FANDOM


In Memoriam Prof. Dr. Włodzimierz Dworzaczek - zum 25. Todesjahr zurück

Materiały historyczno-genealogiczne do dziejów wielkiej własności w Wielkopolsce [Historische und genealogische Materialien zur Geschichte großer Güter in Großpolen]Bearbeiten

Mierzewscy-Mikołajewscy - 53 EinträgeBearbeiten

>Mierzewscy, Mirzewscy h. Ostoja, byli odgałęzieniem Popowskich, stąd też pisali się z Popowa M-mi. Nazwisko ich, pisane zrazu Mirzewski potem Mierzewski, wzięli od wsi Mirzewo, dziś Mierzejewo w dawnym pow. kośc. Łukasz Popowski, współdziedzic w Mirzewie, występował w r. 1534 przeciwko Mikołajowi Mirzewskiemu (Leszczycowi), dziedziczącemu w tejże wsi (Kośc. 27 k. 213). Ten sam Łukasz, zwący się tu Mirzewskim, działając wespół z żoną Katarzyną Pigłowską, połowę Mirzewa sprzedał t. r. wyderkafem za 100 grz. Janowi Ujezdzkiemu (P. 1393 k. 657v). Nie żył już w r. 1547, kiedy owdowiała Katarzyna skwitowała z oprawy na Mirzewie swoich synów, Stanisława i Łukasza Popowskich cz. Mirzewskich (Kośc. 30 k. 155). O tym drugim z synów, Łukaszu, wiem jeszcze tylko to, że żył w r. 1553 (P. 894 k. 687), nie żył zaś już w r. 1559 i był bezpotomny (Kośc. 238 k. 246v).

Stanisław Popowski cz. Mirzewski, syn Łukasza i Pigłowskiej, zawierał w r. 1546 ugodę z bratem Łukaszem (Kośc. 234 k. 736v). Występował w r. 1549 jako stryk Anny Krajewskiej, żony opatrzn. Macieja Gładkiego, szewca z Gostynia, towarzysząc jej przy akcie prawnym (P. 888 k. 351). Był dziedzicem części w Mirzewie, działając w tej wsi również i po swym zmarłym bracie Łukaszu (Kośc. 238 k. 246v). Umarł między r. 1553 a 1559 (P. 894 k. 687, 901 k. 308). Jego żoną była Anna Kemblanówna Chełkowska, córka Wincentego, wdowa 1-o v. po Janie Chociszewskim. Kwitowała ona w r. 1547 swoich braci, Stanisława i Jana Kemblanów (Kośc. 30 k. 155). Mąż na połowie swej części w Mirzewie w r. 1551 oprawił jej 200 grz. posagu (Kośc. 345 k. 219v), ona zaś jednocześnie oprawę tego posagu, jaką miała na części Chociszewic od pierwszego męża, sprzedała za 200 grz. Wojciechowi i Wawrzyńcowi Chociszewskim (ib. k. 220). Synowie, Eustachy i Abraham. Córki: Anna, Helena i Urszula. W r. 1559 tylko Helena i Urszula wymienione wśród nieletnich dziedzi zmarłego Stanisława (Kośc. 238 k. 246v), skąd wnosić można, że Anna (pisana Popowską) już wtedy była zamężna. Jej pierwszym mężem był Maciej Kemblan Karmiński, drugim w r. 1574 Wacław Gliński. Helena wyszła przed r. 1584 za Jana Włostowskiego, nie żyła już w r. 1591.

I. Eustachy, pisany niekiedy Popowskim cz. Mierzewskim, Mierzewkim cz. Popowskim, najczęściej z Popowa Mierzewskim (forma "Mierzewski" przeważa nad "Mirzewskim"). Syn Stanisława i Chełkowskiej, po śmierci ojca wraz z bratem i nieletnimi siostrami pozostawał w r. 1559 pod opieką stryjów, Piotra, Macieja i Mateusza Popowskich (P. 900 k. 536, 901 k. 308). Opiekunowie ci, a mianowicie Maciej i Piotr Popowscy t. r. wydzierżawili część swych pupilów w Mierzewie, tę, która przypadła ich ojcu po bracie Łukaszu, Piotrowi Bartochowskiemu i Bartłomiejowi Krzewskiemu (Kośc. 238 k. 246v). Eustachy, nieletni jeszcze w r. 1572, kiedy to w jego imieniu stryj i opiekun Piotr Popowski kwitował Piotra Zołkowskiego (Kośc. 252 k. 113v). działał już samodzielnie w r. 1574, w imieniu własnym i nieletniego brata Abrahama kwitując z 123 zł. Wacława Glińskiego, męża siostry ich, Anny (P. 923 k. 430, 435). Od tego brata Abrahama uzyskał w r. 1587 wieczystą donację tej części w Mierzewie, która Abrahamowi przypadła w dziale oraz łan pusty, który rodzice ich zastawili byli za 100 grz. Adamowi M-mu (Leszczycowi), a który Eustachy winien był wykupić od spadkobierców tego Adama (P. 1400 k. 90v). Na połowie swej części w Mierzewie w r. 1599 sprzedał za 200 złp. czynsz roczny 10 grz. wyderkafowy kanonikom kolegiaty Najśw. Marii Panny na Górce poznańskiej (P. 1403 k. 167). Swoim córkom, Annie, Jadwidze, Dorocie i Urszuli w r. 1601 zapisał sumę 400 zł. z tytułu spadku po ks. Janie Gnińskim, kustoszu poznańskim, który w swym testamencie legowal każdej z nich po 100 zł., sam zaś Eustachy od siebie zpisał każdej z córek po 900 zł. posagu, w czym 700 zł. gotowizną, 200 w wyprawie (Ws. 17 k. 527v). Swoją własną część w Mierzewie oraz włókę pustego pola w tejże wsi, nabytą od brata, dał w r. 1606 synowi Stanisławowi (P. 1405 k. 537). Jak się zdaje, żył jeszcze w r. 1617 (P. 1410 k. 324v), nie żył już w r. 1618 (Ws. 205 k. 134). Swojej żonie Dorocie Gnińskiej w r. 1574 oprawił na połowie swych części w Mierzewie 800 złp. posagu (P. 1398 k. 415) i t. r. skwitował z owego posagu jej brata Jana Gnińskiego (P. 823 k. 406). Dla zrodzonych z niej dzieci w r. 1587 ustanowił opiekunów, to jest ks. Jana Gnińskiego, kustosza poznańskiego, Bartłomieja Pawłowskiego, Jana Włostowskiego i Macieja Kemblana Chełkowskiego (Kośc. 267 k. 21). Synowie: Stanisław, Jan i Andrzej. Córki wyliczone w zapisie z r. 1601, o którym była mowa wyżej. Z nich, Jadwiga krótko po 1608.3/III. r. zaślubiła Stanisława Kurnatowskiego. Dorota była w r. 1617 żoną Jana Szczytnickiego, a już nie żyła w r. 1630.

I) Stanisław z Popowa Mierzewski, syn Eustachego i Gnińskiej, miał już lata w r. 1599 (P. 1403 k. 4v), zaś w r. 1606, jak to już widzieliśmy, otrzymał od ojca jego część w Mierzewie. Od swego przyszłego szwagra Stanisława Kurnatowskiego dostał w r. 1608 zobowiazanie, iż oprawi jego siostrze Jadwidze posag 900 zł., po wypłaceniu owej sumy (P. 980 k. 136v). Od Mikołaja Popowskiego kupił w r. 1609 za 3.600 złp. części we wsi Kociugi w p. kośc. (P. 1406 k. 542v). Od Dobrogosta z Wierzbna Pawłowskiego w r. 1617 nabył wyderkafem za 200 zł. las dębowy "Dąbrowę" w Pawłowicach p. kośc. (P. 1410 k. 324v). Od Stanisława Kemblana Karmińskiego, spadkobiercy matki, Anny z Popowskich, wuja Macieja Popowskiego, i od braci przyrodnich, Jana i Wawrzyńca Glińskich cz. Czackich, kupił w r. 1618 za 5.000 złp. części w Popowie p. kośc. (Ws. 205 k. 134). Od brata Jana M-go w r. 1622 nabył jego części w Mierzewie (P. 1413 k. 534v). Żył jeszcze w r. 1624, kiedy to zawierał o Popowo kontrakt z Maciejem Gałęskim (Kośc. 292 k. 249v). Nie żył już w r. 1626 (Kośc. 249 k. 97v). Jego pierwszą żoną była Anna Kurnatowska, córka Jakuba, która w r. 1607 swoje części w Orzeszkowie sprzedała za 3.200 zł. stryjowi Dobrogostowi Kurnatowskiemu, mąż zaś oprawił jej tę sumę jako posag na połowie części w Mierzewie (P. 1406 k. 185v). Drugiej swej żonie, Małgorzacie Rutkowskiej, córce Stanisława, oprawił w r. 1622 posag 1.700 złp. na częściach Kociug (P. 1413 k. 160v). Była ona w r. 1644 2-o v. żoną Jana Chłapowskiego (Kośc. 301 k. 676). Żyła jeszcze, jak się zdaje, w r. 1649 (P. 1424 k. 253). Z Kurnatowskiej byli synowie: Eustachy, Andrzej, Piotr, Stanisław. Córka Marianna. Z Rutkowskiej córki, Katarzyna i Zofia. Marianna wyszła w r. 1635 za Stanisława Gostkowskiego, żyli jeszcze oboje w r. 1666. Katarzyna przed r. 1647 zaślubiła Jakuba Sieklickiego. Zofia przed r. 1650 wyszła za Andrzeja Drogoszewskiego, już nie żyła w r. 1687.

(I) Eustachy, syn Stanisława i Kurnatowskiej, nieletni jeszcze w r. 1626, pozostawał wraz z braćmi pod opieką stryja Jana, który wtedy w ich imieniu wydzierżawił ich część Mierzewa Adamowi Czaplińskiemu (Kośc. 294 k. 97v). Miał już lata w r. 1629 (Kośc. 386 k. 47). Od swego brata Andrzeja w r. 1633 kupił za 3.500 złp. jego części w Mierzewie (P. 1417 k. 886). Protestował w r. 1640 przeciwko testamentowi zmarłego brata Piotra, uważając ów testament za sfałszowany (P. 165 k. 698v). Dla Zofii i Barbary, córek swych zrodzonych z pierwszej żony, ustanowił w r. 1646 opiekunów (Kośc. 301 k. 924). Od Andrzeja Włostowskiego w r. 1646 kupił za 12.500 złp. części w Gostkowie w p. kośc. (P. 1422 k. 745), ale jeszcze t. r. sprzedał je za takąż sumę Stanisławowi Gostkowskiemu, mężowi swej siostry (ib. k. 1004v). Od Leopolda Świejkowskiego kupił w r. 1649 za 20.000 złp. Gierłachowo w p. kośc. (P. 1422 k. 551v), ale i tę wieś sprzedał w r. 1650 za taką sumę szwagrowi Gostkowskiemu (Ws. 208 k. 75v). Ustanowił w r. 1651 opiekę dla dzieci pochodzących z drugiego małżeństwa (Kośc. 302 k. 509). Umarł między 1651.25/VI. r. a 1653.26/X. r. (LB Poniec). Jego pierwszą żoną była Anna z Szurkowa Gostkowska, córka Mikołaja, za którą w r. 1631, jeszcze przed ślubem, otrzymał od przyszłego teścia zapis długu 2.500 złp. jako jej posag (Kośc. 296 k. 136v), zaś w r. 1634 posag ów oprawił jej na połowie swych dóbr (P. 1418 k. 61v). T. r. zapisał jej dług 1.000 zł. (Ws. 47 k. 158). Umarła po 1645.2/II. r. (LB Poniec), ale nie później niż w r. 1646, skoro drugą jego żoną była już w r. 1647 Katarzyna Kunińska, córka Mikołaja, której w r. 1648 na połowie swych części w Mierzewie oprawił posag 2.500 złp. (P. 1423 k. 546v). Ta Katarzyna, będąc już wdową, kupiła w r. 1661 od Jadwigi z Kunińskich Kwileckiej za 600 złp. części w Paruszewie p. pyzdr. (P. 1072 X k. 545). Żyła jeszcze w r. 1676 (Py. 154 s. 131), a, jak się zdaje również i w r. 1677 (P. 1428, część niepag.). Nie żyła już w r. 1691 (Kośc. 307 k. 390). Z pierwszego małżeństwa był syn Kazimierz, ur. 1638.4/III. r., zmarły niedługo potem (LB Poniec), oraz córki: Zofia i Barbara, wspomniane wyżej, Teresa, ochrzcz. 1645.2/II. r. (ib.). Z nich, Zofia była żoną Piotra Pawłowskiego, nie żyli już oboje w r. 1694. Barbara, niezamężna, kwitowała w r. 1698 przyrodniego brata Stanisława z prowizji od sumy 4.000 zł. (Kośc. 308 k. 429), umarła w Kociugach 1721.2/III. r., mając ok. 80 lat (LM Pawłowice). Z drugiej żony synowie, Wojciech i Stanisław. Córki: Helena, niezamężna, już nie żyjąca w r. 1720 (P. 1178 k. 46). Anna, ur. w Czarkowie, ochrzcz. 1649.1/VII. r., Jadwiga Katarzyna, pogrobowa, ochrzcz. 1653.26/X. r. (LB Poniec).

1. Wojciech (Wojciech Ignacy), syn Eustachego i Kunińskiej, ochrzcz. 1648.14/IV. r. (LB Poniec). Od Stefana Chłapowskiego, wespół z bratem Stanisławem, kupił w r. 1673 za 7.000 złp. części Brelewa w p. kośc. (P. 1426 k. 573). Wieś tę (chyba całą?) wraz z bratem sprzedali wyderkafem w r. 1677 za 8.000 złp. Krystynie ze Skaławskich Lubiwieckiej (P. 1428, niepag.). Obaj Kociugi zastawili w r. 1682 za 8.000 złp. na trzy lata Dobrogostowi Pogorzelskiemu i żonie jego Domicelli z Trąmpczyńskich (P. 1105 IX k. 51v). Wojciech swoją część w Kociugach sprzedał bratu w r. 1690 za 11.000 złp. (P. 1431 k. 376v). Obaj bracia t. r. części w Mierzewie sprzedali za 18.700 złp. Piotrowi Mąkowskiemu (ib. k. 387v). W r. 1694 Wojciech, nazwany obok tego brata dziedzicem Kociug w pozwie skierowanym przeciwko nim przez siostrzeńców Pawłowskich o 4.000 złp. posagowej sumy ich zmarłej matki (Ws. 157 k. 47v). T. r. występował jako dziedzic części Żółkowa (P. 1128 X k. 104) wsi dziedzicznej swej żony. Żył jeszcze 12.XI. t. r. (LB Domachowo), nie żył już 1696.5/III. r. (Kośc. 308 k. 299, 320). Żoną jego była Agnieszka Kąkolewska, z którą wzajemne dożywocie spisywał w r. 1690 (P. 1431 k. 583). Była wdową, kiedy w Żółkowie 1696.5/III. r. spisywała z Janem Daleszyńskim kontrakt o rękę córki Marianny (Kośc. 308 k. 299). T. r., 18/IX., była już 2-o v. żoną Zygmunta Rożnowskiego (Kośc. 308 k. 331). Oboje ci małżonkowie w r. 1699 spisywali wzajemne dożywocie (P. 1136 I k. 204). Agnieszka, dziedziczka połowy Żółkowa (współdziedziczyła tam obok swej niezamężnej siostry Barbary Kąkolewskiej) w r. 1700 sprzedała swoją część tej wsi za 15.000 złp. zięciowi Włostowskiemu i córce (P. 1138 VI k. 92). Jedyna córka Wojciecha i Agnieszki ta Marianna, która występowała obok ojca jako chrzestna 1694.12/XI. r. (LB Domachowo), a wyszła najpierw w r. 1696, krótko po 5.III., za Jana Daleszyńskiego, zmarłego tego samego roku, między 24/III a 23/VIII, 2-o v. już 18.IX. t. r. była żoną Stefana Włostowskiego. Żyli jeszcze oboje w r. 1718, ona występowała jako wdowa w latach 1720-1725.

2. Stanisław, syn Eustachego i Kunińskiej, zapewne identyczny z Jakubem Stanisławem synem tejże pary, ochrzczonym 1651.25/VI. r. (LB Poniec). W latach 1683-1690 dziedzic w Mierzewie (LB Stary Gostyń). Od brata Wojciecha, jak już widzieliśmy, nabył w r. 1690 za 11.000 złp. jego części w Kociugach. Wespół z bratanicą Marianną, zamężną Włostowską, sprzedał w r. 1717 ich części w Brelewie p. kośc. za 12.000 zł Katarzynie z Krzyckich Białęskiej (P. 1152 k. 62v). Żył jeszcze w r. 1724 (Ws. 167 k. 160), a umarł zapewne na krótko przed 1727.17/IX. r., bowiem wtedy wdowa spisała pozostałe po nim w Kociugach ruchomości (Kośc. 357 k. 98). Pierwszą jego żoną była Jadwiga Mąkowska, córka Grzegorza i Teresy z Karchowskich, której posag 6.000 zł. oprawił zrazu w r. 1682 za Mierzewie (P. 1105 IX k. 53), a potem w r. 1691 ów posag przeniósł na połowie Kociug w p. kośc. (P. 1122 VIII k. 3). Druga żona, już 1696.26/II. r., to Marianna Daleszyńska, córka Franciszka i Zofii z Falęckich, wdowa 1-o v. po Andrzeju Goczałkowskim (Kośc. 308 k. 291; LC Stary Gostyń). Bedąc już wdowa po M-im, skwitowała w r. 1734 swego syna Józefa Goczałkowskiego, komornika ziemskiego poznańskiego, dziedzica części Kociug, z 4.000 zł. na poczet sumy 9.000 zł. zapisanej jej przez synów z okazji sprzedaży tej wsi (Ws. 85 k. 38v). Umarła w Kociugach 1741.11/V. r. (LM Pawłowice). Stanisław z Gryżyńskiej miał następujące dzieci: Jan, ochrzcz. 1683.27/V. r. (LB Poniec), Andrzej Józef, ochrzcz. 1684.8/XII. r., a matką chrzestną była panna Jadwiga M-a (LB Oporowo), Teresa (Teresa Katarzyna), ochrzcz. 1686.5/X. r., wydana w Pawłowicach 1716.22/VI. r. za Wojciecha Śliwnickiego, żyli jeszcze oboje w r. 1755, ona była dziedziczką połowy Trąbinka w p. kośc. (P. 1212 k. 165), wreszcie Agnieszka Konstancja, ochrzcz. 1689.23/I. r. (LB Poniec). Z Daleszyńskiej byli synowie: Kazimierz, Franciszek, Antoni i Michał. Córki, Anna i Ludwika. Z nich, Anna, niezamężna, wspomniana w r. 1724 (Z. T. P. 42 k. 933), umarła w Kociugach 1737.12/IV. r. (LM Pawłowice). Ludwika, jeszcze panna w r. 1724 (Z. T. P. 42 k. 833), wyszła przed r. 1735 za Piotra Tarnogórskiego, a nie żyła już w r. 1782. Była jeszcze jedna córka Stanisława, która pod imieniem Elżbiety była zakonnicą w Ołoboku. Z wieku jej podanego w nekrologach klasztornych wynikałoby, że urodziła się ok. r. 1685, musiała więc chyba pochodzić z pierwszej żony Stanisława. Tej Elżbiecie, już zakonnicy (profesji dokonała ok. r. 1701), ojciec w r. 1717 zapisał sumę 1.000 złp. jako jej część z dóbr rodzicielskich (Ws. 158 k. 102v). Była potem przeoryszą w Ołoboku i umarła tam 1778.15/XII. r., mając lat 93, po 77 latach profesji zakonnej (Nekr. Owińska; Nekr. Obra: Nekr. Przemęt).

1) Kazimierz, syn Stanisława i Daleszyńskiej, wspomniany w r. 1711 (P. 282 II k. 178v), umarł w Kociugach 1713.7/V. r. (LM Pawłowice).

2) Franciszek, syn Stanisława i Daleszyńskiej, wspomniany w r. 1724 (Z. T. P. 42 k. 833), wespół z bratem Michałem w r. 1727 kwitował matkę ze spisanego 17/IX. t. r. inwentarza ruchomości pozostałych po ojcu (Kośc. 357 k. 98). Z tym bratem i z siostrami t. r. skwitował Józefa Goczałkowskiego, brata przyrodniego, dziedzica Kociug, z zapisu danego ojcu (P. 1210 I k. 205). Od brata Michała uzyskał t. r. zobowiązanie sprzedaży części Kociug za 15.211 złp. (Kośc. 357 k. 99). Dziedzic w Kociugach, w ich części zwanej Mały Dwór (LB Pawłowice z r. 1761), części owej wsi w r. 1734 zastawił za 6.000 zł. Kretkowskiej, kasztelanowej chełmińskiej (Ws. 85 k. 37, 38). Skwitowany t. r. z 2.000 zł. posagu, zabezpieczonego na Kociugach przez siostrę Ludwikę zamężną Tarnogórską (ib. k. 38v). Żył jeszcze 1766.7/VI. r. (LB Świerczyna), kiedy to Kociugi zostały przez jej synów, ks. Józefa, Stanisława, Andrzeja i Jana za 43.000 zł. sprzedane Antoniemu Goczałkowskiemu (Ws. 95 k. 49). Nie żył już 1770.16/VII. r. Ożenił sie 1731.29/I. r. z Tarsillą Niesiołowską (LC Świerczyna), córką Stanisława i Justyny z Linowskich, której w r. 1741 oprawił 10.700 złp. posagu (P. 1263 k. 129v). Będąc już wdową, otrzymała w r. 1771 od Antoniego Goczałkowskiego, obecnego dziedzica Kociug, zapis sumy 10.900 zł., z sumy większej 43.000 zł. pochodzącej z kontraktu sprzedażnego tej wsi (Ws. 95 k. 150v). Umarła między r. 1773 a 1778 (Kośc. 331 k. 207, 333 k. 145). Z synów, Józef (Józef Walerian Aleksander), ur. w Kociugach, ochrzcz. 1731.15/XII. r. (LB Pawłowice), proboszcz w Oborzyskach w r. 1770 (LB Oborzyska), nie żył już w r. 1790 (P. 1397 k. 1). O Stanisławie i Andrzeju niżej. Jan Izydor Bonifacy, ur. w Kociugach, ochrzcz. 1737.14/V. r. (LB Pawłowice), żył jeszcze w r. 1790 (P. 1367 k. 1). Z córek, Anna Justyna Klotylda, ur. w Kociugach, ochrzcz. 1738.22/IV. r. (LB Pawłowice), o której nie wiem nic więcej, zapewne zmarła dzieckiem. Justyna Ludgarda Florencja, ur. w Kociugach, ochrzcz. 1747.30/VI. r., o której też nie mam dalszych wiadomości. Anna (Tarsilla), ur. ok. 1752, wydana przed r. 1779 za Marcina Zglinieckiego, umarła w Psarskiem 1784.5/II. r., mając lat 32, pochowana u Bernardynów w Kościanie.

(1) Stanisław, syn Franciszka i Niesiołowskiej, ur. w Kociugach, ochrzcz. 1733.24/V. r. (LB Pawłowice), żył jeszcze w r. 1790 (P. 1367 k. 1). Żoną jego była zaślubiona 1788.16/VI. r. Marianna Brzeżańska (LC Oborzyska).

(2) Andrzej (Andrzej Mikołaj Feliks), syn Franciszka i Niesiołowskiej, ur. w Kociugach, ochrzcz. 1735.29/XII. r. (LB Pawłowice), pełnomocnik matki w r. 1773 (Kośc. 331 k. 207), od Antoniego Goczałkowskiego, działającego jako plenipotent brata Stanisława, burgrabiego krakowskiego, kupił 1778.4/VII. r. za 60.000 zł. połowę Oborzysk w p. kośc. (P. 1360 k. 354; Kośc. 333 k. 108, 110; Cieplucha, s. 217), ale już w r. 1788 sprzedał część swego działu za 34.000 złp. Ignacemu Rożnowskiemu (Kośc. 335 k. 188). W pozostałej części Oborzysk gościniec ze stajnią, rolami i łąkami sprzedał 1791.13/I. r. za 800 złp. Michałowi Brzeżańskiemu, nabywcy części Oborzysk od Ignacego Rożnowskiego (P. 1368 k. 220v). T. r. całą pozowstałą część Oborzysk sprzedał za sumę 33.000 zł. Antoniemu Rudnickiemu, wojskiemu bydgoskiemu, i żonie jego Zuzannie ze Stępczyńskich (Kośc. 337 k. 8). Rudnicki skupił też wtedy resztę tej wsi od Brzeżańskiego i od Michała Jerzykowskiego. Andrzej M. w r. 1792 nazwany dzierżawcą Oborzysk (LB Oborzyska). Żoną jego była w latach 1773-1788 Józefata Rościeska (I. Kal. 209/213 k. 51; Kośc. 332 k. 45; Cieplucha, s. 217), zmarła jako wdowa 1801.13/V. r. w wieku lat 60 (LM Dolsk). Z synów, Józef Karol, ochrzcz. 1775.18/XI. r. (LB Oborzyska), i Kazimierz, zmarły w Dolsku 1803.30/III. r. w wieku lat 24 (LM Dolsk).

3) Antoni, syn Stanisława i Daleszyńskiej, ur. ok. 1702., wspomniany w r. 1724 (Z. T. P. 42 k. 833), wskutek nieszczęśliwego wypadku zmarł 1725.28/I. r. (LM Pawłowice).

4) Michał (Michał Krystyn), syn Stanisława i Daleszyńskiej, ur. w Kociugach, ochrzcz. 1706.5/IX. r. (LB Pawłowice). W r. 1774 podpisał się "Michał Ostoja Mierzewski", ale susceptant wpisujący ten akt w księgę grodzką nazwał go "Michałem Ostoją Leszczycem Mierzewskim" co jest ilustracją zamieszania herbowego, jakie najwidoczniej istniało w stosunku do tych dwóch rodzin M-ch (I. Kal. 214/216 k. 29). W r. 1727 zobowiązał się wobec brata Franciszka, iż mu sprzeda za 15.211 złp. swe części w Kociugach (Kośc. 357 k. 99). Kwitował się w r. 1736 z Michałem Łaszczyńskim, dziedzicem Wyganek w p. kal. z kontraktu dzierżawy tej wsi (I. Kal. 171/173 k. 329). Od Jana ojca i ks. Marcina syna, Taczanowskich wziął w zastaw w r. 1741 części wsi Paprotnia (I. Kon. 77 k. 227). Układ ugodowy dotyczący tego zastawu zawierał z Taczanowskimi i z Jadwigą z Buszkowskich Piasczyńską, posesorką tej wsi, w r. 1747 (ib. 78 s. 88). Od Stanisława Czyżewskiego w r. 1748 kupił za 10.000 złp. połowę wsi Kaczki Pośrednie w p. sier. (I. Kal. 185/189 k. 69, 69v). Tę połowę w r. 1766 zobowiązał się sprzedać za 18.600 złp. Florianowi Kiedrzyńskiemu, burgrabiemu ziemskiemu zakroczymskiemu (ib. 206/208 k. 101). Umarł między r. 1783 a 1785 (P. 1360 k. 340v, 1362 k. 188v). Po raz pierwszy ożenił się 1739.3/II. r. z Petronellą Szczytnicką (LC Góra k. Borku), po raz drugi był w r. 1748 mężem Marianny Jackowskiej, córki Jana, podstolego kruświckiego, i Teresy z Załustowskich (I. Kal. 185/189 k. 69, 69v), żjącej jeszcze w r. 1756 (Rel. Kal. 163/164 s. 2245). Trzecią jego żoną, z którą dożywocie wzajemne spisywał w grodzie sieradzkim w r. 1763, była Marianna Skrzetuska, córka Antoniego i Katarzyny z Gałczyńskich (I. Kal. 206/208 k. 101; P. 1335 k. 442, 1360 k. 340v). Tej Mariannie kontraktem z 1768.27/VI. r. zobowiązał się sprzedać za 40.000 złp. dobra Bielczew w p. kal. Józef Grabiński, współdziedziczący tam obok spadkobierców swego brata Floriana. Przy tej okazji Marianna określiła swego męża jako "uciążliwego" (I. Kal. 206/208 k. 77). Nie żyła już w r. 1776, kiedy to Michał M. w imieniu własnym i zrodzonych z niej córek, Antoniny i Józefaty, zobowiązał się ich odziedziczoną po matce wieś Bielczew za 40.000 zł. sprzedać Janowi Madalińskiemu, łowczemu nurskiemu, na spłatę długów swej zmarłej małżonki (I. Kal. 214/216 k. 23). Odstąpił w r. 1783 od zapisów wzajemnego dożywocia sporządzanych przez zmarłą żonę najpierw w grodzie sieradzkim w r. 1763, potem w poznańskim w r. 1775 (P. 1360 k. 340v). Z Szczytnickiej pochodziła córka Marianna, która w r. 1791 skwitowała Floriana Szczytnickiego, dziedzica połowy Kaczek Pośrednich, z 406 zł. prowizji od sumy 2.033 złp. o oryginalnej sumy 4.066 złp., zapisanej na tej wsi jej matce (I. Kal. 231 k. 417). Z córek urodzonych ze Skrzetuskiej, Antonina wyszła 1785.7/VII. r. w Oborzyskach za Antoniego Szadokierskiego. Wraz ze swą niezamężną siostrą Józefą ich trzecią część w Komorowie p. pozn. w r. 1789 sprzedały za 14.000 złp. Michałowi Moszczeńskiemu, podkomorzemu J.Kr.Mci (P. 1366 k. 139v). Antonina umarła na suchoty w Borku 1806.4/IX. r. i została pochowana na cmentarzu w Zdzieszu. Wiek jej podano zgoła bałamutnie na lat 60. Wspomniana wyżej Józefa czy Józefata, jeszcze zanim doszło do transakcji sprzedażnej z r. 1789, swoją część w Komorowie sprzedała w r. 1787 za 8.000 złp. Kajetanowi Skrzetuskiemu (P. 1364 k. 204). Czyżby ta transakcja nie doszła ostatecznie do skutku? Józefa żyła jeszcze w r. 1791 (P. 1368 k. 202v)

(II) Andrzej, syn Stanisława i Kurnatowskiej, wspomniany obok braci w r. 1626 (Kośc. 294 k. 97v), jeszcze nieletni, bo działający za zezwoleniem stryja Jana i starszego brata Eustachego, wespół z bratem Piotrem w r. 1629 zobowiązali się sprzedać za 6.000 złp. całe części ich w Popowie Janowi Damęckiemu (Kośc. 386 k. 47). Mierzewo Andrzej w r. 1633 sprzedał za 3.500 zł. bratu Eustachemu (P. 1417 k. 886).

(III) Piotr, syn Stanisława i Kurnatowskiej, wspomniany obok braci w r. 1626 (Kośc. 294 k. 97v), jeszcze nieletni w r. 1629 (ib. 386 k. 47), zapisał w r. 1635 swemu przyszłemu szwagrowi, Stanisławowi Gostkowskiemu, dług 2.000 złp. w posagu za siostrą Marianną (Kośc. 247 k. 190v). Żył jeszcze w r. 1637 (ib. 297 k. 346v), nie żył już w r. 1640, kiedy to brat Eustachy kwestionował autentyczność jego testamentu (P. 165 k. 698v).

(IV) Stanisław, syn Stanisława i Kurnatowskiej, wspomniany obok braci w r. 1626 (Kośc. 294 k. 97v), żył jeszcze w r. 1629 (ib. 386 k. 47).

II) Jan z Popowa M., syn Eustachego i Gnińskiej, od Łukasza Rosnowskiego w r. 1611 kupił za 4.500 złp. części we wsiach: Czarnotki, Kępa i Ociosna w p. pyzdr. (P. 1407 k. 390v), zaś w r. 1612 sprzedał je za 5.600 złp. Adrianowi Miaskowskiemu (P. 1408 k. 225). Od Abrahama Ciświckiego nabył w r. 1619 wspólnie z żoną, płacąc 10.000 złp. Nowąwieś i Nądnie z folwarkiem w p. kośc. (P. 1411 k. 378). Od Andrzeja z Rojewa Kaczkowskiego kupił w r. 1622 za 20.000 złp. wieś Sulęcino z pustym folwarkiem Borowo w p. pyzdr. (P. 1413 k. 490). Folwark Borowo i czterech kmieci w Sulęcinie sprzedał wyderkafem w r. 1622 za 3.000 złp. Jadwidze z Przecławskich Brzeskiej (ib. k. 316). T. r. części w Mierzewie, odziedziczone po ojcu, sprzedał bratu Stanisławowi (ib. k. 534v). Wydając za Zachariasza Klunowskiego córkę Zofię, zapisał mu 1626.26/VIII. r., jeszcze przed ślubem, sumę posagową 10.000 zł. (P. 1017 k. 845). Jako opiekun bratanków, synów Stanisława, ich części w Mierzewie wydzierżawił t. r. Adamowi Czaplińskiemu (Kośc. 294 k. 97v). Sulęcino z folwarkiem Borowo w r. 1628 sprzedał wyderkafem za 12.700 złp. Łukaszowi Cieleckiemu (P. 1416 k. 150v), zaś w r. 1629 dobra Sulęcino, Borowo, Reczewo, Potrzebowo w p. pyzdr. sprzedał za 25.300 złp. Hieronimowi Manieckiemu, pisarzowi ziemskiemu poznańskiemu (P. 1416 k. 499v). Żył jeszcze w r. 1631 (P. 1417 k. 226v). Żoną jego była Anna Pudliszkowska, córka Jerzego, wdowa 1-o v. po Piotrze Bronikowskim. Wzajemne dożywocie z nią spisywał w r. 1606 (P. 1405 k. 540). Doszło do ostrych zatargów między Mierzewskimi a spadkobiercami Piotra Bronikowskiego. Słudzy Jana M-go najechali dwór w Bronikowie i pono mieli go ograbić, o co zaniesiony był protest w r. 1609 (Ws. 25 k. 265v). Anna z Pudliszek ze swej strony zarzucała Janowi Bronikowskiemu, bratu swego pierwszego męża, iż pod pozorem opieki nad bratankami zagarnął bez pokwitowania klejnoty podlegające jej oprawie oraz szaty (ib. k. 207, 207v). Od męża otrzymała w r. 1625 oprawę posagu 3.000 złp. na Sulęcinie, z wyłączeniem Borowa (Ws. 206 k. 118, 118v). Żyła jeszcze w r. 1629 (P. 1416 k. 499v), nie żyła już w r. 1631, kiedy jej jedyny spadkobierca, bratanek Stanisław Pudliszkowski, jej posag 3.000 złp. dał w dożywocie Janowi M-mu (P. 1417 k. 226v). Można z tego wnosić, że córka Jana i Anny, wspomniana wyżej Zofia, wydana w r. 1626 za Zachariasza Klunowskiego, już wtedy nie żyła i była bezdzietną.

III) Andrzej z Popowa M., syn Eustachego i Gnińskiej, pleban w Pobiedziskach w r. 1613 (G. 72 k. 18v), instalowany na kanonii katedralnej poznańskiej fundi Kórnik 1614.12/V. r., podał jako swój herb ojczysty Ostoję (Install., s. 81). Umarł przed 1617.17/VI. r., kiedy na kanonii tej instalowany był już jego następca (ib. s. 84).

II. Abraham Popowski cz. Mirzewski, potem tylko Mierzewski, syn Stanisława i Chełkowskiej, dziekan szamotulski w r. 1589 (Kośc. 347 k. 75), proboszcz w Goniębicach w r. 1590 (Kośc. 270 k. 573v). Był w latach 1559-1574 nieletnim (P. 900 k. 536, 923 k. 430), w r. 1578 sługa Małgorzaty z Radzewskich Dembowskiej, miecznikowej łęczyckiej (Kośc. 258 k. 49). Całą swoją część w Mierzewie, należącą mu się z działów, dał w r. 1587 bratu Eustachemu (P. 1400 k. 90v). Wtedy był jeszcze człowiekiem świeckim. Jak się zdaje, żył jeszcze w r. 1606 (P. 1405 k. 537). Zob. tablice 1, 2.

@tablica: Mierzewscy h. Ostoja 1.

@tablica: Mierzewscy h. Ostoja 2.

>Mierzewscy, Mirzewscy h. Pawęza, pisali się z Fulsztyna, a nazwisko wzięli od wsi Mierzewa (dawniej też Mirzewo) w p. gnieźn., będącej w wieku XIII, a później własnością książęcą, potem królewską. Rycerz Przybysław z Fulsztyna otrzymał w r. 1271 od ks. Bolesława przywilej na posiadanie Mierzewa (Kozier., BNTP II s. 674). Klemens z Mirzewa w latach 1408-1411 (G. 1 k. 86, 108). Bartosz, Bartek z Mirzewa w r. 1411 (ib. k. 87).

Piotr Koserz z Mirzewa w r. 1424 (G. 3 k. 232v). Piotr Mierzewski, mąż Agnieszki, którą w r. 1440 skwitował Potencjan Słapowski z należących się jego ojcu 80 grz. (P. 14 k. 86v). Ten sam chyba Piotr, niegdyś Jelitowski, obecnie dziedzic w Mirzewie, stawił w r. 1443 świdków z linii ojczystej z herbu "Łopiany", z linii macierzystej z herbu Byliny (ib. k. 247). Piotr Koserz z Mirzewa żonie swej Jadwidze oprawił w r. 1444 posagu 60 grz. i wiana 70 na sumie zapisanej mu na Mirzewie przez króla Władysława (P. 1379 k. 72v). Wszyscy wymienieni wyżej Piotrowie to zapewne jedna i ta sama osoba, a Agnieszka to żona pierwsza, Jadwiga zaś druga. Piotr Koserz z Mirzewa nie żył już w r. 1463, kiedy Jadwiga wspomniana jako wdowa (G. 20 k. 34v). W r. 1469 mowa o niej i o jej synach niedzielnych, Janie i Marcinie (ib. k. 176, 179v, 181). Jadwiga Mirzewska żyła jeszcze w r. 1471 (G. 8 k. 49, 100), a, jak się zdaje, również i w r. 1469 (G. 20 k. 179v). Nie żyła już w r. 1481 (G. 21 k. 93v). Oprócz wspomnianych wyżej synów był jeszcze trzeci, Mikołaj, o którym słyszymy w r. 1481 (G. 21 k. 93v), i czwarty, ks. Wojciech, wspomniany w r. 1482 (G. 12 k. 4v). Córka Małgorzata, żona w r. 1469 Andrzeja Boroszewskiego, podkomorzego malborskiego, potem kasztelana gdańskiego, nie żyła już w r. 1486.

A. Jan Mirzewski zwany Polakiem, czasem Koserzem, syn Piotra Koserza i Jadwigii toczył sprawę z Janem Malczewskim i 1466 założone zostało między nimi vadium (G. 20 k. 116v). w r. 1478, dziedzic i dzierżawca (!) w Mirzewie, płacił winę szwagrowi Boroszewskiemu (G. 21 k. 60). Miał w r. 1481 sprawę z Katarzyną, żoną Jana z Grzybowa Wódek (G. 21 k. 93v). W charakterze dzierżawcy (tenutariusza) dóbr królewskich Mirzewo, pozwany był w r. 1484 przez Zuzannę Łochyńską (G. 12 k. 87). Do swej całkowitej posesji w Mirzewie dopuścił w r. 1486 szwagra Boroszewskiego, podkomorzego malborskiego, a to z tytułu należnych mu 60 grz. posagu jego zmarłej żony a swej siostry (G. 22 k. 71v). Zawierał w r. 1493 z bratem Marcinem ugodę o Mirzewo, potwierdzoną przez króla 24/VI. t. r. (MRPSum. II 207). Tego brata skwitował w r. 1495 z 50 grz. na poczet należnych sobie 100 grz. z części wsi królewskiej Mirzewo (G. 16 k. 89av), zaś w r. 1500 z 13 grz. i jednego wierdunku (P. 859 k. 166v). Jan Polak M. brał udział w r. 1504 w wyprawie do Prus i 13/IV. t. r. uzyskał zezwolenie królewskie na udanie się do "Królestwa" dla swych interesów (MRPSum. III 1449).

B. Marcin Mirzewski zw. Koserzem, syn Piotra Koserza i Jadwigi, procesowany był w r. 1481 przez Katarzynę, żonę Jana z Grzybowa Wódek z tytułu dzierżawy dwóch i pół łanów sołeckich w Mirzewie, którą jej zmarły brat, ks. Wojciech, pleban w Marzeninie, miał od zmarłej Jadwigi, matki Marcina, oraz od jego braci, Jana Polaka i Mikołaja (G. 21 k. 93v). Tenutariusz wsi królewskiej Mirzewo, zapisał w r. 1486 dług 30 grz. szwagrowi Andrzejowi z Boroszewa w posagu za zmarłą siostrą (G. 22 k. 90), zaś w r. 1691 został przez niego skwitowany ze 100 zł. z tytułu tegoż posagu (ib. k. 154). Połowę młyna wodnego oraz dziesięć i pół łanów pustych w Ciołkowie i Łabiszynku puścił w r. 1506 w 50 grz. Janowi Brzezieńskiemu (G. 25 k. 280). Z pewnością nie żył już w r. 1511 (P. 786 s. 298). Był żonaty dwukrotnie, ale nie znam jego pierwszej żony. Drugą była Katarzyna, która w r. 1495 swoją część we wsi Uniątki p. kośc. dała biskupowi poznańskiemu Urielowi z Górki, oraz jego bratankowi Łukaszowi, biorąc w zamian pół łana w Modrakowie p. pozn. i dopłatę 35 grz. (P. 1383 k. 53v). Marcin w r. 1497 oprawił jej na Mirzewie posag 50 zł., co król poświadczył 19/XI. t. r. (MRPSum. II 1100). Katarzyna wraz ze swym pasierbem Janem, oraz z drugim Janem, Nikodemem, Fryderykiem i Eustachym, synami chyba z niej zrodzonymi, dziedzice w Mirzewie, pozywani byli ok. r. 1510 przez Piotra Niemojewskiego, dzierżawcę Mieściska, w sprawie kmiecia zbiegłego z Mirzewa do części Mieściska (G. 261 k. 3). Pozywała Katarzyna Wojciecha Czeszka z Grzybowa o napad na jej sługę, Stanisława Ulewskiego, wysłanego po sprawunki do Wrześni, i odebranie mu, kiedy wracał przez Grzybowo, półtory grzywny pieniędzy, miecza i noża. Wojciech nie stanął i 1512 r. winien był płacić winę (P. 865 k. 177v). A więc z pierwszego małżeństwa pochodził syn Jan starszy, córka Dorota, w latach 1505-1548 żona Jana Miedźwiedzkiego zw. Bal, też zapewne rodziła się z pierwszej żony. Nie żyła juz w r. 1557. Z drugiej żony synowie: Jan młodszy, Nikodem, Fryderyk, Eustachy, Feliks i Piotr. Córki: Bogumiła, Apolonia, Barbara, Katarzyna, Małgorzata. Bogumiła była w latach 1515-1528 żoną Wojciecha Polickiego, pisarza ziemskiego poznańskiego, występowała jako wdowa w latach 1536-1551. Apolonia, wydana najpierw przed r. 1525 za Jana Domasławskiego, wyszła 2-o v. przed r. 1530 za Macieja Kopaszewskiego, umarła w r. 1558 lub 1559. Barbara, zaślubiona przed r. 1529 Marcinowi Żernickiemu. Katarzyna wyszła przed r. 1548 za Jana Strzałkowskiego, zmarła przed r. 1568. Małgorzata wreszcie, żona Macieja Tomickiego, oboje nie żyli już w r. 1554.

A) Jan starszy, syn Marcina z pierwszej żony, dostał 1518.11/VII. r. za zasługi położone na Węgrzech i Sląsku ekspektatywę na komandorię Sw. Jana za murami Poznania (MRPSum IV 2822), a po śmierci komandora Dłuskiego został w r. 1520 komandorem, o czym król 20/IV t. r. zawiadomił mistrza Zakonu, Jana z Rozemberka (ib. 3315). Tarczownik (scutifer) królewski, uzyskał 1509.23/IX. r. zezwolenie od udziału w wojnie dla siebie i dla swoich braci niedzielnych, Eustachego, Feliksa, Jana młodzszego, Fryderyka, Piotra i Nikodema (ib. 826). Nie przeszkodziło mu to jednak, by jeszcze t. r. w październiku we Lwowie wyjednać nadanie sobie rozmaitych dóbr położonych koło Słupcy w wojew. kaliskim, a skonfiskowanych różnym osobom za niestawienie się na wyprawę wojenną (ib. 9289), na którą sam, mimo zwolnienia, najwidoczniej stanął. Procesowali go spadkobiercy jego poprzednika na komandorii, Dłuskiego, o pewne sumy zdeponowane na ratuszu poznańskim. W tej sprawie 1524.7/V. r. zapadł dekret (ib. 13933). W sporze o pewne pastwiska i role, toczonym między nim a braćmi Niemieczkowskimi, dekret królewski wydany został 1527.29/III. r. (ib. 15091), wskutek czego t. r. dokonał z nim zamiany, dając im należące do komandorii brzegi rzeki i ziemię koło Niemieczkowa położoną, w zamian za daną przez nich komandorii ziemię z brzegiem położoną koło Chrostowa, wsi należącej do komandorii (P. 1391 k. 72). Wespół z braćmi był w r. 1524 kwitowany przez siostrę Miedźwiedzką z dóbr rodzicielskich w Mierzewie i Polskiej Przysiece (P. 869 k. 55), a 1528 r. przez siostrę Żernicką z dóbr rodzicielskich w Mierzewie (P. 871 k. 89v). Swoje części po rodzicach w Mierzewie darował w r. 1531 braciom, Janowi, Piotrowi i Fryderykowi (P. 1393 k. 449v). Zmarł w r. 1535, przed 20/VI (MRPSum IV 17882).

B) Jan młodszy, syn Marcina i zapewne Katarzyny, wspomniany ok. 1510 r. (G. 261 k. 3). Jako dziedzic w Mierzewie, kwitował w r. 1531 brata Fryderyka z wydania sobie należnych mu wedle działu sztuk bydła (G. 29 k. 218v). Swoje części po rodzicach w tej wsi darował t. r. temu bratu (P. 1393 k. 464). Żył jeszcze w r. 1534, kiedy to brat Piotr wzywał go do uiszczenia winnych mu 150 zł. (G. 30 k. 60).

C) Nikodem, syn Marcina i zapewne Katarzyny, wspomniany 1509.23/IX. r. (MRPSum. IV 826; G. 261 k. 3), żył jeszcze w r. 1524 (P. 869 k. 55).

D) Eustachy, syn Marcina i zapewne Katarzyny, wspomniany kilkakrotnie w latach 1510-1513 jako obok braci współdziedzic Mierzewa (G. 259 k. 163, 261 k. 3). Żył jeszcze w r. 1524 (P. 869 k. 55).

E) Feliks, syn Marcina i Katarzyny, dał w r. 1511 swej matce część w Mierzewie, należną mu z działu z braćmi i siostrami, jak również powierzył jej opiekę nad rodzeństwem jeszcze nieletnim (P. 786 s. 298). Wspomniany jeszcze ok. r. 1513 (G. 259 k. 163). Niewątpliwie już nie żył w r. 1524, bo go przemilcza w swym pokwitowaniu siostra Miedźwiedzka (P. 869 k. 55).

