, czy też stryj?), nie żyjący już w r. 1642, ojciec Pawla, który t.r. oprawił 7.500 złp posagu żonie Katarzynie Goreckiej, córce Walentego (P. 1420 k. 1088). Wespół z tą żoną wydzierżawił w r. 1652 Ołaczewo w p. pyzdr. małżonkom Domaradzkim (Py. 151 s. 242). Drugą jego żoną była Marianna Paruszewska. Wespół z nią w r. 1653 zawierał z tymi Domaradzkimi kontrakt (Py. 151 s. 241). Agnieszka, w r. 1630 żona Andrzeja Goreckiego cz. Lgockiego. Wojciechowi Ł-mu zapisał w r. 1634 dług 500 zł Jan z Rusinowa Wolski, komornik graniczny kaliski, Wojciech zaś cedował mu zapis na taką sumę dany przez zmarłego Macieja Bogołomskiego, scedował również proces toczony przeciwko wdowie po tym Bogołomskim (Py. 146 k. 284). Katarzyna, w r. 1636 żona Marcina Śrzemskiego. Jan, mianowany w r. 1644 przez Marcina Lisieckiego jednym z opiekunów jego dzieci (I. Kon. 51 k. 389v).

Joachim, mąż Zofii Molskiej, córki Jana, której w r. 1669, jeszcze przed ślubem, Małgorzata z Czyżewskich Kłobukowska zapisała 300 złp (ib. 58 k. 546). Synem Joachima był Stefan, w r. 1711 mąż Konstancji Sobocxkiej, córki Stanisława i katarzyny Wardęskiej, za którą wziął części w Kurówku (Z. T. P. 39 k. 295; I. Kon. 73 k. 236v; I. Kal. 159 s. 268). Zawierał w r. 1715 komplanacje z braćmi Wardęskimi, dziedzicami innych części tej wsi (I. Kal. 156 s. 33). Oboje małzonkowie swe części w Kurówku w r. 1735 wydzierżawili na trzy lata Antoniemu Konarskiemu (I. Kon. 76 k. 525v). Stefan żył jeszcze w r. 1748 (I. Kal. 185/189 k. 63), nie żył zas w r. 1754, kiedy wdowa zastawiala częsci Kurówka Mikołajowi Minostowskiemu (I. Kon. 78 s. 815). Może ta sama Konstancja Ł-a zmarła w Śremie 30 VI 1758, mają ok. 65 lat, pochowana tamże w grobie Chłapowskich (LM Śrem).

Zofia umarła w r. 1673 (A. B. Poznań, W. 58). Eufrozyna zaślubiła w Lenartowicach 14 II 1685 Wojciecha Wolskiego. Michał (Łędzki) zaślubił 3 IX 1690 r. panne Katarzynę Radzicką (LC Krotoszyn). Łęski z Szymanowa i Zofia, rodzice Marcina, ochrzcz. 11 XI 1696 r. (LB Rawicz). Ewa, nie żyjąca już w r. 1699, była żona Walentego Molskiego. Pani Anna, chrzestna w latach 1702-1708 (LB Śrem). Stanisław, chrzestny 8 VIII 1707 r. (ib.). Roch Ł. (czasem Łęcki), marszałek dworu w Koźminie, z żony Zofii miał synów, Kaspra Ludwika, ochrzcz. 15 X 1706 r., Jakuba Melchiora, ochrzcz. 23 VII 1709 r., oraz córki, Katarzynę Barbarę, ochrzcz. 25 X 1703 r., Mariannę Magdalenę, ur. w Staniewie, ochrzcz. 25 III 1708 r., Kunegundę, ochrzcz. 12 III 1711 r. (LB Koźmin). Nie nazwane z imienia (może jeszcze nieochrzczone?) dziecko, niewątpliwie tego samego Ł-go, zmarło 23 X 1705 r. (LM Koźmin). Może identyczna z powyższą Kunegundą, Kunegunda, która w Golinie 5 XI 1735 r. wyszła za Jana Karczewskiego. Felicjan, mąż Anny z Bużenina Marszewskiej, córki Franciszka i Jadwigi z Kaczkowskich, nie żył już w r. 1711, kiedy ta Anna była 2-o v. żoną Jakuba Przyłuskiego (P. 1146 II k. 74). Żyła jeszcze 1726 r. (P. 1206 k. 94). Józef, chrzestny 3 VIII 1712 r. (LB Lubiń). Anna przed 4 VII 1714 r. wyszła za Jakuba Hylkowskiego (Chełkowskiego?). Zofia umarła 18 VI 1822 r. (LM Kobylin). Panna Ł-a pochowana u Benedyktynek w Poznaniu 8 III 1726 r. (LM Św. Maria Magdal., Pozn.). Szymon (Zygmunt?) Ł. cz. Wąsowski(!), w r. 1731 mąz Anny Makowieckiej, córki Pawła i Konstancji Przetockiej (Kośc. 317 s. 160; G. 97 k. 503v), zmarłej w Michalczy w r. 1732 (LM Kłecko). On żył jeszcze w r. 1755, kiedy jako spadkobierczyni Anny występowała jej siostra, Katarzyna z Makowieckich 1-o v. Gołebiewska, 2-o v. Grzybowska, mająca oprawe na Michalczy (G. 98 k. 709). Józef, dzierżawca wybraniectwa w Szemborowie, mąz Wiktorii Bronikowskiej, córki Wojciecha i Zofii Krusińskiej, spisywał z nią w r. 1732 wzajemne dożywocie (G. 96 k. 466v). Żyli jeszcze oboje w r. 1744 (G. 97 k. 659v). Syn ich, Karol Ludwik Augustyn, ochrzcz. 5 IX 1733 r. (LB Szemborowo). Wojciech, uczeń w klasie poetyki, zmarł w r. 1733 (A. B. Poznań, W. 58). Florian zmarł w r. 1735 w Poznaniu (ib.). Marianna, chrzestna 20 III 1738 r. (LB Kcynia). Michał Józef (Łęcki), ekonom, chrzestny 28 X 1739 r. (LB Winnogóra). Antoni, w r. 1739 mąż Barbary Węgierskiej, wdowy 1-o v. po Jakubie Sulińskim (Kc. 139 k. 94).

Jan, w latach 1744-1765 dzierżawca Koninka i Krosna koło Łekna, mąż Magdaleny Amler (Marchlewskiej?), oboje nie żyli już w r. 1786. Ich synowie: Konstanty Ignacy, ochrzcz. 3 II 1746 r. (LB Łekno), Dionizy i Walenty. O tych dwóch niżej. Z córek, katarzyna Domicella, ur. w Śmiglu, ochrzcz. 28 IV 1741 r. (LB Śmigiel), Agnieszka Helena, ur. w Koninku, ochrzcz. 16 IV 1744 r. (LB Łekno), poszła w Łeknie 3 III 1764 r. za Józefa Piotrowskiego Trepczucha, w r. 1780 ekonoma w Rudniczu, żyła jeszcze w r. 1786. Antonina Zofia, ur. w Koninku, ochrzcz. 16 IV 174..(ib.). Brygida Teresa, ur. tamże 6 II 1755 r. (ib.). Była jeszcze Estera, zmarła dzieckiem, pochowana 30 V 1758 r. (LM Łekno). Dionizy (Dionizy Wojciech), ochrzcz. 6 V 1748 r. (LB Łekno), spisywał w r. 1786 wzajenne dożywocie z żoną, Małgorzatą Kierską, córką Ludwika i Anny z Betkowskich (P. 164 k. 449), która żyła jeszcze w r. 1792 (P. 1369 k. 801v). Była w latach 178401789 plenipotentem w Miłosławiu Mielżyńskiego, podkomorzego wschowskiego, potem do końca życia plenipotentem Stanisława Mycielskiego, dziedzica Szamotuł, gdzie też umarł 28 IV 1809 r. (LM Szamotuły). Jego córki, obie urodzone w Miłosławiu, Anna Krystyna, ochrzcz. 26 VII 1784 r., Emilianna, ochrzcz. 2 VII 1789 r. (LB Miłosław). Walenty (Walenty Jan Nepomucen), ur. w Koninku, ochrzcz. 1 III 1750 r. (LB Łekno), ożenił się z Agnieszką Zaborowską, córką Bartłomieja i Jadwigi Bogońskiej, z którą wzajemne dożywocie spisywał w r. 1790 (G. 115 k. 17).