F) Piotr, syn Marcina i Katarzyny, wspomniany ok. r. 1513 (ib. ), swego brata Jana wzywał w r. 1534 do uiszczenia mu 150 złp. (G. 30 k. 60). Tenutariusz wsi królewskiej Mirzewa, t. r. nie stanął z pozwu brata Fryderyka (G. 262 k. 60v). Zawierał z tym bratem w r. 1536 ugodę dotyczącą Mirzewa (G. 31 k. 22). Od Mikołaja Sobiesierskiego Boboli w r. 1546 nabył za 1.000 grz. jego części we wsiach Sobiesiernie i Golczewo Czuprachtowo w p. gnieźn. (P. 1395 k. 255). Skwitowany w r. 1547 przez szwagra Jana Strzałkowskiego z 80 grz. na poczet posagu za siostrą swą Katarzyną (Py. 172 k. 375v). Uzyskał w r. 1552 królewski przywilej na wieczyste posiadanie Mierzewa (I. Kal. 29 s. 717). Po bezdzietnej śmierci siostry Małgorzaty zamężnej Tomickiej skwitował w 1553 r. jej pasierb, Wawrzyńca, Wojciecha i Macieja Tomickich z toczonej przeciwko nim sprawy o należność "za wieniec", czyli o jej wiano (Py. 174 k. 543). Umarł w r. 1554 lub 1555 (P. 895 k. 205, 896 k. 1095, 1396 k. 386). Jego żoną w r. 1535 była Katarzyna Grzymułtowska, córka Stanisława, chorążego kaliskiego (G. 30 k. 303), której posag w r. 1536 zobowiązał się w sumie 400 zł. oprawić na połowie połowy Mirzewa (P. 1394 k. 51v). Zapisała ona w r. 1557 dług 300 złp. zięciowi Marcinowi Domasławskiemu (G. 36 k. 175) i t. r. tyleż długu innemu zięciowi, Janowi Domasławskiemu (P. 898 k. 358v). Żyła jeszcze w r. 1568 (G. 149 k. 102), nie żyła już w r. 1577 (Kc. 17 k. 119v). Synowie: Gabriel, Marcjan, Aleksander i Sebastian. Z córek, Jadwiga, wydana przed r. 1558 za Jana Domasławskiego, żyła jeszcze w r. 1589. Felicja, wydana przed r. 1554 za Marcina Domasławskiego, zmarła przed r. 1573.

(A) Gabriel, syn Piotra i Grzymułtowskiej, burgrabia ziemski pyzdrski w r. 1583 (P. 940 k. 748v). Skwitowany w r. 1555 wraz z braćmi i matką przez Macieja Malickiego (P. 896 k. 1095), w r. 1556 nieobecny, chyba więc przebywający po za krajem (P. 1396 k. 386), w r. 1557 wespół z braćmi pozywał Andrzeja, Marcina i Jana, braci Sepieńskich, oraz ich matkę Małgorzatę, trzymających wieś Sobiesiernie, o przedłożenie listu sprzedażnego na te dobra (G. 38 k. 311v). Chodziło też o zapis na 500 zł., za którą to sumę zmarły Piotr M. sprzedał był tę wieś wyderkafem zmarłemu ojcu Sepieńskich, Kasprowi (P. 898 k. 848v). Gabriel, jego bracia, Marcjan, Aleksander i Sebastian, bracia ich stryjeczni, Eustachy i Jakub, oraz Bartłomiej, syn brata stryjecznego, a więc wszyscy żyjący męscy przedstawiciele rodziny na sejmie przedłożyli 1564.12/I. r. przywilej z r. 1272, dany przez ks. Bolesława na wieczność Mierzewa Przybysławowi z Fulsztyna, oraz inny przywilej z r. 1552, dany również na wieczność Piotrowi M-mu. W tym drugim przywileju brakło jednak wzmianki o owym z r. 1272. Sejm odłożył tę sprawę do decyzji króla, który na tymże sejmie, wobec tego iż stary przywilej podejrzeń nie obudził, zaś Mierzewscy pozostawali dotąd w spokojnym posiadaniu Mierzewa, zachował ich przy wieczności tej wsi (ib. k. 722). Gabriel części we wsiach: Gulczewo Czuprachtowo, Miezęcinko i Bieńkowiec, mające mu przypaść w dziale z braćmi, sprzedane już wyderkafem Jakubowi Sobiesierskiemu wedlę zobowiązania danego w r. 1564, sprzedał w r. 1566 za 500 złp. temuż Sobiesierskiemu (G. 42 k. 358v; P. 1397 k. 506). Części w Mierzewie, odziedziczone po śmierci brata Aleksandra, w r. 1574 sprzedał za 1.500 złp. bratu Marcjanowi (P. 1398 k. 493). Od Wojciecha Zorzewskiego i jego matki Anny Komornickiej, wdowy po Bernardzie Zorzewskim, brał w r. 1579 w zastaw dom w mieście kapitulnym Chwaliszewie koło Poznania (P. 932 k. 675). Swoje części wsi Sobiesiernie w r. 1586 sprzedał za 3.500 zł. Maciejowi Małachowskiemu (P. 1399 k. 649). Od Stanisława Przyjemskiego, starosty konińskiego, wedle zobowiązania z r. 1586, kupił w r. 1588 za 8.000 złp. całą wieś Bliżyce wraz z połową młyna wodnego i połową stawu w Jagniewicach p. gnieźn. (P. 947 k. 511v, 1400 k. 116v). Opiekę swych dzieci zlecił w r. 1587 szwagrowi Wojciechowi Zorzewskiemu i innym (P. 948 k. 597v). Umarł w r. 1594 (P. 961 k. 86v, 1401 k. 197). Jego żoną była Barbara Zorzewska, córka Bernarda, której w r. 1562 zobowiązał się oprawić 750 złp. posagu (G. 41 k. 532). Oprawił ten posag w r. 1575 na folwarku, dworze i przyległościach (P. 1398 k. 571). Barbara w r. 1586, wobec sprzedania Sobiesierni Małachowskiemu, skasowała swoją tam oprawę (P. 946 k. 283v), mąż zaś posag 600 złp. oprawił jej na połowie swych dóbr (P. 1399 k. 650v). Będąc już wdową, w r. 1514 Bliżyce wydzierżawiła zięciowi Rogalińskiemu (P. 961 k. 86v; Ws. 182 k. 24v). Janowi Tłockiemu, przyszłemu mężowi swej córki Zofii zapisała w r. 1598 w posagu i wyprawie za nią sumę 1.000 zł. (P. 968 k. 1049v). Z Bartłomiejem Chraplewskim, niedoszłym mężem innej swej córki, Katarzyny, w r. 1600 kwitowała się nawzajem z zawartego 29/V. t. r. kontraktu ślubnego (G. 66 k. 408v). Żyła jeszcze w r. 1612, kiedy to syn Stefan dał jej dożywotnie użytkowanie sumy 2.000 złp. (P. 1408 k. 32v). Synowie, Gabriel, wspomniany w r. 1595 (P. 964 k. 1413), zapewne młodo zmarły, i Stefan. Z córek, Anna wyszła w r. 1591 za Jana Rogalińskiego, była wdową w r. 1616, zmarła po r. 1619. Zofia krótko po 1598.24/VII. r. zaślubiła Jana Tłockiego, umarła będąc już wdową w r. 1630 lub 1631. Katarzyna, jak widzieliśmy, zaręczona najpierw z Bartłomiejem Chraplewskim, wyszła w r. 1604, krótko po 27/V, za Jana Rzegnowskiego i zmarła po r. 1613. Jadwiga wreszcie, wydana przed r. 1608 za Wojciecha Swinarskiego, umarła po r. 1638.

Stefan, syn Gabriela i Zorzewskiej, pisał się przeważnie "z Fulsztyna M-im". Skwitowany w r. 1594 przez siostrę Annę zamężną Rogalińską z majątku rodzicielskiego (P. 961 k. 86). Zapisał w r. 1604 przyszłemu szwagrowi Rzegnowskiemu sumę 1.000 złp. w posagu za siostrą Katarzyną (G. 68 k. 15v). Wobec Wawrzyńca Niemojewskiego w r. 1605 zobowiązał się pod zakładem 1.000 złp. stawić do akt swą matkę, by skasowała oprawę na Bliżycach (G. 68 k. 401v). Bliżyce w r. 1607 sprzedał wyderkafem za 1.800 złp. szwagrowi Wojciechowi Swinarskiemu (P. 1406 k. 170v), zaś w r. 1609 wieś tę wraz z połową młyna w Jagniewicach sprzedał za 8.600 złp. innemu szwagrowi, Janowi Rogalińskiemu, a matce swej dał w użytkowanie sumę 1.000 złp. (ib. k. 810v). Potem trzymał już tylko wyderkafy: w r. 1610 Budziszewo i Gorzuchowo w p. pozn. za 4.000 złp. od Piotra Budziszewskiego (P. 1407 k. 281v), w r. 1612 części wsi Zdzarowite w p. gnieźn. za 1.600 złp. od Jana Brzozogajskiego (Ws. 204 k. 397v), w r. 1618 miasto Rogowo w p. gnieźn. i wieś Rogówko w p. kcyń. za 2.000 złp. od Elżbiety z Karnkowskich Węgierskiej (P. 1411 k. 261), w r. 1635 Chociczę Małą w p. pyzdr. za 1.800 złp. od Samuela Czyżewskiego (P. 1418 k. 579v), w r. 1640 Markowice i Markowiczki w p. kcyń. za 4.000 złp. od Barbary z Grudzińskich Grzymułtowskiej, kasztelanowej bydgoskiej (P. 1420 k. 14v). Skwitował w r. 1629 Jana Mielińskiego z praw do kamienicy w Gnieźnie, położonej przy rynku, między kamienicą Wilczyńskich i kamienicą Krzysztofa Mielińskiego (G. 79 k. 43v). Od Stanisława Zbyszewskiego kupił w r. 1645 za 450 złp. dwór drewniany w Poznaniu na przedmieściu Sw. Wojciecha (P. 1422 k. 20v).

(B) Marcjan, syn Piotra i Grzymułtowskiej, surogator grodzki kaliski w r. 1570 (R. Kal. 3 k. 294v), sędzia spraw urzędu i podstarości kaliski t. r. (ib. k. 457v), jako podstarości kaliski występował i 1574 (G. 52 k. 182), burgrabia ziemski pyzdrski w r. 1582 (G. 60 k. 178v), starosta raciąski 1584 r (I. Kal. 50 s. 821), burgrabia ziemski gnieźnieński w r. 1594 (Kc. 121 k. 550v). Wraz z bratem Aleksandrem, ręcząc też za nieobecnego Gabriela i za nieletniego Sebastiana a wreszcie i za matkę jako panią wienną, całe części rodzicielskie we wsi Sobiesiernie w r. 1556 sprzedał wyderkafem za 1.000 złp. szwagrowi Marcinowi Domasławskiemu (P. 1396 k. 386). Od brata Gabriela kupił w r. 1574 za 1.500 złp. części w Mierzewie odziedziczone po bracie Aleksandrze (P. 1398 k. 493). Wawrzyniec Beliński, podstarości kaliski, dostał od króla 1585.16/II. r. zezwolenie na wykup z rąk Marcjana sołectwa we wsi Winiary w starostwie kaliskim (M. K. 133 k. 90, 90v). Sebastianowi Ryszewskiemu, swemu przyszłemu zięciowi, zapisał w r. 1590 w posagu za swoją córką Anną sumę 1.000 złp. gotówką i 200 zł. wyprawą (G. 64 k. 49v). Od innego przyszłego zięcia, Wojciecha Morawskiego, otrzymał t. r. zobowiązanie, iż po zaślubieniu Barbary M-ej oprawi jej 1.200 złp. posagu (G. 64 k. 105). Od swego stryjecznego brata, Eustachego M-go, kupił w r. 1595 za 4.500 złp. jego części w Mierzewie (P. 1401 k. 574v). Nie żył już w r. 1599 (P. 1403 k. 405). Jego pierwszą żoną była Katarzyna Bzowska. Jej braciom, Melchiorowi, Wojciechowi i Dobrogostowi Bzowskim, Marcjan 1563.15/II. r. dał zobowiązanie pod zakładem 500 złp., iż po zaślubieniu ich siostry oprawi jej posag na Mierzewie i na połowie wszystkich tych dóbr, które mu przypadną z działu z braćmi (P. 905 k. 88v). Żyła jeszcze w r. 1584 (I. Kal. 50 s. 821). Drugą żoną była w r. 1594 Katarzyna Strzelecka, wdowa 1-o v. po Mikołaju Przepełskim (Kc. 121 k. 550v). Od Michała i Marcina braci Cerekwickich otrzymała ona wespół z Andrzejem i Mikołajem Przepełskimi w r. 1595 karczmę we wsi Słębowo (P. 1401 k. 392). Spisywała t. r. z mężem wzajemne dożywocie (ib. k. 631v). Od pasierba, Adama M-go, kupiła w r. 1599 za 10.000 złp. jego części po ojcu w Mierzewie i w pustce Królewiec oraz części domu koło Gniezna (P. 1403 k. 405; G. 66 k. 285v - 288). Swoje dobra oprawne po pierwszym mężu, to jest części w Słębowie, Podobojcach i Ustoszewie w p. kcyń. wydzierżawiła w r. 1600 Piotrowi Kołudzkiemu (Kc. 123 k. 601). Dokonała w r. 1602 wymiany pewnych części w Mierzewie z Mikołajem M-im, synem Sebastiana, a bratankiem swego męża (P. 1404 k. 448v). Umarła w r. 1611 lub 1612 (G. 71 k. 160; P. 988 k. 54). Z pierwszego małżeństwa syn Adam i córki, Anna, wydana krótko po 1590.2/V. r. za Sebastiana Ryszewskiego, i Barbara poślubiona niedługo po 13/VII. t. r. Wojciechowi Morawskiemu, będąc wdową żyła jeszcze w r. 1613. Z drugiej żony syn Wojciech i córka, jeszcze jedna Anna, która w r. 1612 otrzymała zapis 500 złp. długu od swego stryjecznego brata Mikołaja M-go (G. 71 k. 387v). Jeszcze niezamężna w r. 1613 (G. 72 k. 36v), była w r. 1615 żoną Łukasza Płotowskiego, a żyła jeszcze w r. 1624.

I. Adam, syn Marcjana i Bzowskiej, burgrabia ziemski gnieźnieński. Części ojcowskie w Mierzewie, jak widzieliśmy, sprzedał w r. 1599 macosze. Otrzymał wtedy od niej zapis długu 4.500 złp., ze swej zaś strony skasował oprawę na Mierzewie, którą miała jego matka (G. 66 k. 288, 289). Od Jana Gunickiego w r. 1611 otrzymał zobowiązanie sprzedania za 5.000 złp. części Gorzewa p. gnieźn. (G. 71 k. 42). Od Doroty z Leśniewa, wdowy po Macieju Złotnickim, nabył wyderkafem w r. 1611 za 4.200 złp. wieś Jankowo Wielkie oraz las Gołusz cz. Ostrów z połową jeziora w Jankowie Kościelnym w p. gnieźn. (P. 1407 k. 372). Sam z kolei całe Jankowo Małe w p. gnieźn. sprzedał wyderkafem w r. 1612 za 3.000 złp. Marcinowi Małowiejskiemu (G. 71 k. 379). Był w r. 1613 posesorem części w Mierzewie, będącej własnością jego zmarłej macochy, teraz zaś swego przyrodniego z niej zrodzonego rodzeństwa (G. 72 k. 36v). Skwitowany w r. 1614 przez Marcina Małowiejskiego z 3.000 zł. wyderkafu Jankowa, sam z kolei skwitował jednocześnie Dorotę Złotnicką z 4.000 złp., za które mu sprzedała wyderkafem Jankowo Wielkie (P. 992 k. 335v, 336). Części w Mierzewie, swoje i brata Wojciecha, sprzedał wyderkafem w r. 1615 za 7.500 złp. Adamowi Romiszewskiemu i żonie jego Annie z Książa (P. 1409 k. 638). Od synów swej macochy, Andrzeja i Mikołaja Przepełskich, kupił w r. 1616 za 4.000 złp. te części w Mierzewie, w pustce Królewiec i w domu w Gnieźnie, które dostały się im po Smierci matki (P. 1410 k. 243). Swoje części w Mierzewie sprzedał w r. 1624 za 14.000 złp. Sebastianowi z Drogoszewa Dębickiemu (P. 1414 k. 916v). Nie żył już w r. 1631, kiedy to jako jego spadkobierca występował brat Wojciech (P. 1417 k. 64). Jego żoną była Urszula Jabłkowska, która w r. 1612 skwitowała męża z długu 3.000 złp., zapisanego jej w grodzie inowrocławskim (G. 71 k. 379). Dotrzymując zobowiązania danego w tymże grodzie jej braciom, Mikołajowi i Wojciechowi Jabłkowskim, Adam w r. 1613 na połowie swych dóbr oprawił jej 1.500 złp. posagu (P. 1408 k. 383). Tę sumę posagową oprawił jej ponownie w r. 1624 (P. 1414 k. 915). Potomstwa nie pozostawili.

II. Wojciech, syn Marcjana i Strzeleckiej, jezuita, wspomniany w r. 1600 (G. 66 k. 386v), współspadkobierca matki, w r. 1612 obok siostry Anny i braci przyrodnich, Andrzeja i Mikołaja Przepełskich (P. 988 k. 58), jeszcze t. r. nieletni, pozostający pod opieką brata Adama M-go (ib. k. 233), jeszcze świecki w r. 1615 (P. 1409 k. 638), już będąc jezuitą kolegium poznańskiego w r. 1631 dobra ruchome i nieruchome odziedziczone po bracie Adamie M-im dał bratu swemu przyrodniemu, Andrzejowi Przepełskiemu (P. 1417 k. 64).

(C) Aleksander, syn Piotra i Grzymułtowskiej, pełnoletni w r. 1557 (P. 1396 k. 386), żył jeszcze w r. 1571, kiedy to otrzymał od Macieja Myślęckiego zapis długu 100 złp. (G. 51 k. 141), nie żył zaś w r. 1574, kiedy jako jego spadkobierca występował brat Gabriel (P. 1398 k. 493).

(D) Sebastian, syn Piotra i Grzymułtowskiej, nieletni w r. 1556 (P. 1396 k. 386), zawierał w r. 1575 kontrakt z Bartłomiejem Łowęckim, działającym w imieniu bratanka Macieja Łowęckiego (P. 926 k. 17v). Żył jeszcze w r. 1583, kiedy mianował opiekunów dla swego syna Mikołaja (P. 941 k. 650v), nie żył zaś w r. 1584 (G. 274 k. 28). Jego żoną była w r. 1578 Barbara Zagajewska, urodzona z Reginy Chwałkowskiej, wdowa 1-o v. po Jakubie Łowęckim (G. 56 k. 239v), która w r. 1580 kwitowała Krzysztofa Zbickiego z 50 zł., należnych z tytułu dzierżawy części Łowęcina, jej oprawnych od pierwszego męża (G. 58 k. 244v, 64 k. 13). Ów Łowęcin w r. 1586 wydzierżawiła Andrzejowi Łowęckiemu (P. 947 k. 147v). Zapisała w r. 1604 swej córce Katarzynie Łowęckiej dług 700 złp. (G. 86 k. 46). W r. 1611 skasowała swe prawa na Mierzewie i skwitowała syna Mikołaja (G. 71 k. 29v).

Mikołaj, syn Sebastiana i Zagajewskiej, jak już widzieliśmy, miał dla siebie w r. 1583 przez ojca wyznaczonych opiekunów, to jest matkę, Gabriela i Marcjana M-ich stryjów, oraz Mikołaja, wojskiego kaliskiego, i Krzysztofa, stolnika kaliskiego, Mielińskich (P. 941 k. 650v). Współdziedzic obok tych stryjów w r. 1584 Mierzewa (G. 274 k. 28), którzy to stryjowie z tytułu opieki działając wespół z powyższymi Mielińskimi, jego części w owej wsi wydzierżawili w r. 1586 jego matce (G. 62 k. 367). Nieletnim był jeszcze i w r. 1595 (P. 964 k. 1413). Dokonał w r. 1602 wymiany pewnych części w Mierzewie z Katarzyną Strzelecką, wdową po stryju Marcjanie M-im (P. 1404 k. 448v). Umarł między r. 1618 a 1622 (G. 74 k. 432v, 76 k. 88v). Żonie swej Annie Rosnowskiej, córce Andrzeja i Doroty Debrzyńskiej, oprawił w r. 1609 na połowie swych części w Mierzewie i w pustce Królewiec posag 2.100 złp. (P. 1406 k. 657v). Będąc już wdową, w charakterze opiekunki swych synów, Stanisława i Andrzeja, kwitowała w r. 1620 wdowę Katarzynę z Łowęckich Krzeszewską z kontraktu zawartego w r. 1617 ze zmarłym Mikołajem M-im (P. 1020 k. 1028v). Wydzierżawiła w r. 1622 część Mierzewa małżonkom Małachowskim (G. 76 k. 88v) i otrzymała w r. 1623 zapis 36 złp. długu od małżonków Sulińskich (G. 76 k. 251). Żyła jeszcze w r. 1624 (P. 152 k. 516v). Synowie, Stanisław i Andrzej, piszący się "z Fulsztyna". Córka Barbara, wydana przed r. 1640 za Wacława Brzączewskiego, umarła będąc już wdową po r. 1658.

I. Stanisław, syn Mikołaja i Rosnowskiej, zapisywał w r. 1639 dług 300 złp. Stanisławowi Siedleckiemu (G. 80 k. 525). Wespół z bratem Andrzejem wydzierżawili w r. 1640 części Mierzewa siostrze Barbarze Brzęczewskiej i jej mężowi (G. 80 k. 732v). Chyba żył jeszcze w r. 1650 (G. 82 k. 271v).

II. Andrzej, syn Mikołaja i Rosnowskiej, wespół z bratem skwitowany w r. 1640 przez siostrę Brzączewską z prowizji od sumy 100 złp. (G. 80 k. 732v), części Mierzewa wydzierżawił w r. 1661 Wojciechowi Grzybowskiemu (Py. 153 s. 21), nie żył już w r. 1669 (Ws. 68 k. 417v) Jego żoną była Marianna Chełkowska, z którą wzajemne dożywocie spisywał w r. 1646 (P. 1422 k. 709). Nie żyła już ona w r. 1689 (P. 1118 VIII k. 26v). Z niej synowie, Andrzej i Marcin. Córka Anna, niezamężna w r. 1669, potem przed r. 1690 wydana za Stanisława Groneckiego.

I) Andrzej, syn Andrzeja i Chełkowskiej, pod imieniem Inocentego reformat w Osiecznej. Mając zapisaną sobie przez ojca sumę 1.000 złp., z niej w r. 1669 cedował 500 zł. bratu Marcinowi i siostrze Annie, drugie zaś 500 zł. cedował swym siostrom ciotecznym, Zofii i Annie zamężnej Strońskiej, Brzączewskim (Ws. 68 k. 417v).

II) Marcin, syn Andrzeja i Chełkowskiej, wydzierżawił w r. 1675 od Wojciecha Świerczewskiego na trzy lata pustą część w Mierzewie, pod zakładem 45 zł. (G. 85 k. 191). Tenutariusz wsi królewskiej Lisiec w r. 1677 (I. Kon. 63 k. 10v). Swoją część Mierzewa sprzedał wyderkafem w r. 1686 na trzy lata za 3.000 zł. Janowi Kaliskiemu i Elżbiecie z Korytowskich (P. 1112 XI k. 44v). Część tę w r. 1692 sprzedał za 5.000 złp. Andrzejowi Tomickiemu (P. 1124 XI k. 69). Ale w r. 1694 mowa znów o sprzedaży przezeń właśnie wtedy części w Mierzewie temuż Tomickiemu (P. 1128 XI k. 34v). Nie wiem, czy to powtórzenie tej samej transakcji, czy sprzedaż jakiejś innej części w tejże wsi. Mieszkał już w Czeluścinie, kiedy to przed r. 1702 zastrzelił Jana Osińskiego (G. 91 k. 13). Był posesorem części w tej wsi. Żył jeszcze w r. 1706 (G. 24 k. 224), nie żył zaś w r. 1720 (P. 1185 k. 178v). Pierwszą jego żoną była Anna Pijanowska, wdowa 1-o v. po Stanisławie Jeżewskim, która w r. 1680 okazywała ślady pobicia przez Jana Gronowskiego i jego wspólników (I. Kon. 63 k. 211). Żyła jeszcze w r. 1693 (Kośc. 307 k. 488). Po jej śmierci zaślubił Annę Winnicką, córkę Jacka, podczaszego mielnickiego, i Zofii z Zebrzydowskich. Jako współspadkobierczyni Jana Zebrzydowskiego, brata swego dziada Melchiora, mianifestowała się w r. 1697 przeciwko innym jego spadkobiercom względem pozostałych po nim dóbr, Czeszewa, Chlebowa, Mikuszewa i folwarku Budziłówko (I. Kon. 70 k. 245). Żyła jeszcze w r. 1706 (G. 94 k. 224). Z pierwszej żony syn Józef. Z drugiej synowie: Jakub, Józef (!) i Łukasz, oraz córka Rozalia. Obaj Józefowie w imieniu własnym i pozostałego rodzeństwa w r. 1720 zawierali kontrakt z Andrzejem Rowińskim, dotyczący posiadanej przez ojca części Czeluścina, zwanej Ruszczynowczyzna. Rowiński kontrakt ów cedował w r. 1722 Jakubowi Rokossowskiemu (P. 1185 k. 178v). Zarówno starszy, jak i Józef młodszy żyli jeszcze w r. 1728 (G. 96 k. 76), który z nich jednak był Józefem dziedziczącym w r. 1756 obok innych braci, Jakuba i Łukasza, po zmarłej siostrze Rozalii (G. 98 k. 820), nie wiem. Żyła jeszcze ta Rozalia w r. 1753 (ib. k. 583).

(I) Jakub, syn Marcina i Winnickiej, występujący już, jak to widzieliśmy, w r. 1720. Posesor w Ostrowie, zmarł 1766.29/XII. r. (LM Marzenin). Pierwszą jego żoną była Marianna Paprocka, córka Mikołaja i Teresy z Cywińskich, wdowa 1-o v. po Antonim Pruskim, która 1738.2/VI. r., krótko przed ślubem, zapisała mu 2.000 zł. długu (G. 97 k. 308v). Druga żona w r. 1757 Barbara Kotarbska, córka Stanisława, dziedzica Ostrowa, i Marianny z Pruszaków (G. 99 k. 50). Przeżyła męża, a sama nie żyła już w r. 1769 (G. 100 k. 217v; Ws. 94 k. 205v).

(II) Łukasz, syn Marcina i Winnickiej, ur. ok. r. 1715, osiadły w Poznaniu, na przedmieściu Św. Marcina, gdzie umarł 1762.12/IV. r. i został pochowany na tamtejszym cmentarzu (IM Poznań, Św. Marcin). Ożeniony był najpierw z Marianną Łukomską, potem 2-o v. z Barbarą Domagalską, która w r. 1773 mianowała plenipotentem swego pasierba Michała M-go. Niewątpliwie to ta Barbara wraz z Michałem M-im asystowali w parafii Św. Marcina w Poznaniu 1814.10/III. r. przy chrzcie syna małżonków Ojrzanowskich (LB Św. Wojciech, Pozn.)

Michał, syn Łukasza i Łukomskiej, w r. 1769 spadkobierca ciotki panny Rozalii M-ej (I. Kal. 209/213 k. 74), w latach 1801-1805 administrator dóbr Tulce. Ożenił się 1790.5/VIII. r. z Konstancją Winnicką (LC Konarzewo), żyjącą jeszcze 1802.1/XI. r. (LB Tulce). Mieszkali oboje zrazu w Poznaniu w jurydyce Sapieżyńskiej, i tutaj urodził się im syn Michał i córka Marianna, ochrzcz. z ceremonii 1794.9/VII. r. (LB Św. Wojciech, Pozn.). Potem rodziły się im jeszcze w Gutowie Wielkim dwie córki, Barbara Tekla 1795.24/VIII. r., i Florentyna Agnieszka, ochrzcz. 1798.6/II. r. (LB Września).

Michał (Michał Wacław), syn Michała i Winnickiej, ur. w Poznaniu, ochrzcz. 1792.7/X. r. (LB Św. Wojciech Pozn.), jeszcze nie żonaty 1817.14/VII. r. (LB Skrzebowo), ożenił się po raz drugi (pierwszej żony nie znam) 1829.24/IX. r. z Józefą Lisiecką, ur. ok. r. 1800 (LC Sulmierzyce).

G) Fryderyk, syn Marcina i Katarzyny, wspomniany ok. r. 1510 jako obok braci współdziedziczący w Mirzewie (G. 261 k. 3). Wespół z braćmi, Janem i Piotrem, uzyskał 1522.14/VI. r. królewskie potwierdzenie na dzierżawienie Mirzewa (MRPSum. IV 13234). Towarzyszył w r. 1530 w charakterze "stryja" Annie Goryńskiej zamężnej Szypłowskiej przy kwitowaniu przez nią braci (P. 871 k. 505). Zapisał w r. 1531 dług bratu Janowi (G. 29 k. 218), od którego uzyskał t. r. donację jego części rodzicielskich w Mirzewie (P. 1393 k. 464). Z bratem Piotrem zawierał w r. 1536 ugodę dotyczącą ich dóbr w Mirzewie (G. 31 k. 22). Ustanowił w r. 1538 opiekunem dla swych nieletnich dzieci, Eustachego, Róży i Reginy, jak i dla dóbr swych w częściach Mirzewa i Wólki w p. gnieźn. Wojciecha Kuklinowskiego (P. 1394 k. 174). Żył jeszcze w r. 1539 (G. 335a k. 220), a ok. r. 1547 mowa o nim jako o zmarłym (G. 260 k. 80). Nie żył już napewno w r. 1552 (P. 174 k. 52v). Jego żoną była Dorota Mielżyńska, córka Mikołaja, której w r. 1531 na połowie części w Mirzewie i na połowie zapisanych tam sum oprawił posag 600 zł. węg. (G. 335a k. 146v). Żyła ona jeszcze w r. 1536 (G. 31 k. 22), a chyba i w r. 1538 (P. 1394 k. 174). Miał Fryderyk jeszcze i drugą żonę (Py. 31 k. 74v), ale jej imienia i nazwiska nie znam. Z Mielżyńskiej synowie: Jan, Eustachy i Jakub. Córki, Rozalia i Regina, wspomniane w r. 1538 (P. 1394 k. 174). Z nich, Róża, wydana przed r. 1559 za Jana Jabłkowskiego, nie żyła już w r. 1579.

(A) Jan, syn Fryderyka i Mielżyńskiej, nieletni w r. 1538 (P. 1394 k. 174), wespół z braćmi, w asyście opiekuna Wojciecha Kuklinowskiego, pozywał ok. 1547 r. stryja Piotra (G. 260 k. 80), zaś w r. 1552 pozywał i tego Kuklinowskiego (Py. 174 k. 52v). Wciąż działając wspólnie z tymi braćmi, odziedziczone po Andrzeju Brudzewskim Kiełczu części w Brudzewie, Rudach, Wyrzutowie, Nieborzynie, Stawie i w pustkach Grabionki i Moszczenica w powiatach pyzdr. i gnieźn. wymienił w r. 1554 z Wojciechem i Łukaszem Mielżyńskimi, biorąc od nich w zamian części we wsi Linowiec p. gnieźn. oraz dopłatę 1.000 zł. (P. 1396 k. 188v). Ustanowiony w r. 1555 jednym z opiekunów panny Barbary Polickiej (P. 1396 k. 263v). Od Leonarda Żołeckiego Smolki kupił w r. 1559 za 600 grz. całe jego części we wsi Żołcze Młode i w pustce Łączki w p. gnieźn. (P. 1396 k. 754v), zaś w r. 1560 nabył za takąż sumę części tamże również i od Łukasza Żołeckiego Smolki (ib. k. 807v). Części w Czeluścinie p. gnieźn. kupił w r. 1560 za 2.000 zł. od Marcina Czeluścińskiego i Doroty z Dąbrowskich (P. 1396 k. 832; G. 39 k. 274v). Od Jana Kakulińskiego kupił w r. 1561 za 1.000 zł. części zwane Krawieckimi we wsi Żołcze Stare i w pustce Łączki (P. 1397 k. 61v). Od tegoż Kakulińskiego otrzymał w r. 1562 zobowiązanie sprzedania za 40 grz. pustego siedliska zw. Księżkowskie, położonego w tejże wsi między dworem tego Kakulińskiego i pustym gruntem Przeborowskich (G. 41 k. 43). Umarł t. r. (ib. k. 63v). Jego żoną była Zofia Rożnowska, córka Bartłomieja, której w r. 1557 zapisał dług 200 złp. (G. 36 k. 41). Żyła ona jeszcze w r. 1589 (P. 951 k. 181v). Syn Bartłomiej i córka Jadwiga, która w r. 1586 wyszła za Marcina Kunińskiego z Dzierznicy, a występowała już jako wdowa w latach 1610-1625.

Bartłomiej, syn Jana i Rożnowskiej, ur. ok. r. 1561 (w r. 1578 miał lat 17), wespół z siostrą Jadwigą pozywani w r. 1562 przez Macieja Karchowskiego o sumę zakładu 250 złp. (G. 31 k. 613), a 1563 przez Jana Jabłkowskiego (Py. 179 k. 239). Matka ich oraz stryjowie-opiekunowie, Eustachy i Jakub M-cy, zawierali w r. 1566 układ z tym Jabłkowskim (G. 46 k. 80v). Działając w asyście wyznaczonego przez króla opiekuna, Wacława Jabłkowskiego, Bartłomiej w r. 1578 swoją część w Mirzewie wydzierżawił stryjowi i opiekunowi Eustachemu M-mu (G. 56 k. 244). Tego stryja skwitował w r. 1579 (P. 932 k. 623). Pozywał w r. 1584 stryja Jakuba M-go, dziedzica części Mierzewa (G. 274 k. 335v). Od przyszłego szwagra Kunińskiego w r. 1586 otrzymał zobowiązanie, iż żonie swej przyszłej, a siostrze Bartłomieja Jadwidze, oprawi 1.000 złp. posagu (G. 62 k. 339v). Wyznaczył w r. 1593 opiekunów dla syna Jana (P. 959 k. 1240). Swe części w Mierzewie sprzedał w r. 1598 za 4.000 złp. Maciejowi Skrzetuskiemu, wyłączając jedną poddankę oraz tych spośród poddanych, którzy trudnią się garncarstwem (P. 1402 k. 648v), ale już w r. 1599 odkupił od Skrzetuskiego z powrotem owe części za taką samą sumę (P. 1403 k. 110v). Kwitował w r. 1610 małżonków Bodzanowskich z 40 złp. oraz z kontraktu zastawu połowy części Czeluścina i poddanego w Żołczu (G. 70 k. 468). Wedle zobowiązania z r. 1611, części w Czeluścinie sprzedał za 1.800 złp. Adamowi Kotarbskiemu (G. 71 k. 149; P. 1408 k. 327v). Części w Mierzewie dał w r. 1623 synowi Wojciechowi (P. 1414 k. 651v). Żył jeszcze w r. 1629 (G. 79 k. 144). Żoną Bartłomieja była Dorota Wybranowska, córka Macieja, wdowa 1-o v. po Janie Kotarbskim. Oprawił jej w r. 1593 na połowie swych części w Mierzewie, Czeluścinie i w obu Żołczach posag 1.900 złp. i spisał wzajemne dożywocie (P. 1401 k. 100, 100v). Ponownej oprawy posagu, tym razem na sumę 1.800 złp., dokonał w r. 1599 na połowie części Mierzewa (G. 337 k. 177). Żyła ona jeszcze w r. 1605 (P. 976 k. 561). Synowie, Jan, wspomniany już wyżej, o którym nic więcej nie wiem, zapewne zmarły dzieckiem, i Wojciech. Córka Jadwiga, wspomniana w r. 1611 (G. 71 k. 149). Chyba identyczna z Jadwigą M-ą, w r. 1620 żoną Piotra Rosnowskiego, którą Bartłomiej M. pozywał w r. 1625 (P. 153 k. 192).

Wojciech, syn Bartłomieja i Wybranowskiej, wspomniany w r. 1611 (G. 71 k. 149), dostał, jak widzieliśmy, w r. 1623 od ojca części w Mierzewie. Od Wojciecha Molskiego kupił w r. 1624 za 1.000 złp. części w Grudzielcu w p. kal. (P. 1414 k. 1070v). Mowa o nim w r. 1641 jako o "cywilnie zmarłym" (P. 1043 k. 426v). Części w Mierzewie sprzedał w r. 1644 za 8.000 złp. Stanisławowi Tomickiemu (P. 1421 k. 972), zaś części we wsi Żołcze t. r. za 2.500 złp. Świętosławowi Boińskiemu (ib. k. 1016). Żył jeszcze w r. 1665 (Kc. 130 k. 415v). Jego pierwszą żoną była w r. 1633 Anna z Gaju Obornicka, córka Wojciecha i Zofii z Siedlca (P. 166 k. 65v, 1043 k. 426v, 1417 k. 998v), żyjąc jeszcze w r. 1649 (Py. 150 s. 213). Drugą żoną była w r. 1665 Zofia Zawiszewska, córka Ambrożego (Kc. 130 k. 415v).

(B) Eustachy, syn Fryderyka i Mielżyńskiej, jeszcze nieletni w r. 1538 (P. 1394 k. 174), pozostawał ok. r. 1547 pod opieką Wojciecha Kuklinowskiego (G. 260 k. 81), a z braćmi w r. 1552 był jeszcze "niedzielny" (Py. 174 k. 52v). Pełnoletni w r. 1554 (P. 895 k. 205). Odebrał w r. 1558 430 zł., to jest swoją część z sumy 1.300 zł., należnej od Wojciecha i Łukasza Mielżyńskich jemu i braciom jego, Janowi i Jakubowi, ze spadku po Andrzeju Brudzewskim Kiełczu (G. 37 k. 79v). Swej siostrze ciotecznej, Zofii, córce Jana Miedźwiedzkiego Bala, w r. 1562 sprzedał wyderkafem za 240 zł. część Linowca w p. gnieźn. (P. 1397 k. 128v). Wraz z bratem Jakubem oraz z bratankami, Bartłomiejem, Marcjanem, Aleksandrem i Sebastianem, jako współdziedziczącymi obok niego w Mierzewie, pozywał między r. 1562 a 1565 Wojciecha Mielżyńskiego i Krzysztofa Sokołowskiego, dziedziców Jaworowa, o granice między Jaworowem i Mierzewem (G. 262 k. 512). Skwitowany w r. 1564 z długu 30 grz. z tytułu dzierżawy dóbr we wsiach Żołcze Młode i Czeluścino oraz w pustce Michałkowice przez Katarzynę Skubarczewską (G. 45 k. 227). Swój dział w Mierzewie sprzedał w r. 1595 za 4.500 złp. bratu stryjecznemu Marcjanowi M-mu (P. 1401 k. 574v). Córce swej Dorocie, zamężnej Budziejewskiej, zapisał w r. 1599 dług 100 złp. (G. 66 k. 301). Umarł między r. 1605 a 1612 (P. 976 k. 405, 988 k. 497v). Jego pierwszą żoną była Jadwiga Konarzewska cz. Chomiącka, córka Jana, dziedzica Chomęcic, od której brata Macieja w r. 1562, jeszcze przed ślubem, otrzymał zobowiązanie wypłacenia w posagu za nią 500 zł. gotowizną i 160 zł. w wyprawie (P. 904 k. 683). T. r., 7/X., wciąż jeszcze przed ślubem, na połowie Mierzewa i Linowca oprawił jej 600 zł. posagu (P. 1397 k. 177v). Żyła jeszcze w r. 1567 (Ws. 7 k. 6). Drugą żoną Eustachego była w r. 1605 Małgorzata Przetocka, wdowa 1-o v. po Tomaszu Unikowskim i 2-o v. po Hieronimie Borzysławskim (P. 976 k. 212, 405). Będąc już wdową i po tym trzecim mężu, w r. 1612 kwitowała się z kontraktu z Melchiorem Gorzeńskim (P. 988 k. 497v). Żyła jeszcze w r. 1614 (P. 992 k. 76). Z pierwszego małżeństwa pozostały trzy córki: Barbara, Dorota i Małgorzata. Barbara w r. 1598, krótko po 11/III., wyszła za Walentego Zabierzowskiego, żyła jeszcze w r. 1609. Dorota była 1-o v. w r. 1599 żoną Krzysztofa Budziejewskiego, a 2-o v. przed r. 1602 poszła za Wojciecha Grzybowskiego. Małgorzata w r. 1599, krótko po 9/II., poślubiła Jana Skąpskiego, a będąc już wdową żyła w r. 1643.

(C) Jakub, syn Fryderyka i Mielżyńskiej, wspomniany pierwszy raz ok. r. 1547 (G. 260 k. 81), jeszcze w r. 1554 nieletni, działający w asyście opiekuna, stryja Piotra (P. 1396 k. 188v). W czasie sejmu warszawskiego 1557.14/I. r. wraz z braćmi, Janem i Eustachym, otrzymał potwierdzenie dożywocia na wsi Mierzewo, danego przez zmarłego króla Zygmunta (MRPSum V 7848). Dziedzic części Mierzewa, w r. 1584 był pozywany przez bratanka Bartłomieja (G. 274 k. 335v). Pozywał w r. 1597 Jana Lubstowskiego, chorążego kaliskiego (I. Kon. 28 k. 98). Jego żoną była Regina Ułanowska, córka Stanisława, której w r. 1573 zobowiązał się oprawić 600 zł. posagu na połowie części Mierzewa (G. 52 k. 75), czego dopełnił w r. 1574 (P. 1398 k. 408). Żyła ona jeszcze w r. 1582, kiedy to oboje małżonkowie wydzierżawili Janowi Rożnowskiemu części Kłodzina w p. gnieźn. Zob. tablice 1-2.

@tablice: Mierzewscy h. Pawęza 1.

@tablice: Mierzewscy h. Pawęza 2.

Do Pawęzów M-ch z dużym prawdopodobieństwem można zaliczyć M-ch pojawiających się na kartach ksiąg sądowych gnieźnieńskich i kcyńskich, a których to M-ch genealogicznie powiązać nie umiem. Anna, w r. 1585 żona Jana Krasowskiego, pisarza grodzkiego gnieźnieńskiego, któremu wniosła część w Mierzewie, wdowa w r. 1606. Siostry rodzone: Zofia, w latach 1585-1592 żona Jana Chlebowskiego Kocika, Urszula i Katarzyna, obie nie zamężne w r. 1585 (G. 62 k. 139v), to były siostry zapewne i powyższej Krasowskiej. Wojciech Zygmunt wraz z żoną Reginą z Czekanowskich w r. 1662 wydzierżawił od małżonków Mycielskich Szczepice (Kc. 130 k. 305v), zaś w r. 1664 od tychże Mycielskich Potulice w p. kcyń. (ib. k. 386). Stanisław nie żył już w r. 1702, a wdowa po nim, Teresa Bieganowska, córka Jana i Heleny z Moszczyńskich, wespół z siostrą Fruzjanną Bieganowską, sprzedała wtedy za 600 złp. Janowi Bieganowskiemu części w Bojenicach w p. gnieźn. (P. 1142 I k. 64). Stefan nie żył już w r. 1729, kiedy to wdowa po nim, Teresa z Broniewskich, w imieniu własnym i córki Teresy kwitowała się z Władysławem Wolskim (Kc. 135 k. 308). Wojciech, zmarły 1812.24/VIII. r. w wieku lat 57, był ożeniony z Wiktorią z Gątkiewiczów, która go przeżyła (LM Sulmierzyce).

>Mierzewscy, Mirzewscy z Mierzewa w p. kośc., różni. Kładę tu osoby dziedziczące w tej wsi lub od niej nazwane a żyjące w okresie poprzedzającym pojawienie się tam Leszczyców z Strzępinia i Ostojów z Popowa, jak również tych spośród M-ch z wieków XVI-XIX, o których nie umiem powiedzieć, czy byli Leszczycami, czy Ostojami. Mógł się tu również znaleźć ten i ów spośród Pawęzów.

Janusz Mirzowski w r. 1395 (Leksz. II 1805). Jan z Mirzewa płacił winę w r. 1396 (ib. 1875). Stefan z Mirzewa w r. 1398 uzyskał termin przeciwko Janowi Baworowi, Stroszynowi, Liskowi Czewlejowi, Maciejowi i Hnerykowi, dziedzicom w Mirzewie, o trzy części w Kociugach, o folwark i o sołectwo w tej wsi (ib. 2143, 2197). Przeciwko wspomnianemu tu Stroszynowi z Mirzewa uzyskał termin w r. 1402 o sumę należną Markel, Żyd z Poznania (Ks. Z. Pozn. 815), zaś w r. 1403 o dług 5 grz. Mikołaj Chwalmowski (ib. 1381). Spotykamy jeszcze Stroszyna w r. 1405 (P. 2 k. 92v, 148v; Kośc. I k. 19v, 3 k. 6v). W r. 1404 nazwany bratem Macieja Wyskoty z Pawłowic (Kośc. I k. 55v).

Pietrasz Mirzewski występował w latach 1400-1402 (P. 2 k. 44v; Kośc. I k. 33v). Jan z Mirzewa Bocianek 1400 r. (Py. 1 k. 91; Leksz. II 937). Bernard Mirzewski zwany Odernik w latach 1406-1416 (Kośc. 3 k. 37, III k. 124; P. 4 k. 7, 9v), występował w r. 1408 wraz z Adamem i Krystynem z Mirzewa (Kośc. 3 k. 75v), zaś w r. 1416 nazwany stryjem Bernarda i Szybana (Kośc. II k. 100v). Wspomniani tutaj, Adam i Krystyn, występowali również i w r. 1415 (ib. II k. 28). Janusz z Mirzewa w r. 1407 (P. 2 k. 348v). Dobrogost (Dobrosz, Dobak) z Mirzewa h. Korab w latach 1407-1409 (Kośc. 3 k. 55, 97, 127v). Koserz z Mirzewa miał w r. 1444 termin z Janem ze Sławęcina (P. 10 k. 125).

Bartosz Mirzewski, nie żyjący już w r. 1469 (Kośc. 20 s. 275), ojciec: Andrzeja, Marcina, Mikołaja i Wawrzyńca. Z nich, Marcin w r. 1437 rezygnował połowę łana w Mirzewie bratu Andrzejowi, który zaraz na tym półłanku zapisał żonie swej Małgorzacie sumę 20 grz. (P. 1378 k. 131, 131v). W r. 1462 żonie tej zapisał 40 grz. posagu na sześciu łanach w Mierzewie (P. 1384 k. 12v). Wszyscy czterej bracia, niedzielni z Mirzewa, mieli w r. 1459 termin z Przybysławem i Janem z Olszy (Kośc. 19 k. 263v), w r. 1465 z Mikołajem Mączką z Kuczyny (ib. 20 s. 42), zaś w r. 1466, wciąż jeszcze niedzielni, ale już "niegdy dziedzice z Mirzewa", nowy termin z Przybysławem Oleskim (ib. 20 s. 42). Mikołaj i Wawrzyniec, "bracia niedzielni", po śmierci tego Oleskiego przypozwali w r. 1469 jego bratanka Jana (Kośc. 20 s. 275). Ci sami bracia niedzielni z Mirzewa, i niegdy z Umięcic, otrzymali t. r. zapis 20 grz. i 2 zł. węg. od Wojciecha Dobszyńskiego (ib. s. 326), a ponieważ im się nie uiścił, w r. 1470 pozywali go o ten dług (ib. s. 422). T. r. mieli termin z Mikołajem Mączką Kuczyńskim (ib. s. 538). Panna Małgorzata, córka już zmarłego Wawrzyńca Mierzewskiego, może identycznego z powyższym, nabyła w r. 1495 od Jana Czackiego Królika z Piotrowa wyderkafem za 40 grz. folwark w Glińsku w p. kośc., połowę lasu w Czaczu i połowę łąk w Cielinach (P. 1383 k. 62).

Dziersław i Piotr, dziedzice z Mirzewa i Wielkiej Łęki, mieli w r. 1447 termin z Sędziwojem z Łaszczyna (Kośc. 18 s. 33).

Maciej, Piotr, Mikołaj i Jan, bracia rodzeni niedzielni, z Mirzewa (de Mishewo), mieli 1448 z Janem Potrzonowskim (P. 17 k. 124v). Czy jednak owo "Mishewo" to tylko zniekształcona nazwa Mirzewa, czy też jakieś nieznane Miszewo (Kozierowski milczy nie zna wsi o takiej nazwie), nie wiem.