Ks. Ludwik, proboszcz w Starymgrodzie, umarł 2 X 1743 r. po siedmiu latach zarządzania tą parafią (LM Starygród). Karol (Łęcki) i Barbara, rodzice Anny Weroniki, ur. w Górce Duchownej, ochrzcz. 5 X 1743 r. (LB Górka Duchowna). Aniela, chrzestna 14 II 1745 r. (LB kamieniec). N. umarł w r. 1748 (A. B. Poznań, W. 58). Wojciech z wojew. kaliskiego ożenił się 23 VII 1759 r. z Ludwiką Sroczyńską, córką Szymona, dziedzica połowy Parzynowa (LC Parzynów)> Syn ich Antoni Felicjan, ur. w sołectwie Siedlików, ochrzcz. 1 VI 1761 r. (LB Ostrzeszow). Franciszek Ł. i Anna z Małachowskich Ł-a, chyba małżeństwo, chrzestni 24 IV 1760 r. (LB Witkowo). Antoni, wdowiec, zaślubił 6 VI 1762 r. Joannę (Franciszkę) Stoińską, łowczankę latyczowską, z Grębanina (LC Barabów). Synowie ich, Hipolit Kassjan Roch Hiacynt Ludwik, ur. w Grębaninie 15 VIII 1769 r., i Maurycy Egidiusz Antoni Jan Roch, ur. tamże, ochrzcz. 12 VI 1772 r. Córka, Róża Felicjanna Ludwika, ur. tamże, ochrzcz. 5 IX 1767 r. (LB Baranów). Ks. Marcin, proboszcz w Domachowie, umarł tam 5 VI 1765 r. (LM Domachowo). Panna Petronella, chrzestna 28 IV 1765 r. (LB Inowrocław). Józef, chrzestny w latach 1765-1774 (ib.). Wojciech i Magdalena z Kanigowskich, oboje już nie żyjący w r. 1766, rodzice Jana i Jerzego, wystepujących wtedy jako spadkobiercy wuja Kazimierza Kanigowskiego (Kc. 147 k. 97v). Maciej (Łęcki, czy szlachcic?), starzec zmarł we wsi Łaskawy 29 IV 1774 r. (LM Nowemiasto). Panna Marianna zmarła 13 IX 1774 r. (LM Św. Maria Magdal., Pozn.; Nekr. Reform. Pozn.). Antoni, w r. 1778 mąz Marianny Giżyckiej, córki Antoniego i Zofii z Nieświastowskich, wdowy 1-o v. po Stefanie Malanowskim (I. Kon. 82 k. 45). Żyli jeszcze oboje w r. 1785 (ib. 83 k. 202). Marianna, posesorka Kicina, chrzestna 12 VII 1778 r. (LB Środa). Panna Katarzyna wyszła w Szkaradowie we wrzesniu 1778 r. za Wawrzyńca Stanisławskiego. Antoni, nie żyjący juz w r. 1784, mąz Anny z Załuskowskich, córki Franciszka i Anny z Włoszanowskich, ojciec Macieja, który po 20 VII 1776 r. a przed 13 V 1778 r. zaślubił Antoninę (Antonillę) Powalską, wdowę 1-o v. po Macieju Stanisławskim (G. 106 k. 13v, 14, 111 k. 24). Maciej od swej ciotki, panny Zofii Załuskowskiej, otrzymał w r. 1779 cesję sumy należnej jej z Przyborowa i Ułanowa (ib. k. 15v). Jako spadkobierca pradziada Andrzeja Załuskowskiego w r. 1784 kwitował Teodora Kaczkowskiego, dziedzica Ułanowa i Michalaczy, z 1.600 złp w skutku ugody spisanej w Ułanowie w r. 1780 z braćmi Załuskowskimi względem spadku po bezdzietnym Michale Załuskowskim (G. 111 k. 24). Antonilla z Powalskich zmarła 7 V 1789 r., pochowana u Bernardynów w Górce (A. B. Górka, W. 43). Anna zmarła na wójtostwie w Gnieźnie 15 XII 1780 r., pochowana u Franciszkanów (LM Św. Trójca, Gniezno). Felicjan, chrzestny 11 VIII 1780 r. (LB Skórzewo). Petronella zamężna Chmielewska, pochowana 3 I 1781 r. u Bernardynów w Bydgoszczy (A. B. Bydgoszcz, W. 39; Kantak). Franciszek zmarł w Gnieźnie 17 VIII 1781 r., pochowany u Franciszkanów (LM Św. Trójca, Gniezno). Brygida wyszła przed 29 IX 1782 r. za Anastazego Arciechowskiego, żyli jeszcze oboje 14 VIII 1789 r. Franciszek i Małgorzata, rodzice Weroniki Marianny, ur. w królewskiej częsci Jankowa, na wójtostwie 24 VIII 1783 r. (LB Janków). Jan zmarł w Zbyszewicach 28 V 1784 r., licząc 84 lata (LM Żoń). Ludwina (Ludwika), chrzestna w latach 1785-1788 (LB Ostrzeszów). Agnieszka z domu Baffelt, licząca lat 70, zmarła w r. 1785, pochowana 28 XII (LM Inowrocław). Pani Apolonia pochowana u Bernardynów w Poznaniu 19 V 1790 r., liczyła 56 lat (LM Św. Maria Magdal., Pozn.). Panna Elżbieta, chrzestna 16 VII 1791 r. (LB Chodzież). Elżbieta, zamęzna Rucińska, licząca lat 30, umarła w Czerlinie 12 VI 1794 r., po połogu. Wiktoria przed 19 III 1799 r. wyszła za Antoniego Rzeszotarskiego, posesora Ruchocinka. Anna przed 7 III 1811 r. zaslubiła Antoniego Żulickiego. Antoni, dzierżawca Stajkowa, mąz Domicelli z Żulickich, która zmarła, będąc już wdową, 29 VI 1871 r. w Poznaniu, licząc lat 76 (LM Św. Maria Magdal., Pozn.). Córka ich Magdalena (Magdalena Prakseda), ur. w Stakowie 22 VII 1815 r. (LB Lubasz), wyszła za Andrzejewskiego.

>Łęszkowscy (Łężkowscy?). Barbara, córka Bartłomieja, w latach 1624-1626 żona Michała Glińskiego (P. 1017 k. 506v, 1414 k. 1185). Anna Łosiówna, wdowa po Walentym (Lanskowskim), 2-o v. w r. 1651 żona wdowa po Stanisławie Świejkowskim (Py. 151 s. 236).

>Łętkowscy h. Jastrzębiec, ze wsi Łętków nad Bzurą w pow. łęczyckim. Maciej, syn Jana, współdziedzic Łętkowa Wielkiego, w r. 1675 zastawny posesor części Karszewa (Paw.), nie żył już zapewne w r. 1603 (nie żył napewno w r. 1629), kiedy zawierali transakcje jego synowie, Jan, Andrzej, Marcin i Seweryn. Była też i córka Marianna, w r. 1613 żona Jana Wilkostowskiego z Wójcina, 2-o v. w r. 1623 żona Chryzostoma Kosmowskiego, wdowa po nim w r. 1645. Zapewne córką Macieja była też Anna, w r. 1623 żona Andrzeja Chrzanowskiego. Jan z braćmi zawierał w r. 1603 układ z Dziewczopolskim, zaś w r. 1605 z Warzyckim. Był współdziedzicem Karszewa w r. 1615, a żył jeszcze w r. 1623 (Boniecki). O Marcinie i Sewerynie niżej.

1. Marcin, syn Macieja, pisał się z Drzewców, od Katarzyny z Oporowa Grocholskiej, wdowy 1-o v. po Janie Śmigielskim, a współspadkobierczyni brata Jana Grocholskiego, dziedzica w Koźminku, kupił w r. 1629 za 60.000 zł jej połowe miasta Koźminka z zamkiem oraz wsi: Osuchów z folwarkiem, Nakwasin z folwarkiem, Złotniki, Chodupki i część w Debsku w powiatach kal. i sier. (R. Kal. 11 k. 108v). Drugą połowę nabył jednoczesnie za takąż sumę od synów i córek zmarłej siostry tej Katarzyny, Anny Grocholskiej, żony Stanisława Wilkowskiego, sędziego ziemskiego wschowskiego (ib. k. 110v). Dziedzic Koxminka, skwitowany w r. 1636 przez Jana Pawłowskiego (I. Kal 102 s. 288). Żył jeszcze w r. 1638, kiedy go kwitował syn Adam (Bon.), nie żył w r. 1640 (Rel. i I. Z. Kal. 1c k. 444v). Żoną jego była w r. 1621 Anna Łowicka, której w r. 1624 oprawę posagu przeniósł na Ponętowo Górne (Bon.). Nie żyła już ona w r. 1655. Synowie, Sebastian i jan, o których niżej, oraz Adam, wymieniony przez Bonieckiego. Z córek, Katarzyna, w r. 1655 żona Ignacego Wolskiego z Woli Bachórnej. Zapewne też Zofia, w r. 1643 żona Wacława Tchórzewskiego. Ten Tchórzewski opiekunami swych dzieci mianował t.r. Sebastiana i Adama Ł-ch (I. R. D. Z. Kon. 30 k. 29), chyba więc ich wujów.

1) Sebastian, syn Marcina i Łowickiej, wojski kaliski 1659 r. (Bon.). Dziedzic Koźminka, dokupił w r. 1640 od sióstr Przespolewskich, Anny zamęznej Lubowieckiej, Doroty zamęznej Kamieńskiej, spadkobierczyń siostr stryjecznych Przespolewskich, Urszuli zamęznej Siedleckiej i panny Anny, ich częśc w Debsku, płacąc 6.000 złp (Rel. i I. Z. Kal. 1c k. 444v). Na mieście Koźminku i wsiach przyległych, naleznych mu z działu z bratem Janem, zapisał wyderkafem w r. 1642 kapitule kolegiaty Najśw. Marii Panny w Kaliszu sumę 6.000 zł, którą od kapituły podjął (R. Kal. 12 k. 351v). Z Koźminka i przyległych wsi w r. 1652 płacił podwójnego podymnego 200 zł (Rel. Kal. 31a k. 258). Skwitowany w r. 1655 przez siostrę Wolską, nazwany przy tym jedynym dziedzicem miasta Koźminka i wsi przyległych (ZX. T. P. 30 s. 1295), uzyskał t.r. od tej siostry odroczenie wypłaty 4.000 zł posagu (I. Kal. 121 s. 389). Kwitował sie w r. 1661 z Miniszewskimi z dzierżawy Koxminka z przyległościami (ib. 125 s. 567). Umarł w r. 1664 (Bon.). Ożenił się w r. 1642 z Krystyną ze Smardzewa Zaleską, córką Marcjana, pisarza ziemskiego (grodzkiego?) sieradzkiego. Jeszcze przed ślubem t.r. zapisał jej sumę 20.000 zł na Koźminku i wsiach przyległych (Z. T. P. 29 s. 1705). Skwitował w r. 1643 teścia z posagu 20.000 złp gotowizną i w wyprawie (Rel. i I. Z. Kal. 1c k. 448). Krystyna otrzymała od ojca w r. 1651 grunt "Zarembiński" z zabudowaniami w Kaliszu koło kolegium (Z. T. P. 30 s. 812). Nie żyła już w r. 1676 (R. Kal. 15 k. 500v). Synowie, Tomasz i Andrzej, nieletni w r. 1665 pozostający pod opieką stryja Jana (I. Kal. 126 s. 617, 620, 624). Innych wiadomości o Andrzeju nie posiadam. Z córek, Anna wyszła przed r. 1666 za Stanisława Jemielskiego, żyła jeszcze w r. 1669. Dorota w r. 1676 spisywała wzajemne dożywocie z mężem Andrzejem Kiedrzyńskim. Katarzyna wyszła w r. 1678 za Władysława Linowskiego. Była ponadto Zofia, żona Hiacynta Kuczkowskiego, już nie żyjąca w r. 1690.