Stefan Mirzewski miał w r. 1464 termin z Janem Kotowieckim (ib. 19 k. 350v). Ojciec tego Jana, Mikołaj Kotowiecki, skwitował w r. 1465 Stefana z dóbr macierzystych swego syna położonych w Mirzewie (ib. 20 k. 18). Od Andrzeja i Jana Żytowieckich otrzymał Stefana w r. 1469 zapis 15 grz. (ib. s. 350), które mu uiścili w r. 1470 (ib. s. 510). Żoną Stefana była w r. 1470 Elżbieta, córka Jana Mleczka Zborowskiego (P. 20 k. 33), która w r. 1471 wespół z siostrą Anną, żoną Macieja Witowskiego, części ojczyste w Mniejszym Konarzewie i w Zborowie p. pozn. wymieniły z Mikołajem z Tomic, choraążym poznańskim, na czwartą część Chorzelic w p. gnieźn. oraz dopłatę 400 grz. (P. 1385 k. 119v). W r. 1472 miała sprawę z córkami Stanisława z Bogusławic (P. 20 k. 130v) Żonie tej cedował Stefan w r. 1473 zapis 100 zł. węg., jaki miał na Miechcinie (P. 1383 k. 205v). Elżbieta w r. 1476 skwitowała męża z sum odziedziczonych po swym ojcu, a wniesionych na dobra Miechcino i Mierzewo (Kośc. 227 k. 26v). Oboje małżonkowie, przy czym Elżbieta jako pani wienna na Mierzewie, zapisali w r. 1477 na części tej wsi 5 zł. węg. czynszu rocznego ks. Janowi z Szadka, celem fundowania ołtarza tam, gdzie będzie sobie życzył (P. 1386 k. 76). Stefan w r. 1477 nabył wyderkafem od Michała i Wawrzyńca, dziedziców z Wielkiej Łęki w p. kośc., za 40 zł. dwa osiadłe łany w tej wsi oraz folwarki w Wielkiej i Małej Łęce (P. 1386 k. 78). Na połowach części w Mirzewie i na 50 grzywnach zabezpieczonych na Wielkiej Łęce oprawił w r. 1479 posag 100 zł. węg. żonie Małgorzacie (P. 1386 k. 107). Byłaby to więc jego druga żona. O Elżbiecie, chyba identycznej z żoną Stefana, wiemy, że umarła bezpotomnie, a jej spadkobierczyni, rodzona siostrzenica Jadwiga, żona Piotra Grąblewskiego, w r. 1482 kwitowała Stanisława Mirzewskiego z siódmej części sumy 100 kop. gr., spadłej po niej prawem bliższości (Kośc. 227 k. 101v). Wspomniany tu Stanisław był być może bratem Stefana. Od ks. Jana, kanonika poznańskiego, i Andrzeja, braci z Wielkiej Łęki, otrzymał w r. 1469 zastaw części w tej wsi oraz w Małej Łęce za 10 grz. (Kośc. 20 s. 397). Od Elżbiety, wdowy po Marcinie Żytowieckim, i od jej synów, Andrzeja i Jana, w r. 1472 kupił wyderkafem za 100 grz. osiem łanów osiadłych w Żytowiecku (P. 1385 k. 136). Na części w Mirzewie w r. 1475 oprawił posag 100 kop. gr. żonie swej Katarzynie (P. 1386 k. 33), której w r. 1491 oprawił ponownie 100 zł.(!) posagu na połowie Mirzewa (P. 1387 k. 155v). Od ks. Jana z Łęki, plebana w Wolbromiu, w r. 1492 nabył wyderkafem za 130 zł. całe jego części rodzicielskie w Wielkiej i Małej Łęce (ib. k. 170). Od Jana Smigielskiego, kasztelana przemęckiego, w r. 1499 nabył wyderkafem folwark zwany Dziewecznik i łąkę zwaną Wielką Łąką, za lasem, w kierunku Mirzewa, w Małym Oporowie (P. 1389 k. 29, 34; Kośc. 231 k. 56). Nie żył już w r. 1522, kiedy owdowiała Katarzyna otrzymała zapis 8 zł. dożywotnie rocznego czynszu od Jerzego Rogaczewskiego, oraz od Jana i Stanisława Strzępińskiego, ojca z synem, dziedziców w Mirzewie (P. 1392 k. 441). Inny syn Jana Strzępińskiego, Mikołaj, na swej części w tej wsi zabezpieczył jej wtedy też 8 zł. czynszu rocznego (ib. k. 453v). Owi Strzępińscy, Stanisław i Mikołaj, to byli jej wnukowie po córce Annie. Jej mąż, Stanisław M., w r. 1487 zapisał w posagu za tą córką 150 zł. węg. jej ówczesnemu mężowi Mikołajowi Jurkowskiemu (Kośc. 228 k. 67v). Drugim jej mężem był wspomniany wyżej Jan Strzępiński (zob. Mierzewscy h. Leszczyc).

Wojciech Mierzewski, nie żyjący już w r. 1464, kiedy wdowa po nim Katarzyna miała sprawę z Andrzejem Piotrowskim o intromisję do wsi Świekotki (P. 18 k. 9v). Jan Mirzewski w r. 1467 nabył wyderkafem za 60 grz. od Scibora z Ponieca, sędziego poznańskiego, pięć łanów osiadłych we wsi Miechcino (P. 1384 k. 239). Andrzej i Jan, bracia rodzeni niedzielni z Mierzewa i Kamionek cz. Kamieniewic, zapisali w r. 1469 sumę 16 grz. Dorocie i Katarzynie, córkom zmarłego Piotra z Kamionek (Kamieniewiec) i Wścieklic (P. 20 k. 26v). Jan Mirzewski w r. 1471 oprawił 70 grz. posagu żonie Barbarze (P. 1385 k. 121v). Z posagu i wiana tej Barbary Grąblewskiej, wniesionego na Mierzewie, Jan i Andrzej bracia Żytowieccy w r. 1499, już po śmierci Jana M-go, skwitowali Stanisława M-go (Kośc. 231 k. 54v). Mikołaj Mierzewski na połowie łanu folwarcznego w Mirzewie w r. 1475 oprawił 17 i pół grzywien posagu żonie swej Agnieszce (P. 1386 k. 20v). Agnieszka ta, już będąc wdową, w r. 1496 swój posag 35 grz., oprawiony na jednym łanie folwarcznym w Mirzewie, rezygnowała za takąż sumę Stanisławowi M-mu (P. 1383 k. 121v). Piotr z Mierzewa, mąż Anny ze Stawu, która w sumie 10 grz. długu w r. 1476 zastawiła Piotrowi z Chwalikowic część swą po rodzicach w Stawie (Py. 15 k. 198v), zaś w r. 1479 sprzedała mu ową część za 30 grz. (P. 1386 k. 112v). Stanisław Mirzewski w r. 1499 ręczył za Katarzynę, żonę Mikołaja Kociuskiego, jej mężowi (Kośc. 231 l. 10v). Stanisław Mirzewski występował w r. 1502 jako wuj Jadwigi Siedleckiej, żony Jana Gorzyńskiego (Kośc. 231 k. 162).

Stanisław M. i żona jego Zofia Skałowska w r. 1509 sprzedali wyderkafem za 24 grz. ks. Plucie roczny czynsz dwóch grzywien na trzeciej części wsi Skałowo w p. pyzdr. (P. 786 s. 115). Stanisław nie żył już w r. 1514, kiedy to w imieniu owdowiałej Zofii oraz Macieja, Jana i Walentego, synów zmarłego Stanisława Skałowskiego (!) Wincenty Siedmidrogowski występował przeciwko Boguszowi Gościejewskiemu (Py. 24 k. 148v). Byli to zapewne jej synowie, a ich ojca nazwano Skałowskim z racji posiadania przezeń dziedzictwa swej żony. Maciejowi M-mu (chyba identycznemu z powyższym synem Stanisława Skałowskiego) w r. 1513 zapisał 20 grz. długu jego brat rodzony (!) Stanisław Skałowski (ib. k. 88). Maciejowi M-mu w r. 1520 Piotr Chlebowski sprzedał wyderkafem połowę Chlebowa w p. gnieźn. (G. 335a k. 53). Wawrzyniec Skałowski cz. Mierzewski na połowie swych części we wsiach Modła i Bienna w p. kon. w r. 1582 oprawił 300 grz. posagu żonie swej Marcie Chorzewskiej (R. Kal. 5 k. 233v). Maciej M., nie wiem czy identyczny ze wspomnianymi wyżej, w r. 1521 na połowie Mierzewa sprzedał Barbarze Skrzetuskiej wyderkafem za 20 grz. jedną kopę gr. czynszu rocznego (P. 1392 k. 396v).

Jakub M. nie żył już w r. 1510, kiedy córce jego Annie mąż jej Jan Pigłowski oprawił 30 grz. posagu (Py. 23 k. 4v).

Mikołaj M., mąż Barbary, 1-o v. żony Marcina Tomickiego, kupił od niej wyderkafem w r. 1513 za 20 grz. łan osiadły we wsi Lubień Większy (Py. 23 k. 15). Tej Barbarze łan osiadły w tejże wsi w r. 1514 sprzedała za 10 grz. Helena, żona Stanisława Skoraczewskiego (ib. k. 19). Mikołaj Mirzewski, nie wiem czy ten sam, mąż Małgorzaty Raszewskiej, córki Mikołaja, która w r. 1530 wespół z siostrą Katarzyną zamężną Gostkowską sprzedała za 100 grz. części po rodzicach w Raszewach p. pyzdr. Mikołajowi Włostowskiemu (P. 1393 k. 381v). Mikołaj Mierzewski w r. 1539 nabył wyderkafem za 60 grz. od Stanisława Włodyckiego trzy łany puste w Pijanowicach p. kośc. (P. 1394 k. 277v). Apolonia Mirzewska, w r. 1545 wdowa po Macieju Kopaszewskim. Jan pozywany był w r. 1557 przez Petronellę Linowską, żonę Marcina Małachowskiego (G. 36 k. 209). Mikołaj M. z żoną Zofią otrzymali w r. 1558 zobowiązanie od Jana Przybysławskiego zastawienia za 11 grz. części w Małych Przybysławicach (I. Kal. 23 s. 30). Łukasz Mierzewski cz. Wroniawski zobowiązał się Maciejowi Czyżewskiemu sprzedać za 300 zł. części wsi Bienna, Modła i Zastruże, czego nie dotrzymał i już po śmierci tego Macieja, w r. 1569 pozywali go o to jego bratankowie i spadkobiercy (Ws. 7 k. 329, 329v). Wojciech M. nie żył już w r. 1584, kiedy wdowa po nim, Barbara z Bzowa, zanosiła pilność przeciwko Jerzemu Wojnowskiemu (P. 943 k. 459v). Stanisław, podstarości wałecki w r. 1591 (W. 30 k. 17). Adam, pisarz kancelarii królewskiej, dostał 1598.7/V. prawem kaduka dobra po Janie Tymińskim, dawniej mieszczaninie gnieźnieńskim (M. K. 142 k. 69). Jadwiga, w latach 1601-1605 żona Andrzeja Ilińskiego, wdowa w r. 1608, 2-o v. w latach 1609-1616 za Jakubem Ponińskim, wdowa znów w r. 1618, 3-o v. w latach 1623-1626 za Stanisławem Czackim z Rogowa. Katarzyna, w r. 1605 za Piotrem Nowowiejskim. Janowi M-mu w r. 1608 scedował Jan Dzięczyński ugodę działową, jaką spisał był z matką i bratem, a oblatował w r. 1603 (Ws. 25 k. 55v). Katarzyna, w r. 1612 żona Jerzego Objezierskiego. Jan w r. 1623 kwitował ze 100 zł. wdowę Mariannę Kawiecką (Ws. 33 k. 282v). Zofia wyszła przed 1629.2/X. r. za Stanisława Rudzkiego z Żelęcina. Jakub, syn zmarlego Cherubina, w r. 1633 wydzierżawił od małżonków Kępińskich, pod zakładem 30 zł., część Korzeniewa (I. Kal. 99b s. 1611). Anna była chrzestną 1635.9/XI. r. (LB Sulmierzyce). Andrzej, w r. 1643 mąż Zofii Goreckiej, córki Ambrożego (P. 1421 k. 445, 788). Oboje już nie żyli w r. 1663, kiedy ich syn Andrzej sumę 1.000 zł., stanowiącą resztę posagu matki, scedował swemu wujowi Janowi Goreckiemu (Py. 153 k. 146). Wojciech, w r. 1644 skwitowany z 250 złp. przez Stanisława Małuskiego (I. Kal. 110a s. 1065). Panna Anna, chrzestna 1647.7/IV. r. (LB Niepart). Pani Marianna, chrzestna 1648.17/IX. r. (ib.). Panna Marianna, chrzestna 1649.26/X. r. (ib.). Zofia, w latach 1653-1663 żona Piotra Korycińskiego. Katarzyna, chrzestna 1664.3/VIII. r. (LB Sw. Maria Magdal., Pozn.). Michał i Barbara, rodzice Teresy, ochrzcz. 1671.1/II. r. (ib.). Stanisław, w r. 1682 mąż Jadwigi Mąkowskiej, córki Grzegorza i Teresy z Karchowskich (P. 1105 IX k. 81v). Wojciech Zygmunt i jego żona Regina z Czekanowskich, córka Jana i Zofii Krajewskiej, w r. 1662 wydzierżawili wspólnie od Franciszka Mycielskiego Szczepice (Kc. 130 k. 305v; P. 1106 II k. 15), oboje już nie żyli w r. 1687 (P. 1113 II k. 32). Wojciech świdkował przy ślubie 1687.7/VIII. r. (LC Św. Marcin, Pozn.). Piotr, w r. 1664 mąż Zofii Wolińskiej, córki Aleksandra (Py. 153 s. 49). Stanisław świadek przy ślubie Skąpskich 1695.6/II. r. (LC Stary Gostyń). Panna Jadwiga umarła 1704.5/I. r. (LM Poniec). Anna, wdowa 1-o v. po Wawrzyńcu Olszewskim, 2-o v. w r. 1704 żona Tomasza Maniewskiego. Anna, żona 1-o v. Stanisława Domańskiego, 2-o v. Jana manieckiego, nie żyła już w r. 1713. Panna Wiktoria, chrzestna 1717.11/IV. r. (LB Stary Gostyń). Adam i Marianna z Kuleszów, rodzice Katarzyny, ochrzcz. 1721.7/V. r. (LB Pogorzela). Józef w r. 1725 otrzymał plenipotencję od Marcina Górskiego (I. Kal. 161 s. 74).

Józef, w r. 1728 mąż Jadwigi Radwańskiej, córki Andrzeja i Teresy ze Strachowskich, która to Jadwiga nazwana w r. 1738 posesorką Dusznik (LB Cerekwica). Józef w r. 1743 od Adama Romiszowskiego wydzierżawił Kokorzyn (Kośc. 322 k. 76). Nie żył już w r. 1754 (P. 1313 k. 127v) Owdowiała Jadwiga trzymała wtedy zastawem od Wawrzyńca Stablewskiego wieś Trzek (ib. k. 79). Kwitowała Stablewskiego w r. 1784 (P. 1361 k. 458v), żyła jeszcze w r. 1790, kiedy ją kwitowała z 3.000 złp. posagu córka Wiktoria (P. 1367 k. 161). Dzieci Józefa i Jadwigi: Wojciech, o którym niżej, magdalena Małgorzata, ur. w Biezdrowie, ochrzcz. 1736.23/VII. r. (LB Biezdrowo), Franciszka i Wiktoria. Franciszka była w latach 1763-1790 żoną wspomnianego już Wawrzyńca Stablewskiego. Wiktoria, chyba najmłodsza z rodzeństwa, wyszła przed 1773.19/III. r. za Franciszka Sulerzyńskiego, a umarła w r. 1807, pochowana w Lussowie 1/X., a wiek jej podano na lat 45, co jest absolutną niemożliwością, zważywszy, że jej ojciec nie żył już w r. 1754, zaś jej córka rodziła się w r. 1773! Wojciech (Wojciech Ignacy Jan), syn Józefa i Radwańskiej, ur. w Zakrzewku, ochrzcz. 1728.24/X. r. (LB Duszniki), był proboszczem w Lussowie, a umarł w r. 1807, pochowany 17/IX (LM Lussowo).

Jakub i Regina (Sienowiejska?), rodzice Walentego Ignacego, ur. w Śremie, ochrzcz. 1735.14/II. r. (LB Śrem), i Ludwiki, która 1754.25/VII. r. wyszła w Łękach Wielkich za Stefana Dębińskiego (P. 1318 k. 34v). Dorota, zrazu żona Jana Wieniawskiego, była już w r. 1738 2-o v. za Janem Bartoszewskim, a nie żyła już w r. 1761. "Szl." Bartłomiej zaślubił 1750.21/IX. r. w Górze "szl." pannę Zofię Brzezicką (LC Góra k. Borku). Andrzej świadkował 1751.19/IV. r. (LC Łekno). Marianna wyszła przed r. 1755 za Macieja Swinarskiego, nie żyła już w r. 1791. N., w r. 1755 mąż Konstancji Kurcewskiej, córki Zygmunta i Katarzyny Żychlińskiej (P. 1316 k. 139). Panna Barbara, chrzestna 1769.15/V. r. (LB Skórzewo). Andrzej, posesor Krajewic, chrzestny 1769.23/XII. r. (LB Niepart). Antoni, chrzestny 1777.10/II. r. (LB Sośnica). N., mąż 1778 r. Jadwigi z Gablińskich (I. Kon. 82 k. 28v). Maciej, mąż Marianny z Piekarskich, w imieniu własnym i tej żony kwitował w r. 1782 z 1.000 złp. Stanisława Smoleńskiego, podczaszego gnieźnieńskiego (P. 1359 k. 508v). Cyprian, syn małżonków M-ch z Tyuńca w p. kal., mający lat 12, pochowany został 1786.24/VII. r. (LM Droszew). Michał, liczący lat 86, umarł w Biskupicach na plebani 1786.23/X. r. (LM Biskupice). Józefa przed 1793.17/VII. r. zaślubiła Melchiora Rożnowskiego, żyła jeszcze 1795.6/IV. r. Teresa przed 1793.11/IX. r. wyszła za Józefa Hinczewskiego. Panna Marianna, chrzestna 1795.2/X. r. i znów 1796.8/XII. r. (LB Biskupice). Eufrozyna, zamężna Ruszkowska, chrzestna w Poznaniu u fary 1808.3/V. r. August, dziedzic Umułtowa (?), chrzestny 1825.24/VII. r. (LB Dolsk).

>Mierzeccy wzięli niewątpliwie nazwisko od Mirzęcina, ale wsie o tej nazwie były dwie, jedna w pow. rypińskim, druga w wojew. mazowieckim a pow. nurski. Chyba raczej ta pierwsza byłaby tu aktualna. Jan, nie żyjący już w r. 1698 (P. 1134 II k. 39v), z żony Anny Paczyńskiej, zmarlej przed r. 1719, miał syna Jana, który będąc mężem Ewy Karlińskiej, córki Aleksandra i Heleny z Jeżewskich, w r. 1682 kwitował wraz z nią Adama Rozdrażewskiego ze skryptu (Py. 155 s. 55), a w r. 1698 spisał z nią dożywocie, podpisując się "ręką trzymaną" (P. 1134 II k. 39v). Dziedzicem Chlebowa nazwany w r. 1703 (P. 1143 I k. 92), ale dopiero w r. 1710 Agnieszka Dobiejewska, wnuczka przez matkę Stefana Krzyckiego, dziedzica Chlebowa, wdowa po Franciszku Kaczkowskim, wraz z synem Antonim Kaczkowskim sprzedała Chlebowo za 8.000 złp. małżonkom M-im (P. 1415 k. 39). Nie umiem z tym pogodzić wzmianki, iż w r. 1712 Wojciech Sczaniecki zastawił Chlebowo na jeden rok małżonkom M-im (G. 93 k. 141v). Od Michała i Jana braci Orzelskich w r. 1713 oboje wzięli w zastaw na jeden rok pod zakładem 1.600 złp. Pomorzany Kościelne w p. gnieżn. (G. 93 k. 153v). Te Pomorzany Jan M. w r. 1718 sprzedał za 8.500 złp. Filipowi Chudzyńskiemu (P. 1160 k. 100). Snać po r. 1713 wieś ta stała się jego dziedziczną. W r. 1718 Ewa z Karlińskich już nie żyła, jej zaś brat Wojciech Karliński spadek po niej cedował Michałowi Głuchowskiemu, miecznikowi rożańskiemu (G. 93 k. 363). Jan M. żył jeszcze w r. 1720 (G. 94 k. 108).

Barbara Mirzęcka, żona Jana Janoty Dąbrowskiego, z Bzowa w p. lelowskim, nie żyjącego już w r. 1742.

>Mierzwińscy h. Wieniawa z Mierzwina w p. inowrocł. Katarzyna, żona Mikosza z Mierzwina, kwitowała w r. 1434 swego rodzonego brata Stanisława ze Sławoszewa (Gr. Kal. 1 k. 154v).

Maciej Mirzwieński, syn Stanisława Poczałkowskiego, podstolego brzeskiego kujawskiego w r. 1517 (B. 9 k. 45), rodzący się z jego pierwszej żony, której imienia i nazwiska nie znam. Zofia Poczałkowska była macochą zarówno Macieja jak i również Jana Poczałkowskiego, wspomnianego w r. 1537 (B. 103 k. 108), niewątpliwie zaś była matką Barbary Poczałkowskiej, nazwanej 1538 r. przyrodnią siostrą Macieja (B. 103 k. 133). Maciej M. występował w r. 1537 z bratem rodzonym Andrzejem Poczałkowskim, a ich siostrą nazwana wtedy Katarzyna zamężna Broniewska (B. 103 k. 64, 66, 67). Maciej M. w r. 1524 był mężem Katarzyny Brudnowskiej, córki Andrzeja i Anny z Gądeckich (B. 9 k. 113). Tej Katarzynie w r. 1529 na połowie swych dóbr Mierzwino i Słonkowo w p. inowrocł. oprawił posag 320 zł. (In. 14 k. 37). Chyba synem tego Macieja był Maciej, córką Agnieszka, w r. 1542 żona Piotra Wojnowskiego (B. 103 k. 355), żyjąca jeszcze w r. 1576.

Maciej M., nazwany bratankiem Jana Poczałkowskiego cz. Gniewkowskiego, 1556 r. (B. 11 k. 198). Opłacając w r. 1563 pobór z Mierzwina w p. inowrocł. przycisnął pieczęć z herbem Wieniawa (Wittyg). Żoną jego była Barbara Niedarska, córka Jana z ziemi chełmińskiej, wdowa 1-o v. po Stanisławie Żegockim, której na połowie swych dóbr położonych w Mierzwinie i Słonkowie oprawił w r. 1534 posag 200 zł. (In. 14 k. 77). Żyła jeszcze w r. 1552 (B. 46 k. 85). W Macieju ożenionym z Brudnowską i w Macieju mężu Niedarskiej możnaby dopatrywać się jednej i tej samej osoby żeniącej się dwa razy. Jednak ów Jan Poczałkowski wspomnianay jako stryj drugiego z tych Maciejów każe mi ich przyjąć za dwa pokolenia, najprawdopodobniej ojca i syna. Synem drugiego z Maciejów, nie żyjącego już w r. 1574 (In. 1 k. 305v), był Jan.

Jan, syn Macieja (B. 47 k. 237), dziedzic w Mierzwinie w r. 1574 (In. 1 k. 305v). Pierwszej swej żonie, Ełżbiecie Żegockiej, dał w r. 1575 dożywocie swych dóbr w Mierzwinie i Słonkowie w p. inorocł. i w Gniewkowcu p. bydg. (ib. k. 359. Żeniąc się w r. 1582 z Zofią Żernicką, córką Feliksa, dał na krótko przed ślubem, 11/V., zobowiązanie jej braciom, iż na całym Mierzwinie oprawi jej 900 złp. posagu (G. k. 114v). W r. 1583 oprawił jej 3.000 zł. posagu na Mierzwinie, wyłączając spod tej oprawy Kręzołowy (P. 1399 k. 45v). Nie żył już w r. 1586, kiedy owdowiałej Zofii Jan Zajączkowski zapisał dług 200 złp. (P. 946 k. 497v), inne zaś 200 zł. zapisał jej wtedy Mikołaj Orzelski, podczaszy kaliski (P. 947 k. 144v). Synowie Jana: Jerzy, Stanisław, Piotr, Aleksander, Krzysztof, Wojciech i Jan. O Wojciechu i Janie wiadomo z całą pewnością, że rodzili się z Żernickiej, starsi to synowie Żegockiej, pamiętajmy bowiem, iż z drugą swą żoną Jan żył nie dłużej niż cztery lata. Córka z pierwszej żony to Petronella, która w r. 1575, krótko po 1/I., wyszła za Andrzeja Grabskiego. Córka Anna, była w r. 1595 żoną Jana Prądzyńskiego, zmarła w r. 1624 lub 1625. Zważywszy datę zamęścia i ją należy chyba uważać za urodzoną z Żegockiej.

1. Jerzy, syn Jana i Żegockiej, od Jana Kowalskiego jako stryja i opiekuna Doroty i Anny Kowalskich wydzierżawił w r. 1591 za 150 zł. dobra ich w Jerzykowie p. gnieźn. (P. 955 k. 426v). Od brata Piotra w r. 1593 kupił za 3.000 złp. jego części w Mierzwinie, Gniewkowcu i w pustce Krężoły (P. 1401 k. 35). Jemu i jego braciom Adam Krotoski w r. 1594 zapisał dług 560 zł. (N. 162 k. 572, 594). Spisywał w r. 1594 wzajemne dożywocie z żoną Jadwigą Kociuską (P. 1401 k. 244v), wdową 1-o v. po Janie Kowalskim (P. 970 k. 733, 733v). Asystował w r. 1595 wraz z bratem Stanisławem siostrze Annie zamężnej Prądzyńskiej przy kasowaniu przez nią oprawy na Prądnie i Jagodnie (P. 963 k. 846). Żył jeszcze w r. 1603 (B. 48 k. 583). W r. 1615 Jadwiga była już wdową (B. 118 k. 54). Z córek ich, Barbara pod imieniem Apolinary była w r. 1615 klaryską w Gnieźnie (B. 57 k. 146). Żyła długo i w r. 1663 prawa swe do spadku po siostrze rodzono-wujecznej, Jadwidze z Kociuskich Zaleskiej, podsędkowej ziemskiej, cedowała Janowi Boruckiemu (G. 84 k. 31). Jadwiga, w latach 1615-1621 żona Wojciecha Będkowskiego. Anna, w latach 1615-1618 jeszcze niezamężna (B. 50 k. 152, 57 k. 146), w r. 1621 żona Andrzeja Boruckiego. Jadwiga i Anna dziedziczyły po rodzicach części w Mierzwinie, Krężołach i Sowinach p. inowrocł. (P. 1004 k. 1583v, 1007 k. 219v; B. 50 k. 152).

2. Stanisław, syn Jana i Żegockiej, wspomniany obok braci w r. 1591 (B. 19 k. 83), żył jeszcze w r. 1603 (B. 48 k. 583). Mąż Polikseny Balińskiej, córki Marcina i Magdaleny Grudzińskiej (B. 24 k. 199, 48 k. 632), żyjącej jeszcze w r. 1604 (B. 119 k. 117, 121). Oboje już nie żyli w r. 1609 (P. 153 k. 1026v). Ich synowie, Jan i Stanisław. Z córek, Elżbieta wspomniana w r. 1604 (B. 48 k. 632), chyba już nie żyła w r. 1609. Jadwiga, niezamężna w r. 1609, a chyba i w r. 1613 (B. 24 k. 199, 117 k. 60, 95), ale jeszcze tego samego roku żona Andrzeja Modliszewskiego, który żył jeszcze w r. 1633, była wdową w latach 1638-1660. Dorota, w latach 1622-1651 żona Jana Buszkowskiego, nie żyła już w r. 1660.

1) Jan, syn Stanisława i Balińskiej, wspomniany w r. 1607 (B. 24 k. 89), od brata Stanisława kupił w r. 1612 za 6.000 zł. spadłe po rodzicach części w Gniewkowcu (N. 223 k. 536). Kwitował w r. 1621 swego stryjecznego brata Stefana, syna Krzysztofa, z 400 zł. (P. 1007 k. 363v). Części w Gniewkowcu t. r. sprzedał wyderkafem za 2.000 złp. Wojciechowi Bądkowskiemu (P. 1412 k. 872). Uczestniczył w r. 1623 w popisie szlachty powiatu kcyńskiego (Kc. 19 k. 172). Mąż Elżbiety Trzcińskiej, córki Wojciecha i Barbary z Kosmowskich, w imieniu własnym i tej żony kwitował w r. 1625 z 5.000 złp. wyderkafu Bożejewic i Bożejewiczek małżonków Niemojewskich (Kc. 19 k. 521v, 580, 1078). Od Stanisława Przysieckiego w r. 1626 kupił za 2.000 zł. jezioro Panewkę w Kołozębiu p. kcyń. (P. 1415 k. 295), a w r. 1627 oboje z żoną od Anny z Nadborowa, wdowy po Marcinie Łagiewnickim, nabyli wyderkafem za 5.000 złp. Dobrelewo w p. kcyń. (ib. k. 869v), zaś w r. 1630, również wyderkafem, za 6.800 zł. od Hieronima Dąmbskiego Smarzykowo w p. kcyń. (N. 223 k. 862). Trzymają wyderkafem w sumie 6.000 zł. od Mikołaja Jezierskiego Szczepice w p. kcyń., otrzymał od niego w r. 1634 dopisanie do tej sumy 840 zł., które Jezierskiemu był dopłacił (N. 223 k. 1014v). Jako brat rodzony bezpotomnie zmarłego Stanisława w r. 1637 dawał pewne zobowiązanie spadkobiercom małżonków Stanisława Sobiejuskiego i Katarzyny z Balińskich (Kc. 128 k. 98). Skwitowany t. r. z 1.000 złp. przez siostrę Dorotę zamężną Buszkowską (G. 80 k. 254), zaś w r. 1639 mianowany przez szwagra Buszkowskiego jednym z opiekunów ich dzieci (ib. k. 624v). W latach 1630-1644 trzymał wyderkafem Szczepice i części w Suchorężcu od Mikołaja Jezierskiego (P. 1421 k. 748v). Dzierżawca Modliszewa w r. 1645 (LB Św. Trójca, Gniezno), nie żył już w r. 1659 (N. 227 k. 419), a w r. 1660 owdowiała Elżbieta z Trzcińskich z jednym synem Wojciechem oraz córkami. Marianną, żoną Jana Stołężyńskiego i Jadwigą Zofią, żoną Krzysztofa Pawłowskiego, skwitowała z 1.500 zł. Władysława Żeromskiego (N. 227 k. 536). Wdowa żyła jeszcze w r. 1664, kiedy to wraz z synem Wojciechem kwitowała Jadwigę z Baranowskich Gralewską z 600 zł., zapisanych jej w r. 1659 przy okazji kontraktu o dzierżawę Stępuchowa (Kc. 130 k. 368v; N. 227 k. 419). Obie wspomniane wyżej córki były już mężatkami 1658.25/X. r. Było więcej dzieci Jana i Trzcińskiej, ale najwidoczniej pomarły młodo te: Wawrzyniec, ur. w Szczepicach, ochrzcz. 1630.12/VIII r., Maciej, ur. tamże, ochrzcz. 1639.7/III r., Stanisław, ur. tamże, ochrzcz. 1640.23/VII. r. (LB Kcynia), Jan, ur. w Modliszewie, ochrzcz. 1645.6/XI. r. (LB Św. Trójca, Gniezno), Dorota, ochrzcz. 1630.16/III. r. (LB Góra k. Żnina), niewątpliwie zmarła dzieckiem bo druga Dorota, ur. w Szczepicach, ochrzcz. 1635.17/VIII. r. (LB Kcynia).

Wojciech (Wojciech Zygmunt), syn Jana i Trzcińskiej, pozywał w 1661 synów Stefana Żernickiego, Zygmunta i Stefana (P. 186 k. 23). Z Wojciechem Małachowskim i jego bratankiem Janem w r. 1663 kwitował się wzajemnie z ran (G. 84 k. 112). Pierwszą jego żoną była Regina Czekanowska, córka Jana i Zofii z Krajewskich (P. 1186 k. 21v; Kc. 130 k. 282, 313, 330, 348, 386). Drugiej swej żonie, Reginie Kołackiej, oprawił w r. 1673 posag 550 złp. Była ona córką Andrzeja i Małgorzaty z Żegockich (P. 1426 k. 267; Kc. 131 k. 384v). Żył jeszcze Wojciech w r. 1680 (Kc. 132 k. 77v). Owdowiała Regina skwitowała w r. 1698 Stanisława Jemielskiego, wojskiego inowrocławskiego (Kc. 133 k. 92). Być może, iż z tym Wojciechem identyczny Wojciech, ojciec Andrzeja (Kc. 134 k. 500, 510), męża Marianny (Kc. 153 k. 168). Andrzej, z Rospętku, i Marianna z Rzeszotarskich, rodzice Teresy, ochrzcz. 1715.26/II. r. (LB Panigródz). Tej Teresie albo raczej jej imienniczce, młodszej siostrze, Jan Twardowski w r. 1719 zapisał sumę 300 zł. przy okazji podawania jej do chrztu (Kc. 134 k. 343).

2) Stanisław, syn Stanisława i Balińskiej, w r. 1607 występował obok brata Jana (B. 24 k. 89). Odziedziczone po rodzicach części w Gniewkowcu w r. 1612 sprzedał za 6.000 zł. temu bratu (N. 223 k. 536). Wespół z ciotką, Katarzyną z Balina Sobiejuską, wsie Balino i Obrzenice (?) w p. inowrocł. w r. 1622 sprzedał za 4.000 złp. Stanisławowi Przyjemskiemu, staroście konińskiemu (P. 1413 k. 388). Brata Jana w r. 1624 skwitował z 1.800 zł. (Kc. 19 k. 312v).

3. Piotr, syn Jana i Żegockiej, występował w r. 1591 (B. 19 k. 83). Części w Mierzwinie, Gniewkowcu i w pustce Krężołach, odziedziczone po matce i po innych, sprzedał w r. 1593 za 3.000 zł. bratu Jerzemu (P. 1401 k. 35v). Pierwszej swej żonie, Małgorzacie Sławianowskiej, córce Andrzeja Karsza Sławianowskiego, oprawił w r. 1597 posag 1.000 zł. (N. 163 k. 146, 219 k. 272). Drugiej żonie, Zofii Mielżyńskiej, wdowie 1-o v. po Andrzeju Włoszczynowskim, oprawił w r. 1605 posag 1.300 złp. (P. 976 k. 276, 1405 k. 442v). Był Piotr w r. 1608 posesorem miasta Janowca oraz wsi Janowa Wieś, dóbr pierwszego męża swej drugiej żony (P. 980 k. 337; N. 165 k. 457). Dobra te oboje małżonkowie w r. 1610 wydzierżawili Wojciechowi Rakowieckiemu (G. 70 k. 505v). Piotr w r. 1611 zapisał 100 zł. długu Janowi Czucharskiemu, mężowi Jadwigi M-ej (N. 167 k. 711, 176 k. 268). Żonie swej ponowił w r. 1614 oprawę 1.300 zł. posagu na połowie dóbr (P. 1409 k. 306). Od Macieja Węgierskiego w r. 1615 nabył wyderkafem za 7.000 złp. miasto Rogowo oraz wsie Rogówko i Szkółki w powiatach gnieźn. i kcyń. (P. 1409 k. 501v). W r. 1615 kupił za 9.000 złp. od Zofii z Retkowa, wdowy po Kasprze Radzickim, wieś Przysiekę w p. gnieźn. i wnet potem, tegoż jeszcze roku, sprzedał te dobra wyderkafem za 5.000 zł. Czucharskiemu, surogatorowi grodzkiemu nakielskiemu (ib. k. 564, 617v). Od Węgierskiego w r. 1616 odebrał sumę wyderkafową 7.000 zł. (P. 996 k. 915v) i ponownie t. r. nabył odeń wyderkafem za 2.000 zł. Rogowo i Rogówko (bez Szkółek) (P. 1410 k. 105, 106). Od Stanisława i Krzysztofa braci Zbyszewskich, jako stryjów i opiekunów panny Ewy Zbyszewskiej, w r. 1616 nabył wyderkafem za 6.000 złp. Włoszczynowo w p. kcyń. (ib. k. 249v). Całą Przysiekę w r. 1617 sprzedał za 8.100 złp. Aleksandrowi Popowskiemu (G. 337 k. 405). Od Mikołaja Przepełskiego w r. 1618 kupił za 3.000 złp. części Podobowic i Ustoszewa w p. kcyń. (P. 1411 k. 62), zaś w r. 1619 sprzedał za 4.000 złp. swemu zięciowi, Andrzejowi Przepełskiemu (ib. k. 441). Nie żył już w r. 1620 (P. 1004 k. 1401, 1412 k. 620). Syn Wojciech. Z córek, Elżbieta, w latach 1616-1620 żona Andrzeja Przepełskiego, nie żyła już w r. 1635. Katarzyna, w r. 1625 żona Stefana Ostrowskiego, umarła w r. 1636 lub 1637.

Wojciech, syn Piotra i Mielżyńskiej, od stryja Jana w r. 1620 dostał zapis długu 300 złp. (P. 1004 k. 1401). T. r., jeszcze nieletni, w asyście opiekunów, Wojciecha Mielżyńskiego i Jana Mierzwińskiego, stryja, skwitował z 1.000 złp. szwagra Przepełskiego (P. 1004 k. 1512v). Skwitowany w r. 1622 przez siostrę stryjeczną Dorotę zamężną Buszkowską ze 100 złp. (G. 76 k. 134). Stawał w r. 1623 na popis rycerstwa powiatu kcyńskiego (Kc. 19 k. 172). Sumę 1.200 zł., zapisaną ojcu przez Barbarę z Grudny Grzymułtowską, kasztelanową bydgoską, cedował w r. 1626 Marcinowi, Wojciechowi i Maciejowi braciom Grzymułtowskim (P. 1017 k. 56v). Nie żył już w r. 1635, a że był bezdzietny, spadek po nim brały, siostrzenica Teresa Przepełska i siostra Katarzyna Ostrowska (Kc. 128 k. 26, 99v).

4. Aleksander, syn Jana i Żegockiej, występował w r. 1591 (B. 19 k. 83), żył jeszcze w r. 1594 (N. 162 k. 572). Bezpotomny, chyba nie żył już w r. 1603 (B. 48 k. 583).

5. Krzysztof, syn Jana i Żegockiej, mianowany w r. 1577 przez ojca plenipotentem (In. 144 k. 204v), t. r. dziedzic Słomkowa w p. inowrocł. (ib. k. 228, 240; Paw.), miał termin z bratem Janem zalimitowany w r. 1584 (In. 155 k. 42). Występował w r. 1591 (B. 19 k. 83) i w r. 1603 (B. 48 k. 583). Zapewne nie żył już w r. 1616 (Z. T. P. 27 s. 1885), nie żył już napewno w r. 1621 (Kc. 127 k. 469). Z nieznanej mi żony, występujący w 1616 synowie: Stefan, Stanisław, maciej i Samuel, dziedzice Słomkowa, którzy kwitowali wtedy Jana Grabskiego, podkomorzego inowrocławskiego, dziedzica Ośna (Z. T. P. 27 s. 1885). Z nich Maciej żył jeszcze w r. 1618 (B. 120 k. 156, 235, 286, 308). Samuel w r. 1626 kwitował z 1.100 zł. swego stryjecznego brata Wojciecha, syna Piotra (P. 1017 k. 696).

1) Stefan, syn Krzysztofa, otrzymał w r. 1621 od Katarzyny z Mileszyna Jabłkowskiej, wdowy po Krzysztofie Konarskim, cesję wyderkafu za 2.000 zł. wsi Trzaskowy i Komaszyce w wojew. inowrocł., danego przez Łukasza Niemojewskiego. Jednocześnie dał zobowiązanie, iż tej że wdowie a swojej żonie na połowie części Słomkowa w p. inowrocł., Wichrowic oraz pustek Skibic i Siemborowic w p. brzeskim oprawi posag 4.000 zł., czego dopełnił t. r. (Kc. 127 k. 469; P. 1412 k. 1008). Oboje małżonkowie w r. 1621 kwitowali się z Andrzejem Modliszewskim z kontraktu dzierżawy Mrowińa (P. 1007 k. 329v).

2) Stanisław, syn Krzysztofa, mąż Anny Brudzyńskiej, córki Stefana, skwitował w r. 1622 swego teścia z 4.000 złp. jej posagu i wydzierżawił od niego t. r. 29/IV pod zakładem tejże sumy na lat sześć Budzyń w p. kcyń. (G. 76 k. 64v). Że jednak Brudzyński już w r. 1623 sprzedał wieczyście te dobra ks. Piotrowi Grochowickiemu, archidiakonowi gnieźnieńskiemu, Stanisław scedował swe prawa temu nabywcy (G. 76 k. 278v).

6. Wojciech, syn Jana i Żernickiej, występował obok braci w r. 1594 (B. 110 k. 465), chyba żył jeszcze w r. 1614 (B. 49 k. 271), nie żył już w r. 1618, kiedy występowała jako wdowa po nim Anna Swieczewska (Swieczawska?) (B. 120 k. 156, 235, 286, 308).

7. Jan, syn Jana i Żernickiej, pozywał brata Krzysztofa i w r. 1584 termin był zalimitowany (In. 155 k. 42), występował obok braci w r. 1594 (B. 49 k. 271, 110 k. 465). Od Jana Witosławskiego w r. 1619 nabył wyderkafem za 3.000 złp. trzecią część Łankowic w p. kcyń. (P. 1411 k. 411). Swemu bratankowi Wojciechowi, synowi Piotra, zapisał w r. 1620 dług 300 złp. (P. 1004 k. 1401). Towarzyszył też t. r. swej bratanicy Jadwidze zamężnej Bądkowskiej gdy kasowała swą oprawę na Mrowinie w p. kcyń. (ib. k. 1404), a 1621 r., gdy kasowała oprawę i dożywocie na Żabiczynie i częściach Nowejwsi w p. kcyń. (P. 1007 k. 377). Zob. tablice 1-2.

@tablica: Mierzwińscy h. Wieniawa 1

@tablica: Mierzwińscy h. Wieniawa 2

Jadwiga, żona Jana Czucharskiego, sędziego grodzkiego nakielskiego, zmarła po r. 1627. Jadwiga, żona Andrzeja Modliszewskiego 1629 r. Panna Jadwiga, chrzestna 1644.12/IX. r. (LB Juncewo). Karol, syn Mikołaja, nie żyjącego już w r. 1675 (I. Kon. 60 k. 763v), wydzierżawił w r. 1664 od małżonków Karsznickich część wsi Lipno pod zakładem 1.569 zł. (Ws. 63 k. 693v). Skarżył się w r. 1670 przeciwko Wojciechowi Bogusławskiemu o zadanie mu ran w Siąszycach (I. Kon. 60 k. 83v). Janowi Wawrowskiemu w r. 1673 zapisał dług 740 zł. (I. Kal. 133 s. 910). Posesor Brzezna i Szczepidła, pozywany był w r. 1674 przez ks. Jana i Wojciecha braci Przedzyńskich, zastawników wsi Grochowy (I. Kon. 60 k. 645). W Brzeźnie w r. 1676 zawierał pod zakładem 3.000 zł. kontrakt z Andrzejem Grodzieckim, dziedzicem tej wsi (ib. k. 868v) i ponownie w r. 1677 pod zakładem 4.000 zł. (ib. k. 1029). Posesor wsi Gostynie w p. kal. 1685 r., dziedzicznej Władysława Tarchalskiego za 7.000 złp. (ib. s. 355). Nie żył już w r. 1688 (ib. 146 s. 294). Jego żoną była Zofia Wawrowska, wraz z którą w r. 1669 wydzierżawił części wsi Węgry od Macieja i Magdaleny z Piotrunowskich małżonków Wawrowskich (ib. 129 s. 932). Umarła ona między r. 1686 a 1688 (ib. 143 s. 355, 146 s. 294). dzieciom zmarłych Karola i Wawrowskiej, Łukaszowi, Krystynie, Annie, Teresie i Katarzynie Władysław Tarchalski w r. 1688 sprzedał za 7.000 wieś Gostynie (ib. 146 s. 294), co było oczywiście już tylko usankcjonowaniem transakcji dokonanej z ich ojcem.

Wojciech, mąż Marianny z Chociszewskich, córki Wojciecha, nie żyjącej już w r. 1686, w imieniu własnym i zrodzonych z niej synów, Jana i Jakuba, kwitował wtedy Jana Imielińskiego, dziedzica Chociszewa, z 1.000 zł., zapisanych zmarlej żonie przez Jana Raszewskiego skarbnika wyszogrodzkiego (P. 1112 IX k. 33). Nie żył już w r. 1694. Syn Jakub występował w latach 1691-1695 (P. 1128 XIII k. 48; 1130 XI k. 65), a nie żył w r. 1720. Spadek po nim brali Chociszewscy, jego bracia cioteczno-rodzeni (P. 178 k. 35v; Kc. 135 k. 101v). Nie wiem, czy ten sam Jakub był w r. 1698 mężem Anny Rzepeckiej, wdowy 1-o v. po Marcinie Ujejskim, 2-o v. po Bartłomieju Zaleskim (Kc. 133 k. 99v). Marianna, w r. 1695 wdowa po Macieju Trzcińskim. Paweł, podstarości ostrzeszowski i Katarzyna z Tomickich, rodzice Antoniego Jana, ochrzcz. 1706.21/VI. r. (LB Ostrzeszów). Andrzej, ekonom zelgniewski, i Marianna, rodzice Antoniego, ur. w Zelgniewie 1720.30/VI. r. (LB Śmiełowo). "Szl." Marianna, żebraczkaa, pochowana 1749.10/XII. r. (LM Kcynia). Michał, ekonom w Raszkowie 1749 r. (LB Raszków), podskarbi zamku krotoszyńskiego, żył jeszcze 1763.31/I. r. (LC Krotoszyn). Z żony Katarzyny miał syna Wojciecha, ochrzcz. 1749 r. (LB Raszków), i córkę Konstancję, ochrzcz. 1754.25/IX. r. (LB Krotoszyn), chrzestną 1770.16/VI. r. (ib.). Ta Katarzyna "skarbnikowa dóbr krotoszyńskich, chrzestna 1759.19/VI. r. (LB Rozdrażewo), była z domu Fihauzer. Michał miał z nią jeszcze i inną córkę, Antoninę, żonę Jana Chodubskiego, obojga już nie żyjących w t. 1786, kiedy to Franciszek Chodubski, syn ich, odziedziczone po dziadzie Michale M-im sumy u Żydów z Rawicza i Krotoszyna, to jest 564 i 358 złp. cedował Maciejowi Bogdańskiemu (I. Kal. 226 k. 265). Katarzyna i mąż jej Jan Kwiatkowski nie żyli już w r. 1763. "Szl." Ignacy, dworzanin w Nojewie, umarł we dworze tamtejszym 1767.2/V. r. w wieku 20 lat (LM Zajączkowo). Jan, syn zmarłych Michała (!) i Katarzyny z Tomickich, kupił w r. 1773 za 10.000 złp. od Apolonii z Mierowskich, wdowy po Kazimierzu Jabrzykowskim, mieszczaninie poznańskim, kamienicę w rynku Poznania, koło kamienicy Mielżyńskich (P. 1350 k. 23). Był jej mężem już w r. 1776 (P. 1353 k. 454v).

Wojciech, w r. 1775 komisarz w dobrach Leziona i Wielopole p. kal., dziedzicznych Józefa Nowowiejskiego, chorążego łomżyńskiego (I. Kal. 214/216 k. 238).

>Mierzyńscy h. Jastrzębiec, wyszli z Mierzyńca (Mierzeńca), wsi w wojew. mazowieckim, powiecie zakroczymskim, potem nowomiejskim. Michał, podczasy, ożenił się w r. 1773, krótko po 22/X., z Magdaleną Mierzejewską, wdową 1-o v. po Antonim Kretkowskim, kasztelanicu kowalskim (I. Kon. 82 k. 183), która zmarła między r. 1776 a 1780 (ib. 81 k. 62, 82 k. 183). Anna, w r. 1793 żona Andrzeja Mniewskiego, skarbnika radziejowskiego. Rafał z Witowic, major wojsk koronnych, chrzestny 1798.5/XI. r. (LB Chełmce) żył jeszcze 1819.10/V. r. (ib.). Był dziedzicem dóbr Wąsocze w Król. Pol. Jego żoną była Marianna Zagajewska, chrzestna 1818.19/IV. r. i 1824.3/XI. r. (LB Ostrowo n. Gopłem). Spośród jego synow, znam dwóch, Eugeniusza i Jana. Eugeniusz, posesor Witowic, wylegitymowany ze szlachectwa w Król. Pol. (Spis), mąż Aleksandry z Moyzdorfów, ojciec Jana Kantego, ur. w Witowiczkach 1822.21/X. r., oraz Rozalii Leokaldyny (!), ur. tamże 1821.2/IX. r. (ib.). Jan, syn Rafała i Zagajewskiej, ur. 1801.25/XII. r., kapitan wojsk polskich 1831 r., kawaler krzyża wojskowego. Od pułkownika Skarżyńskiego w r. 1867 kupił za 130.000 tal. Sokolniki Wielkie w p. szamotul. (Dz. P., wiad. z 6/VI.), a w r. 1878 kupił Piersko w tymże pow. za 306.000 m. z rąk niemieckich (ib., wiad. z 11/X.) Oprócz tego był dziedzicem Lipnicy, Wierzchaczewa i Pierska. Umarł w Lipnicy 1880.6/II. r., pochowany w Otorowie (LM Otorowo; Dz. P.). Ożenił się najpierw z Eufrozyną Niegolewską, córką Chryzostoma, dziedzica Bytynia, i Łucji z Bnińskich, wdową 1-o v. po Ignacym Gąsiorowskim która wniosła mężowi Bytyń. Jan, owdowiawszy, mając już 56 lat, poślubił 2-o v. 1859.5/VII. r. Aleksandrę Łuszczewską, 22-letnią córkę Adama i Teofili ze Skarżyńskich (LC Św. Wojciech, Pozn.). Umarła ona w Lipnicy 1881.3/VII. r. (LM Otorowo). Z tego drugiego małżeństwa córka Konstancja (Konstancja Maria Teofila Dezydera), ur. w Bytyniu 1860.23/V. r. (LB Bytyń), wyszła 1880.31/V.(1/VI?). r. w Poznaniu w kaplicy Św. józefa za Stefana Łąckiego.

Władysław, dziedzic Morzyc w Król. Pol., mąż Ludmiły Sławoszewskiej, ojciec Jana (Stanisława Franciszka Mariana Teofila Jana), ur. we Wrześni 1858.2/IV. r., którego do chrztu 18/IV. t. r. podawali: Jan M., dziedzic Bytynia, oraz małżonkowie Tadeusz M., dziedzic Wąsocza, i Róża z Osteszewskich (LB Września). Chyba ten Tadeusz identyczny z Tadeuszem Narcyzem, synem Rafała, wylegitymowanym ze szlachectwa w Król. Pol. (Spis).

Zapewne do tej samej rodziny należał Rafał, który 1886.21/X. r. kupił na subhaście od Agnieszki Biesiekierskiej dobra Ustaszewo za sumę 203.005 m. (Dz. P.). Czy nie identyczny z Rafałem Wawrzyńcem, synem Rafała i Zagajewskiej, wylegitymowanym ze szlachectwa w Król. Pol.? (Spis).

>Mierzyńscy, Mirzyńscy, różni. Małgorzata, córka zmarłego już Jana M-go, w r. 1494 żona Andrzeja Grochowskiego z Grochowów w p. kon. (P. 1388 k. 70). Benedykt Miezyński, w r. 1541 mąż Małgorzaty z Modlibogów, która t. r. lub wcześniej części w Ruchocinie sprzdała Janowi Latalskiemu, wojewodzie poznańskiemu (N. 213 k. 88). Była siostrą i spadkobierczynią Stanisława Modliboga 1542 r. (P. 881 k. 189).

Anna, żona Marcina Twardowskiego w r. 1617. Jan, w r. 1645 mąż Anny Arciechowskiej, córki Piotra (Z. T. P. 29 s. 2177). Jan zaślubił 1670.10/II. r. Ewę Karlińską (LC Ptaszkowo). Ewa M-a chrzestna 1673.8/II. i 1675.28/I. (LB Nowemiasto). Adam M. nie żyjący już w r. 1676, zapisał był sumę 1.700 zł. Janowi Brudzyńskiemu i Katarzynie z Gostkowskich (Py. 154 s. 15). Daniel z Mierzyna M., nie żyjący już w r. 1686, mąż Zofii z Trąbek, ojciec: Władysława, Zygmunta, Stanisława i Katarzyny, żony Stefana Wężyka Widawskiego, która wtedy kwitowała ze swego posagu matkę i tych braci (Ws. 76 k. 47).

Ewa z Kalińskich Mirzeńska, zmarła w r. 1714, pochowana 22/XI. (Se. Reform., Pozn.). Marcin, w r. 1715 mąż Konstancji Kobierzyckiej (I. Kal. 159 s. 56). "Szl." Wojciech i Zofia M-cy (czy szlachta?), zamieszkali w Poznaniu na Berdychowie, rodzice Kajetana, ochrzcz. 1745.7/VIII. r. (LB Św. Mikołaj, Pozn.). Bonifacy zawierał w r. 1745 układ z Adamem Kotarskim i Gembartami (Z. T. P. 51 k. 4). Anna, w r. 1748 żona Macieja Krzyckiego, oboje już nie żyli w r. 1774. Anna Mirzyńska, w latach 1763 i 1764 żona "ur." Franciszka Rulewicza, ekonoma z Malczewa (LB Jarząbkowo). Marianna (?) zaślubiła 1774.17/IX. r. we Wrześni Macieja Urbanowskiego. "Szl." Konstancja, chrzestna 1781.8/VIII. r. (LB Św. Trójca, Gniezno). Może ta sama pani Konstancja (tu już "ur.") chrzestna 1781.9/V. r. (LB Ostrowite). I znów Konstancja, chrzestna 1784.30/V. r. (LB Katedra, Gniezno). "Szl." Wincenty i Magdalena, chrzestni 1783.20/XI. r. (LB Św. Maria Magdal., Pozn.). M-a, nie wymieniona z imienia, żona Franciszka Wiśniewskiego, a oboje nie żyli już w r. 1783. "Szl." Anna, mieszkanka Gniezna, chrzestna 1790.20/I. r. (LB Katedra, Gniezno).

Wincenty (Wincenty Jóżef), regent kancelarii konsystorza poznańskiego w r. 1797, nazwany podsędkiem w r. 1811 (LB Św. Marcin, Pozn.), b. sędzia w Poznaniu 1818 r. (LC Św. Marcin, Pozn.). Mając lat 48 zaślubił 1797.21/VIII. r. Joannę z Jeszków wdowę Szmittową, posesorkę emfiteutyczną Sienna, liczącą lat 36 (LC Łęgowo). Może to ta sama Joanna umarła mając lat 86 (!), będąc już wdową, 1840.28/V. r. Pozostawiła wnuków, a żadnego majątku (LM Św. Wojciech, Pozn.). Synem Wincentego i Jeszkówny był Kazimierz, chrzestny w r. 1806 (LB Łęgowo). Ten Wincenty, posesor emfiteutyczny Sienna, nazwany w r. 1801 "nobilis et spectabilis dominus", co budzi poważne wątpliwości co do jego szlachectwa (LB Lechlin).

Katarzyna, chrzestna 1813.10/X. r. (LB Św. Maria Magdal., Pozn.). Zofia przed 1822.10/VIII. r. wyszła za "szl." Franciszka Wagnera, obywatela i kupca gnieźnieńskiego (LB Św. Trójca, Gniezno). Tadeusz (Tadeusz Nereusz Narcyz), kancelista sądowy w Krotoszynie 1819 r., egzekutor (inspektor) sądowy w Ostrowie 1848 r., inspektor więzienia w Ostrowie, umarł w Ostrowie będąc już emerytem i licząc lat 70, 1859.26/IX. r. (LM Ostrów; Dz. P.). Jego żoną była Karolina Szulcówna z Ostrowa, córka Jana i Ewy, panna 19-letnia, zaślubiona 1819.31/VIII. r. (on sam miał mieć wtedy lat 28) (LC Ostrów). Zmarła 1847.31/I. r. pozostawiając czworo dzieci (LM Ostrów). Spośród nich, córka Anna zmarła w Ostrowie 1848.25/VII. r. mając lat 23, jak i matka na suchoty (ib.). Chyba synem powyższej pary był Tadeusz Narcyz, rzeźnik, który z Adeliny Jonas miał córkę Florentynę, ur. w r. 1855, zmarłą w Ostrowie 1862.21/IV. (ib.). Może również synem Tadeusza i Szulcówny był Józef, zmarły w Ostrowie 1888.16/VII. r. w 71-ym roku życia, pozostawiając żonę i dzieci (Dz. P.). Maria Adamina z domu Niklas zmarła w Kępie 1866.8/IX. r. (ib.). Antoni, chrzestny 1868.30/VII. r. (LB Pobiedziska). Stanisław zaślubił w lutym 1885 r. w Farze krotoszyńskiej Agnieszkę Opielińską z Krotoszyna (Dz. P.).

Jan, "rolnik", zaślubił w Krakowie u Św. Floriana 1931.2/XII. r. Weronikę Stablewską, córkę Stanisława ze Szlachcina i Emilii z Chłapowskich, ur. w Szlachcinie 1905.9/IX. r. (LB Nietrzanowo). Ich syn Henryk, ur. 1932.10/IX. r. (LB Św. Marcin, Pozn.)

>Mierzynscy, zob. Przybysławscy z Mierzyna.

>Mieszewscy z Mieszewa w p. pozn., wsi pisanej już w końcu XVI w. Nieszewo, a dzisiaj Nieszawa. Andrzej Krupka M. nie żył już w r. 1419 (?) (G. 2 k. 91). Jan z Mieszewa w r. 1423 (P. 7 k. 61). Katarzyna, żona Jana z Mieszewa 1432 r. (G. 4 k. 84v). Jan M. w r. 1436 sprzedał wieś Rakojady w p. gnieźn. za 400 grz. Stanisławowi Romiei z Poklatek (P. 1378 k. 193v). Piotr M. w r. 1446 ręczył Adamowi z Margonina cz. z Budziszewa za Jana Potrzonowskiego w sprawie Młyna Potrzonowskiego (P. 15 k. 148). Jan z Miszewa, w r. 1447 mąż Grzymki, "dziedziczki Pątnowskiej" (Py. 9 k. 135). Piotr i Jan, bracia rodzeni, niedzielni, dziedzice z Mieszewa, mieli w r. 1452 termin ze strony Jana i Stanisława braci z Brzezna (P. 18 k. 38v), i t. r. sprawę z siostrą Katarzyną i jej mężem, Mikołajem z Kinna, o 40 grz. jej posagu (ib. k. 110v). Piotrowi, chyba jednemu z tych braci, w r. 1462 sprzedali za 100 grz. część w Potrzonowie p. pozn. ks. Grzegorz, kanonik poznański, i Maciej, dziedzice w Skokach, wraz ze swym bratankiem Janem ze Skoków (P. 1384 k. 213v). Jan M., też chyba identyczny ze wspomnianym wyżej bratem Piotra, na połowie swej połowy w Mieszewie w r. 1463 oprawił żonie Annie 100 grz. posagu (P. 1383 k. 180v). Nie wiem, czy był z nim identyczny Jan z Miszewa zwany Rozworą, który w r. 1462 na połowie swych części w Miszewie oprawił 15 grz. posagu żonie Małgorzacie (P. 1384 k. 155v). Chyba to inny Jan, bo zbyt mały odstęp czasu na przypuszczenie, że ta Małgorzata to żona pierwsza, Anna zaś druga. Chyba identyczny z Janem, bratem Piotra, Jan z Mieszewa zw. Szyrp kwitował w r. 1485 Jana z Góry z 14 i pół grzywien, zaś Katarzynę, wdowę po Marcinie Górskim 6 11 grz. (P. 21 k. 15v). Temu Janowi M-mu Paweł Górski w r. 1486 (?) dawał poręczenie za Jana i Katarzynę, dzieci zmarłego Mikołaja Górskiego i za Katarzynę, córkę zmarłego Marcina Górskiego, że uwolnią dwie części w Górze p. pozn., sprzedane mu wyderkafem za 20 grz. (P. 21 k. 78). Jan M. wraz ze swą rodzoną niedzielną bratanicą Katarzyną, żoną Wojciecha Oleskiego (może więc córką Piotra?), część spadłą na nich po braciach Jana stryjeczno-rodzonych, to jest po Janie i Macieju, braciach między sobą rodzonych, dziedzicach z Gośliny Długiej w p. pozn., w r. 1482 sprzedali za 100 grz. Dobrogostowi Brzezieńskiemu (P. 1386 k. 159). Jan M., nabyty od Katarzyny, córki Marcina Górskiego, wyderkaf części folwarku w Górze, sprzedał w r. 1492, też wyderkafem, za 11 i pół grzywien Pawłowi Górskiemu (P. 1387 k. 169), a w r. 1499 temuż Pawłowi również wyderkafem za 14 i pół grzywien sprzedał całą swą część tego folwarku z częścią jeziora czyli sadzawki rybnej, które to dobra trzymał wyderkafem od Jana, dziedzica w Górze (P. 1389 k. 26v) Nie żył już w r. 1511 (P. 786 s. 323). Jego synem był Maciej. Z córek, Anna (Barbara), w r. 1500 żona Skrzetuskiego z Małego Skrzetusza, była wdową w r. 1520. Agnieszka, zrazu w r. 1518 żona Wojciecha Rosnowskiego, w r. 1526 nazwana żoną Wojciecha Kampalskiego (!) (P. 1393 k. 132), potem jednak w latach 1527-1536 mowa o niej tylko jako o wdowie po Rosnowskim (ib. k. 182v, 1394 k. 27), wreszcie w r. 1536 jako o żonie "opatrznego" Macieja Jasieńskiego, mieszczanina z Pobiedzisk (P. 874 k. 236, 254, 262). Być może, iż córką Jana była też Zofia, w r. 1522 żona Wojciecha Złotnickiego, wdowa w latach 1541-1544.

Maciej M., syn Jana, zapisał w r. 1511 szwagrowi, Janowi Skrzetuskiemu, 20 grz. stanowiących resztę posagu za siostrą Barbarą (P. 865 k. 132v). Występował w r. 1513 (P. 865 k. 292v). Cztery półłanki w Mieszewie w r. 1518 sprzedał wyderkafem za 40 grz. Wojciechowi Rosnowskiemu, mężowi swej siostry Agnieszki (P. 1392 k. 192). T. r. połowę Mieszewa sprzedał wyderkafem za 115 grz. Annie, żonie Jana Bielawskiego (ib. k. 223), zaś w r. 1520 został przez nią z tej sumy skwitowany (P. 867 k. 251). Żonie swej Katarzynie, córce Stanisława Kozłowskiego, oprawił w r. 1520 na połowie Miszewa 100 kop groszy posagu (P. 1392 k. 334). Skwitowany t. r. przez siostrę Barbarę, wdowę po Janie Skrzetuskim, z dóbr rodzicielskich w Mieszewie (P. 867 k. 341). Ok. r. 1520 kwitował Piotra Chlebowskiego z 80 zł. węg. posagu jego zmarłej żony a swojej siostry, Anny (G. 259 k. 308). Od tegoż Piotra nabył wtedy wyderkafem za 13 grz. połowę części w Chlebowie p. gnieźn., co było zapewne formą owej spłaty posagu (ib. k. 320v). Tę połowę z kolei w r. 1522 sprzedał wyderkafem za 13 grz. Wojciechowi Chlebowskiemu (G. 28 k. 82v). Występował w r. 1529 jako wuj Heleny, żony Stefana Michaleckiego (P. 871 k. 379). Był w r. 1536 jednym z opiekunów rodzonego swego siostrzeńca, Marcina Rosnowskiego (P. 874 k. 238, 1394 k. 25v). Chyba synem jego był Wojciech.

Wojciech, zapewne syn Macieja, żeniąc się w r. 1555 z Barbarą Bobolecką cz. Bzowską, córką Mikołaja, od jej brata Wojciecha otrzymał przed ślubem zapis 300 zł. długu i sumę tę zobowiązał się oprawić na połowie części Mieszewa (P. 896 k. 119), a t. r., już po ślubie, oprawił tej żonie na owych dobrach 1.000 zł. posagu (P. 1396 k. 282). Nie żył już 1585.17/II. r. (P. 944 k. 210v). Z jego córek Zofia t. r., krótko po 17/II. wyszła za Jana Chlebowskiego. Oboje żyli jeszcze w r. 1600. Anna w latach 1577-1597 żona Jana Krassowskiego, pisarza grodzkiego gnieźnieńskiego, wdowa w latach 1600-1611, a zap. też córką Wojc. była Urszula, w latach 1597-1623 żona Wojciecha Chwalikowskiego. Anna, dziedzicząca w Mieszewie, swoje tam części w r. 1583 sprzedała za 1.000 zł. mężowi (P. 1399 k. 34v). Krassowski dobra w Mieszewie, nabyte zarówno od żony jak i w r. 1593 za 1.000 zł. od Urszuli Chwalikowskiej (P. 1401 k. 23v) sprzedał w r. 1597 za 1.960 złp. Janowi Rokossowskiemu, synowi podskarbiego koronnego (P. 1402 k. 271, 272v, 352v). Spadkobierców tego Rokossowskiego kwitowali w r. 1600 małżonkowie Chlebowscy (P. 970 k. 682v). Zob. tablicę.

@tablica: Mieszewscy

Nie wiem, czy do tych samych należeli ci M-cy, o których mowa niżej. Andrzej, w r. 1500 wuj Jadwigi Gostkowskiej z pow. kośc. (P. 1389 k. 124). Elżebieta, w r. 1518 wdowa po Janie Mikoszu Skrzetuskim. Katarzyna, w r. 1624 wdowa po Piotrze Nowomiejskim, nie żyła już w r. 1641. Maciej M. i nie nazwany z imienia ks. M., posesorowie w Osieczu, byli w r. 1724 pozywani przez spadkobierców Doroty z Trąmpczyńskich Kossowskiej (Z. T. P. 42 k. 529). Józef nie żył już w r. 1749, kiedy występowała wdowa po nim, Teresa Górska, córka Jana i Anny z Tarchalskich (I. Kal. 190/195 k. 1v). Zob. też Miszewscy h. Lubicz i Miszewscy różni.

>Mieszkowscy h. Doliwa używali imioniska Furman. Wzięli nazwisko od Mieszkowa w p. pyzdr. Wincenty Furman z Jasieni wraz z rodzonym bratem ks. Janem, kanonikiem poznańskim, połowę Miedźwiadu zastawili byli braciom z Mchów, a w r. 1440 Wincenty stawił poręczycieli, iż obaj długi i zapisy popłacą (Kośc. 17 s. 239). Ten sam Wincenty od ks. Jana, plebana w Pępowie, i Mikołaja, braci z Mieszkowa, w r. 1446 nabył wsie Mieszkowo Polskie, Stramice Puste oraz połowę Mieszkowa Niemieckiego w p. pyzdr., dając w zamian wieś Jasienie w p. pozn. oraz dopłatę 650 grz. (Py. 24 k. 19v). T. r. Wincenty na Mieszkowie Polskim i Niemieckim oraz na lesie w Pustej Wolicy oprawił 200 grz. posagu żonie Małgorzacie (P. 1379 k. 136v), ona zaś skasowała t. r. oprawę, jaką miała dotąd na wsi Jasienie (P. 15 k. 186). Żył jeszcze chyba Wincenty Furman w r. 1447 (P. 17 k. 49; Py. 12 k. 165v), ale już t. r. mowa o nim jako o zmarłym (P. 17 k. 16; Kośc. 18 s. 91). Synami jego byli: Benedykt, Wincenty, Jan, Andrzej i Janusz. Andrzej żył w r. 1450 (Kośc. 19 k. 111v).

1. Benedykt, Bieniak Furman M., syn Wincentego, kanonik i oficjał gnieźnieński, instalowany 1455.17/IV. r., jeneralny prokurator kapituły w r. 1468 (Korytkowski). Pozywał w r. 1447 Wojciecha Zdzieszewskiego z Ostrowa (Kośc. 18 s. 91). W charakterze stryja t. r. asystował przy transakcji Doroty, żony Wyszka z Gorazdowa (Py. 9 k. 134v). Dziedzic z Mieszkowa, skwitowany w r. 1448 z 26 grz. przez Jana z Taczanowa (Py. 12 k. 207). Pozywał w r. 1450 Jadwigę, żonę Wojciecha Ostrowaskiego (Kośc. 19 k. 28) i t. r. został intromitowany do przysądzonego mu jej wiana (ib. k. 86), a dekret, też z t. r., orzekał, że on i jego bracia mają w sumie 250 grz. trzymać Ostrów (ib. k. 111v). Był jeszcze chyba świeckim w r. 1453 (ib. k. 216). Arbitrzy godzili go w r. 1466 z janem z Grzybowa (py. 14 k. 60v). Umarł w Gnieźnie 1478.9/II. r. (Korytkowski).

2. Wincenty, syn Wincentego, wspomniany w r. 1447 (Py. 12 k. 165v), niedzielny z braćmi w r. 1448 (ib. k. 216), miał w latach 1467-1468 sprawę z dziedzicami Mieniszewa (Py. 14 k. 115, 159v). Mąż Małgorzaty, córki Przesprawa Paruszewskiego, której brat Maciej, dziedzic z Paruszewa, zapisał mu w r. 1469 w posagu za nią 20 grz. (Py. 14 k. 164). Na połowie części w Mieszkowie i Wolicy oprawił jej w r. 1474 100 zł. węg. posagu (P. 1386 k. 11v). Nie żył już w r. 1522, kiedy to Małgorzata, 2-o v. żona Szymona Uszczonowskiego, na swoich oprawnych częściach w Mieszkowie i Wolicy zapisywała 60 zł. węg. temu drugiemu mężowi (P. 1392 k. 431). Łan pusty w Wolicy i folwarczek w Mieszkowie, sąsiadujący z łąką Mikołaja M-go, w r. 1523 sprzedała wyderkafem za 10 grz. temuż Mikołajowi (Py. 23 k. 40v). Oprawę 100 zł. węg. posagu i tyleż wiana w r. 1525 spraedała za 200 zł. Maciejowi Stęgowskiemu (P. 1393 k. 74).

3. Jan Furman, syn Wincentego, kantor gnieźnieński i kanonik poznański w r. 1453 (Kośc. 19 k. 216), wspomniany już w r. 1447 (Py. 12 k. 62).

4. Janusz Furman, syn Wincentego, wspomniany w r. 1450 (Kośc. 19 k. 111v), a w r. 1473 wobec niego i Wincentego poręczył Wojciech z Brzostowa i Jan z Łowęcic za Świętosława z Mieszkowa, iż będzie z nimi żył w pokoju (Py. 16 k. 63v). Żoną Jana była Dorota Lubstowska, którą w r. 1513 widzimy już 2-o v. za Stanisławem Ciświckim (Py. 24 k. 89v).

>Mieszkowscy h. Drogosław, z Mieszkowa w p. pyzdr. Gerward M. w r. 1401 (Kośc. 1 k. 149). Grzymka w r. 1404 (Py. 1 k. 160). Grzymka i Wolimir t. r. (ib. k. 156). Dzieci Jakuba t. r. (ib. k. 161v). Od Wolimira z Mieszkowa już w r. 1397 upominała się o posag Femka z Cwierdzina (Leksz. II 601, 639), może siostra? Wolimir wraz z Mikołajem z Osieka w r. 1398 świadczył Wielisławowi z Ruchocina z herbu Drogosław (ib. 655). Spotykamy Wolimira w r. 1401 (Py. 1 k. 99v) i w r. 1404 (ib. k. 161v). Zofia, wdowa po Wolimirze, w latach 1412-1414 (Py. 2 k. 86, 3 k. 37v). Mikołaj, syn Wolimira w r. 1447 puścił wolno Mikołaja z Mieszkowa, syna Świętosława z pozwu o głowę (Py. 12 k. 26). Świętosław z Mieszkowa, M., występował 1403 r. (Py. 1 k. 57). Działał w r. 1415 wespół z Adralem z Mieszkowa (Py. 3 k. 104v). Występował w r. 1443 w imieniu Mikołaja M-go, chyba syna (Py. 10 k. 38). Nie żył już 1447 r., kiedy, jak to było wyżej, syn Mikołaj kwitowany był ze sprawy o zabójstwo. T. r. Mikołaj ów miał terimin ze Stanisławem z Wyczechowa (Py. 12 k. 151v), a w r. 1448 termin z uczz. Katarzyną, byłą wójtową rogoziński, teraz wójtową pyzdrską (Py. 12 k. 224, 226).

Bracia, Jan i Mikołaj, siostra ich Katarzyna, żona Wincentego Błożejewskiego, w r. 1445 chyba już wdowa, bo nazwana "niegdy Błożejewską", zaś swoją oprawę na Błażejewie cedowała wtedy Jerzemu Chojeńskiemu (Kośc. 17 s. 588). Nie wiem, czy to rodzeństwo to dzieci Wolimira, czy też Świętosława? Bracia Jan i Mikołaj, niedzielni dziedzice w Mieszkowie, na swej dziedzinie zwanej Wolicą w p. pyzdr. zapisali w r. 1438 czynsz roczny 6 grz. opatrzn. Hinkowi, mieszczaninowi z Jarocina (P. 1378 k. 36). Jan, już ksiądz, był w r. 1443 kwitowany z długów przez Jakusza ze Szlachcina i jego matkę Helenę (Py. 10 k. 63). Obaj bracia mieli t. r. termin ze strony Małgorzaty z Mieszkowa (ib. k. 70). Ks. Jan i Mikołaj zeznali w r. 1444 sumę 45 grz. Małgorzacie, żonie Jana Koszkowskiego (ib. k. 137v). T. r. ci bracia (Jan był już wtedy plebanem w Pępowie) mieli terminy ze strony Macieja Grabowca z Mądrego (Py. 10 k. 136v). Oni obaj, niedzielni w r. 1446 dziedzictwo swe całe, to jest Mieszkowo Polskie, Wolicę Pustą, Stramice Puste, oraz połowę Mieszkowa Niemieckiego wymienili z Wincentym Furmanem z Jasieni na tę wieś Jasienice (dziś Jasień) w p. pozn. i na dopłatę 650 grz. (Py. 24 k. 19v). Obaj w r. 1447 mieli termin ze strony Macieja z Klichowa (Py. 12 k. 65v) i t. r., nazwani już "niegdy z Mieszkowa, obecnie z Jasienia", pozywali synów Furmana, nabywcy Mieszkowa (ib. k. 62, 165v). A pozywali ich również i w r. 1448 (ib. k. 216). Przeciwko tym synom Furmana w r. 1447 działał Mikołaj z Mieszkowa wraz ze swym synem Janem (Py. 9 k. 94). Mikołaj z Mieszkowa, nie wiem, czy identyczny z powyższym, na połowie swej części w Mieszkowie oprawił w r. 1450 żonie swej Jadwidze 80 grz. posagu i 70 grz. wiana (P. 1381 k. 85v). Ale Mikołaj, brat ks. Jana, wedle tego, co było powiedziane wyżej, w r. 1450 nie był już dziedzicem w Mieszkowie, możliwość więc identyfikacji bardzo tu mała.

Beata M-a miała w r. 1442 termin ze strony uczc. Doroty z Chrostowa (P. 14 k. 146). Zofię z Mieszkowa pozywał w r. 1443 Jakub z Uszczonowa, który wtedy pozywał też i Mikołaja (Py. 10 k. 47v).

Piotr, Niemierza, Dobrogost i Jan, bracia rodzeni, niedzielni z Mieszkowa, pozwani 1452 r. przez braci z Baworowa (P. 18 k. 49). Ale jednocześnie żył i inny jeszcze Piotr z Mieszkowa. Oto Stanisław i Piotr, bracia rodzeni niedzielni, w r. 1470 zapisali dług 40 grz. bratu Świętosławowi (Py. 15 k. 49). Ci bracia mieli siostrę Annę, żonę Wojciecha z Wielkiej Łęki, która od Świętosława w r. 1470 dostała zapis długu 40 grz. (ib. k. 48v). Żona Świętosława M-go, Anna, w r. 1471 kwitowała ze swego majątku rodzicielskiego braci z Kołaczkowa (Py. 14 k. 238v). Mąż oprawił tej Annie t. r. na połowie części Mieszkowa 80 grz. posagu (P. 1385 k. 120v). Świętosław od brata Stanisława kupił jednocześnie za 30 grz. część w Mieszkowie (ib.). Chyba ten sam Świętosław na połowie połowy Mieszkowa w r. 1483 oprawił 100 zł. posagu żonie Jadwidze (P. 1386 k. 186). Byłaby to jego druga żona. Świętosław M., w r. 1491 wuj Jadwigi Jastrzębskiej, żony Zawiszy Siekierzeckiego (P. 1387 k. 140v). Córkami Świętosława były: Elżbieta i Małgorzata, dziedziczki w Mieszkowie w r. 1502, a zapewne ciotką ich, więc siostra Świętosława, była Anna, żona Stanisława Taczanowskiego, wtedy już nie żyjąca (Py. 169 k. 260; I. i D. Z. Kal. 2 k. 95). Elżbieta i Małgorzata, połowę Niemieckiego cz. Wielkiego Mieszkowa w r. 1510, lub przed tą datą, sprzedały za 100 grz. Mikołajowi Cieleckiemu (Py. 24 k. 12v, 170 k. 17v). Tej Elżbiecie jej mąż, Wojciech Iwan Czermiński w r. 1507 oprawił 15 grz. posagu (P. 1390 k. 112v). Żyli jeszcze oboje w r. 1533.

Stanisław, syn zmarłego Mikołaja z Mieszkowa, w r. 1468 zeznał 31 grz. Wojciechowi z Wielkiej Łęki (Py. 15 k. 6v). Piotr M. z Ślesina, może identyczny ze wspomnianym wyżej bratem Świętosława, w r. 1469 od Andrzeja z Wielewicza i bratanicy jego Elżbiety kupił za 25 grz. część w Czucharach (dziś Suchary) p. nakiel. (N. 144 s. 81, 84). Piotr M. z Ślesina i jego ludzie z Wąwelna byli w r. 1476 godzeni przez arbitrów z Janem Baranowskim z Samsieczna (N. 145 s. 122). Od Jana z Damaborza Piotr nabył wyderkafem w r. 1478 za 2.100 zł. węg. całą wieś Słupowo (N. 144 s. 204). Od Niemierzy Kiszewskiego z Wielkiej Kluni w r. 1480 nabył za 50 grz. siedem łanów roli, z tego trzy w Czucharach i cztery w Wielkim Samsiecznie w p. nakiel. (ib. s. 225). Zasiadał w r. 1482 jako sędzia podczas roków w Nakle (ib. s. 311). Nie wiem, czy po tym samym Piotrze M-im wdową była w r. 1531 Katarzyna (Py. 25 k. 505). Nieco zbyt wielki byłby tu odstęp czasu.

Świątka i Barbara, siostry rodzone, dziedziczki w Mieszkowie, w r. 1462 pozwane przez Jana ze Sługocina o bliższość do Sługocina (Kon. 2 k. 35v). Jan z Mieszkowa, w r. 1471 brat zakonu Św. Jana Jerozolimskiego koło Poznania (P. 1385 k. 92v). Barbara i Helena, córki zmarłego Jana (Mikołaja?) M-go, miały płacić winę Andrzejowi Zasułtowskiemu (Py. 167 k. 94v). Stanisław M. ręczył w r. 1490 za Jana Dup Łowiąckiego ze Stęgoszyc Bartoszowi ze Stęgoszyc i jego synom (Py. 168 k. 89).

>Mieszkowscy h. Mora z Mieszek w ziemi zakroczymskiej. Andrzej z pow. zakroczym., już nie żyjący w r. 1669, ojciec Jana, który służąc Maciejowi Pigłowskiemu, pozywał go o należność za ową służbę (P. 196 k. 183).

Chyba z tych samych pochodził Wojciech, nie żyjący już w r. 1650, którego córka Barbara, wdowa 1-o v. po Janie Grzymale, była wtedy 2-o v. żoną Wojciecha Dąbrowskiego (Z. T. P. 30 s. 446).

>Mieszkowscy h. Odrowąż wzięli nazwisko od Mieszkowa w p. pyzdr., byli zaś jednego pochodzenia z Chwałkowskimi z Chwałkowa w p. kośc., a więc zapewne jak i tamci, też pieczętujący się Odrowążem, w istocie należeli do Ogończyków. Od końca w. XVII do swego nazwiska często przydawali tego "Odrowąża".

Andrzej i Jan, bracia rodzeni z Chwałkowa, mieli w r. 1482 termin ze strony Małgorzaty, żony Michała Ziemka z Łabiszyc (Kośc. 227 k. 108v). Obaj bracia, niedzielni między sobą, w r. 1485 wzywali tę Małgorzatę do okazania przywilejów i dokumentów dotyczących Chwałkowa (Kośc. 228 k. 4). Andrej Chwałkowski, dziedzic w Mieszkowie, brał w r. 1491 w zastaw od Doroty, żony Stanisława Ciświckiego, jej oprawę na Wolicy Pustej i Stramicach Pustych (Py. 168 k. 97). Ponowiła ona ów zastaw na jego rzecz w r. 1495, z warunkiem wypłacenia jej trzech grzywien rocznie (Py. 169 k. 5). Żona tego Andrzeja, Barbara, jak również jej siostra rodzona, Świątka, żona Jana Chwałkowskiego, niewątpliwie identycznego ze wspomnianym wyżej bratem Andrzeja, zobowiązały się, iż ich mężowi dokonają w ich imieniu zastawu wyderkafowego dwóch łanów Szypłowie, w tym jednego osiadłego, za sumę 30 grz. Maciejowi Wargowskiemu, dziedzicowi w Szypłowie (Py. 15 k. 367). Andrzej M. i Jan Chwałkowski, bracia rodzeni zmarłej Anny, żony Andrzeja Gorzyckiego, pozywani byli w r. 1501 przez jej syna, Jana Gorzyckiego, ale nie stanęli i mieli płacić winę (Kośc. 23 k. 9). Pozywani ponownie w r. 1502 przez tegoż siostrzeńca, wtedy również nazwani dziedzicami niedzielnymi z Chwałkowa (Kośc. 23 k. 71). Chyba wciąż jeszcze ten sam Andrzej M., nie zaś jego syn, pozywany był w r. 1510 o szkody i bezprawwia przez Mikołaja Cieleckiego, który od Elżbiety i Małgorzaty, córek zmarłego Świętosława M-go, nabył na własność połowę Wielkiego Mieszkowa (Py. 24 k. 12v). Bracia rodzeni, Mikołaj i Andrzej M-cy, występujący aż po kres lat pięćdziesiątych XVI stulecia, to niewątpliwie synowie Andrzeja Chwałkowskiego cz. M-go.

A. Mikołaj M., syn Andrzeja, w r. 1517 nabył od Jakuba Chwałkowskiego wyderkafem za 40 grz. części w Chwałkowie i Jeziorku (P. 1392 k. 128). Jednocześnie z działów przeprowadzonych z bratem Andrzejem wziął połowę dworu w Mieszkowie Polskim oraz dopłatę 6 grz. (ib. k. 136v). Bracia dokonali też wtedy między sobą podziału wziętych po obojgu rodzicach części w Mieszkowie Polskim i Niemieckim jak również w Wolicy Pustej (Py. 23 k. 30, 32). Od wspomnianego już Jakuba Chwałkowskiego w r. 1519 nabył wyderkafem za 70 grz. jego część macierzystą w Chwałkowie (Kośc. 345 k. 77). Od Małgorzaty, wdowy po Wincentym M-im a żony Szymona Łuszczonowskiego w r. 1523 kupił wyderkafem łan roli w Wolicy i folwarczek w Mieszkowie płacąc 10 grz. (Py. 23 k. 40v). Od swego brata Andrzeja w r. 1528 nabył wyderkafem za 10 grz. połowę osiadłego łana w Wolicy Pustej (Py. 23 k. 74v). Dokonał w r. 1531 z tym bratem wymiany pewnych części w Mieszkowie i Wolicy Pustej (Py. 23 k. 90, 90v). Pewne części w Mieszkowie wymieniali bracia między sobą również i w r. 1533 (ib. k. 106v). Od Anny Manieckiej i jej męża, Marcina Kolnickiego Masłka, w r. 1537 kupił za 600 grz. części wsi Osiek w p. pyzdr. (P. 1394 k. 88v). Wespół z bratem Andrzejem kupili w r. 1542 za 1.000 grz. od Jana Cieleckiego połowę Mieszkowa Niemieckiego (P. 1394 k. 498v). Od Jana Osieckiego Mikołaj w 1543 nabył smug z brzegiem i rolą zwaną Folwarczek w Osieku w p. pyzdr., dając w zamian część roli i siedliska kmiecego w tejże wsi (Py. 23 k. 164). Synowi Piotrowi, pochodzącemu z pierwszego małeństwa, dał w r. 1553 sumę 1.000 zł., wyderkafową jego matki, na połowie miasta Sarnowa i wsi Sarnówki (P. 1396 k. 119v). Obaj z tym synem kwitowali w r. 1555 córki tego Mikołaja, a siostry Piotra, Katarzynę zamężną Giżycką i Dorotę zamężną Kotowską (P. 896 k. 897v). Innemu swmu synowi, Mikołajowi, dał Mikołaj w r. 1557 dwór w Mieszkowie z przyległościami i całe części w Osieku (P. 1396 k. 486v). Skwitowany w r. 1558 z majątku po rodzicach przez inne swe córki, więc Agnieszkę zamężną Droszewską i Annę zamężną Zakrzewską (P. 899 k. 129). Jak się zdaje, żył jeszcze w r. 1561 (P. 1397 k. 50v), a nie żył już w r. 1562 (P. 904 k. 711v). Pierwszej swej żonie, Agnieszce Sarnowskiej, córce Jana, oprawił w r. 1517 posag 200 grz. na dwóch częściach połowy Mieszkowa i Wolicy (trzecią zachowując wolną) i na części Stramic, należących mu się z działów z bratem (P. 1392 k. 106v). Po przeprowadzeniu tych działów w r. 1519 zapis tej oprawy na połowie swych części Mieszkowa, Wolicy i Stramic ponowił (ib. k. 320v). Agnieszka Sarnowska wespół ze swą siostrą, panną Dorotą, otrzymała w r. 1522 od ojca całe miasto Sarnowę oraz wsie: Sarnówka, Łaszczyn, Żołędnica (ib. k. 470v), zaś w r. 1523 swoją połowę Sarnowy, i Sarnówki sprzedała wyderkafem za 1.000 zł. mężowi (ib. k. 525v). Żyła jeszcze w r. 1524 (P. 1393, luźna kartka na pocz., niepag.). Mikołaj na połowie miasta Sarnowa i wsi Sarnówka, nabytych od tej Agnieszki wyderkafem, jak również na placu i domu w Poznaniu naprzeciwko Dominikanów, a koło domu swego szwagra (soceri) Jana Sapińskiego, który to plac i dom wtedy od tego szwagra dostał (P. 1393 k. 593v), oprawił w r. 1533 posag 300 zł. drugiej swej żonie, Ewie Sapińskiej, córce Jana (ib. k. 594). Tej Ewie dał w dożywocie w r. 1546 nabytą od Jana Cieleckiego część w Mieszkowie Niemieckim oraz część w Osieku (P. 1391 k. 118). Nie żyła już w r. 1553 (P. 894 k. 744). Z pierwszej żony syn Piotr i córki. Z nich, Katarzyna, niezamężna w r. 1553 (P. 894 k. 745v), już t. r. była żoną Mikołaja Giżyckiego, a żyła jeszcze w r. 1562. Dorota, zrazu żona Melchiora Konarzewskiego, wdowa w r. 1553, już w r. 1555 była 2-o v. żoną Jakuba Kotowskiego. Z drugiego małżeństwa pochodzili syn Mikołaj i córki, Agnieszka, w r. 1558 żona Melchiora Droszewskiego, i Anna, t. r. żona Jakuba Zakrzewskiego, zmarła między r. 1561 a 1581.

A) Piotr, syn Mikołaja i Sarnowskiej, występował w r. 1550 (P. 890 k. 70). W r. 1553 w imieniu własnym i siostry, panny Katarzyny, a wespół z siostrą owdowiałą Konarzewską skasował oprawę zmarłej ich matki na Mieszkowie Polskim i Niemieckim, Wolicy Pustej i Stramicach (P. 894 k. 745v). Jak widzieliśmy, od ojca otrzynmał t. r. jego prawo wyderkafowe do dóbr macierzystych, Sarnowy i Sarnówki, jednocześnie zaś od siostry Doroty Konarzewskiej dostał jej części w Sarnowie, Sarnówce, Łaszczynie i Żołędnicy (P. 1396 k. 119v). Niedługo potem, jeszcze t. r. ustąpiła mu siostra Katarzyna, teraz już zamężna Giżycka (działająca w asyście między innymi też i stryja Jana Chwałkowskiego) swoje macierzyste części w tych wsiach (ib. k. 140). Do powyższych dóbr, nabytych od obu sióstr, jak i do macierzystej na nich sumy wyderkafowej został intromitowany w r. 1555 (Kośc. 236 k. 390, 390v). Od Jakuba Zakrzewskiego w r. 1560 otrzymał łąkę w mieście Sarnowa, sąsiadującą ze swoją łąką, dając w zamian za to łąkę w Żołędnicy, położoną nad strumykiem zwanym Modla (Kośc. 346 k. 30v). Od swych braci stryjecznych, Jana i Jakuba M-ch, w r. 1564 kupił ich połowy w Mieszkowie Polskim i Niemieckim, Wolicy Pustej oraz części w Stramicach Wielkich i Małych, płacąc im 16.000 złp. (P. 906 k. 553v, tu suma 17.000 zł., 1397 k. 342v). Swoje połowy w mieście Sarnowa i we wsiach Sarnówka, Żołędnica i Łaszczyno sprzedał t. r. za 20.000 zł. Maciejowi Chojnackiemu (ib. k. 364v). Części domu i placu w Poznaniu naprzeciwko Dominikanów w r. 1565 sprzedał za 200 zł. bratu Mikołajowi (P. 1397 k. 416). Swym córkom, Agnieszce, Katarzynie i Zofii, w r. 1572 zapisał każej po 1.200 złp. posagu (P. 920 k. 44v). Nie żył już w r. 1575 (P. 926 k. 576v). Jego pierwszą żoną była Zofia Dobczyńska z Jarocina, córka Macieja, której w r. 1553 na połowie części w Sarnowie, Sarnówce, Żołędnicy i Łaszczynie oprawił 800 zł. posagu (P. 1396 k. 113, 167v). Była ona wdową 1-o v. po Macieju Cerekwickim i t. r. jako posesorka Cerekwicy była pozywana przez spadkobierców swego pierwszego męża (Py. 174 k. 450v, 455v). Kwitowała w r. 1557 swych braci, Jana, Piotra i Wacława Dobczyńskich, ze 100 zł. węg. (Kośc. 237 k. 229v). Swej drugiej żonie, Katarzynie Pogorzelskiej, córce Piotra, oprawił w r. 1560, jeszcze przed ślubem, posag 1.600 zł. na połowie części w Sarnowie, Sarnówce, Żołędnicy i Łaszczynie, jak również na całych połowach Mieszkowa Polskiego i Niemieckiego, Walicy, Osiaka i pustki Stramic, które przypadną mu z działów po śmierci ojca (P. 1396 k. 791v). T. r., już po ślubie, Katarzyna skwitowała swojego ojca z majątku rodzicielskiego (P. 902 k. 161v). Po sprzedaży Sarnowy z przyległymi wsiami mąż w r. 1564 przeniósł oprawę 1.600 zł. jej posagu na połowę wsi nabytych od braci, to jest Mieszkowa Polskiego i Niemieckiego, Wolicy Pustej, i pustek Stramice (P. 906 k. 815v, 1397 k. 365). Będąc już wdową, wespół z pasierbem Wojciechem oraz synami, Janem, Andrzejem i Mikołajem M-mi, uzyskała w r. 1581 od Wawrzyńca Kembłowskiego zobowiązanie sprzedaży im za 1.300 zł. połowy wsi pustej Usłodzino w p. pyzdr. (P. 936 k. 172). Od synów, Jana, Andrzeja i Mikołaja, dostała w r. 1586 dożywocie na częściach w Mieszkowie Polskim, na rolach folwarcznych w tej wsi, jak również w Mieszkowie Niemieckim, na wiatraku w tym Mieszkowi oraz na stawie w Wolicy Pustej (R. Kal. 5 k. 530v). Umarła w r. 1603, po 13/IV. (LB Mieszków; P. 1404 k. 886). Ze wspomnianych wyżej synów, Wojciech pochodził z pierwszego małżeństwa Piotra. Czterej pozostali byli synami Pogorzelskiej. Zapewne jej też córkami były wymienione w r. 1572 trzy córki Piotra: Agnieszka, Katarzyna i Zofia. Z nich Agnieszka wyszła najpierw w r. 1582 za Marcina Bułakowskiego cz. Pogorzelskiego, któremu bracia jej 26/VI. t. r., jeszcze przed ślubem, zapisali jako dług 1.200 zł. posagu i 300 zł. wyprawy (P. 939 k. 31v). W latach 1595-1603 była wdową, a 2-o v. przed r. 1606 poszła za Jana Szczurskiego, a umarła przed r. 1631. Katarzynę pojął przed r. 1590 (w r. 1594 miał już czworo dzieci) Jan Tomicki, umarła przed r. 1612. Zofia wyszła w r. 1584, za Piotra Gronowskiego, umarła przed r. 1613. Kiedy wychodziła za mąż, jej brat Jan zapisał Gronowskiemu w posagu za nią 1.200 zł. (P. 942 k. 13v).

(A) Wojciech, syn Piotra i chyba Dobczyńskiej, bo, jakkolwiek wymieniany kilkakrotnie jako syn Pogorzelskiej (m. in. P. 940 k. 617), w r. 1583 nazwany wyraźnie synem rodzonym ze zmarłej Zofii Dobczyńskiej (ib. k. 618). Wspomniany obok braci w r. 1580 (P. 934 k. 349v). Od Jadwigi Zieleńskiej, żony Jana Laskowskiego, w r. 1582 otrzymał cesję oprawy jej posagu na częściach Szypłowa i Usłodzina (Py. 119 k. 29). Braciom swym, Janowi, Andrzejowi i Mikołajowi, w r. 1583 sprzedał za 3.000 złp. części w Mieszkowie Polskim i Niemieckim, w Wolicy Pustej, w pustce Stramice oraz cząstkę we wsi Osiek p. pyzdr. (P. 1399 k. 69). T. r. dał im zobowiązanie, iż, kiedy po matce(!) Katarzynie Pogorzelskiej wejdzie w posiadanie pustki Usłodzino, sprzeda ją im za 1.000 zł., oprawę zaś zmarłej swojej matki(!) Dobczyńskiej cedował im (P. 940 k. 617). Części w Szypłowie i w pustce Usłodzino w r. 1583 sprzedał za 3.000 zł. Andrzejowi Puczołowskiemu (P. 1399 k. 96v). Od Jana Biskupskiego, dziełającego w imieniu własnym i Jana Ciświckiego, kupił w r. 1586 za 4.650 zł. wieś Luciny (R. Kal. 5 k. 529v). Córce Zofii, idącej za Prokopa Kaczkowskiego, zapisał w r. 1608 sumę 1.100 zł. (Py. 134 k. 152v). Innej córce, pannie Urszuli, asygnował w r. 1612 sumę 2.000 zł. z ojcowizny i macierzyzny (P. 988 k. 841v). Część wsi Luciny, część w Niezamyślu i część w pustce Lichocza w p. pyzdr. w r. 1612 sprzedał za 10.000 złp. Adamowi Ponieckiemu (P. 1408 k. 84v). T. r. od Stanisława Przecławskiego, stolnika poznańskiego, kupił za 9.000 zł. całą wieś Glinno (P. 1408 k. 245). i jeszcze t. r. darował połowę tego Glinna synowi Andrzejowi (ib. k. 335v). Wespół z tym synem w r. 1614 zapisał córce Zofii, żonie Prokopa Kaczkowskiego, sumę 1.100 zł. (P. 922 k. 377). Żył jeszcze w r. 1615 (P. 1409 k. 584v), nie żył już w r. 1618, kiedy wraz z powyższym synem nazwany byłym dziedzicem Glinna (P. 1000 k. 807). Żoną Wojciecha była w r. 1582 Jadwiga Boturzyńska, córka Mikołaja, dziedzica Brzostkowa, i Doroty Bardzkiej (Py. 119 k. 166v; P. 1400 k. 97v). Wzajemne dożywocie spisywał z nią w r. 1583 (P. 1399 k. 126v). Miała ona zrazu oprawę 2.000 zł. posagu na Mieszkowie Polskim i Niemieckim, Wolicy Pustej i Stramicach (P. 940 k. 625v), potem z kolei na częściach Szypłowa i Usłodzina (P. 941 k. 41v), wreszcie od r. 1587 na połowie wsi Luciny i pustki Lichacza (P. 1400 k. 101). Będąc dziedziczką części wsi Liszkowo i Wola w p. inowrocł. oraz części wsi Tupadły w p. bydg., sprzedała je w r. 1588 za 366 zł. Maciejowi Bardskiemu, surogatorowi grodzkiemu i podstarościemu poznańskiemu (P. 1400 k. 97v). Żyła jeszcze w r. 1612, kiedy to oboje małżonkowie spisywali ponownie dożywocie (P. 1408 k. 339). Dzieci ich to wspomniany już kilkakrotnie syn Andrzej oraz córki, Zofia, w latach 1608-1615 żoną Prokopa Kaczkowskiego, i Urszula, w latach 1618-1646 żona Jana Grabowskiego, wdowa w r. 1654.