Tomasz, syn Sebastiana i Zaleskiej, pisany niekiedy "z Koźminka" nieletni w r. 1665, pozostawał pod opieką stryja Jana. Wydzierżawił wespół z bratem Adamem t.r. wieś Debsko za 4.000 zł Stanisławowi Jemielskiemu, mężowi siostry ich Anny, która jednoczesnie skwitowała braci z posagu i wyprawy oraz z dóbr po rodzicach (I. Kal. 126 s. 620, 624). Tomasz zawierał w r. 1677 z Władysławem Linowskim kontrakt o ręke siostry swej Katarzyny, pod zakładem 8.000 zł, stanowiących jej posag i wypłaconych jej t.r. (ib. 138 s. 131). Z takiej samej sumy posagowej skwitowała go w r. 1677 siostra Dorota, zamężna Kiedrzyńska (ib. s. 490). Sumę 2.000 zł, odziedziczoną po bezpotomnie zmarłej siostrze Zofii zamęznej Kuczkowskiej, zapisaną jej przez męża przed ślubem, cedował w r. 1690 Samuelowi Kaczkowskiemu(!) (ib. 146 s. 360). Od Stanisława i kazimierza, braci Radlickich, kupił w r. 1698 za 5.500 zł części wsi Trzebienie Nowe w p. kal. (ib. 153 s. 186). Jak się zdaje, wyzbył się rychło Trzebieni na rzecz szwagra Franciszka Raciborskiego, który w r. 1701 nazwany był dziedzicem Trzebieni i Ciepielowa (ib. 154 s. 253). Dziedzic Mikołajewic w p. gnieźn., dóbr nabytych od Jakuba Bartochowskiego, skwitowany był w r. 1704 przez tego Jakuba z 1.000 zł na poczet sumy oryginalnej 2.366 zł (ib. 157 s. 190). Umarł w r. 1718, a spis pozostałych po nim ruchomości sporządzono 8 IV w kościele w Koźminku, zaś inwentarz majętności koźmińskiej spisano 12 IV (Rel. Kal. 117 s. 638, 653a). Pierwszą żoną Tomasza była Barbara Kobierzycka, córka Marcina i Marianny Rozdrażewskiej (I. Kal. 159 s. 58, 59). W r. 1669 Tomasz kwitował się z Marcinem Kobierzyckim (ib. 129 s. 32), zapewne z jej posagu. Po raz drugi ożenił się z Jadwigą z Krąkowskich, której w r. 1673 oprawił posag 12.000 zł na połowie dóbr koźminieckich (Z. T. P. 32 s. 337). Kwitowała ona w r. 1680 swego brata Stanisława Andrzeja Trzebickiego, chorążego sieradzkiego, z sumy 3.000 zł, z tego posagu (I. Kal. 140 k. 43). Umarła, jak się zdaje, w r. 1701. Trzecia żona Tomasza to Krystyna Bartochowska, wdowa 1-o v. po Janie Lipskim, dziedzicu miasta Kwiatkowa i wsi Wiesiołowo. W r. 1704, już jako Ł-a, kwitowała się z Józefem Modlibowskim z kontraktu dzierżawy tych dóbr (ib. 157 s. 171). Żyła jeszcze w r. 1735 (ib. 171/173 s. 322), nie żyła już w r. 1746 (Bon.). Z pierwszej żony córka Marianna, wydana przed r. 1686 za Adama Grabińskiego, nie żyjąca już w r. 1713. Z drugiego małżeństwa synowie, Jan i Sebastian, o których niżej, oraz córki. Z nich, Zofia, zona Jana Kazimierza Kiełczewskiego, podwojewodziego kaliskiego, zmarła w r. 1735, pochowana 2 VII. Katarzyna, wydana przed r. 1702 za Franciszka Raciborskiego, wdowa w r. 1744, umarła między r. 1746 a 1753. Z trzeciej zony syn Ludwik i córka Konstancja, wspomniana w r. 1720.

(1) Jan, syn Tomasza i Trzebickiej, kanonik katedralny krakowski 1796 r. (Łętowski), deputat z kapituły krakowskiej na Trybunał Koronny 1720 r. (I. Kal. 161 s. 566). Wespół z braćmi dziedzic miasta Koźminka z przyległościami i Mikołajewic, w imieniu własnym i tych braci w r. 1720 zawierał kontrakt z Łukomskimi, wnukami ich siostry Marianny zamężnej Grabińskiej (ib.). Spełniając pobożną intencję rodziców na dobrach koźminieckich zapisał w r. 1725 sume 1.000 zł wikaremu ołtarza Św. Anny w kościele w Koźminku (ib. 161 s. 306). Bratową swoją, Katarzynę Bobrowską, wdowę po Sebastianie Ł-m, kwitował w r. 1746 z manifestacji (ib. 185/189 k. 22v), a umarł t.r., krótko przed 21 VI. W testamencie uczynił wykonawcą swej ostatniej woli bratanka Antoniego Ł-go (Rel. Kal. 131 s. 394), którego genealogicznie z kanonikiem powiązać nie umiem, a o którym przyjdzie mi jeszcze mowić dwukrotnie.

(2) Sebastian, syn Tomasza i Trzebickiej, zaślubił przed 8 IV 1718 r. Katarzynę Bobrowską, córkę Michała, podstolego smoleńskiego, i Krystyny Jemiałkowskiej (Rel. Kal. 117 s. 654; I. Kal. 185/189 k. 136). Umarł bezpotomnie, między r. 1743 a 1746, kiedy to owdowiała Katarzyna szła 2-o v. za Antoniego Ł-go, o którym była już mowa jako o wykonawcy testamentu ks. Jana Ł-go (I. Kal. 178/180 s. 531, 185/189 k. 21v, 22v, 36; Rel. Kal. 131 s. 357). Od szwagra, Ludwika Ł-go, otrzymała ona w r. 1749 zapis 4.000 zł (I. Kal. 190/195 k. 70). Żyła jeszcze w r. 1759, a jej drugi mąż był wtedy stolnikiem inowrocławskim (Rel. Kal. 171 s. 591, 1377).

(3) Ludwik, syn Tomasza i Bartochowskiej, ur. w r. 1706 (Bon.). Jako spadkobierca zmarłych braci, ks. Jana i Sebastiana, a był z nimi niepodzielny, dziedzic miasta Koźminka oraz wsi: Złotniki, Osuchów, Chodupki, Dębsko, Trzebienie, Zgniłe, jak też wsi Mikołajewice, występował w r. 1746 przeciwko Kiełczewskim, synom swej zmarłej siostry Zofii (Rel. Kal. 131 s. 357). T.r. procesowała go też o ten spadek siostra Katarzyna, zamężna Raciborska Iib. s. 828). Wystepował jako jedyny spadkobierca ojca i braci w dobrach koźminieckich, pozywając w r. 1753 siostrzeńców Kiełczewskich i Raciborskich (ib. 152/153 s. 619, 713). Umarł bezpotomnie w r. 1756, pochowany w Kaliszu u Jezuitów (Bon.). Żoną jego była Kunegunda Radolińska, córka Andrzeja i Mariany Walewskiej. Kontrakt małżeński spisywany był w Żelazkowie 17 IV 1748 r. i t.r., juz po ślubie, zapisał jej na Koźminku oraz na wsi Nakwasin sumę 30.000 złp (I. Kal. 185/189 k. 40, 221 k. 159). Umarła przed mężem i jego spadkobiercy, Kiełczewscy i Raciborscy, pozywali w r. 1756 jej brata (Kajetana?), skarżąc go o gwałty (Rel. Kal. 163/164 s. 1825). O nieważność testamentu Ludwika, jakoby sporządzonego z krzywdą spadkobierców, manifestowali się t.r. także i wnukowie po siostrze Grabińskiej (ib. s. 2807).

2) Jan, syn Marcina i Łowickiej, był jeszcze w r. 1642 niepodzielony z bratem Sebastianem (R. Kal. 12 k. 351v). Opiekun 1665 r. bratanków swych, Tomasza i Andrzeja (I. Kal. 126 s. 617, 624). Żył jeszcze w r. 1682 (I. Kon. 63 k. 721). Ożenił sie w r. 1651 z Dorotą ze Strzemielca Łaszczówną, córką Piotra, kasztelana lędzkiego, i Zofii Ciświckiej, a umowe małżeńską spisywano w Brudzewie 26 IV t.r., zas 28 IV kasztelan przyszłemu zięciowi zapisał w posagu za córką sumę 12.000 złp (ib. 53 k. 352). Zofia w r. 1653 uzyskała od wuja, ks. Piotra Ciświckiego, scholastyka poznańskiego i sekretarza królewskiego, zapis 20.000 zł (Ws. 56 k. 260, 261). Za tę sumę ks. Ciświcki w r. 1674 Tarchalin w p. kośc. sprzedał Maksymilianowi, Dominikowi i Mariannie Ł-im swym rodzonym siostrzeńcom i siostrzenicy (Ws. 208 k. 369). Dorota t.r. już nie żyła (Ws. 68 k. 766v). Z wymienionych wyżej dzieci Jana i Łaszczówny, Marianna wyszła przed r. 1674 za Stanisława Poniatowskiego, nie żyła już w r. 1713. O Maksymilianie innych wiadomości nie posiadam.