Andrzej, syn Wojciecha i Boturzyńskiej, jak widzieliśmy, od ojca w r. 1612 otrzymał w darze połowę Glinna. T. r. zobowiązał się wobec ojca, iż go zastąpi w zapisie na 1.600 zł. posagu i 200 zł. wyprawy danym pannie Urszuli i siostrze tej, kiedy wyjdzie za mąż, wypłaci 1.000 zł. (P. 988 k. 928). Całe Glinno Wielkie w p. pozn. w r. 1618 sprzedał za 9.000 złp. Andrzejowi Włoszynowskiemu (P. 1411 k. 63v). T. r. wespół z żoną od Macieja, Dobrogosta i Jana braci Ponińskich nabył wyderkafem za 5.000 złp. Ponino w p. kośc. (ib. k. 153v), zaś w r. 1621 od Jana Szczuckiego, również wyderkafem, za 3.500 zł. nabył wsie Ostrobótki i Ugoda w p. kośc. (P. 1412 k. 1214v). Od Magdaleny z Czeszewa, wdowy po Wojciechu Szczytnickim, wydzierżawił w r. 1626 część wsi Niałek w p. kośc. (P. 1017 k. 113). Umarł między r. 1627 a 1631 (Kośc. 294 k. 392v; N. 66 k. 203v). Swej żonie Katarzynie Czeszewskiej, córce Piotra, komornika ziemskiego kaliskiego, oprawił w r. 1612, jeszcze przed ślubem, na połowie Glinna Wielkiego 3.000 złp. posagu (P. 1408 k. 338). Oprawę tej sumy ponowił w r. 1618, kiedy Glinno sprzedał (P. 1411 k. 120v). Katarzyna zmarła między r. 1627 a 1631. Dzieci Andrzeja i jej, Adam, Ignacy i Jadwiga, wymienienni w r. 1631 jako jedni ze spadkobierców Benedykta Smoguleckiego (N. 66 k. 203v). Chyba to ta Jadwiga w r. 1635 wyszła za Herzego Henczla Mokrskiego. Oboje występowali również w r. 1636.

(B) Jan, syn Piotra i Pogorzelskiej, wspomniany obok braci w r. 1580 (P. 934 k. 349v). Piotrowi Gronowskiemu w posagu za siostrą swą Zofią w r. 1584 zapisywał sumę 1.200 zł. (P. 942 k. 13v). Wespół z bratem Andrzejem był w r. 1589 intromitowany do części w Polskim i Niemieckim Mieszkowie, Wolicy oraz w pustkach Stramicy i Usłodzinie, które to dobra przypadły w działach ich bratu Mikołajowi, oni zaś kupili je od niego za 4.000 zł., przy czym transakcja ta zeznana była w grodzie lwowskim (Py. 125 k. 54v). T. r. z działów przeprowadzonych z bratem Andrzejem wziął ojcowski stary dwór w Mieszkowie Wielkim oraz role w Mniejszym Mieszkowie, za wyjątkiem płosy posiadanej przez ich matkę, otrzymał też części w Wolicy Pustej (P. 952 k. 61v). W r. 1594 mianowany został przez szwagra Tomickiego jednym z opiekunów czwarga jego dzieci (P. 961 k. 50). Siostrze Agnieszce, owdowiałej po Bułakowskim, w r. 1595 zapisał 200 zł. długu (P. 963 k. 18v). Części w Mieszkowie Mniejszym i Większym oraz Wolicę Pustą, pochodzące ze spadku po ojcu i z podziału majątku po matce, sprzedał 1603 za 10.000 złp. bratu Andrzejowi (P. 1404 k. 886). Wspólnie z żoną w r. 1611 nabyli wyderkafem od Piotra Opalińskiego, starosty śremskiego i pobiedziskiego, za 10.000 złp. wsie Nidom i Paksin w p. gnieźn. (Ws. 204 k. 393), a jednocześnie za taką samą sumę kupili od Łukasza Opalińskiego, starosty leżajskiego wsie Lgin i Hetmanice w p wschow. (ib. k. 401v). Oboje wydzierżawili w r. 1614 od Adama Brodnickiego, pod zakładem 700 zł., połowę w Brodnicy i części w Grabianowie w p. kośc. (P. 992 k. 574v). Jan w r. 1615 nabył wyderkafem za 1.650 złp. od ks. Jana Gnińskiego, archidiakona pczewskiego i kanonika katedralnego poznańskiego, część wsi Łęki Wielkie w p. kośc. (P. 1409 k. 518). Umarł między r. 1616 a 1618 (P. 996 k. 501, 1411 k. 301). Ożenił się z Zofią z Czeszewa Sławianowską, córką Wojciecha, której 1588.1/VII. r., jeszcze przez ślubem, oprawił 2.000 złp. posagu (w tym 1.800 zł. gotowizną, a 200 zł. w wyprawie) na połowie tych swych dóbr w Mieszkowie Polskiem i Niemieckim, Wolicy Pustej, pustkach Stramicach i Usłodzinie, które przypadną mu w działach z braćmi Andrzejem i Mikołajem (P. 950 k. 26, 1400 k. 177). Oboje małżonkowie spisywali wzajemne dożywocie w r. 1591 (R. Kal. 6 s. 519). Jan żonie oprawił ponownie 2.000 złp. posagu w r. 1603, tym razem na połowie dóbr, bez ich wymienienia (P. 1404 k. 1038). Jednocześnie spisane zostało ponowne wzajemne dożywocie (ib.). Zofia umarła po r. 1613. Ich synowie: Piotr, Mikołaj, Hieronim, ochrzcz. 1602.21/VI. r. (LB Mieszków), o którym nie wiem nic więcej. O Piotrze wiem tylko tyle, że w r. 1621 był jezuitą (P. 1007 k. 393), a w r. 1628 ruchome i nieruchome dobra po zmarłych rodzicach dał bratu Mikołajowi (P. 1416 k. 53).

Mikołaj, syn Jana i Sławianowskiej, poborca województwa kaliskiego w r. 1626 (P. 1017 k. 88). Od Mikołaja Chłapowskiego w r. 1619 kupił za 13.000 złp. części w Dominowie, Borzejewie, Chłapowie oraz w pustce Gierałtowo w p. pyzdr. (P. 1411 k. 470v). Od Aleksandra Kębłowskiego kupił w r. 1623 za 1.800 złp. części w Borzejewie (P. 1414 k. 425v). Jak już widzieliśmy, od brata, jezuity Piotra, w r. 1628 uzyskał donację jego dóbr rodzicielskich. Od Jana Gwiazdowskiego w r. 1629 kupił za 4.000 złp. części w Dominowie (P. 1416 k. 230v). Umarł między r. 1623 a 1633 (P. 1023 k. 115v; I. Kal. 99b s. 1628). Z żoną Zofią Chłapowską w r. 1618 spisywał wzajemne dożywocie (P. 1411 k. 301). Oboje małżonkowie w r. 1619 sprzedali wyderkafem części dziedziczne Chłapowa i Gablina za 3.900 złp. Janowi Grabowskiemu, rodzącemu się z Urszuli M-ej, stryjecznej siostry Mikołaja (ib. k. 566). Zofia umarła w r. 1639 (P. 164 k. 378v, 679v). Ich dzieci: Adam, Katarzyna, Teresa i Anna, wymienione wszystkie w r. 1633, kiedy to wraz z matką kwitowały Jana Opackiego z rozrachunku z poboru czopowego, uchwalonego w r. 1632 (I. Kal. 99b s. 1628). Z córek, Katarzyna wyszła przed r. 1640 za Stanisława Koszutskiego, a 2-o v. przez r. 1653 za Jana Boguckiego, zaś 3-o v. przed r. 1662 za Zygmunta Zakrzewskiego i umarła jako wdowa po r. 1666. Teresa i Anna, obie niezamężne, żyły jeszcze w r. 1661 (I. Kal. 125 s. 600). Wszystkie trzy siostry nazwane w r. 1642 dziedziczkami Dominowa i Sławęcina (P. 167 k. 5).

Adam, syn Mikołaja i Chłapowskiej, po ojcu dziedzic Borzejewa (P. 164 k. 679v), jeszcze nieletni w r. 1636 (P. 1033 k. 827v), występował już samodzielnie w r. 1638 (G. 80 k. 484v). Pozywała go w r. 1639 Marianna z Koszutskich Wilkowska o najazd na jej las w Wysławicach (P. 164 k. 134v). T. r., przed 13/V., został zamordowany, o co jego siostry pozywały w r. 1641 Krzysztofa Kuklinowskiego i żonę jego, Barbarę z Grabowskich (P. 166 k. 160v). Pozostała po nim pusta dziedzina zwana dawniej Płowcami w p. pyzdr. 1639.13/V. r. dana została w dożywocie Chryzostomowi Potockiemu (P. 164 k. 319). Dobra pozostałe po śmierci rodziców Adama a i po nim samym, więc: Borzejewo, Chłapowo, Gablino, Dominowo, Gierałtowo, fundum Grodzisko oraz prawa w Sławęcinie, wszystko przypadające skarbowi, zostały w r. 1644 przez komisarzy wyłonionych z sejmiku średzkiego danego Stanisławowi Szołdrskiemu, cześnikowi kaliskiemu i sędziemu surogatorowi poznańskiemu (P. 1421 k. 602).

(C) Andrzej, syn Piotra i Pogorzelskiej, wspomniany obok braci w r. 1580 (P. 934 k. 349v). Z podziału przeprowadzonego w r. 1589 ze starszym bratem Janem otrzymał dwór w Stramicach z folwarkiem i rolami (P. 952 k. 61v), ale był także dziedzicem części w Mieszkowie Polskim i Niemieckim oraz w Wolicy Pustej. Od Andrzeja Pawłowskiego w r. 1601 kupił za 3.500 złp. części Szypłowa w p. pyzdr. (P. 1404 k. 388v). Jako opiekun dzieci swoich, Mikołaja, Anny i Barbary, urodzonych z pierwszej żony, cały ich majątek w mieście Książu, spadły po Mikołaju Księskim, sprzedał w r. 1602 za 7.100 złp. Agnieszce Księskiej, wdowie po Walentym Kiełczewskim, oraz Marcinowi Jemiołkowskiemu (ib. k. 660). Od brata Jana nabył w r. 1603 za 10.000 złp. części w Mieszkowie Mniejszym i Większym oraz w Wolicy Pustej (ib. k. 886). Od Andrzeja Kębłowskiego w r. 1604 kupił za 1.300 złp. połowę Usłodzina (P. 1405 k. 2). Części Szypłowa i pustek Usłodzino w r. 1609 sprzedał za 4.800 złp. Maciejowi, Janowi i Melchiorowi braciom Skrzetuskim (P. 1406 k. 356v). Od swojego brata stryjecznego, Jerzego M-go, syna Mikołaja, kupił w r. 1609 (według zobowiązania z r. 1608) części w Mieszkowie Polskim i Niemieckim, Wolicy Pustej, oraz części stawu w Stramicach, płacąc 8.000 złp. (ib. k. 178; Py. 134 k. 134). Skwitowany w r. 1612 z dóbr ojczystych i macierzystych przez córkę urodzoną z pierwszej żony, Barbarę zamężną Rybską (P. 988 k. 622). Synowi z tejże żony, Mikołajowi, dał w r. 1619 części w Mieszkowie i Wolicy Pustej (P. 1411 k. 306v). Umarł między r. 1620 a 1624 (P. 1412 k. 60). Swojej pierwszej żonie, Dorocie Księskiej, córce Jana, jeszcze przed ślubem, w r. 1586, oprawił posag 1.500 zł. na połowie części w Polskim i Niemieckim Mieszkowie, Wolicy Pustej oraz w pustkach Stramicach i Usłodzinie, będących jeszcze pod dożywociem jego matki (R. Kal. 5 k. 555). Jego drugą żoną była Jadwiga Dembińska, córka Bartłomieja, sędziego grodzkiego nakielskiego, której w r. 1597, przed ślubem, zobowiązał się na powyższych dobrach oprawić 2.000 zł. posagu gotowizną i 300 zł. w wyprawie (N. 163 k. 382). Tej żonie dał w r. 1609 nową oprawę 2.000 złp. posagu na połowie swych dóbr (P. 1406 k. 748v), i jeszcze raz w r. 1611, tym razem na częściach Mieszkowa i Wolicy Pustej, nabytych od Jerzego M-go, teraz na sumę 2.500 złp. (P. 1407 k. 468). Oboje małżonkowie spisywali wzajemne dożywocie w r. 1620 (P. 1412 k. 60). Z Księskiej był syn Mikołaj oraz córki: Anna, Zofia i Barbara, wszyscy wspomniani w r. 1600 jako współspadkobiercy wuja Mikołaja Księskiego (P. 970 k. 721v). Z nich Barbara w r. 1603 już nie żyła, a umarła zapewne w tym właśnie roku (Py. 131 k. 32). Anna 1606.18/VI. r. w Mieszkowie zaśłubiła Stanisława Wyleżyńskiego. Żyła jeszcze w r. 1623. Tylko te trzy córki Andrzeja i Księskiej występują w aktach jako spadkobierczynie matki, a jednak mimo to w r. 1612 natykamy się na Barbarę M-ą, rodzącą się z tejże Księskiej, żonę Adama Rybskiego. Istotnie czwartej córki w tych okolicznościach mało prawdopodobne. Była chyba druga z kolei, nazywana w latach 1600-1603 Zofią, potem, na pamiątkę zmarłej siostry, przezywana Barbarą, być może od swego drugiego imienia. Znamy takie wypadki. Z drugiego małeństwa pozostał tylko syn Krzysztof.

I. Mikołaj, syn Andrzeja i Księskiej, jak współspadkobierca Mikołaja Księskiego wespół z siostrami w r. 1600 skwitowany przez Jerzego Przybysławskiego (P. 970 k. 721v), jeszcze nieletni w r. 1602 (P. 1404 k. 660). Jak widzieliśmy, otrzymał w r. 1619 od ojca części w Mieszkowie i Wolicy Pustej.

II. Krzysztof, syn Andrzeja i Dembińskiej, ochrzcz. 1603.13/IV. r. (LB Mieszków). Według regestru kwitacji podymnego z r. 1629, miał w Mieszkowie 24 domy osiadłe, zaś w Wolicy Pustej na folwarku dwa, z czego winien był płacić 18 zł. (Py. 143 s. 27). Mieszkowo i Wolicę oraz pustkę Stramice wydzierżawił był Piotrowi Molskiemu, a kwitował się z nim z owej dzierżawy w r. 1634 (Py. 146 s. 50). Mieszkowo Wielkie i Małe, Wolicę Pustą i Stramice w r. 1637 sprzedał za 50.000 złp. Wojciechowi Manieckiemu (P. 1419 k. 201). Córkom swoim, zrodzonym z drugiej żony, w r. 1651 zapisał posagi po 3.000 zł. gotowizną i po 1.000 zł. w klejnotach (Py. 151 s. 158). W r. 1651 winien był płacić "kwadruplę" podymnego, wyznaczonego w obozie beresteckim, z 60 dymów majętności Rozdrażewskiego w powiatach kaliskim i pyzdrskim 120 zł. (ib. s. 212). Najwidoczniej owe majętności dzierżawił. Po skasowaniu opieki ustanowionej uprzednio dla dzieci z drugiej żony mianował w r. 1653 opiekunami: Władysława Rogalińskiego, Stanisława Pogorzelskiego, kasztelana kaliskiego, i Hiacynta M-go (ib. s. 252). Kontrakt, spisany w Rozdrażewie pod zakładem 6.000 złp. z Janem Karskim, roborował w r. 1657 (I. Kal. 122 s. 87). Umarł między r. 1660 a 1663 (Ws. 146 k. 1v; P. 1073 k. 1014). Pierwszej swej żonie, Annie z Brodowa Zielińskiej, córce Wojciecha, sekretarza J.Kr.Mci, przed ślubem, w r. 1625 oprawił 18.000 złp. posagu na połowie Mieszkowa Wielkiego i Małego oraz Stramic (P. 1415 k. 48). Nie żyła już w r. 1628, kiedy to Krzysztof pojął 2-o v. Annę z Dzwonowa Rogalińską, córkę Jakuba i Katarzyny z Biegańskich. Przyszły teść, t. r., przed śłubem córki, zapewnił mu sumę 10.000 zł. posagu, z czego 8.000 zł. gotówką, 2.000 w wyprawie (N. 176 k. 44v). Już po ślubie, 25/VIII. t. r. na tej połowie Mieszkowa Wielkiego i Małego oraz Stramic, która była wolna od oprawy pierwszej żony, oprawił tej drugiej 10.000 złp. posagu (P. 1416 k. 55v; Ws. 182 k. 29). Dożywocie wzajemne spisywali ze sobą w r. 1633 (P. 1417 k. 776). Ponowną oprawę, po skasowaniu poprzedniej, otrzymała ona od męża w r. 1637, tym razem na sumę 5.500 złp. (P. 1419 k. 267v). Żyła jeszcze 1652.3/VI. r., kiedy dokonaną przez nią kasatę oprawy aprobował jej brat Andrzej Rogaliński (Ws. 182 k. 31), nie żyła już w r. 1659 (P. 183 k. 19v). Z pierwszego małżeństwa była córka Jadwiga, o której rękę ojciec zawierał 1641.7/I. r. kontrakt z Władysławem Rogalińskim, dając jej w posagu 15.000 złp. (P. 1420 k. 438v; Ws. 182 k. 29v). Umarła ona w Smolicach 1652.8/II. r. i została pochowana u Bernardynów w Kobylinie. Z drugiej żony byli synowie: Andrzej, ochrzcz. 1632.7/II. r. (LB Mieszków), zapewne młodo zmarły, Stanisław, Maciej i Krzysztof. O Stanisławie będzie niżej. Maciej, ochrzcz. 1642.25/II. r. (LB Dobrzyca), wspomniany w r. 1659 (P. 183 k. 19v), był w latach 1663-1665 jezuitą (P. 1073 k. 381v, 1076 k. 573). Krzysztof, wspomniany również w r. 1659, kwitował w r. 1665 brata Stanisława z 744 zł., stanowiących prowizję roczną od sumy 3.729 zł., należnej mu w skutku dokonanych z braćmi działów (P. 1076 k. 983v). Z drugiej żony córki: Teresa, Zofia, Ludgarda, wspomniana w r. 1660 (Ws. 135 k. 1v), Konstancja, Marianna, Katarzyna, ochrzcz. 1643.7/IV. r. (LB Dobrzyca), Ludwika. Z nich, Teresa (Teresa Katarzyna), ochrzcz. 1629 r. (LB Mieszków), wyszła w r. 1657 za Jana Karskiego (Kurskiego?), a żyli jeszcze oboje w r. 1665. Zofia, ur. 1630.15/VII. r. w czasie zarazy, na folwarku Stramice (ib.), umarła przed r. 1661. Konstancja, wspomniana w r. 1660 (Ws. 135 k. 1v), cysterka w Owińskach w r. 1663 (P. 1073 k. 1014). Marianna, wydana przed r. 1660 za Adama Łukomskiego, wdowa w latach 1686-1712. Franciszka, jeszcze niezamężna w r. 1660 (Ws. 135 k. 1v), wydana 1-o v. przed r. 1664 za Stanisława Twardowskiego, zmarłego między r. 1665 a 1667, poszła 2-o v. przed r. 1673 za Aleksandra z Kalinowy Zarembę, zmarła między r. 1681 a 1686. Ludwika, ochrzcz. 1647.23/VI. r. (LB Wilkowyja), występowała w latach 1660-1665 jako niezamężna (Ws. 135 k. 1v; P. 1076 k. 685).

I) Stanisław, syn Krzysztofa i Rogalińskiej, pisał się Odrowążem M-im, sędzia deputat na Trybunał Koronny w r. 1686 (P. 1112 X k. 20), sędzia kapturowy wojew. poznańskiego w r. 1697 (Estr. XVII s. 46). Występował wespół z braćmi swymi i siostrami w r. 1659 (P. 182 k. 19v). Wraz z braćmi skwitowany najpierw w r. 1663 przez siostry, Teresę zamężną Karską i Mariannę zamężną Łukomską, z majątku po rodzicach (P. 1073 k. 381v), a potem w r. 1665 z tegoż majątku przez siostrę Franciszkę zamężną Twardowską (P. 1076 k. 573). Od Jerzego Manieckiego kupił w r. 1664 za 50.000 zł. Mieszkowo Wielkie i Małe, Wolicę Pustą oraz opustoszałe Stramice (Ws. 208 k. 200). T. r. z Fabianem Wilhelmem Rosenem spisywał kontrakt o dzierżawę Kąkolewa pod zakładem 6.913 zł. (Ws. 63 k. 717v). Obok rodzeństwa współspadkobierca Marianny z Bieganowskich Koszutskiej, siostry ciotecznej swej matki, cedował w r. 1665 Helenie z Bronikowskich Lipnickiej sumę 7.000 zł., pochodzącą z kontraktu o ten spadek, zawartego przez ich ojca z Andrzejem Zebrzydowskim, jak również prawo dożywotnie do wsi Kłony (ib. k. 685). Od szwagra, Aleksandra Zaremby otrzymał w r. 1674 zapis sumy 7.000, własnej siostry Stanisława a żony Zaremby, odebranej zaś od Zygmunta Grudzińskiego, starosty bolemowskiego (Py. 154 s. 335). "Bratankowi" Szymonowi M-mu zapisał w r. 1682 dług 3.000 zł. (P. 155 k. 35v). Spisał w r. 1687 testament i oblatywał go t. r. (P. 1113 IV k. 30). Bezdzietny, umarł w r. 1697, a kazanie pogrzebowe zostało wygłoszone w Poznaniu u Dominikanów (P. 256 k. 1v; Estr. XVII s. 46). Jego żoną była Zofia Chojecka, córka Piotra i Doroty z Rudnik Biskupskiej, która w r. 1663 wespół z siostrą Anną, żoną Władysława Rogalińskiego, cześnika inowrocławskiego, dziedziczne ich wsie: Golejewo, Golejewko z folwarkiem Jaskowskim, Sworowo, Łekta, Ołbino w p. kośc. sprzedały za 50.000 złp. mężowi tej Anny (P. 1425 k. 181v). Była jednak Zofia nadal dziedziczką części Chojna, na których w r. 1689 zapisała sumę 500 zł. kościołowi parafialnemu w Golejewku (Kośc. 307 k. 179). Oprawę swego posagu, w wysokości 17.500 zł., miała zrazu na Mieszkowie, ale w r. 1692, po skasowaniu poprzedniego zapisu ta oprawa została przeniesiona na połowę wszystkich dóbr (P. 1123 IV k. 28v). Potwierdziła w r. 1701 dokonaną przez siebie na rzecz Jadwigi z Rogalińskich Rydzyńskiej, cześnikowej kaliskiej, sprzedaż Chojna z przyl. (P. 1140 IV k. 114). Umarła w Poznaniu 1702.7/VI. r. (LM Golejewko).

(D) Stanisław, syn Piotra i Pogorzelskiej, wspomniany w r. 1580 (P. 934 k. 349v), być może identyczny ze Stanisławem, w r. 1582 mężem Zofii z Uścięcina, wdowy 1-o v. po Adamie Grzymułtowskim (G. 60 k. 236v, 277), jakkolwiek z drugiej strony milczenie o nim w zapisach po r. 1580, dotyczących innych synów Piotra, mogłoby wskazywać na to, iż wtedy nie żył.

(E) Mikołaj, syn Piotra i Pogorzelskiej, wspomniany w r. 1580 (P. 934 k. 349v), jeszcze nieletni w r. 1582 (P. 938 k. 1v), w grodzie lwowskim dokonał rezygnacji za 4.000 zł. swych części uzyskanych z działów braterskich w Mieszkowie Polskim i Niemieckim, w Wolicy oraz w pustkach Stramicach i Usłodzinie na rzecz braci Jana i Andrzeja, do których to części zostali oni wsprowadzeni w r. 1589 (Py. 125 k. 54v). Więcej nic o nim nie wiem, być może pozostał na Rusi?

B) Mikołaj, syn Mikołaja i Sapieńskiej, wspomniany w r. 1553 (P. 894 k. 744), dziedzic części w Mieszkowie, obydwu Wolicach i Osieku. Kupił w r. 1568 za 15.000 złp. od Andrzeja Opalińskiego, kasztelana przemęckiego, części we wsiach Gułtowo, Drzązgowo, Borzujewo i w pustkach Sokolniki, Żabice, Ostrów p. pyzdr. (R. Kal. 3 k. 89v). Części w Gułtowie i w pustce Ostrów w r. 1571 sprzedał za 8.000 zł. Stanisławowi Tuczeńskiemu (P. 1398 k. 204v). Wespół z żoną zapisywał w r. 1583 córkom Annie i Zofii posagi po 1.500 zł. każdej (P. 940 k. 598v). Skwitowany w r. 1588 przez zięcia Jana Dobrzyckiego Grzymka z 2.000 zł. posagu danego za córką Anną (P. 949 k. 275). Części w Drzązgowie i Borzujewie oraz w pustkach Sokolnikach i Żabicach sprzedał wyderkafem w r. 1588 za 1.200 złp. Wawrzyńcowi Węgierskiemu (P. 950 k. 157). Od sióstr Grudzielskich, Anny, żony opatrz. Wojciecha Włoska, i Doroty, żony opatrz. Mateusza Pagrysa, mieszczan jarocińskich, kupił w r. 1591 za 600 zł. trzy łany roli pustej w Osieku p. pyzdr. (R. Kal. 6 k. 386). T. r. skwitowany z 1.500 zł. posagu przez córkę Zofię, zamężną Dobczyńską cz. Jarocką (P. 956 k. 172v). Nie żył już w r. 1593 (P. 1401 k. 53v). Jego żoną była Zofia Smugulecka, córka Piotra, która w r. 1562 zapisywała swemu ojcu dług 400 złp. (P. 904 k. 712). Mąż na połowie Mieszkowa, obu Wolic i Osieka oprawił jej w r. 1563 posag 1.000 zł. (N. 215 k. 17). Zofia w r. 1565 sprzedała za 2.000 grz. Krzysztofowi Iwieńskiemu, nabyte wraz z dożywociem za taką samą sumę w r. 1559 od zmarłego już Jana Gwiazdowskiego, wieś Potrzymowo oraz części wsi Kościelne Gurowo jak też pustek Skrody i Jelitowo w p. gnieźn., mąż zaś na połowie swych dóbr w Mieszkowie, obu Wolicach i Osieku oprawił jej posag 2.000 złp. (P. 1397 k. 415v). Żyła jeszcze w r. 1583 (P. 940 k. 598v). Synowie: Jan, Piotr i Jerzy. Ze wspomnianych wyżej córek, Anna poszła przed r. 1589 za Jana Dobrzyckiego Grzymka, zaś Zofia zaśłubiła w r. 1591, krótko po 8/II. Macieuja Jarockiego cz. Dobczyńskiego, umarła przed r. 1604.

(A) Jan, syn Mikołaja i Smoguleckiej, wespół z bratem Jerzym dostał w r. 1593 od brata Piotra przypadające z podziału dóbr rodzicielskich części w Mieszkowie, Wolicy, Osieku, Drzązgowie i Borzejewie (P. 1401 k. 53v). Od Stanisława Granowskiego wspólnie z braćmi w r. 1594 kupił za 2.150 zł. części w Osieku, z wyłączeniem pięciu kmieci (ib. k. 229v). Swoje części w Drzązgowie i Borzejewie oraz w pustkach Zabicach i Sokolnikach (wyłączając poddanego i poddankę z Drzązgowa) w r. 1598 sprzedał za 7.750 złp. Zachariaszowi Klonowskiemu (Kłunowskiemu) (P. 1402 k. 810v). Puste wsie Żaliki i Wiewiernicę oraz jednego kmiecia osiadłeogo i jednego zagrodnika w Osieku w r. 1598 sprzedał za 2.000 złp. bratu Piotrowi (jb. k. 830v). Od brata Jerzego w r. 1602 otrzymał donację wieczystą części w Osieku, pochodzącej ze spadku po bracie Piotrze (Py. 47 k. 155). Od Andrzeja Kębłowskiego w r. 1607 kupił za 7.000 złp. części Bielejewa p. pyzdr. (P. 1406 k. 118v). Skwitowany 1622 r. z opieki przez rodzonego siostrzeńca Adama Dobrzyckiego (I. Kal. 88a s. 230). W r. 1623 wespół z żoną od Andrzeja Pierzchlińskiego, podkomorzego poznańskiego, nabył wyderkafem za 30.000 złp. wsie Babino, Olszewo, Mroczki, Chrostowo oraz części wsi Szlachcino i Grodziec (P. 1414 k. 327v). Żył jeszcze 17/VII. t. r. (P. 1012 k. 479v), nie żył już 1625.25/VI. r. (Ws. 182 k. 29). Jego żoną, zaślubioną przed r. 1602, była Jadwiga Łaskowska, córka Jana, której braci oraz owdowiałą matkę Jadwigę z Zieleńca kwitował w r. 1603 (Py. 131 k. 354v). Dał jej w r. 1606 na połowie Osiaka oprawę 1.300 złp. posagu (P. 1405 k. 506v). Jadwiga, będąc już wdową, w r. 1625 Bielejewo i Osiek wydzierżawiła Samuelowi Kaliszkowskiemu i żonie jego Zofii z Urbańskich (Py. 143 k. 83). Wspólnie z synami, Hiacyntem, Samuelem i Remigianem, kupiła w r. 1625 od Jana Rogalińskiego za 30.000 złp. Krześlice i pustkę Sułkowo w p. gnieźn. (P. 1415 k. 73). Wraz z tymiż braćmi a swymi synami w r. 1627 kupiła za 3.000 zł. od Jana Pierzchlińskiego części w Bielejewie (P. 1415 k. 824), zaś od Jana Przecławskiego t. r. za 6.800 złp. części w Bednarach p. gnieźn. (ib. k. 1086). Nabyła w r. 1629 od Macieja Wronczyńskiego za 4.600 złp. części we Wronczynie i Bednarach (P. 1416 k. 360). Wespół z synami w r. 1631 kupiła części w tychże wsiach za 8.000 złp. od Jana Rogalińskiego (P. 1417 k. 329). W r. 1636 mowa o niej jako o tylko co zmarłej (P. 161 k. 34). O synach, Hiacyncie, Samuelu, Remigianie, będzie niżej. Z córek, Marianna, ochrzcz. 1602.30/VI. r. (LB Mieszków), pod imieniem Joanny klaryska gnieźnieńska, otrzymała od matki zapis 1.200 złp. (G. 79 k. 46v), żyła jeszcze w r. 1636 (G. 80 k. 191v). Anna, ochrzcz. 1603.1/V. r. (LB Mieszków). Elżbieta, ochrzcz. 1604.19/XI. r. (ib.), wydana w r. 1623 za Macieja Bułakowskiego, umarła po r. 1640. Wreszcie Kunegunda, zaśłubiona przed r. 1639 Stanisławowi Cerekwickiemu, zmarła po r. 1670.

I. Hiacynt (Jacek), syn Jana i Łaskawskiej, wspomniany w r. 1625 (P. 1415 k. 73), obok braci i matki współdziedzic w Osieku w r. 1626 (Py. 143 k. 150). Bielejewo i Osiek sprzedał wyderkafem w r. 1635 szwagrowi Bułakowskiemu i siostrze za 16.000 złp., które zostały mu zabezpieczone na Krześlicach, Wronczynie i Bednarach (P. 1418 k. 300). Wespół z braćmi części Wronczyna w r. 1636 sprzedał za 8.000 złp. Zofii z Ostroroga, żonie Piotra Czarnkowskiego, wojewodzica kaliskiego (ib. k. 684v). Wraz z tymiż braćmi dom w Poznaniu przy ulicy Żydowskiej, naprzeciwko klasztoru Dominikanów, zastawił na lat 30 za sumę 2.600 zł. pewnym Żydom (P. 1033 k. 442v). Osiek w r. 1637 sprzedał za 15.000 złp. Marcinowi Glinickiemu (P. 1419 k. 177v). Bielejewo w r. 1638 sprzedał za 20.000 złp. Stanisławowi Cerekwickiemu (ib. k. 558v). Od Macieja Starkowieckiego t. r. nabył wyderkafem za 24.000 złp. Sławoszewo p. kal. (ib. k. 488v). Od Marcina Głoskowskiego w r. 1644 kupił za 30.000 złp. Kołacino w p. kośc. (P. 1421 k. 604). Od Adama Przecławskiego w r. 1649 kupił za 1.000 złp. część w Bednarach p. gnieźn. (ib. k. 282v). Spadkobierca brata Eremiana, w r. 1650 kwitował Leopolda Swiejkowskiego z 300 zł., które był winien temu bratu (Kośc. 302 k. 362). Umarł między r. 1653 a 1657 (Py. 151 s. 252, 152 s. 183). Żoną Hiacynta była Anna z Bnina Starowiecka, córka Macieja, której w r. 1633, jeszcze przed ślubem, na połowie Bielejewa i Osieka oprawił 10.000 złp. posagu (P. 1417 k. 787). Oprawę owej sumy ponowił w r. 1638 tym razem na połowie dóbr swych, bez ich wymienienia (P. 1419 k. 494). Wzajemne dożywocie spisywali małżonkowie w r. 1641 (R. Kal. 12 k. 301). Będąc już wdową, skwitowana w r. 1665, wespół z synami Franciszkiem i Maciejem, przez córkę Teresa zamężną Drzewiecką z sumy 2.600 zł., zapisanych owej Teresie jeszcze jako pannie (P. 1076 k. 932). Umarła między r. 1673 a 1677, zapisując w swym testamencie sumę 1.000 złp. na rzecz kolegium kapelanów św. Józefa fundacji Mycielskich w kościele na Zdzieszu w Borku, którą syn Maciej w r. 1677 zabezpieczył na Kołacinie w p. kośc. (I. Kal. 133 s. 255; P. 1428 k. 266v). Synowie to już wspomniani Franciszek i Maciej. Córka Teresa, wydana przed r. 1663 za Jana Drzewieckiego, zmarła po r. 1685, a przed r. 1699.

I) Franciszek, syn Hiacynta i Starjowieckiej, działał obok matki w r. 1657 (Py. 152 s. 183) i chyba już wtedy "miał lata", z całą zaś pewnością pełnoletni w r. 1662, kiedy to w imieniu własnym i nieletniego brata Macieja dzieciom stryja Samuela M-go cedował sumę 6.900 zł., którą Andrzeja Łącki zapisał był jego ojcu (Kośc. 305 k. 77v). Połowę Kołacina w p. kośc. w r. 1670 dał bratu Maciejowi (P. 1868 X k. 150) żył jeszcze w r. 1672 (P. 199 k. 186).

II) Maciej, syn Hiacynta i Starkowieckiej, pisał się "Odrowążem M-im". Nieletni jeszcze w r. 1662, od brata Franciszka, jak widzieliśmy, dostał w r. 1670 połowę Kołacina w p. kośc. Na tym Kołacinie, obok zapisu matki dla kościoła na Zdzieszu, zabezpieczył też wziętą od Andrzeja Radolińskiego, kasztelana krzywińskiego, sumę 2.000 zł., od której roczny czynsz 160 zł. był przez kasztelana przeznaczony dla prebendariusza fundowenej przezeń w r. 1678 kaplicy Radolińskich w kościele parafialnym w Jarocinie (P. 1102 VIII k. 2). Od brata stryjecznego Jana M-go, syna Samuela, kupił w r. 1688 za 12.000 złp. Bednary w p. gnieźn. (P. 1115 V k. 18). Swój dwór w Poznaniu na Rybakach, przy ulicy Rybackiej, sprzedał 1692 za 1.400 złp. Janowi i Remigianowi braciom Szygowskim (P. 1124 IX k. 89v). Wespół z synami Jakubem i Andrzejem w r. 1695 skwitowany przez zięcia Macynę z 10.000 złp. posagu córki Doroty (P. 1129 V k. 67). Kołacin w r. 1709 sprzedał za 36.000 zł. Władysławowi Ryczgórskiemu Sawiczowi (I. Kal. 157 s. 26, 158 s. 54). Umarł 1709.11/VIII. r. w Kołacinie, pochowany w kościele w Mchach (LM Mchy). Jego pierwszą żoną była Anna Zakrzewska, córka Stanisława i Jadwigi z Ponińskich, za którą od jej ojca dostał w r. 1670, jeszcze przed ślubem, sumę 2.000 zł. na poczet 8.000 zł. posagu i zobowiązał się to oprawić na połowie dóbr (Kośc. 305 k. 510). Oprawę całej sumy posagowej, 8.000 złp., dokonał w r. 1671, już po ślubie (P. 1870 k. 213). Drugą jego żoną była w r. 1686 Konstancja Rokicka, córka Jana i Marianny z Mikołajewskich, wdowa 1-o v. po Stanisławie Gostkowskim (P. 1111 II k. 7), z którą wzajemne dożywocie spisywał w r. 1687 (P. 1113 II k. 79, III k. 86). Konstancja w czasie zarazy spisała w Kołacinie 1710.5/X. r. testament. Miała zapisaną przez męża sumę 17.000 zł. na Kołacinie, wsi sprzedanej przez niego Ryczgórskiemu. Dzieci z nim nie miała (Kośc. 147 k. 380). Umarła w Kołacinie 25/XI. r. (LM Mchy). Z synów, o Jakubie niżej, Andrzej zmarł w Kołacinie w r. 1700 (ib.). Z córek, Dorota, 1-o v. w r. 1695 żona Stanisława Franciszka Macyny, wdowa w r. 1698, wyszła 2-o v. przed r. 1700 za Andrzeja Strzeleckiego, po którym wdową była w r. 1701. W r. 1703 była już 3-o v. żoną Jana Koszutskiego, a umarła będąc wdową i potym mężu po r. 1739. Anna zaślubiła w Mchach 1701.9/I. r. Kaspra Miaskowskiego, umarła między r. 1750 a 1752.

Jakub, syn Macieja i Zakrzewskiej, poborca województwa kaliskiego w r. 1713 (Z. T. P. 39 k. 1902), burgrabia ziemski kościański w r. 1715 (ib. 40 k. 235), pisarz grodzki kaliski 1728 r. (I. Kal. 165 s. 8), przysięgał w r. 1736 na urząd subdelegata sędziego grodzkiego kaliskiego (Kośc. 171 k. 62). Wraz z bratem Andrzejem w r. 1699 odziedziczone po matce Zakrzewo sprzedali za 54.000 złp. Rafałowi Wilkońskiemu (Ws. 181 k. 102). Jakub, w r. 1700 dziedzic wsi Gaj w p. kośc., nabytej od Jana Niemojewskiego i żony jego Zofii z Cielczy (P. 1139 XI k. 36). Skwitowany w r. 1701 z 10.000 złp. ze spadku macierzystego przez siostrę Annę zamężną Miaskowską (P. 1140 VI k. 48). Zawierał w r. 1710 o swe dobra macierzyste kompromis z Władysławem Ryczgórskim Sawiczem, nabywcą Kołacina, oraz z Andrzejem i Marianną z Rokickich małżonkami Kałowskimi (Kośc. 310 s. 359). Na wieść o pozostawionym przez macochę testamencie, manifestował się przeciwko temu Ryczgórskiemu, oskarżając go o to, iż około r. 1703 "wszedł w przyjaźń" z nią, uzurpował sobie posesję Kołacina, źle traktował przy tym ojca Jakuba, Macieja M-go (Kośc. 148 s. 49). Po śmierci Ryczgórskiego, w r. 1713 jedyna spadkobierczyni Konstancji z Rokickich M-ej, jej rodzona bratanica Marianna z Rokickich Kałowska, Stefan i Józef bracia i Konstanty bratanek Ryczgórski, oraz Józef M. jako posesor Kołacina, pozwani zostali na Trybunał Piotrkowski przez jego siostrę Dorotę M-ą, 1-o v. Macyninę, 2-o v. Strzelecką, 3-o v. Koszutską, roszczącą sobie pretensje z tytułu spadku po bracie Andrzeju M-im (P. 290 k. 226). Z małżonkami Kałowskimi skwitował się Jakub w r. 1715 (Z. T. P. 40 k. 235) i t. r. skwitowani też został przez siostrę Dorotę (P. 1149 II k. 104). Wieś Gaj w p. kośc. w r. 1714 sprzedał za 35.000 złp. Tomaszowi Mąkowskiemu (P. 1148 II k. 64v). Umarł 1737.20/I. r., w trzy dni po śmierci swej żony, pochowany w Mchach (LM Mchy). Tą żoną była Ludwika (Ludwika Anna) Belęcka, córka Franciszka i Anny z Dąbrowskich (P. 1139 IX k. 44, 1148 II k. 64v), za którą podjął w r. 1700 ze spadku po jej matce, ostatnio zamężnej Tomickiej, sumę 1.500 złp. i tę sumę żonie oprawił (P. 1139 IX k. 71v). Na połowie Gaju w r. 1701 oprawił jej sumę posagową 6.000 złp. (P. 1141 IX k. 47). Umarła ona 1737.17(?)/I. r. i pochowano ją pod kościołem w Mchach (LM Mchy). Synowie: Kazimierz Stanisław, ur. w Kołacinie, ochrzcz. 1701.9/I. r., zmarły zapewne dzieckiem, i Maciej Józef, ur. tamże, ochrzcz. 1713.31/III. r. (LB Mchy), może identyczny z Maciejem, "pisarzem kaliskim" (chyba raczej "pisarzewiczem?), który był chrzestnym 1733.25/IX. r. (ib.). Z córek, Anna zaśłubiona 1720.25/VIII. r. w Mchach Jerzemu Józefowi Chrzanowskiemu, z czasem cześnikowi bełskiemu i pisarzowi grodzkiemu radziejowskiemu, umarła między r. 1729 a 1739. Franciszka, zapewne identyczna z Franciszką Marianną, ochrzcz. 1716.6/IV. r. (ib.), wyszła w Mchach 1737.5/III. r. za Celestna (Piotra Celestyn) Zakrzewskiego, chorążyca łęczyckiego, z czasem sędziego ziemskiego kaliskiego, umarła między r. 1779 a 1786. Obie te siostry były po ojcu dziedzicami Kołacina (Kośc. 319 s. 7), jak również domu przy ulicy Żydowskiej, koło Dominikanów, w Poznaniu. Spadkobiercy tych pań w r. 1773 sprzedali ów dom za 2.600 złp. Janowi Topińskiemu (P. 1350 k. 433v).

II. Samuel, syn Jana i Łaskawskiej, dziedzic Krześlic w p. gnieźn. którą to wieś sprzedał wyderkafem w r. 1635 za 5.500 złp. Marcinowi Boguckiemu (P. 1418 k. 812v). Te Krześlice oraz pustkę Sułkowo w r. 1637 sprzedał na wieczność za 20.000 złp. Stanisławi Skaławskiemu (P. 1419 k. 157v). Od brata Remigiana (Eremiana) w r. 1639 kupił za 10.000 złp. Bednary w p. gnieźn. (ib. k. 1365). Umarł między r. 1640 a 1648 (P. 173 k. 191, 1420 k. 372v). Swej żonie, Katarzynie Krzyżanowskiej, córce Macieja i Jadwigi z Bojanowskich, oprawił w r. 1635 na połowie Krześlic posag 5.000 złp. (P. 1418 k. 297v). Po sprzedaniu Krześlic ta oprawa została w r. 1637 przeniesiona na połowę dóbr (P. 1419 k. 159). Występowała Katarzyna w r. 1640 jako współspadkobierczyni wuja Mikołaja Bojanowskiego, dziedzica Jaszkowa, Gołębina, Gorzyczek i Jasienia. Swoje części w tych wsiach sprzedała wtedy za 1.200 złp. braty Władysławowi Krzyżanowskiemu (P. 1365 k. 882v, 1420 k. 372v). Nie żyła już w r. 1676 (P. 1427 k. 558). Dzieci ich: Maciej, Jan, Dorota i Elżbieta, pozostawały w r. 1648 pod opieką stryja Hiacynta M-go (P. 173 k. 815). Z nich, Dorota wyszła przed r. 1663 za Stanisława Skrzydlewskiego, umarła między r. 1683 a 1686.

I) Maciej, syn Samuela i Krzyżanowskiej, ochrzcz. 1636.4/II. r. (LB Św. Maria Magdal., Pozn), pozostawał pod opieką stryja Hiacynta, który w r. 1653 zawierał w jego i jego brata Jana imieniu kontrakt małżonkami Łąckimi o Bednary (Py. 151 s. 84). Od Wojciecha Boboleckiego dzierżawił wespół z żoną Oporowo, z której to dzierżawy, jednoroczenej, skwitował się z nim w r. 1665 (P. 1076 k. 888). Oa Marianny z Gostyńskich Kotlińskiej oboje małżonkowie nabyli wyderkafem w r. 1669 za 3.000 zł. na trzy lata Ziemice w p. kośc. (P. 1866 k. 92). Wespół z bratem Janem był kwitowany w r. 1676 przez siostrę Dorotę zamężną Skrzydlewską z 2.000 złp. jej posagu (P. 1094 k. 665). Nie żył już w r. 1687. Był obok brata Jana współdziedzicem Bednar (P. 1113 II k. 72v). Żona jego Zofia Zdanowska, córka Wojciecha i Małgorzaty ze Sławianowskich, wdowa 1-o v. po Stefanie Krasińskim, wespół ze swymi siostrami i matką sprzedała w r. 1665 wieś Robaczyno w p. kośc. za 19.300 zł. Aleksandrowi Przybysławskiemu, podsędkowi ziemskiemu wschowskiemu (Ws. 63 k. 879). Widocznie jednak ta transakcja do skutku nie doszła, skoro ta wieś pozostawała w rękach M-ch i w r. 1674 urodziła się tam ich córka. Zofia już będąc wdową i po tym drugim mężu, skasowała w r. 1688 oprawę i dożywocie na Bednarach (P. 1115 V k. 18). Już nie żyła w r. 1698 (Kośc. 308 k. 497). Z córek Macieja i Zofii, Katarzyna Teresa, ur. w Zakrzewku, ochrzcz. 1669.12/V. r. (LB Duszniki), i Kunegunda, ur. w Robaczynie, ochrzcz. 1674.25/I. r. (LB Śmigiel), zapewne pomarły dziećmi. Zofia, nazwana jedyną spadkobierczynią rodziców, zawierała 1698.9/XII. r. w Robaczynie komplanację z współspadkobiercami (obok siebie) Barbary ze Zdanowskich Kamińskiej (Kośc. 308 k. 497). Już będąc żoną Zygmunta Śniegockiego, macierzyste części w Robaczynie w r. 1699 sprzedała za 6.000 złp. Ewie z Unrugów Bojanowskiej (P. 1137 VI k. 66v). Umarła po r. 1710.

II) Jan, syn Samuela i Krzyżanowskiej, wspomniany jako nieletni w latch 1648-1662 (P. 173 k. 191, 815; Kośc. 305 k. 77v), sprzedał w r. 1688 Bednary za 12.000 złp. stryjecznemu bratu Maciejowi, synowi Hiacyna (P. 1115 V k. 18).

III) Remigian (Eremian, Jeremiasz), syn Jana i Łaskawskiej, ur. ok. 1614 r., wspomniany w r. 1625 (P. 1415 k. 73), obok braci współdziedzic Osieka (Py. 143 k. 150), Belejewa w r. 1627 ({P. 1415 k. 824), t. r. Bednar (ib. k. 1086), części Wronczyna w r. 1631 (P. 1417 k. 329). Bednary sprzedał w r. 1639 za 10.000 złp. bratu Samuelowi (P. 1419 k. 1365) umarł mając 28 lat w r. 1642). (A. B. Kobylin, W. 47).

(B) Piotr, syn Mikołaja i Zofii z Smoguleckich, części po rodzicach w Mieszkowie, Wolicy, Osieku, Drzązgowie i Borzejewie, przypadłe mu z działów braterskich, dał w r. 1593 braciom swym, Janowi i Jerzemu (P. 1401 k. 53v). Od brata Jana kupił w r. 1598 za 2.000 złp. wsie puste Żalki i Wiewiernica w p. pyzdr. oraz jednego kmiecia osiadłego i jednego zagrodnika w Osieku (P. 1402 k. 830v). Części w Borzejewie w r. 1600 (lub przed tą datą) sprzedał Zachariaszowi Klonowskiemu (P. 1403 k. 792). Nie żył już w r. 1602, a części w Osieku przeszły po nim na braci (Py. 47 k. 155).