Dominik, syn Jana i Łaszczówny, kasztelan brzeziński 1711 r. (I. Kon. 73 k. 92v). W imieniu własnym, brata i siostry w r. 1674 skwitował wuja, ks. Ciświckiego, z zapisanej zmarłej matce sumy 20.000 zł (Ws. 68 k. 766v). Dziedzic Ponętowa w r. 1690 (I. Kon. 68 k. 141v), Zawadkę (p. łęczyc.?) sprzedał w r. 1694 Osińskiemu (Bon.). Tarchalin w pow. kośc. wydzierżawił 1697 r. Sebastianowi Bojanowskiemu (Ws. 77 II k. 33). Elekcję Augusta II podpisał w r. 1697 z województwem łęczyckim. Jakubowi Golińskiemu i jego żonie wydzierżawił w r. 1711 wsie Piotrowo i Łężyno w p. kon., które miał w swej posesji (I. Kon. 73 k. 92v). Procesował się z nim potem i w r. 1718 obie strony dokonały zapisu na superarbitra (ib. 75 k. 37). Tarchalin wydzierżawił w r. 1722 na trzy lata Krzysztofowi Dzierżanowskiemu, nie trzymał on jeszcze tę dzierżawę w r. 1728, kiedy stanął między nimi kontrakt na dalsze trzy lata (Ws. 83 k. 34v). Umarł w r. 1730 (Bon.). Żoną jego była w r. 1694 Marianna Gębicka, córka Stefana, kasztelana płockiego (P. 1127 II k. 87v), która nie żyła juą w r. 1731 (I. Kon. 76 k. 388v). Synowie, Stefan i Maciej. Z córek, Dorota była w r. 1731 żoną Józefa Kołudzkiego, chorążyca bydgoskiego. ASnna wyszła przed r. 1721 za Józefa Lipskiego, kasztelana łęczyckiego, nie żyla już w r. 1764. Wedle Bonieckiego, była też Katarzyna, żona Aleksandra Obidowskiego, podstolego łęczyckiego.

(1) Stefan, syn Dominika i Gebickiej, podstoli inowłodzki, potem w r. 1730 stolnik, wreszcie w r. 1731 chorąży inowłodzki (I. Kon. 76 k. 388v; Boniecki). Działał w r. 1728 jako plenipotent ojca (Ws. 83 k. 34v). Jeszcze bez urzędu w r. 1729, dziedzic Drzewców w pow. kon. (I. Kon. 76 k. 290). Wespół z bratem w r. 1731 skwitowany przez siostrę Kołudzką z 12.000 zł na poczet posagu (ib. k. 388v). Kwitował w r. 1732 Krzysztofa Dzierżanowskiego z kontraktu dzierżawy Tarchalina (Ws. 84 k. 87). Umarł w r. 1735 (Boniecki), bezdzietny. Jego zoną była Aleksandra Radolińska, córka Józefa i Apolinary Wysockiej, z która w r. 1722 spisywał wzajemne dożywocie (Karwowski, Catalogus Archivi Radolinsciani Jarocinensis, s. 115). Wdowa, w r. 1735 dziedziczka Kwiatkowa i Koźminka (I. Kon. 76 k. 533v), juz w r. 1736 spisywała wzajemne dożywocie ze swym drugim mężem, Józefem Korzbok Łąckim, kasztelanicem kruszwickim (ib. 77 k. 39v). Umarła w r. 1738, pochowana w Kole u Bernardynów 8 V (A. B. Koło. W. 48).

(2) Maciej, syn Dominika i Gębickiej, stolnik łęczycki w r. 1734 zrzekł się tego urzędu 1759 r. na rzecz Antoniego Ł-go (Bon.). Obok brata współdziedzic Tarchalina 1732 r. (Ws. 84 k. 87), potem już wyłączny dziedzic tej wsi, zastawił ja w r. 1737 na trzy lata za 20.000 zł Ignacemu Naramowskiemu (Kośc. 319 s. 297). Jako były (obok zmarłego brata) posesor wsi Pątnów i Łężyn w pow. kon., sumy na tych wsiach zapisane ojcu w r. 1692 przez zmarłego dziedzica owych dóbr, Jana Kadzidłowskiego, podkomorzego inowrocławskiego, scedował w r. 1739 konwentowi kamedułów w Bieniszewie (I. Kon. 77 k. 169). Trzymając zastawem dobra Janiszew, Ostrów, Podłużyce, Brzozówke oraz grunt zwany Straszny lub Straszki w p. kon., w r. 1746 zawarł komplanację z dziedzicem owych dobr, Józefem Cieleckim, skarbnikiem bielskim (Rel. Kal. 131 s. 302) i t.r. skwitował go z 5.300 złp (I. Kal. 185/189 k. 62). Był tez dziedzicem Krzymowa w p. kon. (Bon.). Umarł w r. 1775, pochowany u Bernardynów w Kole 20 X (A. B. Koło, W. 48). Żona jego była Marianna Stawowska, z którą wzajemne dożywocie spisywał w r. 1758 (Bon.). Umarła ona w r. 1777 i została pochowana u Bernardynów w Kole 13 V (A. B. Koło, W. 48). Znam tylko jedna córke tej pary, Katarzynę, żone Maksymiliana Potockiego, chorążego żytomierskiego, sędziego wojew. kijowskiego, nie zyjącą juz w r. 1787. Wraz z ręka jej córki, Tekli Potockiej, Tarchalin dostał się Franciszkowi Byszewskiemu (P. 1364 k. 195v). Maciej najwidoczniej miał jednak i inne dzieci, a istniały jakieś przeszkody w uznaniu ich legalności (może urodzone przed zawarciem małżeństwa przez rodziców?), skoro od sejmu w r. 1768 uzyskał uznanie swego potomstwa za prawe i zdolne do dziedziczenia (Vol. Leg. VIII; Bon.). Mogło się to oczywiście odnosić i do Katarzyny, o której była mowa. Może córką Macieja była też Franciszka, pochowana w Kole u Bernardynów 19 VIII 1777 r. (A. B. Koło, W. 48).

2. Seweryn, syn Macieja, wraz ze swą żoną Jadwiga w r. 1624 uzyskał od Łukasza Opalińskiego zapis długu (Bon.). Nie żył już w r. 1673, kiedy jego syn Adam zapisał 400 zł długu Wojciechowi Baranowskiemu (I. Kon. 48 k. 364). W latach późniejszych występował Adam, syn Adama, lecz tego Adama-ojca nie moga identyfikować z Adamem, synem Seweryna, bo istniał współcześnie jeszcze inny Adam, syn Marcina a bratanek Seweryna. Wole więc owych Adamów położyć wśród genealogicznie nie powiązanych. Chyba córką Seweryna była Anna, raz pisana z Jerzykowa, w r. 1644 (a może już w r. 1637?) żona Wojciecha Baranowskiego, wdowa w latach 1649-1653, 2-o v. żona Feliksa (Felicjana) Słoneckiego, ponownie wdowa 1666 r., zmarła w r. 1681 lub 1682. Zob. tablicę.

@tablica: Łętkowscy h. Jastrzębiec

Adam i żona jego Zofia Tokarska, córka Stanisława, oboje w r. 1665 juz nie żyli, rodzice Adama, który występował wtedy jako współspadkobierca swej ciotki, Barbary Tokarskiej, żony Adama Zagórskiego (I. Kon. 57 k. 329v). Jan, z Łętkowa, w r. 1682 wspólopiekun Franciszki Baranowskiej, córki Kaspra (ib. 63 k. 728). T./r. w Kozarzewie zawierał kontrakt z wdową po tym Kasprze, Wiktorią z Kwiatkowskich (ib. k. 657). Apolinara, żona Jana Trzebuchowskiego, oboje już nie żyli w r. 1693. Franciszka, franciszkanka w Kaliszu, zmarła 25 XI 1708 r. (Nekr. Franciszkanek Śrem.). Jan, syn zmarłych Wawrzyńca i Zofii z Głoskowskich, wnuk zmarłych Jana i Małgorzaty z Rossowskich, odziedziczoną po śmierci Pawła Rossowskiego sumę 3.000 zł scedował 1720 r. innemu Pawłowi Rossowskiemu (I. Kal. 161 s. 159). Anna, żona Michała Rogozińskiego, nie żyła już w r. 1719. Robert, cysters przemęcki, zmarł 17 IX 1719 r. (Nekr. Bledzew). Magdalena, franciszkanka w Kaliszu, zmarła 5 III 1727 r. (Nekr. Franciszkanek, Śrem.).