(C) Jerzy, syn Mikołaja i Smoguleckiej, wspomniany w r. 1593 (P. 1401 k. 53v), części w Osieku, odziedziczone po bracie Piotrze dał w r. 1602 bratu Janowi (Py. 47 k. 155). Zobowiązał się w r. 1608 sprzedać za 8.000 zł. części w Mieszkowie Polskim i Niemieckim, Wolicy zwanej Pustą i w pustce Stramice swemu stryjecznemu bratu Andrzejowi, synowi Piotra (Py. 134 k. 68), czego dopełnił w r. 1609 (P. 1406 k. 748).

B. Andrzej Mieszkowski, syn Andrzeja, w r. 1523 dał Janowi Cieleckiemu czwartą część młyna wodnego w Mieszkowie, nad potokiem zw. Biesz, biorąc od niego w zamian za to siedlisko puste zwane Jarzynkowskim, położone za kościołem w tymże Mieszkowie (P. 23 k. 41). Łan roli osiadłej w Wolicy Pustej w r. 1524 sprzedał za 10 grz. Piotrowi Wolickiemu, dziedzicowi w Cielczy (ib. k. 50). Od Jana Łaskawskiego w r. 1531 kupił za 50 grz. część stawu zwanego Mostkiem we wsi Osiek (ib. k. 92). Od Jana Osieckiego w r. 1533 nabył wyderkafem za 24 grz. w Osieku cztery półłanki puste wraz z należnymi do nich łąkami, folwarkiem zwanym Wielki i z ogrodem (ib. k. 103), zaś w r. 1539 od tegoż Osieckiego nabył w dożywotnią posesję części lasów zwanych Porąbka z częścią łąk w tych lasach, wszystko również w Osieku (ib. k. 135). Jednocześnie nabył od niego wieczyście brzeg sadzawki po groblą i młynem Mostkiem (ib. k. 135). Od Andrzeja Kosseckiego w r. 1549 dostał czwartą część wsi pustej Stramice w p. pyzdr. (P. 1395 k. 475v). Córkom swoim, Annie, Barbarze, Jadwidze i Zofii, zapisał w r. 1553 każdej po 200 zł. na połowie Pustej Wolicy i Wielkich Stramic (Py. 174 k. 338). Od Andrzeja Opalińskiego w r. 1559 nabył wyderkafem za 700 tal. sr. młyn w Wilkowyi w p. kal. (P. 1396 k. 744). Nie żył już w r. 1564 (Py. 179 k. 772). Jego żoną była Anna Gajewska, pochodząca z ziemi wieluńskiej, której w r. 1523 zapisał dożywociem na połowie swych części w Mieszkowie (Py. 23 k. 41v). Po raz drugi żenił się z Anną Stęgowską, która w r. 1564, już będąc wdową, skasowała z 800 złp. swego pasierba Jana M-go, ten zaś jednocześnie dał jej zapis na 1.000 zł. długu (I. Kal. 29 s. 536, 537). Jak się zdaje, nie tylko syn Jan, ale i wszystkie inne dzieci Andrzeja pochodziły z pierwszego małżeństwa. Synowie: Marcin, Jan i Jakub. Z wymienionych już wyżej córek, Anna przed r. 1542 wyszła za Adama Cieleckiego, umarła zaś po r. 1567. Barbarę poślubił przed r. 1554 Feliks Domiechowski, żyjący jeszcze w r. 1559. Rzecz zastanawiająca, iż ta Barbara w r. 1558 występuje jako "Barbara M-a", tak jakby była panną, bez słowa o mężu (I. Kal. 23 s. 39, 45). Jej drugim mężem był Jan Westerski, trzecim w r. 1565 Ludwik Krzywicki, po którym wdową była w r. 1567. Poszła czwarty raz przed r. 1574 za Andrzeja Pruszaka Bieniewskiego, umarła bezdzietnie w r. 1603 lub 1604. Jadwiga, chyba identyczna z Jadwigą, żoną Jakuba Mojaczewskiego, nie żyjąca już w r. 1674. Z Zofii nie wiem nic więcej.

A) Marcin, syn Andrzeja i Galewskiej, wespół z bratem Janem części w Mieszkowie Polskim i Niemieckim, w Wolicy Pustej i w pustce Stramice w pyzdr., jak również części miasta Lutultów oraz wsi Galewice i Okalewo w p. wiel. w r. 1563 sprzedał za 18.000 zł. Janowi Myjomskiemu (P. 1397 k. 229v). Nie był już t. r. (P. 911 k. 616v). Ożenił się z Dorotą Wrzącką Brzechffianką, córką Mikołaja i Małgorzaty z Zajączków, która w r. 1550 kwitowała swą matkę (I. Kal. 12 II s. 327). Trzymała od tej matki zastawem połowę wsi Przystań w p. kal. Umarła w r. 1558 lub 1559 (ib. 23 s. 50, 24 k. 403). Syn Jerzy, córki, Anna i Katarzyna. Anna wyszła przed r. 1581 za Macieja Krajewskiego, zmarłego między r. 1580 a 1582, a potem 2-o v. przed r. 1588 zaślubiła Jakuba z Kleczewa Paruszewskiego (Kluczewskiego cz. Paruszewskiego), umarła zaś przed r. 1601. Katarzyna, niezamężna, w r. 1600 kwitowała Jana Biskupskiego ze swej prowizji za trzy lata z miasta Lutultów (P. 970 k. 512).

Jerzy, syn Marcina i Brzechffianki, ur. ok. 1551 r., miał bowiem lat 17, kiedy w r. 1568 w asyście stryja Jana zeznawał dług 300 zł. stryjowi Jakubowi, zaś stryjowi Janowi wydzierżawił za 200 zł. części miasta Lutultów (I. Kal. 34 s. 286-288). Jako współspadkobierca macierzystej babki, Małgorzaty z Zajączków Brzechffiny, części po niej w Przystani w r. 1571 dał wieczyście Janowi Brzechffie, swemu bratu wujecznemu (R. Kal. 3 k. 391v). Zobowiązał się w r. 1574 wobec ciotki Barbary, zamężnej wtedy za Pruszakiem Bieniewskim, iż Zofii Cieleckiej, córce ciotki Anny, będzie płacić aż do jej zamęścia czynsz roczny 20 zł. od sumy 200 zł., którą zapisał był jego ojciec swej siostrze Barbarze (I. Kal. 42 s. 116). Zginął w r. 1586 w Kórniku w gospodzie Stanisława Łapki, usieczony przez Jana Osińskiego, sługę Zygmunta Grudzińskiego. Wizji ciała dokonano tamże 26/XII. (P. 948 k. 227). Jego żoną była Zofia Szyszkowska, córka Floriana, której w r. 1571 na połowie swej części w mieście Lutultowie oprawił 2.500 zł. posagu (R. Kal. 3 k. 345v). Zofia, będąc już wdową, wyszła 2-o v. za Jakuba Siąskiego i 1592.9/X. r., już jako jego żona, zobowiązała się pod zakładem 500 zł. córkę Annę M-ą wydać za Andrzeja Kucharskiego (I. i R. Kon. 25 k. 284). Jako wdowa i po tym drugim mężu, w r. 1596 otrzymała od Jakuba Szyszkowskiego zapisa 100 zł. długu (I. Kal. 63 k. 240). Nie żyła już w r. 1601 (I. i R. Kon. 30 k. 24v). Córkami, Barbarą i Anną, opiekowali się ich stryjeczny dziad Jakub M. i jego syn Andrzej. Barbara wyszła przed r. 1593 za Stanisława Ottę (Trąmpczyńskiego) i umarła po r. 1613. Zofia, jak to już widzieliśmy, poślubiła w r. 1592, krótko po 9/X., Andrzeja Kucharskiego, umarła po r. 1643. Obie te siostry pozywały w r. 1614 Łukasza Mączyńskiego, posesora "jakimś sposobem" połowy Rogaszyc, dziedzictwa ich ojca (I. Kan. 38 k. 10v).

B) Jan, syn Andrzeja i Galewskiej, wspomniany w r. 1558 (I. Kal. 23 k. 39). Wraz z bratem Jakubem pozywał w r. 1564 Annę Stęgowską, wdowę po Janie Paszku Stęgoskim (Py. 179 k. 772). Dziedzic części Mieszkowa, Wolicy i Stramic, w r. 1564 zapisywał dług 1.100 zł. Annie Stęgowskiej, wdowie po swym ojcu (I. Kal. 29 s. 537). Dziedzic części Rogaszyc w p. ostrzesz. 1564 r. (ib. s 800), jak też wsi Grądy i części wsi Ossowa w p. sier., wsi Miedzna i Kolasa z młynem na Warcie w p. szadkowskim, wsi Zagórki i Nieubyla (dziś Nobela) w p. sier. (R. Kal. 3. k. 390). Umarł między r. 1570 a 1576 (ib.; I. Kal. 44 s. 490). Ożenił się najpierw przed r. 1560 z Zofią Siemieńską (I. Kal. 24 k. 30), której w r. 1564 na swych częściach w Rogaszycach zapisał dług 400 zł. (ib. 29 s. 800). Drugiej żonie, Annie Karskiej, córce Bartłomieja, w r. 1570 posag 3.250 zł. oprawił na całych wsiach, Grądy i Kolasa z młynem na Warcie oraz na częściach Ossowej i Miedzny (R. Kal. 3 k. 290). Te swoje oprawne wydzierżawiła ona Mikołajowi Noskowskiemu, z którym kwitowała się w r. 1576 (I. Kal. 44 s. 490, 491). W r. 1579 była 2-o v. żoną Kaspra Rozdrażewskiego cz. Nowomiejskiego (Py. 116 k. 359). Synowie Jana, urodzeni z Siemieńskiej, to Jan i Stanisław. Córka Zofia, nie wiem z którego małęństwa, niezamężna, otrzymała w r. 1593 od brata Jana zapis 200 złp. długu (Kośc. 273 k. 112v).

(A) Jan, syn Jana i Siemieńskiej, burgrabia ziemski kościański w r. 1610 (Ws. 25 k. 468v), cześnik poznański w r. 1623 (Kośc. 292 k. 176v). Obok brata Stanisława, współdziedzic w Grądach i Zagórkach w r. 1579 (I. Kal. 46 k. 216), dóbr Grądy, Nieubyla, Zagórki, Ossowa, Miedzna z młynem Kolasa w wojew. sieradzkim wyzbył się w r. 1593 lub krótko przed tą datą (P. 959 k. 11v), przenosząc się całkowicie do województwa poznańskiego. Od Stanisława Radzewskiego w r. 1600 kupił wyderkafem za 4.636 złp. wieś Mórkę w p. kośc. (P. 1403 k. 748v), dopłacając do tego w r. 1601 jeszcze sumę 5.524 złp. Obydwa zapisy w r. 1604 cedował Janowi Grotowi z Przyłęku (Ws. 21 k. 108v), od którego tegoż roku kupił za 11.000 zł. całą wieś Żegrowo wraz z pustką Żegrowskie Rogoźno w p. kośc. (ib. k. 220v). Swoim córkom, jeszcze niezamężnym, Annie, Dorocie, Zofii i Katarzynie, w r. 1610 zapisał w posagu (wyprawie?) po 300 zł. każdej (Ws. 45 k. 468v). Janowi Skarszewskiemu, przyszłemu zięciowi, w r. 1614 w posagu za córką Dorotą zapisał 1.500 zł., w tym 1.300 gotowizną, 300 wyprawą (P. 992 k. 261). Żegrową z pustką Rogoźno w r. 1623 sprzedał za 5.500 złp. Janowi Szczuckiemu (P. 1414 k. 529v). Od Łukasza Gorzeńskiego w r. 1624 kupił za 8.500 złp. części we wsi Rudki i w pustce Szczepy w p. kośc. (ib. k. 1013v). T. r. od Andrzeja Bronikowskiego kupił za 18.000 złp. części Sokolnik Małych w p. poznańskim (ib. k. 1101v). Części w Rudkach i Szczepicach w r. 1626 dał synom, Łukaszowi, Bartłomiejowi i Janowi (P. 1415 k. 535v). T. r. zmarł (P. 1417 k. 412v). Żona jego, Dorota Piotrowska, córka Bartłomieja, w r. 1588 kwitowała swych braci, ks. Jana, dziekana poznańskiego i kanonika krakowskiego, oraz Stanisława Piotrowskiego (P. 950 k. 55). Kasowała w r. 1593 swoją oprawę na wsiach Grądy, Nieubyla, Zagórki, Ossowa, Miedzna i na młynie Kolasa (P. 959 k. 11v). W r. 1598 wespół z siostrą Barbarą zamężną Kluczewską odziedziczone po bracie Stanisławie Piotrowskim części w Piotrowie i Chaławach w p. kośc. sprzedały za 12.000 złp. Andrzejowi Miaskowskiemu (P. 1402 k. 751v). Mąż oprawił Dorocie w r. 1598 jako wiano 4.500 złp. na połowie dóbr (P. 1402 k. 681v). W r. 1604 otrzymała od niego oprawę 4.000 złp. posagu na połowie Żegrowa, a jednocześnie oboje spisali wzajemne dożywocie (P. 1405 k. 13). Ponowną oprawę na sumę 4.000 złp. otrzymała w r. 1623 (P. 1414 k. 419). Skasowała w r. 1626 swoją oprawę na częściach Rudek i Szczepów, zachowując ją na Sokolnikach Mniejszych (P. 1017 k. 478v). Synowie: Bartłomiej, Łukasz i Jan. Z córek, Anna, wydana w r. 1611 za Jana Poniatowskiego, umarła między r. 1628 a 1642. Dorota poszła w r. 1614, krótko po 12/V., za Jana Skarszewskiego, umarła po r. 1626. Zofia poślubiła w r. 1626 Stanisława Belęckiego cz. Skrzydlewskiego, umarła po r. 1646. Katarzyna wreszcie, wydana w r. 1631 za Marcina Przystanowskiego, była wdową w r. 1658, umarła po r. 1662.

I. Bartłomiej, syn Jana i Piotrowskiej, burgrabia ziemski kościański w r. 1626 (P. 1416 k. 658v), przysięgał w r. 1647 na urząd poborcy województwa poznańskiego (P. 172 k. 256). Wspomniany w r. 1620 (P. 1004 k. 1610), swoje części w Rudkach i w pustkach Szczepy w r. 1626 sprzedał za 4.000 złp. bratu Łukaszowi (P. 1415 k. 540). Części w Sokolnikach Małych w r. 1628 kupił za 10.000 zł. od Łukasza i Jana (Ws. 206 k. 263). Od brata Łukasza t. r. kupił za 10.000 złp. części w Rudkach i w pustce Szczepy, te, które Łukasz odziedziczył był po ojcu, oraz te, które skupił od braci, Barłomieja i Jana (Ws. 206 k. 264v). Bratu Janowi t. r. sprzedał wyderkafem za 8.000 złp. części Oborzysk w p. kośc. (ib. k. 267), jednocześnie zaś bratu Łukaszowi za sumę 11.800 zł. sprzedał wyderkafem Sokolniki Małe (ib. k. 268v). Od Wojciecha, Kaspra, Piotra i Łukasza braci Boboleckich w r. 1644 kupił za 34.500 złp. wieś Lutomie Wielkie p. pozn. (P. 1421 k. 635, 1422 k. 150). Umarł w r. 1647 lub 1648 (I. Kal. 113 s. 172; P. 173 k. 362). Żoną jego była Anna Porczyńska, jedyna córka i spadkobierczyni Andrzeja z Katarzyny Sułockiej, która w r. 1626 swoją część w Oborzyskach sprzedała za 10.500 złp. Andrzejowi z Łukowa Zbyszewskiemu (P. 1416 k. 658v; Kośc. 294 k. 324v). Oboje małżonkowie wzajemne dożywocie spisywali w r. 1627 (Ws. 206 k. 225). Umarła po r. 1660 (P. 186 k. 121v). Synowie: Wojciech, Stanisław i Piotr. Z córek, Dorota i Leonora w r. 1648 uzyskały od matki i braci zapis sumy 16.000 złp. (dla każdej po 8.000 ) jako ich posagowej (P. 1106 IX k. 72, 1165 k. 2). Dorota przed r. 1652 wyszła za Jana Swinarskiego, była wdową w latach 1654-1655, a 2-o v. przed r. 1662 zaślubiła Zygmunta Ponińskiego, wdowa i po tym mężu w r. 1673, wyszła 3-o v. przed r. 1676 za Wojciecha Zbijewskiego, umarła będąc wdową po r. 1682. Leonora (Eleonora), wydana 1-o v. przed r. 1662 za Benedykta Rosnowskiego była 2-o v. żona Wojciecha (Mikołaja?) Jastrzębskiego, a umarła przed r. 1720).

I) Wojciech, syn Bartłomieja i Porczyńskiej, nieletni w r. 1648 (P. 173 k. 362), jeszcze w r. 1661 niedzielny z braćmi (P. 186 k. 121v). Wespół z bratem Stanisławem, jako posesorzy Sokolnik, pozwani w r. 1664 przez Wojciecha Bielickiego (I. Kon. 58 k. 296). Żył jeszcze Wojciech w r. 1671 (Z. T. P. 31 s. 1977), nie żył już w r. 1683 (P. 1106 IX k. 72). Żoną jego była w r. 1663 Marianna Szetlewska (P. 1073 k. 1144), nie żyjąca już w r. 1694 (P. 1128 XIII k 51). Z niej synowie: Piotr, zmarły przed r. 1687 (P. 1111 IV k. 70), Wawrzyniec, o którym niżej, Stefan, wspomniany raz tylko w r. 1686 jako nieletni (ib. k. 69). Wszystkim tym trzem braciom Stanisław Krzycki, podkomorzy kaliski, potem kasztelan poznański, sprzedał był wyderkafem za 4.500 złp. Nową Wieś, Gizałki, Czołnochowo i Toporowo (ib.). Z córek, Barbara, żona Marcina Brzezińskiego, zmarła przed r. 1687. Dorota 1-o v. żona Zygmunta Grzymskiego, 2-o v. przed r. 1687 wyszła za Stanisława Rudnickiego, nie żyła już w r. 1713. Jadwiga, w r. 1683 żona Wojciecha Doręgowskiego, wtedy współspadkobierczyni ciotki Elżbiety z Szetlewskich Grabskiej, kasztelanowej śremskiej (P. 1106 X k. 45v).

Wawrzyniec, syn Wojciecha i Szetlewskiej, wspomniany jako nieletni w r. 1686 (P. 1111 IV k. 69, 70), umarł między r. 1717 a 1732. Żoną jego, zaślubioną przed r. 1713, była Katarzyna Płaczkowska, córka Wojciecha. W r. 1732, już będąc wdową, w imieniu własnym i swych nieletnich dzieci. Jana Chryzostoma, Walentego, Melchiora, Anny, Wiktorii i Ludwiki, zawierała kontrakt o posesję wsi Gawrony w p. kośc. z dziedzicem owych dóbr, Janem Wyganowskim (P. 1235 k. 73v). Była 2-o v. żoną Melchiora Skórzewskiego, który w r. 1732 zapisywał jej sumę 1.500 złp. (P. 1236 k. 37). Jednak w następnych latach mówi się stale o Katarzynie jako o wdowie po Wawrzyńcu M-im, bez wzmnianki o jej drugim mężu (np. P. 1239 k. 146v; G. 97 k. 317), może więc to drugie małżeństwo było tylko jakimś krótkotrwałym epizodem? Żyła jeszcze w r. 1738 (ib.), nie żyła już w r. 1759 (Kośc. 328 k. 81). Spośród synów, o Melchiorze wiem jeszcze tylko tyle, że był potem karmelitą (P. 1336 k. 51). Z córek, Anna w r. 1759 była żoną Tomasza Kaszewskiego. Wiktoria 1734.27/XI. r. w Mórce zaślubiła Piotra Żórawskiego, była wdową w r. 1759. Wreszcie Ludwika (Ludwika Franciszka), ochrzcz. 1712.4/X. r. (LB Stęszew), była potem, w r. 1732 zakonnicą (P. 1336 k. 51).

(I) Jan Chryzostom, syn Wawrzyńca i Płaczkowskiej, ur. w Sepnie, ochrzcz. 1717.8/II. r. (LB Konojad), posesor Strzałkowa w r. 1758 (LB Skarboszewo), Lisewa i Garaszewa (dziś Garaczewo) w r. 1759 (LB Orchowo), umarł w Garaszewie 27/V. t. r. (LM Głuszyna). Jego pierwszą żoną była Marianna Drachowska, córka Wojciecha i Rozalii z Przyłuskich, wdowa 1-o v. po Sebastianie Potockim, zaślubiona 1738.6/VII. r. (LC Grzybowo), od której 5/VII., w wigilę ślubu, otrzymał zapis 500 zł. długu, na sumie jaką miała na Grzybowie Rabieżycach (G. 97 k. 317). Posesję tej wsi, należącej do jej pierwszego męża, wniosła drugiemu. Żyła jeszcze w r. 1745 (G. 97 k. 760v, 761). Drugą żoną Jana Chryzostoma była już w r. 1757 Zofia Siemiątkowska, wdowa 1-o v. po Kokowskim, która w imieniu własnym i syna Feliksa Kokowskiego, będącego w wieku niemowlęcym, przystąpiła do kompromisu o substancję po zmarłym mężu, należną też jego córką z pierwszego małżeństwa, Mariannie zamężnej Brochockiej, Katarzynie i Salomei. Obie strony na superarbitra obrali Hermenegilda Chrzanowskiego, pisarza grodzkiego nakielskiego, a arbitraż miał się odbywać w Lisewie 20/VIII. t. r. (G. 99 k. 181v). Nie żyła już w r. 1783 (G. 110 k. 154). Z córek z pierwszej żony, Teresa Katarzyna, ur. w Grzybowie Rabieżycach, ochrzcz. 1739.30/IV. r. (LB Grzybowo), zapewne zmarła młodo. Marianna, chyba identyczna z Marianną Gertrudą, ur. tamże, ochrzcz. 1742.17/III. r. (ib.), wydana w r. 1758 za Wojciecha Brockiego (w r. 1769 ekonoma w Dopiewcu), zmarłego w r. 1780 lub 1781, sama zmarła po r. 1782. Katarzyna, wymieniona w r. 1759, o której nie wiem nic więcej. Wymieniona po Mariannie, więc chyba od niej młodsza, a zatem nie identyczna z powyższą Teresą Katarzyną. Salomea wyszła 1773.6/VII. r. w Lechlinie za Pawła de Winkiel Winklewskiego i umarła po r. 1782. Z drugiego małżeństwa, prócz syna Felicjana, córka Helena Julianna, ur. w Strzałkowie, ochrzcz. 1758.19/V. r. (LB Skarboszewo). Milczy o niej zapis kompromisarski z r. 1759, więc zapewne już wtedy nie żyła.

Felicjan (Feliks), syn Jana Chryzostoma i Siemiątkowskiej, jak widzieliśmy, w r. 1759 był jeszcze niemowlęciem. Nie żył już w r. 1783 a przysądzona mu przez kompromis z r. 1759 suma 3.032 zł. przypadła siostrom, Brochockiej i Winklewskiej (G. 110 k. 154).

(II) Walenty, syn Wawrzyńca i Płaczkowskiej, nieletni w r. 1731 (P. 1235 k. 73v), umarł między r. 1744 a 1750 (I. Kal. 181/184 k. 220v; I. Kon. 78 s. 450). Żoną jego była Franciszka Bronikowska, córka Andrzeja i Teresy z Ostrowskich, która w r. 1743 zawierała kompromis z ojczymem swym Wojciechem Rudnickim i z przyrodnim rodzeństwem z niego pochodzącym o ruchomą i nieruchomą fortunę we wsi Częstkowo (I. Kon. 77 k. 317). Oboje małżonkowie spisywali w r. 1744 wzajemne dożywocie (I. Kal. 181/184 k. 220v). Będąc już wdową swoje prawa do części Częstkowa i do sum na wsiach spadłych po matce cedowała w r. 1751 Józefowi Raczkowskiemu (I. Kon. 78 s. 484). Była już w r. 1756 2-o v. żoną Stanisława Ożarowskiego. Oboje procesowali się wtedy z Tadeuszem Woyniczem, któremu Franciszka wydzierżawiła była na trzy lata sołectwo we wsi Wyrowo koło Stawiszyna (Rel. Kal. 163/164 s. 2045). Trwał ów proces jeszcze w r. 1759 (ib. 172/173 s. 1486). Wdowa i po tym drugim mężu 1778 r. (Py. 160 k. 93v), żyła jeszcze w r. 1780 (P. 1357 k. 380). Synowie Józef i Rafał. Józef, ur. ok. 1753 r., a ceremonii chrztu dopełniono dopiero 1760.28/IX. r. nad dzieckiem mającym około siedmiu lat (LB Św. Maria Magdal., Pozn.). Jego opiekunem był w r. 1763 Ignacy Jagniątkowski, chorąży podlaski, mąż Doroty M-ej, której stosunku do Walentego M-go nie znam (P. 1336 k. 51). Tego Jagniątkowskiego skwitowała w r. 1780 Franciszka, matka Józefa M-go (P. 1357 k. 380), chyba więc ten jej syn wtedy już nie żył. O Rafale wzmianka z r. 1782 jako o asystującym przy transakcji siostrze Zofii. Marcjanna, niezamężna, mianowała w r. 1782 plenipotentem swym siostrzeńca Broniewskiego (I. Kon. 82 k. 302). Wreszcie Zofia, zrazu za Antonim (Maciejem?) Broniewskim, 2-o v. żona "uczciwego: Józefa Knapińskiego, posiadaną przez nią sumę 1.380 złp., zabezpieczoną na częściach Chlebowa i Solna w p. radziej., obecnie należących do Kazimierza Rybińskiego, cześnika brzeskiego kujawskiego, cedowała w r. 1782 swemu synowi, Maciejowi Broniewskiemu (I. Kon. 82 k. 301).

II) Stanisław, syn Bartłomieja i Porczyńskiej, wspomniany w r. 1648 (P. 173 k. 362), wraz z bratem ks. Piotrem, a także w imieniu brata Wojciecha w r. 1652 zastawił wieś Lutom w p. pozn. za 20.000 złp. Jadwidze Dziekczyńskiej, wdowie po Andrzeju Pierskim (P. 1064 k. 1020v). Chyba był identyczny ze Stanisławem M-im, który na elekcję w r. 1669 udawał się pod chorągwią Adama Czarnkowskiego, starosty osieckiego (P. 196 k. 488). Umarł po r. 1697 (P. 1134 V k. 25). Jego pierwszą żoną była w r. 1661 Katarzyna z Radomicka Daleszyńska, wdowa 1-o v. po Pawle Mąkowskim (P. 186 k. 384), która już nie żyła w r. 1677 (Ws. 73 k. 145v, 146; P. 1116 XI k. 18). Drugą jego żoną była Katarzyna Sartawska (P. 1238 k. 85v). Z Daleszyńskiej byli synowie: Franciszek bezpotomny, Szymon, o którym niżej, Marcin i Stanisław. Ten ostatni występował w r. 1682 jako współspadkobierca zmarłego bezpotomnie brata Franciszka (P. 1105 IX k. 124), a sam żył jeszcze w r. 1688 (P. 1116 XI k. 18). Była też córka Zofia, wydana przed r. 1678 za Łukasza Cieleckiego, zmarła po r. 1697. Całe to rodzeństwo w r, 1671 otrzymało od Jana Daleszyńskiego działającego w imieniu swych synów, Franciszka i Andrzeja, cesję sumy zapisanej ongiś przez Wojciecha Gułtowskiego żonie (P. 1105 XII k. 20v). Z Sartawskiej, miał Stanisław syna Kazimierza.

(I) Szymon, syn Stanisława i Daleszyńskiej, współspadkobierca brata Franciszka 1682 r. (P. 1105 IX k. 124), zawierał w r. 1686 z Maksymilianem Miaskowskim, kasztelanicem santockim, kontrakt biorąc od niego na rok w dzierżawę pod zakładem 3.000 zł. wieś Brzyskorzystew p. kcyń. (P. 1111 III k. 8v). Z Janem Baranowskim i jego bratem, ks. Wojciechem, kwitował się w r. 1690 z kontraktu dzierżawy wsi Sierniki i Tupadły (Kc. 132 k. 569v). Już nie żył w r. 1723 (P. 1194 k. 4v). Żoną jego, zaślubioną przed r. 1695, była Anna Kąsinowska, która w r. 1732 już nie żyła (P. 1236 k. 17v). Synowie: Stanisław, Tomasz, Franciszek i Wojciech. Ten ostatni ochrzcz. w maju 1695 r. (LB Strzelno), zapewne zmarł dzieckiem. Córka Marianna, w r. 1732 żona Jana Żórawskiego.

1. Stanisław, syn Szymona i Kąsinowskiej, dzierżawca Wrześni w r. 1716, wespół z żoną nabył t. r. wyderkafem od Kazimierza Niegolewskiego, starosty pobiedziskiego, wieś Kuślino w p. kośc. (P. 1150 k. 86v). Od Kazimierza Dąmbskiego, plenipotenta króla Stanisława Leszczyńskiego i jego żony, za kontraktem z 1736.12/XII. r. kupił w r. 1737 za 80.000 złp. wieś Lutom Wielki w p. pozn. (Kośc. 319 s. 132). Zastawny posesor Gnina w p. kośc., skwitował w r. 1748 dziedziczkę tej wsi, Rozalię z Czapskich Czapską, podskarbinę ziem pruskich (P. 1293 k. 23). Oboje z żoną w r. 1748 skwitowani z 20.000 złp. z dóbr rodzicielskich przez córkę Katarzynę, zamężną Wierusz Kowalską (P. 1292 k. 133), i takiejże sumy przez córkę Wiktorię, zamężną Łaszczyńską (P. 1293 k. 141). Sam Stanisław będąc chorym przez zięcia Macieja Kowalskiego jako plenipotenta dobra Lutom Wielki w r. 1752 sprzedał za 80.000 złp. Henrykowi hr. Brühlowi, pierwszemu ministrowi J.Kr.Mci. Był wtedy Stanisław dziedzicem Sokolnik Mniejszych (P. 1308 k. 73). Umarł w r. 1756 i 20/III. pochowano go w Szamotułach u Reformatów (Nekr. Reform., Szamot.). Chyba ten sam Stanisław "Odrowąż M.", dziedzic połowy wsi Rudki i części wsi Szczepy w p. pozn., dobra te sprzedał w r. 1738 a 36.000 złp. Janowi Mańkowskiemu (P. 1254 k. 82). Zaślubił Franciszkę Chłapowską, córkę Kazimierza i Konstancji z Mąkowskich, wdowę 1-o v. po Michale Skrzetuskim. Wzajemne dożywocie z nią spisywał w r. 1712 (P. 1283 k. 174). Jej syn z pierwszego męża, Józef Skrztuski, jedyny spadkobierca ojca, skwitował w r. 1734 ojczyma z 4.000 złp. wiana swej matki (P. 1239 k. 77). Umarła ona między r. 1748 a 1756 (P. 1293 k. 141, 1319 k. 105v). Córki ich: Ewa, Katarzyna i Wiktoria. Ewa była w latach 1730-1756 żoną Eustachego Wierusz Kowalskiego, wdowa w r. 1757, umarła w r. 1789 i pochowana w Szamotułach u Reformatów 16/XI. Katarzyna (Katarzyna Kunegunda), ur. we Wrześni, ochrzcz. 1716.31/V. r. (LB Września) wydana przed r. 1737 za Macieja Wierusz Kowalskiego, wdowa w r. 1766, umarła w Śmiełowie 1800.11/V. r., pochowana 16/IV. u Reformatów w Szamotułach. Wiktoria wreszcie, wydana przed r. 1749 za Karola z Werbna Łaszczyńskiego, umarła przed r. 1772. Wszystkie te trzy siostry, dziedziczki po rodzicach Sokolnik Mniejszych, w r. 1756 sprzedały te dobra za 50.900 złp. Łukaszowi Jarochowskiemu (P. 1319 k. 105v).

2. Tomasz, syn Szymona i Kąsinowskiej, w r. 1730 dzierżawca Żydowa (G. 96 k. 254). Wymieniony w r. 1733 obok braci Stanisława i Franciszka (P. 1238 k. 85v). Od Andrzeja i Katarzyny z Kiełpińskich małżonków Dąbrowskich kupił w r. 1736 za 18.000 złp. Karczewo p. gnieźn. (P. 1245 k. 56). Dobra Karczewo i Wygodę sprzedał w r. 1743 za 23.000 złp. Antoniemu Skarbkowi Malczewskiemu (P. 1273 k. 124). Nie żył już w r. 1759 (P. 1237 k. 144v). Jego pierwszą żoną była w r. 1717 Anna Skrzetuska, wdowa 1-o v. po Janie Naramowskim (P. 1151 k. 42), żyjąca jeszcze w r. 1728 (P. 1211 k. 175v). Drugą była zaślubiona 1734.31/I. r. Franciszka Więckowska z Gałęzewa (LC Słomowo, w Parkowie).

3. Franciszek, syn Szymona i Kąsinowskiej, od Antoniego Zakrzewskiego wydzierżawił w r. 1728 na trzy lata za 6.750 zł. Chaławy p. kośc. (Ws. 83 k. 24v) dziedzic Dzierznicy w p. pyzdr., w r. 1749 skwitowany przez Stanisława Pigłowskiego, chorążego czerniechowskiego, i jego brata Sebastiana, z 4.000 złp., które ojciec, zmarły Maciej Pigłowski, miał sobie zapisane w r. 1730 przez Antoniego Bojanowskiego, poprzedniego dziedzica tej wsi (P. 1295 k. 41v). Umarł w r. 1762 (LM Nowemiasto). Jego pierwszą żoną była Aleksandra Łaszczyńska, córka Krzysztofa, wdowa 1-o v. po Aleksandrze Targowskim. Jej ojciec zapisał w r. 1720 M-mu sumę 2.000 złp. na poczet posagu (P. 1199 k. 90v). Wzajemne dożywocie spisywali oboje w r. 1722 (P. 1187 k. 41). W r. 1723 Franciszek odebrał od teścia sumę 1.000 zł., zapisaną sobie w r. 1721 jako dopełnienie posagu (P. 1194 k. 4v), zaś w r. 1725 stanowiące posag żony 3.000 zł. oprawił jej na połowie swoich dóbr (P. 1199 k. 90v). Annę z Dameckich, wdowę po Krzysztofie Łaszczyńskim, skwitował w r. 1727 z prowizji od sumy 1.000 złp., będącej dopełnieniem sumy 5.000 zł. jej posagu (Kośc. 315 s. 116). Aleksandra umarła w r. 1753 i została pochowana 22/V. (Sep. Reform., Pozn). Była bezdzietna. Drugą żoną Franciszka była Katarzyna Balbina Płonczyńska, córka Piotra i Wiktorii z Witowskich, z którą w r. 1754 spisywał wzajemne dożywocie (P. 1313 k. 68), a więc niewątpliwie pobrali się t. r., nie wcześniej, zważywszy datę śmierci pierwszej żony. Kwitowała Katarzyna swego ojca w r. 1755 z sumy 6.000 złp. z dóbr rodzicielskich (P. 1314 k. 36v). T. r. mąż oprawił jej ową sumę na połowie swoich dóbr (ib. k. 71v). Łaszczyńscy, spadkobiercy pierwszej żony Franciszka, w r. 1776 kwitowali Katarzynę i jej syna Ignacego M-go z zapisów na Dziericy danych ongiś Franciszce (P. 158 k. 541). Katarzyna zmarła w Dzierznicy 1779.30/X. r. (LM Targowa Górka). Oprócz wspomnianego wyżej syna Ignacego była jeszcze i córka, Anna Zofia, która umarła w Dzierznicy 1756.18/XII. r. mając siedem miesięcy (LM Targowa Górka).

Ignacy, syn Franciszka i Płonczyńskiej, może identyczny z ochrzczonym 1754.16/XI. r. Marcinem Ignacym Stanisławem Ksawerym, synem tychże rodziców (LM Targowa Górka). Podkomorzy J.Kr.Mci 1790. (Py. 166 k. 77). Kwitował w r. 1782 Macieja Płonczyńskiego, majora wojsk saskich, z sumy 7.600 zł., zapisanej w r. 1770 (Py. 163 k. 141). Dzierznicę sprzedał w grodzie warszawskim 1790.14/V. r. za 114.000 złp. Onufremu Krzyckiemu (Py. 166 k. 77). Od Józefa Potockiego, krajczego koronnego, w r. 1791 kupił za 75.000 złp. Wolenicę w p. pyzdr. (P. 1368 k. 103v).

(II) Kazimierz, syn Stanisława i Sartawskiej, w r. 1773 roborował skrypt dany Stanisławowi, Tomaszowi i Franciszkowi M-im, braciom rodzonym, swoim zaś bratankom (P. 1238 k. 85v), zaś w r. 1735 skwitował owych bratanków z 2.500 złp. (P. 1240 k. 64). Dziedzic części Gorazdowa, umarł 1758.24/I. r. (LM Sokolniki). Z żoną Anną Trzebińską, córką Tomasza i Franciszki ze Strzeleckich, w r. 1736 spisywał wzajemne dożywocie (I. Kal. 171/173 s. 349). Po śmierci Kazimierza poszła ona 2-o v. za Józefa Głowackiego, a w r. 1773 synowi swemu z pierwszego męża, Tomaszowi M-mu, cedowała 230 zł. z sumy 1.230 zł., zapisanej na Koszutach, wsi dziedzicznej Kazimiera Zabłockiego (Ws. 96 k. 47v). Będąc wdową i po drugim mężu, w r. 1782 sumę na Koszutach scedowała swym synom, Jakubowi i Janowi Nepomucenowi M-im (P. 1359 k. 291). Prócz wspomnianych wyżej trzech synów, Tomasza, Jakuba i Jana Nepomucena, były i córki. Z nich, Aniela 1777.25/XI. r. w Granowie zaślubiła Józefa Kosickiego, oboje żyli jeszcze w r. 1804. Elżbieta była w r. 1781 niezamężna (Ws. 100 k. 123v).

1. Tomasz, syn Kazimierza i Trzebińskiej, ur. w Gorazdowie, ochrzcz. 1745.9/I. r. (LB Sokolniki k. Wrześni), żył jeszcze w r. 1774 (P. 1351 k. 251v).

2. Jakub, syn Kazimierza i Trzebińskiej, chorąży regimentu łanowego wojsk koronnych, do sprawy toczonej z Bystrami, Narzymskimi i Piwnickimi, z tytułu spadku po babce Katarzynie z Sartawskich M-ej, wyznaczył w r. 1781 plenipotentem brata Jana Nepomucena (Ws. 100 k. 123v). Żył jeszcze w r. 1782 (P. 1359 k. 291).

3. Jan Nepomucen, syn Kazimierza i Trzebińskiej, w powyższej sprawie plenipotent zarówno brata Jakuba jak i siostry Kosickiej (P. 1358 k. 176). Ożenił się 1788.6/I. r. z Aleksandrą Koźmińską, córką Franciszka i Heleny Lossowa (LC Czempin). Ich syn Piotr Bonawentura Wincenty Ludwik, ur. 1795.29/VI. r. w folwarku Wrotycz, posesji rodziców Aleksandry (LB Szczury-Górzno).

III) Piotr Paweł, syn Bartłomieja i Porczyńskiej, był już w r. 1648 księdzem (P. 173 k. 362). Kanonik włocławski i scholastyk poznański w r. 1659 (Ws. 56 k. 951v), kustosz włocławski, dziekan kruświcki, instalowany 1666.22/II. r. na poznańską kanonię doktoralną fundi Strudzieniec (Install., s. 111). Wespół z Wojciechem i bratem stryjecznym Andrzeje, oskarżony przez Annę Biernacką, wdowę po Wojciechu Grzybowskim, i przez jego syna Macieja Grzybowskiego o zabójstwo tego Wojciecha i zagarnięcie jego mienia (P. 196 k. 8). Biskup marochienski, sufragan włocławski i pomorski, konsekrowany w r. 1679 (Estr. XXII s. 490). Miał też kanonię poznańską fundi Rogoźno, lecz z niej zrezygnował w r. 1685, kiedy otrzymał archidiakonię śremską, na którą instalowany 14/X. (Install., s. 120). Umarł przed 1693.23/II. r., kiedy z archidiakonię instalował się następca (ib., s. 123).

II. Łukasz, syn Jana i Piotrowskiej, z sejmiku relacyjnego 1659 r. wyznaczony na rewizora dóbr Rzeczypospolitej, duchownych i świeckich, zrujnowanych przez wojnę, do powiatów poznańskiego i wałeckiego (P. 183 k. 101). Sejmik 1661 r. wyznaczył go do komisji dla odbierania rachunków od poborców (P. 187 k. 190). Towarzyszył w r. 1622 swej siostrze Annie, zamężnej Poniatowskiej, przy transakcji (P. 1413 k. 121v). Wespół z braćmi Bartłomiejem i Janem od ojca w r. 1626 dostał części wsi Rudki i pustek Szczepy (P. 1415 k. 535v), jednocześnie zaś od brata Bartłomieja nabył za 4.000 złp. jemu przypadłe części w tych wsiach (ib. k. 540). Nabywszy od tegoż brata wyderkafem za 11.000 zł. Sokolniki Mniejsze, wydzierżawił mu w r. 1628 tę wieś (Ws. 41 k. 247). T. r. również i od brata Jana kupił za 3.000 złp. jego części w Rudkach i Szczepach (Ws. 206 k. 262), a jednocześnie wespół z tym bratem ich części w Sokolnikach Mniejszych sprzedał za 10.000 złp. bratu Bartłomiejowi, nabywając od niego zaraz potem całą tę wieś wyderkafem za 11.800 złp. (ib. k. 263, 268v). Wtedy też sprzedał Bartłomiejowi za sumę 10.000 złp. części w Rudkach i Szczepach, odziedziczone po ojcu i skupione od braci (ib. k. 264v). Wespół z żoną nabył wyderkafem w r. 1629 od Krzysztofa M-go Wolicę Pustą i Stramice (P. 1416 k. 656v). T. r. znów wraz z żoną od Krystiana Marszawskiego nabył wyderkafem za 9.000 złp. częsi Pakosławia i całe Turowo w p. pozn. (P. 1418 k. 81v). Wolicę pustą oboje małżonkowie za taką sumę w r. 1637 nabyli wyderkafem od Macieja Manieckiego (P. 1419 k. 202v). Od Anny z Czacza Gajewskiej Łukasz w r. 1635 nabył wyderekafem za 11.500 złp. Sródkę, Pakawie, Orle i Głuchowo (P. 1418 k. 452v). Ponowił ów wyderkaf w r. 1638 za sumę 11.000 złp. (P. 1419 k. 485) i jeszcze raz od syna tej Anny, Wojciecha Gajewskiego, w r. 1640 za 15.000 złp. (P. 1420 k. 109). Wespół z żoną od Krzysztofa Ponieckiego w r. 1641 kupił za 10.600 złp. połowę Wierzchaczewa w p. pozn. (P. 1420 k. 612v). Umarł w r. 1661, po 28/III. (P. 186 k. 121v, 187 k. 190). Żoną jego była Anna Gorzeńska, córka Melchiora i Jadwigi Domasławskiej, której w r. 1625 oprawił posag 3.000 złp. (P. 1415 k. 182v). Spadkobierczyni swej matki, która była 1-o v. żoną Jana Obodowskiego, w r. 1638 części Pożarowa Wielkiego w p. pozn., odziedziczone po niej, sprzedała za 4.000 złp. stryjowi Andrzejowi Gorzeńskiemu, zaś te części w owej wsi, które jej ojciec kupił był od braci Ponińskich, sprzedała za 3.000 złp. siostrze swej (z innej matki) Urszuli, żonie Adama Sławianowskiego (P. 1419 k. 902v, 904v). Od tej siostry odkupił części Pożarowa w r. 1644, płacąc 4.750 złp. (P. 1421 k. 999). Te części w r. 1645 sprzedała za 4.750 złp. Stanisławowi Rosnowskiemu, jak również i te, które odziedziczyła po stryju Andrzeju Gorzeńskim, za 6.000 złp. (P. 1422 k. 441, 443). Już nie żyła w r. 1676 (P. 1427 k. 605). Synowie: Franciszek, Andrzej, Ignacy, Krzysztof Jan i Marcjan. Ten ostatni, ur. w Śródce 1638.15/III. r. (LB Chrzypsko), chyba umarł dzieckiem. Córka, Franciszka, niezamężna w r. 1666 (P. 1864 k. 13), poślubiła w r. 1676 Maksymiliana Chudzyńskiego, umarła przed r. 1701.

I) Franciszek, syn Łukasza i Gorzeńskiej, był pozywany w r. 1661 wespół z braćmi przez stryjeczne ich rodzeństwo, dzieci Bartłomieja z racji opieki, jaką nad nimi sprawował zmarły Łukasz M. (P. 186 k. 121v). Z braćmi Ignacym i Krzysztofem a też w imieniu brata, ks. Jana, części Wierzchaczewa w p. pozn., przeprowadzając działy w r. 1666, sprzedali za 2.400 złp. bratu Andrzejowi (P. 1864 k. 13v). Franciszek temu bratu sprzedał również w r. 1675 swoją część kamienicy w Poznaniu przy ulicy Psiej (P. 1427 k. 94v). Przez 15 tygodni chorował na suchoty i umarł w Wijewie 1683.28/V. r. (LM Brenno).

II) Andrzej, syn Łukasza i Gorzeńskiej, komornik ziemski poznański 1675 r. i sędzia kapturowy poznański t. r. (P. 1427 k. 94v), podsędek ziemski poznański, przysięgał na ten urząd 1679.27/XI. r. (P. 789 k. 190), sędzia ziemski poznański 1691 r. (P. 1122 VII k. 79). Jak już widzieliśmy, od braci w r. 1666 kupił za 2.400 zł. ich części w Wierzchaczewie. Obwiniany w r. 1669 o współudział w zabójstwie Wojciecha Grzybowskiego (P. 196 k. 8, 10v, 12v), sam z kolei pozywał t. r. Grzybowskich o to, iż kiedy wracał do Wierzchaczewa z Kąsinowa, od swego szwagra Hieronima Naramowskiego, gdzie spędzał Boże Narodzenie, i w miasteczku Kazimierzu spotkał stryjecznego brata, ks. Piotra M-go, kustosza włocławskiego, ci Grzybowscy napadli potem na drodze na nich obu (ib. k. 10v). Kamienicę w Poznaniu przy ulicy Psiej, odziedziczoną po ojcu i skupioną od braci, sprzedał w r. 1675 za 2.200 złp. Wojciechowi Brezie, staroście nowodworskiemu, i żonie jego Annie Konstancji z Weiherów (P. 1427 k. 94v). Połowę Wierzchaczewa w p. pozn. w r. 1676 sprzedał za 30.000 złp. Mikołajowi Kowalewskiemu i żonie jego Bogumile Skarszewskiej (P. 1109 III k. 7, 1427 k. 1003). Zawierał t. r. z Marianną Naramowską, wdową po Wojciechu Chudzyńskim, i z jej synami kontrakt pod zakładem 6.000 złp., wydając za jej syna Maksymiliana Chudzyńskiego swoją siostrę Franciszkę (P. 1194 k. 327), która t. r. skwitowała go z 3.000 złp. (ib. k. 920). Od Kazimierza Gałęskiego, podstolego wschowskiego, w r. 1682 kupił za 70.000 złp. Strykowo i Sapowice oraz pustkę Kroślina w p. kośc. (P. 1104 k. 347). Od ks. Bogusława Leszczyńskiego, opata czerwińskiego i proboszcza płockiego, działającego w imieniu własnym i brata Rafała, chorążego koronnego, kupił w r. 1684 za 93.000 złp. wsie Wilkowo i Smyczynę Wielką i Małą w powiatach kościańskim i wschowskim (P. 1107 VI k. 8, 1109 I k. 4v). Dokupił jeszcze od Wojciecha i Rafała Karśnickich, braci, części w Wilkowie Niemieckim (P. 1432 k. 273v). Umarł 1693.18/VIII. r. i pochowany został w Poznaniu (LM Wilkowo Niem.). Jego pierwszą żoną była Teresa Naramowska, córka Adama i Krystyny z Bielejewskich, którą poślubił w domu jej matki w Śmiłowie 1658.3/III. r. (LC Szamotuły). Maż oprawił jej w r. 1663 na poczet posagu 3.000 złp. odebraną od jej braci sumę 1.500 złp. (P. 1076 k. 467, 1424 k. 292v), zaś w r. 1665 znowu 1.500 złp. (P. 1863 k. 171v, 1425 k. 897v). Po skasowaniu pierwotnej oprawy na Wierzchaczewie (wobec sprzedaży tej wsi) oprawę posagu 4.500 złp. przeniósł żonie w r. 1676 na połowę dóbr (P. 1427 k. 1068v). Żyła ona jeszcze w r. 1691 (P. 1122 VII k. 79). Andrzej drugiej swej żonie, Katarzynie Urbanowskiej, córce Stanisława i Barbary z Kurowskich, oprawił w r. 1693 posag 6.000 złp. na częściach Wilkowa Niemieckiego (P. 1432 k. 273v). Ta Katarzyna w r. 1694 była już 2-o v. żoną Stanisława Modlibowskiego, cześnika wschowskiego (P. 1128 XIII k. 28v). W r. 1698 wdowa i po tym mężu (Ws. 153 k. 34), poszła po raz trzeci za Jana Trzebickiego, kasztelanica spicimirskiego, z którym wzajemne dożywocie spisywała w r. 1701 (P. 1140 V k. 32v). Czwartym jej mężem był w r. 1710 Andrzej ze Skoków Rożnowski (P. 1145 k. 153). Była znów wdową w r. 1717 (I. Kon. 73 k. 419), a żyła jeszcze w r. 1719 (P. 1170 k. 67). Z Naramowskiej były trzy córki: Krystyna, Anna i Jadwiga. Krystyna poszła najpierw za Hieronima Kwileckiego, a 2-o v. w r. 1682, krótko po 7/IX., za Kazimierza Romiejewskiego, wojskiego wschowskiego. Umarła przed r. 1694. Anna była w r. 1685 żoną Przecława Potockiego, łowczego kaliskiego, późniejszego kasztelana rogozińskiego, umarła między r. 1725 a 1742. Jadwiga była 1-o v. w r. 1690 żoną Floriana Zdzychowskiego, łowczego poznańskiego, a 2-o v. w r. 1697 Franciszka Skaławskiego, podczaszego poznańskiego, potem kolejno chorążego poznańskiego i kasztelana gnieźnieńskiego, zmarła między r. 1733 a 1741. Na córki Andrzeja, Annę, Jadwigę i potomstwo zmarłej już Krystyny, spadł cały majątek ojcowski. Działy między nimi zostały przeprowadzone w r. 1693, zaraz po śmierci ojca. Annie Potockiej dostały się Strykowo i Sapowice, przy czym odkupiła też części w tych wsiach od dzieci zmarłej Krystyny. Jadwiga wzięła Wilkowo i Smyczynę (P. 1128 XIII k. 2v, 1152 k. 6v).