Antoni, plenipotent 1741 r. Teodora Korzeniewskiego dla windykowania pewnej sumy (I. Kon. 77 k. 244v). Chyba ten sam Antoni, syn Pawła, i nie zyjącej już Anny z Zaborowskich, stolnbik łęczycki w latach 1759-1788 (Bon.). Testament stryja, ks. Jana Ł-go, kanonika krakowskiego, mianowany wykonawcą jego ostatniej woli, mający w swej posesji Debsko i połowe wsi Trzebienie Nowe, reprotestował się 1746 r. w sprawie substancji zmarlego przeciwko jego nratu, Ludwikowi Ł-mu (Rel. Kal. 131 s. 394,, 398, 414; I. Kal. 185/189 k. 218). T.r., jeszcze przed zgonem ks. Jana, zaślubił Katarzynę Bobrowską, wdowę 1-o v. po Sebastianie Ł-im, innym bracie kanonika krakowskiego. Zapisała mu ona przed ślubem sumę 6.000 zł (I. Kal. 185/189 k. 21v, 22v). Jeszcze t.r. oboje spisywali wzajemne dożywocie (ib. k. 136). Pozywali i w r. 1759 (on nazwany wtedy stolnikiem inowrocławskim!) Kiełczewskich i Raciborskich, spadkobierców klucza koźminieckiego po Ludwiku Ł-im, i z kolei t.r. byli pozywani przez nich (Rel. Kal. 171 s. 591, 1377). Względem posesji Debska i połowy Trzebieni z klucza koźminieckiego zawierał Antoni 19 VI 1773 r. pod zakładem 36.000 zł ugodę z dziedzicem tych dóbr, Józefem Kiełczewskim i t.r. wzajemnie kwitowali się z sum (I. Kal. 209/213 k. 72). Od Aleksandra Ludwika Pretwicza kupiła 23 VII 1773 r. za 91.000 złp połowę Ociąża w p. kal. (ib. k. 113, 118, 214/216 k. 55). Był też w r. 1775 posesorem Sadowia (I. Kal. 214/216 k. 234). Ożenił sie ponownie 4 II 1775 r. z Joanną Nowowiejską, córką Macieja i Zofii Langnau (de Langnen), wdowa 1-o v. po Bartłomieju Grabińskim, staroście jastrzębińskim (LC Wysocko). Małżonkowie t.r. spisali wzajemne dożywocie (I. kal 214/216 k. 214). Wniosła mu ona dożywocie na wsi Sadowie p. kal., dziedzicznej pierwszego męża (ib. k. 238, 226 k. 26). Antoni zrzekł się w r. 1788 urzędu stolbnika (Bon.). Nie żył już w r. 1792, kiedy wdowa wraz z siostrą, panną Marianną Nowowiejską, części ich spadkowe po bracie Konstantym, staroście kościerzyńskim, scedowały innemu bratu, Stanisławowi Nowowiejskiemu, staroście bracławskiemu, który je spłacił (I. Kal. 232 k. 196). Umarła w Ociążu 4 I 1795 r., mając 52 lata, pochowana w Kaliszu u Reformatów (LM Ociąż). Siostra Antoniego, stolnika łęczyckiego, była Agnieszka, żona Jerzego Kossobudzkiego. Nie żyła już w r. 1775, kiedy córce jej wuj Antoni Ł. zapisywał dług 12.000 zł (I. Kal. 214/216 k. 4).

Franciszek, w r. 1748 mąz Zofii Koszutskiej, wdowy po Kazimierzu Linowskim, posesorze Rogowa. Z praw do Rogowa małzonkowie kwitowali się wtedy z ich nabywcą, Władysławem Umińskim (ib. 184/189 k. 84). Adam świadkował 26 I 1763 r. (LC Ptaszkowo). Aniela, cysterka ołobocka, seniorka, umarła w Ołoboku 30 V 1767 r., mając 100 lat (Nekr. Obra; Nekr. Owińska, Nekr. Przemęt). Marcjanna, w r. 1787 żona Franciszka Byszewskiego, rotmistrza wojsk koronnych, umarła w r. 1791, pochowana 10 X.

>Łętowski Marek, cysters paradyski, dokonał profesji 8 IV 1621, obrany 22 VI 1621 opatem tamtejszym, sekretarz królewski 1629 r. (P. 1416 k. 249v). Umarł 1 VIII 1629 r. (Nekr. Bledzew).

>Łężeccy Jan i Stanisław, bracia niedzielni z Łężca Małego (wsi dziś nieznanej), całe swe części we wsiach Chylino i Geczowa(?) w p. kon. sprzedali w r. 1486 za 15 grz. Janowi Ciosnowskiemu z Chylina (P. 1387 k. 38v). Jan Ł., mąż Katarzyny, wdowy 1-o v. po Leonie Ludomskim, nabył od niej oprawę jej na wsiach Kąpiel i Przecław oraz uzyskał od nich w r. 1509 intromisję (G. 19 k. 94v). Jan Ł., jako stryj, asystował w r. 1514 przy transakcji Helenie Zbyszewskiej, żonie Andrzeja Łagiewnickiego (P. 1392 k. 14).

>Łobescy ze wsi Łobez w pow. pyzdr., którym heraldycy dają h. Korab. Siedziało jednak na częściach tej wsi jednocześnie wielu drobnych właścicieli i, jeśli nawet w swej większości pochodzili z jednego rodu herbowego, to w sposób oczywisty nie wszyscy. Granic tu ustalić nie sposób.

Gardomir, Gardosz na sądach w Poznaniu 1389 r. Wespół z braćmi i "jątrwią" (bratową?) procesował się w latach 1398-1400 z Zofią z Cerekwicy. Na Boguchwale z Łężca w r. 1400 uzyskał 6 grz. za rany. Świadkował w Kościanie t.r. (Leksz. I, II). Nie żył już w r. 1417, kiedy występował jego syn Jan (Py. 3 k. 213). Boguchwał, Bogusz uzyskał w r. 1390 przeciwko swym rodzonym braciom, Wysławowi (Wyszkowi) i Szymonowi, sądowy nakaz przeprowadzenia działów. Brata Wyszka w r. 1392 pozywał o potwarz. Żył jeszcze w r. 1400 (Leksz. II). Dobrogost Ł. świadkował w latach 1394-1404 w Pyzdrach i Kościanie (ib.; Kośc. I l. 30v; Py. 1 k. 168). W r. 1418 występowała Dorota, wdowa po nim (Py. 4 k. 2v). Gniewomir, Gniewosz świadkował w r. 1395 w Pyzdrach (Leksz. II), żył jeszcze w r. 1417 (Py. 3 k. 227). Czelej, Czewlej wielokrotnie przeciwko Marcinowi z Wojciechowa o 10 grz. długu (Leksz. II). Żył jeszcze w r. 1418 (Py. 4 k. 44). W Kościanie w r. 1396 zeznawał obok niego także syn jego Piotr (Leksz. II). Buguchwał, Bogusz miał w r. 1396 termin z Wacławem Potarzyckim (ib.), a żył jeszcze w r. 1410 (Py. 2 k. 61v). Magdalena z Łobza, żona mieszczanina z Nowegomiasta toczyła w r. 1398 sprawę z Bieńkiem Jaraczewskim (Leksz. II). Tomasz, występujący w r. 1402, siedział w Dąbrowie w r. 1403 (Py. 1 k. 53v, 141v). Dobiesław w r. 1410 (Py. 2 k. 40v). Jan w r. 1413 (ib. k. 105v). Jan, Przybek i Mikołaj w r. 1417 (Py. 3 k. 227). Mikołaj w r. 1418 (Py. 4 j. 44). Jan i Dzierżka w r. 1423 (Py. 5 k. 126).

Jan na dwóch częściach we wsiach Łobez i Karkisz w pow. pyzdr. oprawił w r. 1434 żonie swej Annie posag 36 grz. (P. 1378 k. 17v). Jan w r. 1435 sprzedał czwartą część wsi Klimuntki p. kal. za 40 grz. Świąszkowi z Rossoszycy (ib. k. 79v). Jachna, żona Ozepa z Łobza, żądała w r. 1437 uiszczenia przez Jakusza z Uszczonowa i jego bratanka, Andrzeja, sześciu grzywien (Gr. Kal. 2 k. 9). Anna z Zawidowic, żona dziedzica z Małgowa, miała w r. 1438 część w Parzynczewie p. pyzdr., prawem bliższości nabytą od Jana z Łobza (P. 1378 k. 35v II). Dorota z Łobza zawierała w r. 1439 ugodę z Katarzyną i jej synem, Sobkiem z Korzkiew (Gr. Kal. 2 k. 130).

Czelej z Łobza winien był w r. 1443 przysięgać wobec Jana z Łobza (Py. 10 k. 56). Żona Czeleja, Zofja miała w latach 1443-1444 terminy z Janem z Łobza zwanym Pysk (Pyszak) (ib. k. 26. 110v). Czelej i brat jego Janusz w r. 1447 (lub przed tą datą) sprzedali za 40 grz. Dąbrowe Jakubowi z Noskowa (Py. 12 k. 155v). Pozywała Czeleja w r. 1447 Dziechna (Dzierżka) niegdy z Łobza, córka Mikołaja (Py. 9 k. 102v). Żonie swej Zofii na części w Łobzie w r. 1449 oprawił posagu 50 grz. i wiana 10 grz. (P. 1380 k. 55). Już nie żył w r. 1466 (py. 14 k. 73). Synowie jego, Dziersław i Marcin, bracia niedzielni z Łobza, pozywani byli w r. 1461 przez Czeszkę, wdowę po Janie z Parzynczewa, o uiszczenie 6 grz. (ib. k. 10v) i znów przez nią w r. 1466 (ib. k. 87), a t. r. również i przez Jana Klimęckiego z Łobza (ib. k. 73). Proces z tym Klimęckim trwał jeszcze w r. 1482, a obaj bracia mieli też wtedy sprawę z Ozepem z Łobza oraz z Czeszką, wdową po Macieju (!) z Parzynczewa (Kon. 2 k. 185, 185v). Wspomniany wyżej Janusz, brat Czeleja, miał w r. 1448 termin ze strony Dzierżki, córki Mikołaja z Łobza, o której też już była mowa (Py. 12 k. 201). Ten Janusz chyba identyczny z Januszem, nie żyjącym już w r. 1486, ojcem Andrzeja, który t. r. brał zastawem za 4 grz. od Stanisława Biegańskiego ćwiartkę roli w Łobzie, koło folwarku (Py. 20 k. 17v).