III) Ignacy, syn Łukasza i Gorzeńskiej, wspomniany w r. 1661 (P. 186 k. 121, 1072 VI k. 308). Wespół z braćmi, Franciszkiem i Krzysztofem, sprzedał w r. 1666 za 24.000 złp. części Wierzchaczewa bratu Andrzejowi, o czym już była mowa. Nie żył w r. 1675 (P. 1427 k. 94v).

IV) Krzysztof, syn Łukasza i Gorzeńskiej, ur. w Pakosławiu, ochrzcz. 1634.17/IX. r. (LB Brody), w obozie pod Parkanami mianowany 1683.22/X. r. pisarzem ziemskim wschowskim (Ws. 149 k. 123v). Dzierżawił w r. 1687 od Łukasza i Zygmunta, braci Naramowskich, Czarnotki, Ociosnę i Kępę w p. pyzdr. (P. 1113 IV k. 58), a w r. 1689 od Rafała Leszczyńskiego, wojewody poznańskiego, nabył na trzy lata wyderkafem za 40.000 złp. Przybyszewo i Ogrody w ziemi wschowskiej (P. 1117 V k. 17) i t. r., również wyderkafem, od Łukasza Gajewskiego, kasztelana santockiego, za 20.000 złp. Przysiekę Polską w p. kośc. (P. 1432 k. 107). Umarł krótko przed 1694.16/VI. r., kiedy to dokonano elekcji jego następcy na urzędzie pisarskim (Ws. 157 k. 39v). Jego pierwszą żoną była w r. 1666 Anna Borkowska (P. 1864 k. 13v), drugą, w r. 1672, Kunegunda Bułakowska, córka Andrzeja i Anny z Kierskich, której w r. 1673 oprawił 2.000 złp. posagu (P. 1426 k. 558). Kunegunda, będąc już wdową, wespół z synem Andrzejem, w r. 1694 kupiła Sady i Chyby za 82.000 złp. od Przecława Potockiego, łowczego kaliskiego (P. 1128 XIII k. 50, 56v). Wyszedłszy 2-o v. za Wojciecha Giżyckiego, w r. 1698 pozywała tego swego syna (P. 255 k. 220). Dożywocie wzajemne z drugim mężem spisywała w r. 1699 (P. 1137 X k. 1v). Będąc już wdową i po Giżyckim, w r. 1713 zawierała kontrakt ze swym synem Andrzejem M-im (Kośc. 311 s. 6). Z Bułakowskiej byli synowie, Józef i Andrzej, córki: Apolonia, Helena i Łucja Anna. Ta ostatnia, ochrzcz. 1672.27/XII. r. (LB Kościan), zapewne młodo zmarła. Apolonia była 1-o v. w r. 1698 żoną Kazimierza Łukomskiego, 2-o v. w r. 1712 Zygmunta Rudnickiego, wdowa po nim w r. 1718, wyszła 3-o v. w r. 1723 za Marcina Swinarskiego, umarła między r. 1733 a 1738. Helena poślubiona najpierw, przed r. 1700, Andrzejowi Potockiemu, żyła z nim jeszcze 1722 r., poszła 2-o v. przed r. 1725 za Piotra Grabskiego, zmarłego między r. 1736 a 1738, 3-o v. w r. 1741, krótko po 27/X. poślubiła Józefa Leona Rutkowskiego, wojskiego, potem sędziego ziemskiego dobrzyńskiego, umarła między r. 1753 a 1765.

(I) Józef, syn Krzysztofa i Bułakowskiej, pod imieniem Jacka dominikanin w Poznaniu w r. 1694 (P. 1127 I k. 52).

(II) Andrzej, syn Krzysztofa i Bułakowskiej, jako spadkobierca ojca w r. 1694 występował w imieniu własnym i sióstr (P. 1127 II k. 106v), a, jak już widzieliśmy, t. r. wspólnie z matką nabył wsie Sady i Chyby. Wypłacił szwagrom, Kazimierzowi Łukomskiemu w r. 1698 w posagu za siostrą Apolonią 6.000 złp. (P. 1134 V k. 107v), i Andrzejowi Potockiemu w r. 1699 w posagu za siostrą Heleną 8.000 złp. (P. 1137 VIII k. 80v). Chyby sprzedał w r. 1700 za 32.750 złp. Władysławowi Suchorzewskiemu (P. 1138 I k. 164), zaś Sady t. r. za 56.000 złp. Stanisławowi Nieżychowskiemu (ib. VII k. 20). Niedługo potem, ale wciąż t. r. od Zofii Anny z Czarnkowskich Opalińskiej, kasztelanowej poznańskiej, wziął w zastaw na jeden rok za 30.000 złp. Milino w p. kośc. (P. 1139 XI k. 80v). Jako zastawny posesor Milina i Kłodziska występował jeszcze w r. 1713 (P. 290 k. 224v). W r. 1701 od żony swej, Zofii Ninińskiej, wdowy 1-o v. po Janie Goreckim, pisarzu grodzkiemu nakielskim, i od dzieci jej z pierwszego małżeństwa, to jest od Jana, Heleny zamężnej Chudzyńskiej, Zofii zamężnej Zabłockiej, Franciszki i Urszuli panien, nabył wsie Strzeszyn, Strzeszynek i Złotniki koło Poznania (P. 282 II k. 298). Protestował w r. 1712 przeciwko posesorom tych wsi (Z. T. P. 30 k. 1003). Umarł w r. 1718 (A. B. Pozn., W. 58) bezpotomnie i jego spadkobierczyniami były siostry, Helena, wtedy zamężna Potocka, i Apolonia, wówczas wdowa po Rudnickim. Jako dziedzic Strzeszyna, Strzeszynka i Złotnik występował jednak t. r. pasierb Andrzeja Jan Gorecki (P. 1157 k. 137). Chyba więc transakcja z r. 1701 miała charakter wyderkafu? W r. 1701 żoną Andrzeja była Zofia Ninińska (P. 1140 VI k. 71, 72). T. r. oboje małżonkowie kwitowali się wzajemnie z inwentarzy (Ws. 77 IV k. 3v). Zofia w r. 1733 chorowała obłożnie w Jarząbkowie (P. 1238 k. 112v) ale żyła jeszcze w r. 1736 (I. Kal. 171/173 s. 31).

V) Jan, syn Łukasza i Gorzeńskiej, być może z braci najstarszy, zrazu kanonik kolegiaty Najśw. Marii Panny z Górze w Poznaniu 1661 r. (P. 1072 VI k. 308), wprowadzony na plebaństwo wilkowskie w r. 1665 (LB Wilkowo Pol.), instalowany na kanonii katedralnej poznańskiej fundi Drożyce 1691.15/I. r., umarł na krótko przed 1695.9/VI. r. (Inatsll. s. 91, 124).

III. Jan, syn Jana i Piotrowskiej, wspomniany w r. 1626 (P. 1415 k. 535v), nabyte przez ojca wespół z braćmi części w Rudkach i w pustkach Szczepy sprzedał w r. 1628 za 3.000 złp. bratu Łukaszowi (Ws. 206 k. 262), wespół zaś z bratem Łukaszem części w Sokolnikach Mniejszych za 10.000 złp. bratu Bartłomiejowi (ib. k. 263). Od tego Bartłomieja nabył jednocześnie wyderkafem za 8.000 złp. części Oborzysk w p. kośc. (ib. k. 267). Były to oczywiście transakcje działowe. Między r. 1630 a 1633 został zabity przez Adama Racłakowskiego, którego jeszcze w r. 1641 procesowali o to zabójstwo bracia Jana, Bartłomiej i Łukasz (P. 161 k. 633, 1023 k. 682, 1043 k. 96, 1417 k. 707). Żoną jego była w r. 1630 Anna Kębłowska, córka Aleksandra i Agnieszki Bułakowskiej (P. 1023 k. 62, 682) Owdowiawszy, poszła 2-o v. za Marcina Grodzickiego, z którym dożywocie spisywała w r. 1633 (P. 1417 k. 707). Żyła jeszcze w r. 1660 (N. 227 k. 626). Pogrobowa córka Jana i Anny Zofia, nie żyła już w r. 1641 (P. 1043 k. 96).

(B) Stanisław, syn Jana i Siemieńskiej, obok brata Jana w r. 1579 współdziedzic w Grądach i Zagórkach w p. sier. (I. Kal. 46 k. 216), wespół z żoną wieś Grądy oraz położone w pow. szadkowskim wsi Miedzna w r. 1596 sprzedał za 3.650 zł. Krzysztofowi Rębieskiemu (I. Kal. 63 k. 864v). Nie żył już w r. 1604 (ib. 70 k. 96). Z żoną Agnieszka Szkudlską, urodzoną z Kębłowskiej, spisywał w r. 1593 wzajemne dożywocie (R. Kal. 6 k. 750). Będąc już wdową, skwitowana została w r. 1604 przez Piotra Szkudlskiego z 414 zł. z dzierżawy Psar i Chrostowa (I. Kal. 70 k. 96). Od Wacława Karskiego brała w r. 1609 zastawem za 6.000 złp. wsie Karsy i Wierzchosław oraz części wsi Bobry (ib. 75 w. 286), wydzierżawiła małżonkom Droszewskim cz. Gniazdowskim, a skwitowała się z nimi w r. 1612 (I. Kal. 78 s. 1303). Kwotę 4.000 złp. z powyższej sumy 6.000 złp., zastawnej na tych wsiach, w r. 1622 cedowała synowi Jerzemu (ib. 88a s. 181). Synowie: Jerzy, Stanisław i Piotr. Stanisław występował w r. 1622 jako współspadkobierca brata Jerzego (ib. s. 1211, 1213, 1219). Więcej niczego o nim nie wiem.

I. Jerzy, syn Stanisława i Szkudlskiej, umarł w r. 1622 (I. Kal. 88a s. 181, 1214). T. r. ożenił się z Małgorzatą Błociszewską, córką Stanisława, której bracia, Adam i Piotr Błociszewscy zapisali mu przed ślubem w posagu za nią 2.000 zł. (Kośc. 292 k. 26v). Po śmierci męża otrzymane od niego zapisy cedowała w r. 1622 swej teściowej (I. Kal. 88a s. 1214). Jego bracia i spadkobiercy sumę 2.500(!) zł., zapisaną mu przez szwagrów Błociszewskich, cedowali t. r. owdowiałej bratowej (ib. s. 1219). Poszła 2-o v. w r. 1623 za Krzysztofa Cypriana Kwileckiego, wnosząc mu 3.500 złp. posagu (Ws. 33 k. 301-303, 206 k. 29v).

II. Piotr, syn Stanisława i Szkudlskiej, pleban w Dzietrzychowicach w r. 1622 (I. Kal. 88a s. 1214), instalowany na kanonii katedralnej poznańskiej fundi Mosina 1629.21/V. r. (Install, s. 91), oficjał poznański i pleban wschowski w r. 1634 (Ws. 47 k. 175), instalowany na archidiakonii warszawskiej 1641.25/III. r. (Install., s. 98), umarł krótko przed 1649.4/V. r. (ib., s. 101).

C) Jakub, syn Andrzeja i Galewskiej, cześnik kaliski w r. 1575 (R. Kal. 4 k. 272v). Swe części w Mieszkowie Polskim i Niemieckim oraz w pustkach Wolicy i Stramicach w p. pyzdr., całe części w Lutultowie, Galewicach i Okalewie w p wieluń. sprzedał w r. 1563 za 9.000 zł. Zygmuntowi Masłowskiemu (P. 1397 k 230). Nazwany jednak dziedzicem części Mieszkowa, Stramic i Wolicy w r. 1564, kiedy zapisał dług 1.000 zł. Annie Stęgoskiej, wdowie po swym ojcu (I. Kal. 29 s. 537). Od Mikołaja Tymienieckiego w r. 1569 kupił za 2.000 złp. części wsi Tymieniec Wielki i Mały w p. kal. (R. Kal. 3 k. 154v) i w r. 1570 został do owych części intromitowany (I. Kal. 36 ss. 675). Od Łukasza, Macieja i Walentego braci Biernackich nabył w r. 1570 za 2.000 zł. części we wsi Gać Moskurna i sześć sładów roli we wsi pustej Rypiełowo (Rypidłów) oraz część we wsi pustej Górki w p. kal. (R. Kal. 3 k. 230v, 252; I. Kal. 36 s. 140, 676). Od Jana Siąskiego cz. Galewskiego, plenipotenta małżonków Stanisława Płaczka i Anny Siąskiej, uzyskał w r. 1570 zobowiązanie sprzedania sobie za 100 talarów domu i placu przy ulicy Piskorzewskiej w Kaliszu (I. Kal. 36 s. 1087). Inne części w Gaci Moskurnej i w pustce Górki w r. 1575 kupił za 4.000 złp. od Jana Rajskiego (R. Kal. 4 k. 204). Najwidoczniej jednak całej ceny tej wsi nie uiścił i wieś ta pozostała w posiadaniu dawnego właściciela tytułem zastawu. Kiedy ją w r. 1588 dawał swemu synowi Andrzejowi, była wciąż w zastawie u spadkobierców nie żyjącego już wtedy Rajskiego (R. Kal. 6 s. 40). Skwitowany w r. 1592 przez córkę Zofię zamężną Wilczkowską z 250 złp. na poczet 500 złp. posagu (I. Kal. 59 s. 1278). Synowi Andrzejowi w r. 1592 dał części w Gaci Powęzowej, Gaci Styrczowej, Gaci Rypiełowskiej (Rypidłowej), Górkach oraz całą wieś Moskurna (Gać Moskurna), wciąż jeszcze będące w zastawie w sumie 3.000 złp. u spadkobierców Jana Rajskiego, z tym warunkiem, iż Andrzej winien był wykupić te dobra od zastawników (R. Kal. 6 k. 694v). Ostatnia znana mi wzmianka o nim jako o żyjącym pochodzi z 9/X. t. r. (I. Kon. 25 k. 284). Już nie żył w r. 1596 (R. Kal. 7 k. 18, luzy). Jego żoną, niewatpliwie pierwszą, była Zofia Korycińska (I. Kal. 75 s. 179). Drugą była Agnieszka Chojeńska, wdowa 1-o v. po Jerzym Kluczewskim, z którą wzajemne dożywocie spisywał w r. 1576 (R. Kal. 4 k. 272v). Umarła bezdzietnie między r. 1578 a 1681 (Kośc. 258 k. 64; I. Kal. 46 k. 745). Z pierwszego małżeństwa syn Andrzej i córki. Z nich, Zofia, przed r. 1593 wydana za Stanisława Wilczkowskiego, Katarzyna przed r. 1598 poślubiła Marcina Goczyłkowskiego, a zmarła między r. 1649 a 1657. Wreszcie Anna, wyszła przed r. 1598 za Jakuba Łabędzkiego z ziemi sieradzkiej.

Andrzej, syn Jakuba i Korycińskiej, aprobował w r. 1584 zapis uczyniony przez ojca na rzecz spadkobierców zmarłej macochy (I. Kal. 50 s. 1411). Świadczyłoby to o jego pełnoletności lub, co najmniej, latach sprawnych. Jak już widzieliśmy, od ojca w latach 1588 i 1592 dostał wsie: Gać Moskurną, Gać Powęzową, Gać Styrczową, Gać Rypiełową i Górkę. Odziedziczone po ojcu części w Tymieńcach Wielkich i Małych w r. 1596 sprzedał za 1.700 zł. Stanisławowi Tymienieckiemu (R. Kal. 7 k. 18v, luzy na pocz. tomu). Jako współspadkobierca siostry ojca, Barbary M-ej, 3-o v. Andrzejowej Pruszakowej Nieniewskiej, kwitował w r. 1604 swego stryjecznego brata Jana z 266 zł. (I. Kal. 70 k. 827). Od Marcina Sulimowskiego kupił w r. 1606 za 8.000 złp. części wsi Szadek w parafii Kosmów (R. Kal. 1 k. 117v). Nie żył już w r. 1611 (I. Kal. 77a s. 481). Ożenił się zapewne przed r. 1593 z Elżbietą Radzicką, córką Andrzeja, która w r. 1594 skwitowała swego brata Wojciecha z 2.000 zł. długu (N. 162 k. 56). Od męża otrzymała w r. 1596 zapis 500 zł. długu (ib. k. 452v). T. r. dał on jej oprawę 2.500 zł. posagu na połowie swych dóbr we wsiach Gać Powęzowa, Styrczowa, Rypiełowa, Górki i Moskurna w p. kal. (N. 219 k. 211v). Również t. r. zapisy, jakie miała na obu Tymieńcach, cedowała Stanisławowi Tymienieckiemu (Kc. 122 k. 36). Wzajemne dożywocie oboje małżonkowie spisywali w r. 1602 (R. Kal. 7 k. 439). Będąc już wdową, Elżbieta w r. 1612 kwitowała małżonków Bogołomskich z 400 zł. dzierżawy wsi Szadek (I. Kal. 78 s. 187). Umarła między r. 1622 a 1625 (ib. 88a s. 275; R. Kal. 10 k. 349). Synowie: Jan, Mikołaj, Świętosław, Wojciech, Aleksander i Adrian. Z córek, Barbara, wydana w r. 1612, krótko po 21/XI., za Bonifacego Drwalewskiego, zmarła po r. 1613, Zuzanna, niezamężna w r. 1624 (I. Kal. 90b s. 2404), przed r. 1637 wydana za Stanisława Małuskiego, będąc już wdową żyła 1665 r.

(A) Jan, syn Andrzeja i Radzickiej, ur. ok. 1593 r., siostrze swej Barbarze, idącej za Drwalewskiego, zapisał w r. 1612 w posagu 1.500 zł. gotowizną i 300 zł. wyprawą. Wedle poświadczenia matki, miał wtedy 19 lat, występował więc z opiekunami (I. Kal. 78 s. 1705). Swoją część we wsi Gać Powęzowa w r. 1624 wydzierżawił bratu Aleksandrowi (ib. 90b s. 2921), potem zaś w r. 1631 zastawił za 3.300 zł. szwagrowi, ks. Jakubowi Kalińskiemu, kanonikowi kruświckiemu (ib. 98a s. 1205, 1208). Żył jeszcze w r. 1638 (I. Kon. 48 k. 491v). Ożeniony był z Anną Kalińską, córką Jana, pisarza ziemskiego łęczyckiego, i w r. 1624 kwitował jej braci oraz bratanka z prowizji od posagu i wyprawy (ib. 90b s. 1408). Zrazu uzyskała od męża oprawę 2.500 zł. posagu na Gaci Powęzowej, Rypiełowej, Styrczowej i Górkach, zaś po sprzedaży tych dóbr mąż zobowiązał się wobec jej braci do dania nowej oprawy (ib. s. 2404). Żyła jeszcze w r. 1638 (I. Kon. 48 k. 491v).

(B) Mikołaj, syn Andrzeja i Radzickiej, wspomniany w r. 1616 (I. Kal. 82 s. 1418), występował jako plenipotent matki w r. 1622 (ib. 88a s. 275). Od brata Świętosława w r. 1625 kupił za 5.000 zł. części Gaci Moskurnej, które temu Świętosławowi przypadły z działów braterskich (R. Kal. 10 k. 349). Nie żył już w r. 1638. Z żony Anny Poniatowskiej, także t. r. już nie żyjącej, zostawił córkę Jadwigę, pozostającą wówczas pod opieką Adriana i Aleksandra Poniatowskich (I. Kal. 104b s. 1827). Adrian Poniatowski, wobec wielkiego wyniszczenia Gaci Moskurnej, należące do Jadwigi części w tej wsi w r. 1639 sprzedał za 7.545 zł. Aleksandrowi Nieszkowskiemu i Wojciechowi Wyganowskiemu (R. Kal. 12 k. 104). Wyszła Jadwiga 1-o v. za Michała Krąkowskiego, 2-o v. w r. 1657 za Hiacynta Chlewskiego. Umarła po r. 1696.

(C) Świętosław, syn Andrzeja i Radzickiej, ur. ok. r. 1602 (w r. 1625 miał lat 23), wspomniany w r. 1616 (I. Kal. 82 s. 1418), swoje części w Gaci Moskurnej, przypadłe mu z działów braterskich, sprzedał w r. 1625 za 5.000 zł. bratu Mikołajowi (R. Kal. 10 k. 349).

(D) Wojciech, syn Andrzeja i Radzickiej, wspomniany w r. 1616 (I. Kal. 82 s. 1418), był już duchownym, kiedy części we wsiach Gać Powęzowa, Rypiełowa, Styrczowa i Górki sprzedawał w r. 1624, lub krótko przed tą datą, Walentemu Świeżyńskiemu (ib. 90b s. 2404). Jak się zdaje, żył jeszcze w r. 1625 (R. Kal. 10 k. 349).

(E) Aleksander, syn Andrzeja i Radzickiej, wspomniany w r. 1616 (I. Kal. 82 s. 1418), od brata Jana w r. 1624 wydzierżawił części Gaci Powęzowej (ib. 90b s. 2921). Skwitowany w r. 1636 przez siostrę Zuzannę zamężną Małuską z 1.000 zł. z dóbr Gać Powęzowa (ib. 102 s. 753, 754). Miał sumę zastawną 1.000 zł., zapisaną przez Stanisława Radlickiego na Sulmówku w p. sier., którą w r. 1636, lub przez tą datą, scedował Zygmuntowi Dąbrowskiemu i Ewie z Jedleckich (ib. s. 829). W r. 1638, lub nieso wcześniej, swoje części w Gaci Powęzowej sprzedał ks. Jakubowi Kalińskiemu, kanonikowi kruświckiemu (ib. 104b s. 1648). Wespół z Wojciechem Wyganowskim w r. 1639 nabył za 7.545 zł. od Adriana Poniatowskiego, opiekuna swej bratanicy Jadwigi M-ej, jej części Gaci Moskurnej (R. Kal. 12 k. 104).

(F) Adrian, syn Andrzeja i Radzickiej, współdziedzic w Gaci i innych wsiach, w imieniu własnym i braci w r. 1616 cedował Janowi Chudkowskiemu zapis dany na 50 zł. przez Andrzeja Morawskiego (I. Kal. 82 s. 1418). Od Pawła Kamockiego w r. 1661 otrzymał zapis długu 100 zł. (ib. 125 s. 41). Jego żoną była Jadwiga Rostożanka (Rostoga), wdowa 1-o v. po Bartłomieju Radeckim, której w r. 1619 na połowie swych dóbr we wsiach Gać, Morskurna i Szadek, należnych mu z przyszłych działów braterskich, oprawił posag 500 zł. (R. Kal. 9 k. 227v). Córka Elżbieta, wydana przed r. 1650 za Jana Kamockiego cz. Prątkowskiego, występowała jako wdowa w r. 1661. Niewatpliwie z tej linii M-ch pochodziła Bogumiła, żona Wojciecha Wyganowskiego (oboje nie żyli już w r. 1736), której potomkowie byli współspadkobiercami praw do dóbr w Gaci Moskurnej i Naczesławicach (I. Kal. 171/173 s. 35, 37). Zob. tablice 1-5.

@tablica: Mieszkowscy h. Odrowąż 1

@tablica: Mieszkowscy h. Odrowąż 2

@tablica: Mieszkowscy h. Odrowąż 3

@tablica: Mieszkowscy h. Odrowąż 4

@tablica: Mieszkowscy h. Odrowąż 5

Telesfor Odrowąż M. był 1773.28/VI. r. świadkiem przy ślubie Antoniego M-go, niewątpliwie krewnego swego (brata?), z panną Barbarą Obrzydowską (LC Spławie). Był rewizorem celnym w Dziewokluczu w latach 1784-1786, posesorem w Bukowie w r. 1789. Z żony Cecylii Gońskiej (Kątskiej?) jego córka Marianna Honorata, ur. w Dziewokluczu, ochrzcz. 1684.3/I. r. (LB Żoń), synowie, Nepomucen Filip, ur. tamże 1786.25/V. r. (ib.) i Walenty Paweł, ur. we wsi Bukowie 1789.29/I. r. (LB Tarnowo k. Łekna).

>Mieszkowscy, Mięszkowscy różni, wśród których z całą pewnością wielu Odrowążów, ale takich, dla których wyodrębnienie z mnogiej gromady noszących to nazwisko członków rozmaitych rodzin brak mi podstaw. Pisanie się w XVIII wieku przez należących do rodziny M-ch h. Odrowąż "Odrowążami Mieszkowskimi" mogłoby świadczyć o chęci odcięcia się od imienników pochodzeniem z nimi nie związanych.

Agnieszka (Mieskowska), w r. 1580 żona Andrzeja Morawskiego, w asyście swego rodzonego brata Jana M-go zapisywała w r. 1596 dług 100 zł. Stanisławowi Kowalskiemu zwanemu Móżdżek (I. Kal. 63 k 539v). Jadwiga, w r. 1587 wdowa po Janie Włostowskim z Chwałkowa. Katarzyna, w r. 1594 wdowa po Janie Szczurskim. Marcin nie żył już w r. 1595, kiedy owdowiała Jadwiga Myjomska występowała jako współspadkobierczyni brata Wacława Myjomskiego (P. 963 k. 729v). Anna, córka Andrzeja, żona Mikołaja Spławskiego, dziedzica Wyskocie, oboje już nie żyli w r. 1604 (Kośc. 284 k. 993v). Anna i Andrzej, oczywiście nie ci sami, chrzestni w r. 1604 (LB Mieszków). Maciej, w r. 1605 właściciel domu w Poznaniu przy ulicy Żydowskiej (P. 976 k. 724v), ale w r. 1608 mowa o Janie M-im jako o właścicielu domu przy tej ulicy (P. 980 k. 101). Piotr, pisarz grodzki kcyński, przysięgał na urząd 1605.26/VII. r. (Kc. 125 k. 8). Adam Mieszkowski wraz z żoną swą, Dorotą z Żydowskich, w r. 1612 kwitowali Melchiora Bobrownickiego z 300 zł. raty dzierżawy Więckowic Wielkich i Małych (P. 955 k. 1060v). Ks. Baltazar, archidiakon pomorski, kanonik włocławski, w r. 1612 wykonawca testamentu ks. Czackiego, dziekana włocławskiego, kanonika poznańskiego i gnieźnieńskiego (P. 988 k. 1060v). Bogumiła w latach 1620-1649 żona Wojciecha Wyganowskiego, wdowa w latach 1650-1657. Z małżonkami tymi zawierał w r. 1624 kontrakt pod zakładem 1.100 zł. Mikołaj M. (I. Kal. 90b s. 1779). Jadwiga z pięciu dymów w Chwalęcinie w p. pyzdr. winna była w r. 1629 płacić podymnego 2 zł. i 15 gr. (Py. 143 s. 38). Pani Anna, z Bielczewa, chrzestna 1636.7/XI. r. (LB Nowemiasto). Dorota, w r. 1658 wdowa po Janie Swinarskim. Zofia i jej mąż, Maciej Dobczyński, oboje nie żyli już w r. 1661.

Walenty, nie żyjący już w r. 1674, z żony Potencjanny Krośnickiej miał synów, Władysława i Stanisława. Drugiego z nich znam tylko z pokwitowania na 200 złp. danego przezeń w r. 1674 bratu Władysławowi (I. Kon. 60 k. 632v). Władysław, pisany niekiedy Wacławem Władysławem, z rzadka tylko Wacławem, ożeniony był z Konstancją Tarnowską, córką Stefana z Nieborowa i Jadwigi Konińskiej. Im obojgu w r. 1662 cedował sumę 2.000 Franciszek Goliński, burgrabia ziemski koniński (ib. 58 k. 139). Wskutek dokonanych w r. 1670 działów z jej siostrami, Dobrosołowską i Smarzewską (Smardzewską) dostały się Elżbiecie wsie Kąpiel i Przecław w p. pyzdr. (Py. 154 s. 104). Potem jednak Dobrosołowska i Smarzewska uważały się za pokrzywdzone przez te działy i dążyły do ich zniesienia (I. Kon. 63 k. 455v). Eżbieta części w Paruszewie i Paruszewku, odziedziczone po rodzonej ciotce, Jadwidze z Kunina, wdowie po Janie Kadzidłowskim, kasztelanie konarskim łęczyckim, sprzedała w r. 1674 za 600 zł. Franciszkowi Golińskiemu (P. 1426 k. 783). Oboje małżonkowie Kąpiel w r. 1678 wydzierżawili na trzy lata pod zakładem 3.000 złp. Marcinowi Bagińskiemu. Władysław podpisał ów kontrakt "ręką trzymaną" (G. 86 k. 117). Kąpiel i Przecław w r. 1679 sprzedali za 19.500 złp. Franciszkowi Bagińskiemu (P. 1429 k. 119). Oboje od Mikołaja Franciszka Deręgowskiego kupili t. r. za 11.650 złp. Chłądowo (dziś Chłędowo) w p. gnieźn. (ib. k. 215v). Od Felicjana Małachowskiego oboje w r. 1686 wzięli w zastaw za 2.400 złp. na trzy lata części w Małachowie Szemborowic (G. 88 k. 120v). Oboje od tegoż Małachowskiego oraz od żony jego, Marianny z Wydzierzewskich, jak również od jego braci w r. 1688 zastaw ten w takiej samej sumie wzięli ponownie (ib. k. 224). Chłądowo w r. 1692 sprzedali za 19.000 złp. Wojciechowi Watta Kosickiemu (P. 1124 X k. 42), a jednocześnie zostali skwitowani przez córkę Katarzynę, żonę Macieja Gozimirskiego, z 4.000 złp. posagu (ib. k. 42). Od Wojciecha Golemowskiego w r. 1693 kupili za 14.000 złp. Golemowo w p. gnieźn. (P. 1432 k. 398). Władysław nie żył już w r. 1694, kiedy owdowiała Elżbieta dawała zapis zięciowi Gozimirskiemu (P. 1128 X k. 103v). Ta Elżbieta na Golemowie w r. 1695 zapisała 3.000 złp. córce Gozimirskiej (G. 90 k. 21v), ale jeszcze t. r. w imieniu własnym oraz syna, ks. Jacka, jezuity kolegium krakowskiego, dobra Golemowo, dziedziczne jej i tego syna, w r. 1695 sprzedała za 12.000 złp. Andrzejowi Rosnowskiemu i żonie jego Mariannie z Milińskich (P. 1129 II k. 130). Żyła jeszcze w r. 1703 (G. 91 k. 123v). Z dzieci Władysława i Elżbiety znam bliźnięta, Stefana i Aleksandrę, ochrzczonych 1668.3/VIII. r. (LB Św. Maria Magdal., Pozn.), zapewne pomarłych wcześnie, Jana, nazwanego synem starszym, występującego obok matki w r. 1692 (P. 1124 X k. 42). i ks. Jacka (Hiacynta), jezuitę kolegiu krakowskiego, występującego, jak było wyżej, w r. 1695. Zapewne ten sam Hiacynt M., rektor kolegium S. I. w Bydgoszczy, chrzestny 1730.22/IV. r. (LB Nakło). Z córek, Katarzyna, niezamężna jeszcze 1689.9/V. r. (LB Witkowo), wyszła w Witkowie 1692.18/II. r. za Macieja Gozimirskiego (Godzimirskiego), umarła między r. 1723 a 1729. Zofia Anna, ur. w Chłądowie, ochrzcz. 1680.25/IX. r. (LB Witkowo).

Walenty zaślubił 1689.13/XII. r. Zofię Jezierską, córkę Michała i Anny z Koskowskich (Noskowskich?), a świadkował przy ślubie Władysław M., mąż Tarnowskiej (LC Witkowo; G. 89 s. 211). Zdawałoby się to wskazywać na bliskie między nimi rodzinne powiązania. Oboje małżonkowie spisywali wzajemne dożywocie w r. 1690 (P. 1431 k. 437v). Ich córka Marcjanna ochrzcz. 1693.11/I. r. (LB Witkowo). Być może, iż bliskim wszyskich powyższych był Franciszek, który w r. 1721 od Macieja Gozimirskiego, zastawnika Przybychówka i Radosiewia w p. pozn., wydzierżawił te dobra na dwa lata pod zakładem 3.200 złp. (P. 1184 k. 238).

Andrzej, świadek 1665.22/VI. r. (LC Szamotuły). Stanisław, chrzestny 1671.23/IX. r. (LB Mieszków). Jan, syn zmarłego Tomasza, w r. 1676 plenipotent Aleksandra Cieleckiego do sprawy spadku po stryju Macieju Cieleckim (G. 85 k. 236v). Władysław i jego żona, Zofia z Solikowskich, części Gorzykowa w p. gnieźn. w r. 1677 zastawili na rok za 500 zł. Samuelowi Bieganowskiemu (G. 86 k. 32). "Szl." Jan, chrzestny 1679.7/VIII. r. (LB Trzemeszno). Piotr, nie żyjący już w r. 1679, ojciec Grzegorza, który t. r., lub nieco wcześniej, cedował sumę 440 zł. małżonkom Kębłowskim (Py. 154 s. 19). Spisywał w r. 1695 wzajemne dożywocie z żoną Katarzyną Potocką, córką Gabriela (P. 1130 XI k. 3v). Kwitował się w r. 1697 z Mikołajem Franciszkiem Deręgowskim, zastawnym posesorem Kołaczkowa (G. 90 k. 125). Żył jeszcze 1699.24/II. r. (LC Witkowo). Owdowiałej Katarzynie Urszula z Urbanowskich Konarzewska, dziedziczka Kołaczkowa, w imieniu swoim i dzieci swych w r. 1703 zapisała sumę 1.300 złp. (G. 91 k. 109). Sumę 1.500 złp., zapisaną jej i zmarłemu mężowi przez Michała Działyńskiego, kasztelana bydgoskiego, stosując się do woli zmarłego, cedowała w r. 1705 konwentowi w Trzemesznie (G. 92 k. 53). Joannie z Rożnowskich Golemowskiej w r. 1781 dała sumę 10 zł. węg., 60 owiec, 40 maciorek, 20 jarlaków, dwie klacze ze źrebiętami (G. 93 k. 363).

Jadwiga, w latach 1683-1686 żona Wojciecha Deręgowskiego, wdowa w r. 1699. Władysław, dzierżawca wsi Turek w r. 1690 (I. Kon. 68 k. 131v). Pani Katarzyna z wsi Truskołom opactwa trzemeszeńskiego, chrzestna w latach 1694-1698 (LB Witkowo). Wojciech wespół z żoną Anną z Sypniewskich w r. 1694 kupili wyderkafem od Aleksandra Karchowskiego na trzy lata za 30.000 złp. dobra Wierzeja i Grzebienisko w p. pozn. (P. 1128 X k. 242). Stanisław z Radosiewa zmarł 1697.19/IV. r. (LM Golejewko). Władysław (Władysław Mikołaj), mąż Anny Smardzewskiej (Smarzewskiej), wdowy 1-o v. po Wojciechu Dominikowskim, która w r. 1697 wieś Obrzębin (dziś Obrzębizna) w p. sier. zastawiła na rok za 10.000 zł. ks. Janowi Gałczyńskiemu (I. Kal. 152 s. 185). Nie żył już ów Władysław w r. 1730, kiedy córka jego i Anny była żoną Tomasza Bledzewskiego komornika ziemskiego kaliskiego (I. Kal. 167 s. 476). Marianna, żona Jana Parczewskiego, nie żyjącego już w r. 1698. Jakub, chrzestny 1699.22/VI. r. (LB Łaszczyn). Zofia, z Noskowa, chrzestna 1700.1/IV. r. (LB Chrzypsko). Wojciech nie żył już w r. 1702, kiedy żona jego, Krystyna Laskowska, wdowa 1-o v. po Marcinie Bębnowskim, była już 3-o v. żoną Mikołaja Biernackiego (I. Kal. 185/189 k. 220). Andrzej dziedzic Strzeszynka, chrzestny 1704.11/IV. r. (LB Chojnica), żył jeszcze w r. 1711 (P. 282 II k. 17v), a zapewne i w r. 1712 (P. 286 k. 35v). Zofia, chrzestna w r. 1710 (LB Chrzypsko). Tomasz, chrzestny 1714.23/VII. r. (LB Środa). Franciszka, z parafii wrzesińskiej, chrzestna 1717.23/IX. r. (LB Brodnica). Pani Zofia, chrzestna 1719.12/III. r. i 1726.23/IV. r. (LB Wytomyśl). Może ta sama, pani Zofia, chrzastna 1723.7/II. r. (LB Duszniki). Panna Konstancja, chrzestna 1722.24/II. r. (LB Kamionna). Tomasz, świadek 1723.7/IX. r. (LC Św. Maria Magdal., Pozn.). Michałowi M-mu Wojciech Pinińskim dziedzic Laskowca, w r. 1728 dał swego poddanego w zamian za poddanego M-go, ze Rzgowa (I. Kon. 76 k. 232v). Pani Ludwika, chrzestna 1733.2/VIII. r. (LB Śrem). Stanisław na sejmiku średzkim 1733 r. obrany jednym z sędziów kapturowych ziemi wschowskiej (Ws. 84 k. 5v, 6). Franciszek, chrzestny 1735.12/IV. r. (LB Pępowo). Dorota, w r. 1737 żona Józefa Jagniątkowskiego, z czasem chorążego podolskiego, zmarła w Rosnowie 1768.5/V. r., pochowana w Poznaniu u Karmelitów. Teresa, w r. 1741 żona Franciszka Przybyszewskiego. Krzysztof, chrzestny 1742.22/IX. r. (LB Św. Marcin, Pozn.). Krzysztof był 1758.29/I. r. świadkiem ślubu Marianny M-ej i Wojciecha Brochockiego, o których wyżej (LB Skarboszewo). Ks. Aleksander, wikariusz konwentu Św. Józefa w Poznaniu w r. 1759 (LB Głuszyna). Franciszek zmarł w Łobzie 1762.2/III. r., pochowany w Poznaniu u Reformatów (LM Nowemiasto). Katarzyna, pięcioletnia córka dzierżawców dóbr Parchanie, utonęła 1764.6/V. r. (LM Parchanie). Andrzej, rotmistrz wojsk koronnych, w r. 1765 mąż Jadwigi Pretwiczówny, córki Aleksandra Ludwika i Marianny z Trepków (Rel. Kal. 185/186 s. 2092). Katarzyna z Płonczyńskich M-a, w której imieniu jej brat i plenipotent Maciej Płonczyński, major J.Kr.Mci, kwitował w r. 1766 Annę z Bnińskich Radolińskich z wydania poddanego z Dzierznicy (G. 100 k. 175). Kazimierz nie żył już w r. 17668, kiedy wdowa po nim, z domu Trzebińska, córka Tomasza i Franciszki ze Strzeleckich, była 2-o v. żoną Józefa Głowackiego (Py. 158 k. 38). Nepomucen, nie żonaty, chrzestny 1769.11/IX. r. (LB Komorniki). Kazimierz, dzierżawca szydłowski, i żona jego Marianna, rodzice Jadwigi, zaślubionej 1769.22/IV. r. Józefowi Wielowiejskiemu, dzierżawcy Targowicy. Wielowiejscy żyli jeszcze w r. 1775 (LB Wylatowo; LC Tuczno). Panna Amalia, chrzestna 1773.10/XII. r. (LB Wielichowo).

Antoni, posesor Łabiszynka w r. 1774, Rakowa (wsi podległej prawu Michała Chrzanowskiego, cześnikowicza bełskiego) w latach 1777-1781, mąż Marcjanny z Dobieckich (G. 108 k. 38). Oboje z żoną w r. 1782 od Franciszka Zagórskiego wzięli w zastaw na lat 12 za sumę 15.000 złp. dobra Kobyłki, Rakowo, Starężynko i Kopanina w p. kcyń. (G. 109 k. 29v). Marcjanna z Dobieckich umarła w Chrostowie 1798.20/IV. r. mając lat 38 (LM Objezierze). Ich synowie: Jan Nepomucen, ur. w Łabiszynku 1774.11/V. r. (LB Św. Michał, Gniezno), Ignacy Leon, ur. w Rakowie 1777.19/VI. r. (LB Łekno). Z córek, Katarzyna, zmarła w Chrostowie w r. 1804, pochowana 13/III., miała lat 20 (LM Objezierze) Julia Helena, ur. w Werkowie 1779.21/V. r. (LB Łekno). Może bratem Antoniego był Kazimierz, który w r. 1774 podawał do chrztu jego syna Jana Nepomucena. Nazywany w latach 1782-1788 posesorem Łabiszynka i Laskowa (G. 109 k. 17), mąż Marianny, chrzestnej 1787.13/III. r., ojciec Łucji, chrzestnej 1779.7/II. r. (LB Modliszewko). Gdzie indziej znajdujemy jednak wiadomość, że Kazimierz, posesor Łabiszynka, zaślubił 1784.25/X. r. pannę Katarzynę Chorzewską (LC Św. Michał, Gniezno).

Panna Aniela, mieszkająca w Drużynie, chrzestna 1776.3/III. r. (LB Granowo), "Ur." Józef, ekonom w Chociszewicach, był ojcem nieślubnego dziecka, chrzczonego 1776.25/IX. r., które do chrztu podawał "ur." Jakub M., "wojak pruski" (LB Pępowo). W Chociszewicach we dworze mieszkała też "panna dojrzała" Elżbieta M-a, chrzestna 1787.7/V. r. (ib.). Anna przed 1778.26/V. r. wyszła za Ignacego Żukowskiego, posesora Piotrowa.

Kazimierz i Konstancja z Ubyszów, córka Aleksandra i Konstancji z Buszewskich, oboje już nie żyjący w r. 1787 (P. 1375 k. 146), rodzice: Zuzanny, żony 1-o v. Jana Gołeckiego, zaś 2-o v. w r. 1776 Szymona Gutowskiego, i Julianny, żony Wawrzyńca Rafalskiego, obojga już nie żyjących w r. 1787. Aniela, w latach 1777-1792 była żoną Józefa Kosickiego, a jej córkę podawała do chrztu 1778.7/I. r. panna Elżbieta M-a (LB Granowo). Chrzestnym innej jej córki t. r. był "ur." Józef M., dzierżawca plebanii w Granowie, który z żony Agnieszki miał syna Marcina, ochrzcz. 1785.5/XII. r. (ib.). Anna, w latach 1778-1786 żona Ignacego Żukowskiego (Żuchowskiego?). Antonina, przeorysza benedyktynek poznańskich w r. 1780 (P. 135 k. 479). Katarzyna nie żyjąca już w r. 1780, żona Józefa Tokarskiego. Antoni, chrzestny 1782.24/V. r. (LB Św. Maria Magdal., Pozn.). Telesfor, rewizor skarbu koronnego, chrzestny 1783.13/IV. r. (LB Żoń). Antoni, posesor Kopaniny, świadkował 1786.21/VI. r. (LC Żoń). Franciszka z M-ch 1-o v. Ponikiewska, 2-o v. Gockowska, burgrabina kcyńska, umarła w Wiśniewie 1787.14/I. r., pochowany u Bernardynów w Gołańczy. Antoni M.(?) umarł w Pomorzankach 1789.5/IX. r. (LM Jabłkowo). N., posesor folwarku Charbielino, umarł w r. 1790, pochowany 29/VI. (LM Dłużyna). Łucja przed r. 1796 wyszła za Jana Libiszewskiego, pokojowca w Jaraczewie umarła tam 1825.9/X. r., mając lat 60, "jak mówią urodzona szlachcianka". Stanisław umarł 1800.4/V. r. (Sep. Dominik., Pozn.). Julianna wyszła w Objezierzu 1804.25/XI. r. za Macieja Rudnickiego. Kazimierz umarł na wójtostwie w Pobiedziskach 1805.17/VIII. r., miał lat 89 a chorował od lat dziewięciu.

Marceli z parafii pobiedziskiej, mający lat 20, zaślubił 1811.2/X. r. wdowę Marcjannę (Mariannę) z Sekulskich Chorębską z Gniezna, liczącą lat 18 (LC Św. Trójca, Gniezno). Był w r. 1825 dzierżawcą Gębarzewa. Ich syn Jan umarł tam 1825.19/III. r. w wieku lat dziesięciu (LM Żydowo). Z córek, Tekla ur. tamże 1826.19/IX. r. (LB Żydowo). Józefa, ur. 1829.11/III. r. (LB Jarząbkowo). Inna, starsza ich córka Katarzyna, licząc lat 16, wyszła 1828.12/X. r. za "prac." Józefa Pieczyńskiego, owczarza z Chwałkowa (LC Żydowo).

Michał, plackomendant w Stęszewie, chrzestny 1812.11/VII. r. (LB Stęszew). Elżbieta z M-ch Mitrowska, zamieszkała w Orzeszkowie, chrzestna w Gnieźnie u Św. Trójcy 1819.2/II. r. Helena z M-ch Lewicka posesorka wsi Suśnie, chrzestna w Pogorzeli 1820.24/VII. r. Wojciech i żona jego Marianna z Krakizjuszów, rodzice Juliana Wojciecha, ur. w Mysłkach 1825.8/IV. r. (LB Targowa Górka). Brat Aleksander z Poznania, dominikanin, umarł we Wronkach 1826.20/I. r. (Sep. Dominik., Pozn.). Antonina, subprzeorysza benedyktynek poznańskich, zmarła 1828.21/XII. r., mając lat 85, po 70 latach spędzonych w zakonie (Se. Benedyktynek, Pozn.). Zofia, wdowa po Karolu Richterze, zmarła w czerwcu 1866 r. w Grabowie k. Ostrzeszowa (Dz. P.). Maria przed r. 1912 wyszła za Stanisława Zakrzewskiego, urzędnika bankowego w Poznaniu.

>Mieszyńscy(?). Katarzyna ze Szczodrkowa w p. kal., wdowa po Janie M-im, dokonała w r. 1488 ze swymi braćmi działów Nowejwsi w p. kon. i t. r. wespół z synami swymi niedzielnymi, Feliksem i Szymonem trzecią część swych dóbr rodzicielskich w Nowejwsi zobowiązała się zrezygnować Andrzejowi Grochowskiemu, mężowi swej córki Małgorzaty (I. R. Kon. 1 k. 182v, 183v, 184).