Andrzej z Łobza miał w latach 1443-1444 terminy z Jadwigą, Dorotą, Małgorzatą, Dzierżką i Janem, rodzeństwem z Łobza (Py. 10 k. 56, 56v, 138, 139) i znów w r. 1448 termin z tymiż, Janem, Dorotą, Jadwigą i Małgorzatą (Py. 12 k. 198v). Jan, syn Jana, był w r. 1444 pozywany przez Stanisława z Wojciechowa (Py. 10 k. 135v). Jan zobowiązał się w r. 1444 uiścić 10 grz. synom Wawrzyńca z Nadarzyc (ib. k. 175a). Występował w r. 1447 jako ich wuj, więc zapewne był bratem ich matki Anny (ib. k. 123). Mikołaj i Grzymek (Gramek) przed r. 1446 sprzedali Nieniakowi z Kotojecka część w Droszewie (P. 1379 k. 198v). Jan z Łobza, zwany Ładoszowic (?), miał w r. 1447 termin z Janem z Łobza (Py. 12 k. 64v).

Gniewomir, Gniewosz, chyba jeszcze żyjący w r. 1448, już nie żył w r. 1464, był ojcem Jana i Jakuba. Przeciwko temu Janowi w r. 1448 uzyskała termin Jadwiga, żona Pawła z Cerekwicy (ib. k. 239v). Jan na częściach Łobza w r. 1449 oprawił 50 grz. posagu żonie swej Annie (P. 1380 k. 103). Jakub, syn powyższego Gniewomira, w r. 1464 za 40 grz. sprzedał Szymonowi z Cerekwicy las zwany Godniewo, położony koło Cerekwicy i łąkę zwaną Olszowiec (p. 1383 k. 265). Chyba ten sam Jakub na połowie części w Łobzie w r. 1465 (?) oprawił posag 50 grz. swej żonie Elżbiecie (ib. k. 362), a w r. 1494 na częściach w Łobzie zwanej "Pierkowską", nabyte od Rafała Golińskiego z Czeczewa, tejże Elżbiecie oprawił 50 grz. (ib. k. 37v), ona zaś t. r. skwitowała go z oprawy na części Łobza (Py. 169 k. 33v).

Małgorzata, wdowa po Mikołaju (Niklu) z Łobza, łąkę "Olszewską", położoną przy "Jarockiej Drodze", w r. 1465 sprzedała Szymonowi z Cerekwicy (P. 1383 k. 229v). Mikołaj niegdy Stramicki, dziedzic w Łobzie kupił w r. 1467 od Agnieszki, wdowy po Bartłomieju z Szołowa, za 40 grz. część Łobza (ib. k. 256v). Agnieszka Ł-a, w r. 1468 żona Macieja Pruskiego (Py. 14 k. 159). Ta Agnieszka w r. 1481 wespół ze swymi wnukami (nepotes, więc może chodzić i o bratanków?) ich część w Łobzie sprzedała za 40 grz. Mikołajowi z Łobza (P. 1386 k. 145). Dorota była żoną Mikołaja ze Szkudli, zaś Małgorzata dziedzica ze Szkudli nie znanego mi imienia, obie już nie żyły w r. 1469 (I. Kal. 2 k. 93). Niechrost (!), nie żyjący już w r. 1474, ojciec barbary, żony Stanisława Biegańskiego, która wówczas trzecią część dóbr rodzicielskich w Łobzie dała mężowi (Py. 15 k. 155v). Żyła jeszcze w r. 1476. Jakub Ł. kupił w r. 1485 od Rafała z Goliny, sędzica kaliskiego, za 20 grz. część w Łobzie (Py. 19 k. 23).

Mikołaj Ł. miał w Łobzie część nabytą od Jana Klimeckiego. Zeznał w r. 1493, iż synów swych, Szymona, Marcina i Wojciecha już wydzielił (Py. 15 k. 295v). Spośród tych synów, o Marcinie wiem tyle, że w r. 1491 od Andrzeja Szczyrkowskiego wziął w zastaw w sumie 17 zł. węg. długu dwa łany w Szczyrkowie (P. 168 k. 103v).

Jakub żył jeszcze w r. 1494 (P. 1388 k. 57v), nie żył już w r. 1507, kiedy to synowie jego, Jan i Mikołaj, mieli płacić 3 grz. winy Katarzynie, córce Aleksandra Zaworskiego, wdowie po ich ojcu, nie zwrócili bowiem jej posagu (P. 862 k. 387). Wzywała ich w r. 1511 do zrezygnowania jej połowy łana osiadłego w części "Pieczkowskiej" w Łobzie którą to połowę winna była dostać już od ich ojca (Py. 170 k. 8v). Córka tego Jakuba, Katarzyna, była w r. 1494 żoną Jakuba Zaleskiego. Mikołaj, syn Jakuba, nie żył już w r. 1513, kiedy to synowie jego, Jakub, Wojciech i Piotr oraz córka Jadwiga, dziedzice w Łobzie, pozywani dwukrotnie (bo także w r. 1514) przez Tyburcego Jaraczewskiego, nie stanęli i winni byli płacić winę (py. 24 k. 113, 147v). Ta Jadwiga była w r. 1623 żoną Macieja Ł-go (zob. niżej) i od braci, Wojciecha i Piotra, kupiła wtedy za 10 grz. połowę pustej roli w Łobzie zwanej Skowronkowską (P. 1392 k. 500). Obaj bracia od Jakuba Zaleskiego, męża zmarłej rodzonej ciotki, Katarzyny Ł-ej, uzyskali w r. 1530 zapis 20 grz. długu za jej oprawę na Zalesiu w p. kośc. (P. 871 k. 442v). Jeden z braci, Wojciech, na połowie części w Łobzie, należnych z działów z Piotrem, oprawił w r. 1528 żonie swej, Annie Kawieckiej 70 zł. posagu (P. 1393 k. 209). Nie żył już w r. 1639, kiedy Anna, wtedy 3-o v. żona Wawrzyńca Grudzielskiego, swoją oprawę na Łobzie scedowała temu swemu drugiemu mężowi (Py. 23 k. 138). Jako "pani wienna" w Łobzie występowała jednak i nadal. W r. 1551 wespół z bratem pierwszego męża, Piotrem Ł-m, jako stryjem i opiekunem jej syna, Wojciecha Ł-go, część dziedziczną tego syna w Łobzie, jej zaś wienną, wydzierżawiła za 5 grz. Wojciechowi Jaraczewskiemu (Py. 173 k. 35v). Zob. tablicę 1.

@tablica: Łobescy 1

Jakub Ł. na połowie swych części w Łobzie oprawił w r. 1494 posag 20 grz. swej żonie Barbarze (P. 1388 k. 57v). Dobra Mikołaja i Szymona Ł-ch uległy w r. 1497 konfiskacie za niestawienie się ich na wyprawę wojenną (Arch. Kom. Hist. IX 297). Marcin, mąż Barbary Kolskiej, która w r. 1499 uzyskała od Jakuba Mokronoskiego zapis 10 grz. długu (Py. 169 k. 116v). Tej Barbarze na połowie swej części Łobza w r. 1502 oprawił 110 zł. posagu (P. 1389 k. 227). Jan, mąż Katarzyny Kromolickiej, w r. 1501 ręczył za nią jej bratu, Janowi Kromolickiemu, iż skwituje go ona z dóbr rodzicielskich w Kromolicach i Karczewie (p. 859 k. 216). Jakub, syn Wojciecha i Doroty, dziedzic w Łobzie, pozywał w r. 1502 Barbarę, której mąż, Mikołaj Ł., w części Łobza, podlegającej jej oprawie, przybył do dworu Doroty, matki Jakuba, gdzie ten mieszkał i tam go poranił (Py. 169 k. 231v). Ci rodzice Jakuba, Wojciech i Dorota (może Skrzypieńska, bo działająca w asyście stryja, Marcina Skrzypieńskiego), swoją część w Łobzie sprzedali w r. 1507 za 50 grz. Wojciechowi Iwanowi Czermińskiemu (P. 1390 k. 112).

Jan, w r. 1502 mąż Anny Chaławskiej, córki Blizbora (Kośc. 23 k. 43v), na połowie swej części w Łobzie oprawił jej w r. 1508 posag 30 grz. (P. 786 s. 21). Anna kwitowała w r. 1512 z majątku rodzicielskiego w Chaławach braci swych, Jana i Wojciecha (Kośc. 23 k. 342). Ten Jan Ł. występował w r. 1516 jako stryj Macieja i Anny Łaskawskich, dzieci zmarłego Mikołaja Łaskawskiego (P. 1392 k. 72v). Z kolei w r. 1522 nazwany wujem Andrzeja Bielejewskiego, przy czym jako stryj tego Bielejewskiego występował jednocześnie Wojciech Łaskawski (ib. k. 429). Jan część w Łobzie, wolną od oprawy żony, jeszcze żyjącej, dał w r. 1539 synowi Marcinowi (P. 1394 k. 239v). Na rzecz tego syna dokonał t. r. ponownej donacji części w Łobzie, zaś Marcin oprawił tam wtedy 150 grz. posagu swej przyszłej żonie, Annie Lubiatowskiej, córce Wiktoryna (P. 878 k. 186v, 1392 k. 538v). Lubiatowska (nazywana też niekiedy Katarzyną !) nie żyła już w r. 1543, zaś Marcin na połowie części w Łobzie, wolnych od jej oparwy, zabezpieczył wtedy 150 grz. posagu drugiej żonie, Katarzynie Żabieńskiej, córce Jana (P. 1395 k. 65). Chyba ten sam Marcin dokonał w r. 1551 wymiany dóbr w Łobzie z małżonkami, Maciejem i Druzjanną Kromolickimi (Py. 173 k. 42v). Od Stanisława Bnińskiego nabył wyderkafem w r. 1552 za 1.400 grz. części Zalesia i czwartą część wsi Zgaliny w p. kośc. (P. 892 k. 16, 893 k. 171, 1396 k. 43). Od Marcina Kroczyńskiego cz. Skoroszewskiego t. r. nabył wyderkafem za 217 (216 ?) zł. część Kroczyna w p. kośc. (P. 893 k. 157v, 1396 k. 42v). Wespół z żoną całą część Łobza w r. 1553 sprzedali za 200 grz. (2.500 zł.?) Andrzejowi Gawrońskiemu (P. 894 k. 473, 1396 k. 106). Jako "stryj", asystował Jan jednocześnie Druzjannie Chwałkowskiej, żonie Macieja Kromolickiego, która temuż Gawrońskiemu sprzedawała za 200 grz. swoją część w tejże wsi (P. 896 k. 106v). Na połowie wyderkafowych części w Zalesiu t. r. oprawił żonie 250 zł. posagu (ib. k. 106). Od Bnińskiego uzyskał w r. 1535 ponowny zapis wyderkafowy na części Zalesia i na czwartej części wsi pustej Zgaliny, teraz już na sumę 1.800 zł. (P. 896 k. 338, 1396 k. 266v). Kwitował w r. 1558 ze 100 złp. długu braci Daleszyńskich (Kośc. 238 k. 112). Katarzyna z Żabieńskich, bezdzietna, nie żyła już w r. 1564, kiedy Marcina kwitowali jej bracia z posagu siostry, oprawionego na Zalesiu (Kośc. 242 s. 82). T. r. Marcin trzeciej swej żonie, Jadwidze Jarosławskiej, córce Jana, oprawił 400 zł. posagu na połowie dóbr swych we wsi Chwalęcino (P. 1397 k. 319). Od Jana i Stanisława, braci Górskich cz. Konarskich, cześnikowiczów kaliskich, nabył wyderkafem w r. 1567 za 1.200 złp. ich części w Zalesiu (ib. k. 547). Od Sebastiana Pierzchlińskiego otrzymał w r. 1569 całą wieś Chocicze w p. kośc. (P. 1398 k. 8), ze swej zaś strony temu Pierzchlińskiemu w r. 1570 scedował całe Wielkie Chwalęcino wraz z zapisaną na tej wsi sumą 2.400 zł. i sprzedał mu wyderkafem za 1.200 zł. swe części w Zalesiu nabyte wyderkafem od Górskich (ib. k. 70, 70v). Żonie Jadwidze posag jej 450 zł. oprawił t. r. na połowie Chociczy (ib. k. 68). W r. 1580 ustanowił opiekunami Anny i Katarzyny, córek swych urodzonych z Jarosławskiej, ich matkę, Jana Ł-go i innych (Kośc. 347 k. 7v). Nie żył już w r. 1585 (P. 944 k. 614). Zarówno o nim, jak i o jego córce, pannie Annie, mowa w r. 1589 jako o Łobeskich cz. Łaskawskich, zaś o ówczesnych opiekunach tej Anny, Mikołaju i Janie Łaskawskich, jako o jej braciach rodzonych (P. 952 k. 42). O braciach Łaskawskich tych imion, synach Jana, mówiło się pod Łaskawskimi. Nie znam jednak rodzinnych powiązań, które mogłyby usprawiedliwiać takie określenie. Anna Łobeska, dziedziczka Chociczy, oddana była w opiekę w r. 1589 powyższym braciom Łaskawskim i przebywała w Chociczy z Anną z Kawcza, żoną Mikołaja Łaskawskiego. T. r. porwał ją stamtąd i zaślubił Marcin Wyszkowski z p. kal. Protestowali przeciwko niemu o ten gwałt obaj bracia Łaskawscy (Py. 125 k. 122). Już tego samego roku Anna zamężna Wyszkowska kwitowała opiekunów, a między nimi też i Łaskawskich, zarówno z opieki jak z części spadku po siostrze Katarzynie (ib. k. 258). Występowała w r. 1594 jako jedyna spadkobierczyni ojca i całą Chociczę w p. kośc. sprzedała wtedy za 7.000 zł. Stanisławowi Kamieńskiemu (P. 964 k. 1323, R. Kal. 2 k. 435). Żyła jeszcze 1596 r. ( I. Kal. 63 k. 500v), nie żyła w r. 1604 (ib. 70 k. 896). Druga córka Marcina, Katarzyna wyszła w r. 1585, krótko po 3 VI., za Andrzeja Daleszyńskiego, umarła w r. 1588 lub 1589 (P. 949 k. 296, Py. 125 k. 258). Miał Marcin również i syna Jana, pochodzącego niewątpliwie z pierwszego małżeństwa. Żonie tego Jana, Annie Korosównie, Marcin w r. 1574 na połowie folwarku z pustymi rolami i na połowie wsi Chocicza oprawił 900 zł. posagu (P. 1398 k. 460). Ten Jan z pewnością już nie żył, kiedy jego siostra Anna była dziedziczką w r. 1589 Chociczy. Zob. tablicę 2.

@tablica: Łobescy 2

Katarzyna, w r. 1505 żona Macieja Kotarbskiego. Jan i Mikołaj, bracia niedzielni z Łobza, byli w r. 1511 pozywani przez ich ciotkę Zofję, córkę Iwana Golińskiego, sędziego kaliskiego, a żonę Jana Bielawskiego, o wygnanie jej z łąk w Łobzie, przypadłych jej z działów z braćmi. Nie stanęli i winni byli płacić winę. (P. 865 k. 72, 86v). Spór ten trwał jeszcze w r. 1511, kiedy to między stronami zostało założone vadium (Py. 170 k. 17v). Maciej całą swą część w Łobzie dał w r. 1514 Andrzejowi Dąbrowskiemu w zamian za jego część w Dąbrówce (Py. 23 k. 16v). Ten Maciej Ł., dziedzic w Dąbrówce, nazywany był raz Biegańskim. Żona jego w r. 1519 Barbara, wdowa 1-o v. po Macieju Brzeźnickim (Kośc. 25 k. 100). Klemens w r. 1516 nabył wyderkafem za 70 grz. od Beaty, wdowy po Mikołaju z Drogoszewa, obecnie żony Mikołaja Młyńskiego, jej oprawę na połowie Drogoszewa (P. 1392 k. 74v). "Szkl." Jakub Ł., mieszczanin w Jarocinie, mąż Małgorzaty, która w r. 1518 nabyła od swego ojca Jana Malińskiego wyderkafem za 20 grz. dwa łany w Ciechlu w p. kal. (I. i D. Z. Kal. 2 k. 56v). Pozywała ona w r. 1519 Tomasza Małowysockiego o wypędzenie jej z owych dwóch łanów (P. 867 k. 199). Jan wuj nieletnich synów Piotra Dalebuskiego w r. 1522 (P. 1392 k. 195v). Katarzyna, żona Jana Żyrnickiego, w r. 1522. Jan Ł., stryj Jakuba, nieletniego syna Jana Wławskiego (ib. k. 527v). Maciej Ł. stryj, zaś Wojciech Ł. wuj panny Zofii, córki Macieja Parzynczewskiego, w r. 1523 (Py. 23 k. 41v, 25 k. 13).

Jan Ł. zwany Jaśkiem, przeprowadzając w r. 1523 działy między swymi synami, Maciejem i Marcinem, pierwszemu z nich dał we wsi Łobez pusty łan zw. "Karkisz" (P. 1392 k. 499v). Od Marcina Ł-go (chyba nie swego syna) w r. 1525 nabył za 14 grz. jego całą część w Łobzie (P. 1393 k. 69v). Od Stanisława Ł-go kupował kolejno: w r. 1526 za 20 grz. połowę pustego łana "Gawronowskiego" w Łobzie (ib. k. 115), w r. 1529 za 20 grz. tamże ogród "Grądowiski" z siedliskiem (ib. k. 325v), w r. 1530 za 20 grz. wyderkafem tamże staw "Lubomie" i łąkę "Kępy" koło "Mokrego lasu", wraz z rowem dla odprowadzania zbędnej wody (Py. 23 k. 87), w r. 1532 za 100 grz. tamże folwark Sadowie (P. 1393 k. 490v). Od syna Macieja kupił w r. 1533 za 80 grz. części we wsi pustej Karkisz (ib. k. 552). Od Wojciecha Ł-go (chyba swego zięcia) nabył wyderkafem w r. 1536 za 8 grz. łąkę w Łobzie zw. "Grzybowa Góra" (Py. 23 k. 127) i tę łąkę w r. 1545 sprzedał wyderkafem Janowi Jastrzębskiemu (ib. k. 183). Żył jeszcze w r. 1551 (Py. 173 k. 4?). Jego córka, Barbara była w r. 1525 żoną Wojciecha Ł-go, który na połowie swej części oprawił jej wtedy 30 grz. posagu (P. 1393 k. 53v). Nie żyła już w r. 1528, kiedy jej mąż został skwitowany przez ojca jej z tego posagu (P. 871 k. 28v). Z synów, Maciej w r. 1523 kwitował ojca z majątku po rodzicach w Łobzie (Py. 25 k. 14v). Był t. r. mężem Jadwigi Ł-ej, córki Mikołaja (P. 1392 k. 500), o której było wyżej. Żył jeszcze, jak widzieliśmy, w r. 1533. Marcin zw. Jaśkiem występował wtedy jako wuj Anny Grodzickiej, żony Łukasza Jaraczewskiego, przy okazji sprzedaży przez tych małżonków części w Łobzie oraz w pustkach Chomąta i Karkisz (P. 1396 k. 106v). Żył jeszcze w r. 1551 (Py. 173 k. 4?). W r. 1554 spotykamy braci: Mikołaja, Augustyna, Wojciecha, Jana, Macieja i Walentego Ł-ch, synów żyjącego Jana zw. Jaśkiem, którym to Ł-im Andrzej Gawroński zapisał dług 20 grz. (P. 895 k. 527v) i którzy kwitowali go w r. 1556 (Kośc. 237 k. 114). Spośród nich, Augustyn, Jan, Maciej i Walenty osiedlili się w mieście Borku i przyjęli tam prawo miejskie (Bon.). Może to synowie tego samego Jana "Jaśka", o którym wyżej była mowa, tyle że z jakiegoś innego małżeństwa?.

Katarzyna Ł-a cz. Kromolicka, wdowa po Janie Biegańskim w r. 1526 Wojciech, chyba identyczny z Wojciechem wspomnianym wyżej, w r. 1525 mężem Barbary, córki Jana Ł-go "Jaśka", pustą płosę i ogród w Łobzie sprzedał w r. 1526 za 20 grz. Stanisławowi Biegańskiemu (Py. 23 k. 60v), a jednocześnie od tegoż Biegańskiego nabył wyderkafem inną włókę w tejże wsi, sąsiadującą ze swoją płosą, koło "Mokrego Lasu" (ib.). Zaraz potem połowę roli pustej w tejże wsi wraz z łąką "Dąbrowa" i z całą płosą nabytą wyderkafem od Biegańskiego, sprzedał na wyderkaf za 10 grz. Annie Parzynczewskiej, żonie Mikołaja Pawłowskiego (ib.). Wojciecha tego zwano "Główką". Skwitowała go w r. 1529 z 10 grz. Anna, wdowa po Macieju Parzyczewskim (Py.25 k. 430). Miał brata Piotra "Główkę", wspólnie z którym cztery łąki w Łobzie, od strony Wojciecha, w r. 1530 sprzedali wyderkafem za 15 grz. Maciejowi Jastrzębskiemu (Py. 23 k. 85v). Bracia w r. 1531 dokonali pomiędzy sobą wymiany pewnych gruntów w Łobzie (ib. k. 93, 93v), a w r. 1534 obaj łąkę "Chomęta" w tej wsi sprzedali za 50 grz. Tyburcemu Jaraczewskiemu (P. 1393 k. 659). Ten sam Wojciech całą swoją część w Łobzie oraz w pustkach Chomęta i Karkisz w r. 1558 sprzedał za 60(600?) grz. Marcinowi Karchowskiemu (P. 1396 k. 547v). Piotr "Główka" na połowie swej części w Łobzie w r. 1531 oprawił żonie swej Annie Błożejewskiej, 100 zł. posagu (P. 1393 k. 476v). Kwitował w r. 1532 z 25 grz. posagowych wuja swej żony, Jana Jeżewskiego, ona zaś jednocześnie skwitowała z majątku rodzicielskiego swego brata Jana Błożejeskiego (P. 874 k. 25, 25v), zaś w r. 1539 skwitowała ze 100 złp. Wojciecha Jeżewskiego (P. 878 k. 49). Swoją część wsi Łobez z pustkami Chomąta i Karkisz w r. 1555 Piotr zobowiązał się sprzedać za 2.000 zł. Andrzejowi Gawrońskiemu (P. 896 k. 61v, 1396 k. 254v). Żył jeszcze w r. 1558, kiedy kwitował Zofję, wdowę po Wojciechu Jaraczewskim, z 5 grz. z dzierżawy części w Łobzie (P. 899 k. 2v) i kiedy Anzelm Gorazdowski sprzedał mu za 180 grz. wyderkafem część w Kuczkowie p. kal. (I. i D. Z. Kal. 6 k. 503). Anna z Błożejewskich będąc już wdową skwitowała w r. 1560 Andrzeja Gawrońskiego ze 100 zł. swego posagu, oprawionego na Łobzie (P. 902 k. 473v).

Andrzej Ł., mąż zmarłej Katarzyny (Ł-ej?), oprawę, którą miała od niego na części Łobza, w r. 1528 sprzedał wyderkafem za 30 grz. drugiej swej żonie, taż Katarzynie, córce zmarłego Jana Wilkońskiego (Py. 23 k. 75v). Stanisław łąkę "Lubomierza", staw oraz łąkę "Wierzbowiec" i połowę "Wielkiej Łąki", należną mu z działu z Andrzejem Ł-im zwanym też Dąbrowskim, jak też stajanie roli koło miasta Jaraczewa, wszystko to w obrębie wsi Łobez, sprzedał w r. 1528 za 20 grz. Janowi Ł-mu (ib. k. 76). Jan Ł., stryj Doroty Chwalęckiej, żony Jakuba Chocickiego, w r. 1529 (P. 1393 k. 298v). Jan, jeden z arbitrów w sprawie Jana Klichowskiego "Szpota" z Tyburcym Jaraczewskim, w r. 1529 (Py. 25 k. 503). Bracia rodzeni, Stanisław i Jakub, swoje części we wsi Prusy w p. kal., zwane Roszkowo, w r. 1537 sprzedali za 30 grz. Marcinowi Wyszkowskiemu (I. i D. Z. Kal. 6 k. 313v). Szymon, zapewne brat, swoją część w Prusach Roszkowie w r. 1541 sprzedał za 30 grz. temuż Wyszkowskiemu (ib. k. 352). Maciej, w r. 1538 mąż Anny Skrzypińskiej, wdowy 1-o v. po Macieju Kuczkowskim, matki zaś Wojciecha Biegańskiego(!) (ib. k. 321). Marcin r. 1539 kupił od Jakuba Włostowskiego za 300 grz. część w Łobzie (P. 1394 k. 240). Jan od Magdaleny Przerębskiej, wdowy po Zbigniewie Giebułtowskim z ziemi krakowskiej, teraz zaś żony Wojciecha Jaraczewskiego, uzyskał w r. 1542 cesję jej zapisu oprawnego na 500 zł. posagu, danego jej przez pierwszego męża na połowie dóbr: Lgota, Lgotka, Małe Podlesie, Gołuchowice, Siemierzyce, Przyłubsko, Samoszyce, Żerkowice i Dupice w p. lelowskim (P. 1394 k. 551v), ale zaraz potrem tę oprawę dał jej mężowi Jaraczewskiemu (ib. k. 555).

Maciej Ł., syn zmarłego Stanisława Biegańskiego, części w Łobzie sprzedał w r. 1542 za 200 grz. Janowi Ł-mu, a przy tej transakcji asystował mu wuj Marcin Ł. (ib. k. 545v). Łukasz Ł. z Jaraczewa "Baryczka" na połowie swych części w Łobzie oprawił w r. 1545 posag 60 złp. żonie Elżbiecie Chyckiej (Py. 23 k. 176). Części w Łobzie t. r. zobowiązał się sprzedać za 90 grz. Maciejowi Kromolickiemu (I. Kal. 9 k. 184), a Elżbieta skwitowała męża z oprawy (ib. k. 185). Ostatecznie sprzedał on te dobra w r. 1547 za 90 grz. Druzjannie Chwałkowskiej, żonie tego Kromolickiego (Py 31 k. 3), jego zaś w r. 1552 skwitował z 20 grz. (Py. 174 k. 199v), a w r. 1553 jeszcze z 30 grz. (P. 894 k. 471). Jan całą swą część w Łobzie sprzedał w r. 1547 za 200 grz. Janowi Ł-mu, wnukowi swemu ("nepoti", więc może bratankowi?), już narodzonemu, jak również i innym mogącym się jeszcze narodzić (Py. 31k. 4v). Piotr i Stipek(!) dziedzice w Łobzie, pozywali w r. 1551 Baltazara Jaraczewskiego (Py. 173 k. 4?). Maciej, skwitowany w r. 1559 z majątku po rodzicach przez siostrę Małgorzatę, żonę "opatrz." Wojciecha, zduna (lutifiguli) ze Śremu (P. 900 k. 677v). Maciej kwitował w r. 1565 z 30 tal. długu Jana Pogorzelskiego "Pasikonia" (Kośc. 242 k. 32). Jan, w r. 1568 brat Jadwigi, żony Sebastiana Tądowskiego (I. Kal. 34 s. 272), żyjącej jeszcze w r. 1592. Grzegorz nie żył już w r. 1645, kiedy jego żona, Elżbieta Grochowska, była już 2-o v. za Wojciechem Sławianowskim (Kośc. 301 k. 818).

Störung durch Adblocker erkannt!


Wikia ist eine gebührenfreie Seite, die sich durch Werbung finanziert. Benutzer, die Adblocker einsetzen, haben eine modifizierte Ansicht der Seite.

Wikia ist nicht verfügbar, wenn du weitere Modifikationen in dem Adblocker-Programm gemacht hast. Wenn du sie entfernst, dann wird die Seite ohne Probleme geladen.

Auch bei FANDOM

Zufälliges Wiki