>Mieściccy ze wsi Mieścisko (dziś wieś Mieścisk) w p. pozn. Mścigniew z Mieściska w latach 1404 (P. 2 k. 200) i 1405 (ib. k. 301v). Wincencja, żona Mścigniewa, w r. 1407 (P. 3 k. 15v), a już w r. 1410 wdowa po nim (ib. k. 132), żyła jeszcze w r. 1415 (P. 4 k. 84v). Maciej M. w r. 1411 (P. 3 k. 157v). Jan M., w r. 1412 (ib. k. 187). Wojciech, Stanisław, Katarzyna, Anna, Święchna, Dorota, Barbara, Dochna, dzieci zmarłego Bieniaka z Mieściska, 1436 r. (P. 13 k. 139).

Jan, dziedzic z Mieściska, skwitowany w r. 1493 z długu 40 zł. węg. przez Mikołaja i Macieja braci z Budziejewa (P. 856 k. 1v). Jan, Marcin i Stanisław, bracia rodzeni, niedzielni, dziedzice w Mieścisku, w których sprawie toczonej z Wincenty, Pniewskim w r. 1494 założone zostało vadium 500 grz. (Py. 169 k. 34).

Jan M. był w r. 1524 kwitowany przez Andrzeja Skąpińskiego z wydzierżawionych sobie na cztery lata jego dóbr rodzicielskich, to jest połowy Skąpina i Mirosławic w p. kcyń. (Kc. 2 k. 9v).

>Mietelscy, skąd wyszli, nie wiem, Melchior, pisarz komory królewskiej konińskiej, i jego żona, dożywotni posiadacze domu w rynku Konina, byli 1556.2/XI. r. wyjęci spod jurysdykcji starosty grodzkiego oraz miejskiej konińskiej, jak również zwolnieni od ciężarów królewskich i miejskich (MRPSum V 7652). Ten sam niewatpliwie Melchior nazwany 1567 r. pisarzem grodzkim konińskim (I. R. Kon. 13 k. 151). Melchior M. w r. 1584 usiłował dokonać intronisji do Bogusławia, wsi małżonków Dzierzbińskich, ale do tego nie dopuszczono (ib. 21 k. 181). Żył jeszcze w r. 1585, kiedy mowa o nim jako o byłym pisarzu grodzkim konińskim (ib. k. 533v). Żoną Melchiora M-go była w r. 1568 Jadwiga Bradzowska(?) (I. Kal. 34 s. 448). Jadwiga M-a, żona 1-o v. Andrzeja Zbierskiego, 2-o v. w r. 1584 Stanisława Kozubskiego,

Walerian zaślubił 1650.4/IX. r. w Poznaniu w kościele Św. Katarzyny, u dominikanek Mariannę Msząnowską(!) (LC Św. Wojc., Pozn.). Jan i Anna, rodzice Stanisława, ochrzcz. 1664.27/V. r. (LB Dobrzyca). Wacław b.towarzysz chorągwi pancernej Lubomirskiego, hetmana polnego koronnego, 1666 r. (I. Kal. 126 s. 831). Żona jego, Konstancja Walówna, która była 1-o v. za Andrzejem Podłęskim, mianowała t. r. plenipotentem swego brata Aleksandra Wala (ib. s. 846). Jan nie żył już w r. 1673, kiedy wdowa po nim Anna Chwalęcka, 2-o v. żona Mikołaja Gomolewskiego, zawierała z małżonkami Grudzielskimi kontrakt trzyletniej dzierżawy części wsi Pikart (ib. 133 s. 882). Magdalena, żona Jana Wolskiego, oboje już nie żyli w r. 1678.

Bogumiła przed 1800.24/IX. r. wyszła za Jana Kantego Paszkowskiego, dzierżawcę Brzostowa (LB Góra k. Borku).

>Mietliccy h. Pomian, z Mietlicy w p. radziej. Dorota, żona Jana Trląskiego, ok. r. 1537 już nie żyła. Maciej (Mateusz), mąż Anny Jarunowskiej (Jarnowskiej), córki Feliksa, która w r. 1550 całą swą część macierzystą w Siennie p. gnieźn. sprzedała za 800 zł. swemu ojcu (G. 335a k. 364). Już nie żył w r. 1575, kiedy jego syn Jan, dziedzic części w Rucewie w p. kruśw., zapisywał dług 300 zł. Annie Mokrskiej, wdowie po Wacławie Goreckim (In. 27 k. 393v). Dostał jednocześnie ów Jan zapis 100 złp. od swego brata stryjecznego, Jana M-go, dziedzica w Mietlicy, syna zmarłego Stanisława (ib. k. 394). Miał jeszcze Maciej (Mateusz) innego syna, Krzysztofa, o którym będzie niżej. Wracam do Jana. Skwitował on w r. 1582 Stanisława Goreckiego ze wszystkich długów (In. 28 k. 74). Mocą cesji uzyskanej od Marcina Jarnowskiego cz. Sieńskiego, kwitował w r. 1590 Marcina Słoneckiego (G. 64 k. 129). Przez Marcina Wyrzyskiego był w r. 1600 wyznaczony jednym z opiekunów jego dzieci (N. 164 k. 340). Nie żył już w r. 1617 (G. 74 k. 224v). Jego syn Adam, po ojcu dziedzic Rucewa. Córka Katarzyna. Ów Adam siostrze tej, jeszcze niezamężnej, w r. 1599 zapisał sumę 50 złp. (G. 66 k. 73). Od Macieja Padniewskiego w r. 1617 wziął zastawem w sumie 2.000 złp. wsie, Wełnę w p. gnieźn. i Zuzoły w p. kcyń. (G. 74 k. 224v, 76 k. 328), a w r. 1620 kwitowany był przez Padniewskiego z 1.300 złp. z powyższej sumy zastawnej (P. 1004 k. 1370). Części wsi Recz w p. gnieźn., nabyte od Anny z Korytowskich 1-o v. Skiernickiej 2-o v. Wyganowskiej, w r. 1622 sprzedał za 1.300 złp. Aleksandrowi Popowskiemu (P. 1413 k. 207). Stawał w r. 1623 na popisie rycerstwa pow. kcyńskiego (Kc. 19 k. 172), żył jeszcze w r. 1625 (Kc. 19 k. 422v), nie żył już w r. 1641 (W. 38 k. 354). Żoną jego była Zofia Przespolewska, wdowa 1-o v. po Adamie Strychowskim. Protestowała ona w r. 1613 przeciwko własnemu zapisowi danemu na rzecz męża w grodzie kruświckim (P. 146 k. 685v). Córka Adama, Anna, żona Piotra Wyganowskiego, kwitowała w r. 1641 ks. Feliksa M-go, kanonika poznańskiego, z długów i zapisów, a przede wszystkim ze spadku we wsi Iwierna w p. łęczyc. (W. 38 k. 254v). Zdawałoby się to świadczyć o bliskim jej pokrewieństwie z kanonikiem, o którym będzie niżej. Żyła jeszcze ta Anna w r. 1652, będąc już wdową.

Krzysztof, brat rodzony Jana z Rucewa, a więc syn Macieja (Mateusza), wspomniany w r. 1584 (N. 161 k. 384), otrzymał w r. 1686 od małżonków Seweryna Gołąbkowskiego i Małgorzaty z Malczewskich zobowiązanie względem wyderkafowej sprzedaży całej wsi Piściec w p. gnieźnieńskim (G. 62 k. 434), dopełnione w r. 1588 (1589?) za sumę 1.000 złp. (P. 951 k. 515v; 1400 k. 201). W r. 1592 uzyskał zapisy długów, 700 złp. od małżonków Radolińskich, 34 zł. od Wojciecha Psarskiego, 90 zł. od Jana Rzeczyckiego (I. R. Kon. 25 k. 30, 75, 126). Z nieznanej mi żony miał syna Jana.

Jan, syn Krzysztofa, mąż Heleny Rusinowskiej, córki Jana a wdowy 1-o v. po Marcinie Łukomskim, w r. 1631 oblatywał oprawę na 1.000 zł. posagu, którą w grodzie brzeskim w r. 1620 otrzymała od pierwszego męża (I. Kon. 46 k. 489v). Oboje z żoną nabyli wyderkafem w r. 1644 za 2.000 złp. od Macieja Trzcińskiego części we wsiach Popowo i Ostrowo w p. radziej. (P. 1421 k. 835v). Jan w r. 1652 asystował przy transakcji wdowie Annie z M-ch Wyganowskiej, nazwany wtedy jej bratem stryjeczno-rodzonym (G. 82 k. 593), podczas kiedy w rzeczywistości był stryjeczno-rodzonym bratem jej ojca. Jemu i żonie jego Stanisław Budzisławski w r. 1658 zastawił za 1.000 złp. części Budzisławia Kościelnego w p. gnieźn. (I. Kon. 56 k. 33). Drugą jego żoną była w r. 1666 Anna Zadorska, córka Stanisława, wdowa po Mikołaju Jaroszewskim (ib. 58 k. 418). Córkom urodzonym z pierwszej żony, Katarzynie i Teresie, przypadła w r. 1667 suma 2.000 złp., którą zapisał był ich matce (ib. 58 k. 482v). Druga żona była bezdzietna, nie żyła już w r. 1674, kiedy jedyny jej spadkobierca, brat Maciej Zadorski, jej sumę posagową i wienną, ruchomości i poddanych, wszystko to pozostające w rękach jej męża, scedował Kasprowi Żychlińskiemu (ib. 60 k. 643v). Zastaw Budzisławia Kościelnego Jan scedował w r. 1676 małżonkom Sławoszewskim (ib. k. 720v), umarł t. r. (Py. 54 s. 49). Z córek, Teresa była w latach 1674-1678 żoną Franciszka Modlibowskiego. Nie żyła już w r. 1720. Zob. tablicę.

@tablica: Mietliccy h. Pomian

Krzysztof, syn zmarłego Stanisława, kwitował w r. 1604 z 50 zł. Szymona Mieroszewskiego (G. 68 k. 60v). Wacław, sędzia grodzki brzeski (W. 24 k. 427v) Pozywany był w r. 1605 przez Andrzeja Przyłubskiego o poranienie i pobicie na drodze koło wsi Radłowa (In. 167 k. 29). Zastawny posesor Jankowa, t. r. był pozywany przez Wojciecha Kołudzkiego z Sieczkowic (In. 167 k. 74v). Skwitowany w r. 1608 z długów przez Jana Ruszkowskiego z Nowejwsi (W. 24 k. 427v). Umarł t. r. (N. 167 k. 123). Jego żoną była Zofia Czucharska, wdowa 1-o v. po Marcinie Noskowskim, żyjąca jeszcze w r. 1615 (N. 167 k. 382; Z. T. P. 27 s. 1555). Synem tej pary był Feliks, którego w r. 1611 Przyłubski pozywał o pobicie przez jego zmarłego już ojca (In. i k. 297v). Ów Feliks instalowany 11637.12/V. r. na kanonię poznańską fundi Gałowo, legitymował się ze szlachectwa. Jako swój herb ojczysty podał Pomiana. Matką jego była Zofia, tu nazwana Kucharską, babką po ojcu Małgorzata z Trąpczyna Gorecka, po matce Katarzyna Siedlecka (Install., s. 97). Był też Feliks w r. 1641 proboszczem w Pile (W. 38 k. 363v), zaś w r. 1652 nazwany byłym proboszczem kościoła Św. Barbary na Chwaliszewie (P. 1064 k. 154v). Instalowany był 1654.9/III. r. na archidiakonię poznańską z warunkiem uzyskania w ciągu 18 miesięcy doktoratu (ib. Install., s. 102). Na krótko przed 1659.8/VII. r. dostał opactwo witowskie, złożył zaś archidiakonię (ib., s. 107). Skwitowany w r. 1641 przez Annę z M-ch Wyganowską z długów i zysków, zwłaszcza zaś ze spadku we wsi Iwiczna w pow. łęczyc. (Ws. 38 k. 354v). Zdawałoby się to wskazywać na bliskie pokrewieństwo ks. Feliksa z M-imi, o których było wyżej.

"Szl." Andrzej, zamieszkały w Bojenicach, miał z żony Katarzyny syna Łukasza Jana Kantego, ochrzcz. 1693.21/X. r. (LB Niechanowo). Andrzej, mieszkający w Rumiejkach, syn Andrzeja żyjącego jeszcze 1720.26/I. r. (LB Węglewo), zaślubił 1715.28/II. r. Mariannę Sławoszewską, córkę Jana i Jadwigi z Korytowskich (LC Targowa Górka; P. 1149 I k. 159v, II k. 161v). Oboje w r. 1717 kwitowali się z Franciszkiem Karsewskim z kontraktu o dzierżawę Karsewa w p. gnieźn. (P. 1155 k. 111, 111v). Był Andrzej w r. 1720 dzierżawcą wybraniectwa w Węglewie, wsi starostwa pobiedziskiego. Uzyskał 1726.3/I. r. konsens królewski na scedowanie dożywocia tego wybraniectwa Annie Skórzewskiej (P. 1206 k. 59). Ich syn Józef Kazimierz, ochrzcz. 1724.2/III. r. (LB Węglewo). Z córek, Franciszka Helena, ur. w Sycynie, ochrzcz. 1718.26/III. r. (LB Szamotuły), Konstancja Marianna, ochrzcz. 1720.4/III. r., podawana do chrztu przez dziada Andrzeja M-go, Małgorzata, ochrzcz. 1722.19/VII. r. (LB Węglewo).

Marianna, z Murzynowa, chrzestna 1705.6/IX. r. (LB Winnogóra). Jan i Ewa z Jerzmanowskich, małżonkowie, chrzestni 1724.4/III. r. (LB Graboszewo). Ta sama chyba Ewa chrzestna 1739.5.I. r. (LB Powidz). Oboje nie żyli już w r. 1769. Ich syn Aleksander wyznaczył wtedy plenipotenta dla odebrania rzeczy po zmarłym bracie, ks. Ignacym, proboszczem paknickim(??) (I. Kon. 80 k. 188). Aleksander ten mieszkał w r. 1762 z Gałęzewie, a w r. 1768 był dzierżawcą połowy części Kinna, wsi Stanisława Mlickiego, wojskiego płockiego. Zawierał z nim w r. 1769 ugodę względem trzyletniej posesji tej wsi (G. 100 k. 365). Żoną jego była Katarzyna Wojniczówna. Córka ich, Katarzyna Wiktoria, ur. w Gałęzewie, ochrzcz. 1762.6/XII. r. (LB Graboszewo). Syn Michał Hipolit, ur. Kinnie 1768.13/VIII. r. (LB Ostrowite). N. zaślubił w lutym 1762 r. Strzyszewską (LC Graboszewo). Paweł, ekonom w Graboszewie 1765 r. (może identyczny z powyższym?), dzierżawca temtejszego probostwa w r. 1774, z żony Katarzyny miał porodzonych w Graboszewie synów: Ignacego Piotra, ochrzcz. 1765.3/II. r., Tomasza Józefa, ochrzcz. 1768.9/III. t., Franciszka Salezego Macieja, ochrzcz. 1773.30/I. r., pochowanego 6/IV. t. r., Jana Nepomucena, ochrzcz. 1774.7/IV. r. Z córek, Urszula, ochrzcz. 1763.25/X. r., Anna Barbara. ochrzcz. 1766.11/XI. r. (LB, LM Graboszewo). Ignacy, chorąży J.Kr.Mci, dziedzic Zalesia, chrzestny 1769.22/VIII. r. (LB Pępowo). Anna M-a, córka zmarłego Józefa, stolnika czerniechowskiego, w r. 1787 żona Stefana Rudnickiego, porucznika artylerii koronnej (P. 1364 k. 34v). Józef i żona jego Barbara, mieszkańcy wsi Klęka, rodzice Katarzyny Balbiny, ochrzcz. 1795.16/III. r., oraz Franciszka Salezego, ochrzcz. 1797.18/I. (w lutym?) r. (LB Nowemiasto). "Ur." Ignacy, leśniczy, mąż Barbary, która umarła w Wólce 1796.20/V. r., mając ok. 30 lat. (LM Staw).

>Międzińscy. "Ur." Franciszek umarł w Buku 1765.24/IV. r. Tomasz syn "ur." Łukasza, umarł w Wojnowicach 1769.1/II. r. (LM Buk).

>Międzyborscy ze wsi Międzybórz w p. kośc. Mikołaj w r. 1400, którego ojciec został zabity (Kośc. 1 k. 118). Ten sam zapewne Mikołaj w latach 1402-1403 (Py. 1 k. 54, 134v), mąż Szczechny w r. 1404 (ib. k. 157v). Peregryn z Międzyborza 1418 r. (Kośc. III k. 117v). Nie wiem, czy zaliczyć do nich można Piotra M-go występującego w r. 1404? (G. 1 k. 49).

>Międzychodzcy h. Gryżyna z Międzychodu w p. kośc. Hinczka z Międzychodu występował w r. 1414 (P. 4 k. 65v), a również w latach 1416 (Kośc. II k. 97v, 164) i 1435 (P. 13 k. 46v). Hinczka M., zapewne ten sam, miał w r. 1446 termin ze strony Michała i Piotra niegdy Ostrowskich (Kośc. 17 s. 778). Zastępował w r. 1448 na terminie Piotra Kokorzyńskiego (Kośc. 16 k. 144). Pozwany w r. 1449 przez "szl." Wincentego Kurnatowskiego, niegdy mieszczanina kościańskiego (Kośc. 18 s. 431). Pozywał w r. 1452 synów zmarłego Macieja Lubiatowskiego (Kośc. 19 k. 132v). T. r. występował jako wuj Małgorzaty Lubiatowskiej, żony Michała niegdy z Kociug (ib. k. 164v). W r. 1470 zapadł dekret, iż po śmierci Anny, wdowy po nim, do dwóch części Międzychodu winien być intromitowany Uniesław niegdyś Kokorzyński (Kośc. 20 s. 494). Bracia rodzeni i niedzielni, Andrzej, Klemens i Marcin z Międzychodu, którzy w r. 1459 zapisali Uniesławowi Kokorzyńskiemu 200 zł. węg. długu (Kośc. 19 k. 236v), to byli z pewnością synowie Hinczki, wtedy już niewątpliwie nie żyjącego. Oprócz tych synów była i córka Barbara, żona Jana Młyńskiego Skorupki, która w r. 1493 skwitowała swego rodzonego brata Andrzeja z 16 grz. posagu (P. 856 k. 5c), a żyła jeszcze w r. 1496. Spośród synów Hinczki, o Andrzeju będę mmówił niżej. Klemens M., dziedzic w Zaparcinie, w r. 1478 pozywał braci z Będlewa (Kośc. 227 k. 52v). Klemens i Marcin, bracia rodzeni niedzielni, dziedzice w Zaparcinie, w r. 1481 pozywali Andrzeja M-go (Kośc. 227 k. 83v). To, rzecz prosta, dwaj młodsi synowie Hinczki. Z nich, Marcin po raz ostatni wspomniany jako współdziedzic w Międzychodzie w r. 1470 (Kośc. 20 s. 414). Pisanie się "z Zaparcina" tych dwóch synów pozwala domyślać się bliskiej więzi rodzinnej między tymi M-imi a Mikołajem Baranem z Zaparcina, niekiedy również pisanym "z Międzychodu", wicechorążym kościańskim w latach 1450-1459 i 1469-1476 (Gąs.).

Andrzej M., niewątpliwie syn Hinczki, obok swych braci niedzielnych pozywany był w r. 1464 przez Uniesława niegdy Kokorzyńskiego (Kośc. 19 s. 351). Trzy łany osiadłe w Międzychodzie wspólnie z braćmi w r. 1467 sprzedał wyderkafem za 50 grz. Szczedrzychowi z Małego Lubiatowa (P. 1384 k. 240v). Uniesławowi w r. 1469 bracia winni byli uiścić trzy grzywny winy, bo mu nie wypłacili należych 200 zł. węg. (Kośc. 20 s. 222, 358), a w r. 1470 ów wierzyciel uzyskał intromisję do ich dóbr w Międzychodzie (ib. s. 414). Cztery łany w Międzychodzie i jedną toń jeziora tamtejszego w r. 1482 Andrzej sprzedał wyderkafem za 40 zł. węg. Zachariaszowi, sołtysowi z Nochowa (P. 1386 k. 151). Pięć łanów w Międzychodzie, w tym cztery osiadłe, w r. 1483 sprzedał wyderkafem za 40 grz. Janowi Piotrowskiemu (ib. k. 173). Chyba już nie żył w r. 1493. Jego żoną była Anna z Łowęcic, która w r. 1472 kwitowała z majątku po rodzicach brata swego, Jana Łowęckiego (Py. 14 k. 246v). Chyba ta właśnie Anna M-a, "dziedzic" w Szczepowicach, dobra swe po rodzicach w tej wsi w r. 1501 wydzierżawiła Scholastyce Sepieńskiej (P. 859 k. 188v), a w r. 1503 Szczepowice dała Janowi Urbanowskiemu w zamian za sołectwo we wsi Słup w p. pozn. i dopłatę 200 grz. (P. 1389 k. 280). Do tego przypuszczenia skłaniałby fakt, że Jakub, notoryczny wnuk Andrzeja M-go, będzie w r. 1514 mówił o swej zmarłej babce Annie "Szczepowskiej" (Kośc. 345 k. 47v). Z drugiej jednak strony nie wiem nic o władaniu w Szczepowicach Łowięckich (zob). Nie wiem też, czy można tego Andrzeja M-go identyfikować z Andrzejem Barajem z Międzychodu, który w r. 1479 na tej wsi zapisywał 6 grz. rocznego czynszu swej rodzonej siostrze Agnieszce (P. 1386 k. 189v). Synem Andrzeja był Piotr.

Piotr M., syn Andrzeja, w r. 1493 nabył wyderkafem za 25 grz. od Jana i Jakuba braci z Małego Granowa półtora osiadłego łana w tej wsi (P. 856 k. 20c; 1387 k. 186v). Skwitowany w r. 1496 z 17 grz. posagu przez ciotkę Barbarę zamężną Młyńską (Kośc. 230 k. 138), nie żył już w r. 1499 (Kośc. 231 k. 23). Jego żoną była Helena, która będąc już wdową, w r. 1505 winna była zwrócić Piotrowi Więckowskiemu ogrodnika z rodziną (Kośc. 232 k. 30). Była ona 2-o v. żoną Uriela Wielżyńskiego (Wyleżyńskiego), który mając od pasierba, Jakuba M-go, zapis 100 zł. węg. na Międzychodzie, na tej sumie w r. 1508 zapisał żonie 50 grz. (P. 786 s. 61). Skwitowała ona t. r. swego syna Jakuba z 200 zł. węg. posagu oprawionego jej przez pierwszego męża na Międzychodzie (P. 863 k. 116). Żyła jeszcze w r. 1511 (P. 865 k. 91). Syn Piotra i Heleny, Jakub. Z córek, Małgorzata, w r. 1503 żona Pawła Żołeckiego. Jadwiga, niezamężna w r. 1510 (Kośc. 24 k. 69v0, w latach 1518-1544 żona Wojciecha Droszewskiego. Barbara, też niezamężna w r. 1510 (ib. ), a w latach 1531-1540 żona Jana Jezierskiego, wdowa w r. 1541, już nie żyła w r. 1547.

Jakub, syn Piotra i Heleny, występował w r. 1499 (Kośc. 231 k. 23). Ojczymowi Urielowi Wielżyńskiemu w r. 1508 sprzedał wyderkafem połowę Międzychodu za 100 zł. (P. 786 s. 61; Kośc. 345 k. 1v). Siedem łanów w tej wsi, w tym trzy i pół osiadłych, w r. 1510 sprzedał wyderkafem za 90 grz. Maciejowi Skaławskiemu (P. 786 s. 210). Odziedziczoną po zmarłej babce, Annie Szczepowskiej część w Brelewie w p. kośc. sprzedał w r. 1514 za 200 grz. Andrzejowi Karchowskiemu (Kośc. 345 k. 47v). Połowę Międzychodu sprzedał w r. 1517 wyderkafem za 15 grz. Dorocie, żonie Jana Dobczyńskiego (P. 1392 k. 141v). Połowę tejże wsi w r. 1523 sprzedał wyderkafem za 70 grz. rodzeństwo, Wawrzyńcowi i Jadwidze Strzępińskim (Kośc. 233 k. 90, 345 k. 104). Od Jerzego Kołackiego w r. 1528 nabył wyderkafem za 30 grz. część Lubiatowa w p. kośc. (P. 1393 k. 222v), a w r. 1529 inną część w tejże wsi w taki sam sposób nabył za 40 zł. węg. od jego brata, Wojciecha Kołackiego (ib. k. 276v). Od ks. Piotra Kopaszewskiego w r. 1531 kupił za 150 zł. węg. część w Lubiatowie Wielkim (ib. k. 479v). Umarł między r. 1532 a 1536 (Kośc. 345 k. 154; P. 1394 k. 60v). Żoną jego była Jadwoga Jezierska, córka Tomasza, chorążego poznańskiego, wdowa 1-o v. po Janie Słupskim, która oprawę posagu i wiana, daną jej przez pierwszego męża na wsiach Żabikowo, Małe Słupy, Turew i Mała Kępa w powiatach kośc. i pyzdr., w r. 1519 sprzedała wyderkafem za 100 grz. obecnemu mężowi, a ten jej zaraz dał dowocie na połowie Międzychodu. Od owej oprawy nazwana wtedy "Kępską" (P. 1392 k. 323v, 324). Tej Jadwidze Jezierskiej na połowie Międzychodu w r. 1524 oprawił 300 zł. posagu (P. 1393 k. 37v), ale jeszcze t. r. skwitowała go ona z tej oprawy (P. 869 k. 124v). Żyła jeszcze w r. 1549 i wtedy z synem Maciejem Marcinowi Sepińskiemu, przyszłemu mężowi jej córki Magdaleny, zapisali dług 200 grz., Sapieński zaś zobowiązał się dać żonie oprawę 300 grz. posagu i 100 wyprawy (ib. k. 363). Prócz tego syna Macieja były córki. Z nich, Jadwiga, w r. 1529 żona Bartłomieja Komornickiego, wdowa w latach 1559-1569. Barbara, a latch 1536-1575 za Wojciechem Drzewieckim z Drzeców w p. kośc. Anna, w r. 1544 żona Ambrożego Cerekwickiego. Magdalena wyszła w r. 1549 za Marcina Sepieńskiego, była wdową w r. 1561, nie żyła już 1560. Małgorzata wreszcie, żona "opatrz." (sław.) Franciszka Sperki (Szperki), sukiennika kościańskiego, w r. 1559 kwitowała brata Macieja z majątku rodzicielskiego (Kośc. 238 k. 245v). Całe swe części ze spadku po Łukaszu Jezierskim we wsiach Jeziora Wielkie i Winna oraz pustce Kaleje w p. pyzdr. w r. 1575 sprzedała za 1.000 złp. przyrodniemu bratu, Wacławowi Słupskiemu (P. 1398 k. 542v). Kwitowała w r. 1577 tego Słupskiego z 300 złp. posagu (P. 929 k. 334).

Maciej, syn Jakuba i Jezierskiej, jeszcze nieletni, skwitowany w r. 1539 przez swych braci przyrodnich, Jana i Łukasza Słupskich, z dóbr macierzystych w Międzychodzie i Lubiatowie (P. 878 k. 169v, 230v, 396v). Skwitowany w r. 1551 z dóbr rodzicielskich przez siostrę Drzewiecką (P. 891 k. 334). Ustanowił w r. 1561 opiekunów dla swych dzieci (P. 1397 k. 83v), a nie żył już w roku tym samym (P. 906 k. 806). Żeniąc się z Barbarą Przyborowską (Przeborowską), córką Ambrożego i Jadwigi, w r. 1550 spisywał kontrakt małżeński z jej ojcem (P. 890 k. 510v), zaś w r. 1551, już po ślubie, oprawił jej 700 zł.posagu (w tym 500 zł. gotówką, 200 w wyprawie) na połowie Międzychodu i na połowie części Lubiatowa (P. 1395 k. 587). Barbara, będąc już wdową, w r. 1574 kupiła od Jerzego Manieckiego za 700 złp. połowę wsi Gawrony p. kośc. (P. 1398 k. 411). Od siostry swego męża, zamężnej Drzewieckiej, odkupiła za 1.500 zł. jej części spadkowe po Łukaszu Jezierskim we wsiach Jeziora i Winna oraz w pustce Kaleje (ib. k. 550v). Inne części w tych dobrach pochodzące z tegoż spadku, odkupiła t. r. za 500 zł. od córki swej z pierwszego męża, Małgorzaty Słupskiej, żony Jarosza Bielawskiego (ib. k. 542v), i za 500 zł. od syna swego Wacława Słupskiego, te części które on t. r. nabył od Małgorzaty Szperkowej (ib. k. 609v). Części w Lubiatowie t. r. sprzedała wyderkafem za 500 złp. Marcinowi Lubiatowskiemu (ib. k. 580v). Od Sebastiana Niwskiego w r. 1576 kupiła za 500 zł. jego części w Jeziorach Wielkich, Winnej i w Pustce Kalejach (ib. k. 615), a w r. 1577 części w tychże wsiach kupiła od Kaspra Słupeckiego, współspadkobiercy Łukasza Jezierskiego (ib. k. 711v), oraz inne części tamże za 500 zł. od Macieja Krzyckiego, które on kupił był od Jana Sepińskiego, jej wnuka (ib. k. 719v), inne wreszcie za 500 zł. od Anny Słupskiej, żony Jerzego Komornickiego, żony Piotra Bartowskiego(?) (ib. k. 740v) i za 400 zł. od Katarzyny Cerekwickiej, żony Piotra Żychlińskiego (R. Kal. 4 k. 447v). Połowę Gawron sprzedała w r. 1577 wyderkafem za 1.000 zł. Stanisławowi Szamarzewskiemu (P. 1398 k. 737). Dwa łany w tej wsi wydzierżawiła w r. 1581 Jadwidze Turkowskiej, wdowie po Marcinie Spławskim cz. Bojanowskim (Kośc. 262 k. 401v). Skasowała w r. 1581 daną sobie przez męża opiekę nad synami Stanisławem, Wojciechem, Łukaszem i zmarłym już Tomaszem (P. 937 k. 325). Wespół z synami, Stanisławem, Wojciechem i Łukaszem oraz wnukiem Janem w r. 1581 sprzedała Jeziora Wielkie, Winnną i pustkę Kaleje za 5.000 złp. Bartłomiejowi, Janowi i Andrzejowi braciom Krzyckim (Kośc. 261 k. 453v). Żyła jeszcze w r. 1584 (P. 943 k. 33v), nie żyła już w r. 1591 (P. 955 k. 324). Synowie, jak już widzieliśmy: Tomasz, Stanisław, Wojciech i Łukasz. Córka Katarzyna, wydana w r. 1583 za Baltazara Powodowskiego, żyjącego jeszcze w r. 1589, szła 2-o v. w r. 1590, krótko po 30/VII. za. Mikołaja Jaskóleckiego, oboje żyli jeszcze w r. 1600.

1. Tomasz, syn Macieja i Przyborowskiej, mąż Katarzyny Modrzewskiej, córki Leonarda, dał jej w r. 1575 na połowie Lubiatowa oprawę 1.400 złp. posagu (P. 1398 k. 580). Od swej matki otrzymał t. r. zapis 1.000 złp. długu (P. 926 k. 252v). Zastrzelony w Jeziorach Wielkich przez Macieja Krzyckiego, który nocą 1579.19/X. r. najechał ze swymi ludźmi dwór M-go. Dwory Krzyckiego i M-go dzielił tylko płot (P. 933 k. 683). Katarzyna z Modrzewskich była jeszcze wdową w r. 1580 (P. 934 k. 457), ale już w r. 1582 była 2-o v. żoną Wojciecha Wydzierzewskiego Goczała i skwitowała wtedy szwagra, Stanisława M-go, z 1.400 zł. posagu i ze 150 zł. w kosztownościach, które wniosła była pierwszemu mężowi, jednocześnie zaś skwitowała swą była teściową z zapisu, który ta Barbara z Przyborowskich M-a dała jej i Tomaszowi względem użytkowania Lubiatowa (P. 939 k. 247v). Dożywocie wzajemne ze swym drugim mężem spisywała w r. 1584 (P. 1399 k. 247v). Synowie Tomasza, Jan i Stanisław, nieletni w chwili śmierci ojca, pozostawa pod opieką stryja Stanisława M-go (P. 933 k. 683). O Stanisławie głucho potem w zapisach sądowych, zapewne zmarł dzieckiem. Mowa już tylko o jednym nieletnim synu Tomasza, Janie, kiedy w r. 1581 stryj-opiekun Stanisław ze sprawy o wspólnictwo w zabójstwie Tomasza M-go (Maciej Krzycki już nie żył) kwitował Melchiora Kołaczkowskiego (P. 937 k. 49). Jan t. r. słał temu Kołaczkowskiemu pozew do Dłoni (Kośc. 261 k. 85v). Żył jeszcze w r. 1584 (P. 943 k. 34), nie żył już w r. 1590, a sukcesorami jego części w Międzychodzie i Lubiatowie oraz w pustce Mączlinie byli stryjowie, Stanisław i Łukasz (P. 1400 k. 516, 517).

2. Stanisław, syn Macieja i Przyborowskiej, winien był w r. 1578 Maciejowi Krzyckiemu sumę 100 złp. (Kośc. 258 k. 165v), którego to Krzyckiego pozywał w r. 1579 jako opiekun bratanków o zastrzelenie Tomasza M-go, ich ojca (P. 933 k. 683). Od brata Łukasza w r. 1584 kupił za 6.000 zł. jego części Międzychodu i Lubiatowa (P. 1399 k. 324) i otrzymał odeń zapewnienie, iż sprzeda mu te części w Gawronach, które dostanie po śmierci matki (P. 943 k. 3). Wespół z bratem Łukaszem i bratankiem Janem skwitowany t. r. przez siostrę Powodowską z majątku rodzicielskiego (P. 942 k. 312). Wraz z tym bratem t. r. Wojciechowi i Wawrzyńcowi braciom Zadorskim dali zobowiąznanie stawienia pod zakładem 200 grz. swej matki celem skasowania oprawy na Międzychodzie i Lubiatowie (P. 943 k. 33v). Stanisław cały Międzychód wraz z wolnym wyrębem w Lubiatowie Wielkim w r. 1588 sprzedał wyderkafem za 2.800 zł. Maciejowi Słupskiemu (P. 1400 k. 239v). Wraz z bratem w r. 1590 intromitowany do dóbr Jana, Zygmunta i Feliksa braci Krzyckich (Kośc. 270 k. 193) Obaj bracia zawierali w Kościanie 1590.30/VII. r. pod zakładem 3.000 zł. umowę z Mikołajem Jaskóleckim, przyszłym mężem ich siostry Katarzyny, wdowy po Powodowskim (Kośc. 270 k. 474v). Odziedziczone po bratanku Janie części w Lubiatowie i w pustce Mączlino Stanisław w r. 1590 sprzedał za 1.500 złp. bratu Łukaszowi (P. 1400 k. 516) nabywając jednocześnie od tegoż brata za 1.000 złp. części w Międzychodzie, pochodzące z tego samego spadku (ib. k. 517). Od tego brata w r. 1592 kupił za 4.000 złp. części w Gawronach spadłe po smierci matki (ib. k. 841v) i jeszcze t. r. sprzedał całą połowę Gawron za 2.000 złp. Katarzynie z Manieckich, żonie Andrzeja Chłapowskiego (ib. k. 939v). Zabił w r. 1594 Andrzeja Nieświastowskiego, a wizji ciała dokonano 19/VII. w domu Tarnowskich, za murami Poznania, na Gąskach (P. 961 k. 681v). Zabity został sam 1609.10/IV. r. przez ludzi, których nasłał nań Stanisław Złotkowski, starosta kopanicki (P. 143 k. 686). Był bezdzietny. Jego żoną była w r. 1582 Dorota Zadorska, córka Stanisława, wdowa 1-o v. po Jakubie Pogorzelskim (P. 938 k. 736v). Oboje małżonkowie spisywali wzajemne dożywocie w r. 1584, a mąż oprawił jej t. r. na połowie Międzychodu i Lubiatowa posag 2.500 złp. (P. 1399 k. 325, 325v). Dorota szwagrowi Łukaszowi M-mu zapisała t. r. dług 3.000 złp. z zabezpieczeniem na jej oprawie na Zaworach i Łężku otrzymanej od pierwszego męża (P. 943 k. 31v). Dożywocie na częściach Wielkiego Lubiatowa i pustek Mączliny skasowała w r. 1591 (P. 955 k. 16). Szwagra Łukasza M-go w r. 1604 skasowała z dzierżawy Zaworów i Małego Łęgu (Kośc. 284 k. 32). Stanisława Złotkowskiego, sprawcę zabójstwa jej męża skasowała w r. 1611 (Z. T. P. 27 s. 731). Od syna swego, Jana Pogorzelskiego, w r. 1613 uzyskała w dożywocie część Godurowa (P. 1408 k. 499), a już nie żyła w r. 1615 (P. 1409 k. 649v).

3. Wojciech, syn Macieja i Przyborowskiej, występował obok matki w r. 1579 (P. 932 k. 469v), wypuszczony przez nią spod opieki w r. 1581 (P. 937 k. 325, 355v), chyba umarł niedługo potem, bo w nastęnych latach o nim brak już wzmianek.

4. Łukasz, syn Macieja i Przyborowskiej, wspomniany w r. 1580 (P. 934 k. 457), wypuszczony przez matkę z opieki w r. 1581 (P. 937 k. 325). W sprawie toczonej przeciwko wdowie Urszuli Baszkowskiej uzyskał w r. 1589 intromisję do Gałązek (P. 951 k. 315). Od brata Stanisława w r. 1590 nabył za 1.500 zł części w Wielkim Lubiatowie i w pustce Mączlino, sprzedając jednocześnie temu bratu za 1.000 zł. części w Międzychodzie, odziedziczone po bratanku Janie (P. 1400 k. 516, 517). Całą swą część w Lubiatowie Wielkim (z wyłączeniem trzech poddanych) w r. 1602 sprzedał za 6.000 złp. Andrzejowi Chłapowskiemu (P. 1404 k. 490v). W procesie z Jerzym Małachowskim w r. 1604 uzyskał intromisję do jego dóbr (Kośc. 284 k. 330). Od Piotra Dziekczyńskiego w r. 1608 kupił za 2.000 zł. części wsi Łąkie w p. kośc. (P. 1406 k. 400). Ustanowił w r. 1609 opiekę dla swych synów, Macieja i Jakuba, oraz dla córki Urszuli (Kośc. 288 k. 439). Części w Błocku i Łąkiem, swoje i tych dzieci, sprzedał w r. 1611 za 4.000 złp. Wojciechowi Kierskiemu (P. 1407 k. 641v). Jako jedyny spadkobierca dóbr w Międzychodzie po bracie Stanisławie, t. r. pozywany był przez Urszulę z Rusieckich Bardską (P. 1415 s. 210). Zastrzelony 1612.29/XI. r. w Błocku przed dworem, o spowodowanie tego morderstwa jego dzieci i ich opiekunowie pozywali w r. 1613 Barbarę z Łąckich Kierską i Stanisława Kierskiego (Ws. 28 k. 371). Żoną Łukasza była Zofia Błocka, córka Wojciecha, jedyna spadkobierczyni ojca, z którą dożywocie wzajemne spisywał w r. 1597 (P. 1402 k. 48; Kośc. 284 k. 400v) i t. r. oprawił jej 1.500 złp. posagu na połowie swych części w Międzychodzie i Mączlinie (ib. k. 384). Zofia swe części w Błocku p. kośc. w r. 1600 sprzedała wyderkafem na trzy lata za 3.000 złp. Jerzemu Chwałkowskiemu (P. 1403 k. 591v), co Cwałkowski scedował w r. 1603 jej mężowi (P. 973 k. 714v). Zofia od męża w r. 1602 otrzymała nową oprawę 1.500 zł. posagu na połowie dóbr, spisali też wtedy wzajemne dożywocie (P. 1404 k. 711, 712v). Części w Błocku w r. 1605 sprzedała wyderkafem za 1.250 złp. Mikołajowi Jaksóleckiemu (P. 1405 k. 475v). Ze wspomnianych wyżej córek, Urszula, jeszcze niezamężna w r. 1624 (Kośc. 292 k. 254), była w latach 1626-1631 żoną Jakuba Dziekczyńskiego, zaś wdową w latach 1652-1653, Dawała w r. 1652 zobowiązanie Janowi Włostowskiemu, iż sprzeda mu za 15.000 złp. wieś Międzychód (G. 82 k. 506).

1) Maciej, syn Łukasza i Błockiej, wraz z bratem Jakubem zapisywał w r. 1622 dług 120 zł. Andrzejowi Łojewskiemu (Kośc. 292 k. 100v). Obaj całe części w Błocku i Łąkiem, odziedziczone po matce, sprzedali w r. 1625 za 9.000 złp. Stefanowi i Aleksandrowi braciom Kierskim (P. 1415 k. 186v). Winni byli Maciejowi w r. 1626 sumę 200 zł. siostra Urszula i jej mąż Jakub Dziekczyński (Kośc. 294 k. 119). Ci Dziekczyńscy swoje części w Błocku i Łąkiem, spadłe zarówno po Łukaszu M-im jak i po Zofii z Błockich, sprzedali w r. 1628 za 4.500 złp. Aleksandrowi Kierskiemu (P. 1416 k. 115). Niewątpliwie po tym to Macieju M-im wdową była Anna Laskownicka, która w r. 1637 jako matka i opiekunka syna Jana i córki Jadwigi była kwitowana przez Wacława Ossowskiego, kasztelana nakielskiego, opiekuna Jadwigi Gułtowskiej (Kośc. 297 k. 343). Wspomniany wyżej syn Jan miał z żoną Zofią Sierputowską (Sierzputowską) syna Marcjana, ochrzcz. 1670.11/IX. r. (LB Poniec), i córkę Aleksandrę, występującą jako chrzestna 1684.15/I. r. (LB Nowemiasto). Marcjan, syn zmarłych Jana i Zofii z Sierputowskich, w imieniu własnym i siostry Aleksandry cała wieś Międzychód sprzedał w r. 1695 za 25.000 złp. Wojciechowi i Władysławowi braciom Pawłowskim (P. 1130 XII k. 2). W r. 1700 czytamy o zmarłych już małżonkach, Piotrze Minostowskim i Aleksandrze z M-ch. Czy to nie ta sama Aleksandra?

2) Jakub, syn Łukasza i Błockiej, zapisał w r. 1622 dług 50 zł. Stanisławowi Ułanowskiemu (Kośc. 292 k. 65). Wespół z siostrą Urszulą w r. 1624 ustanawiał plenipotentem brata Macieja (ib. k. 254). Kwitował w r. 1630 Jana Skrzetuskiego z 60 zł. na poczet 200 zł. (P. 1023 k. 171v). Może identyczny z nim Jakub M., dzierżawca sołectwa w Popowie, po którym z żony Zofii synowie, Stanisław, ochrzcz. 1626.2/XI. r. i Adam, ochrzcz. 1638.16/I. r. (LB Szamotyły). Zob tablice 1-2.

@tablica: Międzychodzcy h. Gryżyna 1

@tablica: Międzychodzcy h. Gryżyna 2

Barbara, w r. 1575 wdowa po Adamie Żabińskim. Anna, żona Mikołaja Minostowskiego, oboje nie żyjący już w r. 1700.

>Międzychodzcy h. Grzymała z Międzychodu w p. pozn. Teodoryk, Dzietrzych, Dziersław z Międzychodu., M., pisał się też z Siekowa, Sabaszczewa, Mościszek, burgrabia kościański w latach 1402-1404, chorąży poznański 1415-1438, wicestarosta nakielski w r. 1421 (Gąs.; P. 3 k. 171v, 5 k. 33v, 95, 111, 6 k. 28, 46, 117, 8 k. 106, 127, 9 k. 72v; Kośc. III k. 89). Zezanał w r. 1423 Wierzbięcie ze Smogulca siedem grzywien (P. 6 k. 60), zarzucił nieszlachectwo Mikołajowi z Świastowic, ale pozwany przez tego Mikołaja, w r. 1423 nie stanął (ib. k. 94).

Domarat, mąż Anny (Hanki), występującej w r. 1404 (P. 2 k. 215v). Nie żył już w r. 1407 (P. 3 k. 24). Anna, wdowa po Domaracie występowała w latach 1408 i 1409 (ib. k. 48v, 60v, 67, 70, 82). Syn Jan, córka Jadwiga, zmarła w r. 1410 (ib. k. 42, 91v, 123v). Ów Jan był jeszcze nieletnim w r. 1408 (ib. k. 60v, 67, 68v), a występował potem w r. 1412 (ib. k. 182v, 186) i 1413 r. (P. 4 k. 17). Zapewne jednak wciąż ten sam Jan z Międzychodu M., w latach 1415, 1416 i 1420 (Kośc. 4 k. k. 79; P. 4 k. 158, 6. ka. 112).

Jarosław z Międzychodu a też z Iwna, Lubikowa, chorąży poznański w latach 1406-11415, podkomorzy kaliski 1415-1423, starosta nakielski 1415-1422 (Gąs,; P. 5 k. 63, 6 k. 117).

W r. 1423 Łodzic Mościc ze Stęszewa, kasztelan poznański, okazał list rezygnacyjny na całe miasto Międzychód z wsiami (P. 6 k. 58).

>Międzychodzcy różni. Andrzej w r. 1402 (P. 2 k. 117v). Zbilut w r. 1406 (ib. k. 313). Olbracht z żoną Grzymką w r. 1408 (Kośc. 3 k. 103). Czema, syn Olbrachta, w r. 1437 (P. 13 k. 217). Jan Golas niegdy z Międzychodu w r. 1423 (P. 6 k. 93v). Jego żona Małgorzata miała t. r. sprawę z Jerzym z Boguszyc dotyczącą oprawy jej wiana na Sulewie (ib. k. 79). Mikołaj w r. 1427 (P. 9 k. 91).

Szymon z Międzychodu na połowie tamtejszego sołectwa w p. gnieźn.(!) oprawił w r. 1482 posag 30 grz. żonie swej Agnieszce (P. 1386 k. 167).

>Międzydobrscy ze wsi Międzydobrze (dziś nieznanej) w p. kalis. Nie figuruje już i w regestrach podatkowych z r. 1579 (Paw.).

Mikołaj z Międzydobrza w r. 1434 na połowie tej wsi oprawił żonie swej Katarzynie 100 grz. posagu (P. 1378 k. 7). Ten sam Mikołaj, zwany "Lysznik", połowę swej dziedziny w Międzydobrzu wraz z dwoma stawami rybnymi sprzedał w r. 1444 za 200 grz. Wojciechowi Drachowskiemu, zaś żona Katarzyna skasowała swoją tam oprawę (P. 1379 k. 6). Mikołaj z Międzydobrza, zapewne ten sam, w r. 1450 sprzedał Dorocie, żonie Pawła, trzy łany roli w ćwierci Godziątkowic (P. 1381 k. 19). Jan "Cieciorka" niegdy z Międzydobrza, mąż Katarzyny w r. 1454 (Kal. 23 k. 255).

Dorota, wdowa po Wojciechu Drachowskim, dziedzicu w Międzydobrzu wraz ze swymi niedzielnymi synami, Mikołajem z Nowejwsi i Janem z Pieruszyc, miała w r. 1466 termin ze strony Michała z Międzydobrza (I. Kal. 1 k. 353). Oczywiście ta sama Dorota niegdy Wydzierzewska, wdowa po Wojciechu z Międzydobrza, w r. 1468 domagała się od Michała z Międzydobrza uiszczenia 16 grz. (ib. k. 431v).

Anna z Międzydobrza, wdowa po Michale Drachowskim, z Pieruszyc, z Międzydobrza, matka Jakuba z Międzydobrza, Wojciecha, Katarzyny i Anny, godziła się z nimi w r. 1468 za pośrednictwem arbitrów (ib. k. 481). Miała w r. 1471 termin ze strony Wojciecha z Pieruszyc (I. Kal. 2 k. 180v), może identycznego z Wojciechem, jej synem, o którym niżej. Ów Wojciech Pieruski w r. 1475 winien był owej Annie płacić winę bo jej nie uiścił się ze 120 grz. (ib. k. 265v). Domagał się od niej Bartosz z Kuczkowa w r. 1485 uiszczenia 20 grz. posagu za swoją żoną a jej córką Katarzyną (ib. 3 k. 206v). Ta Katarzyna, córka Michała z Międzydobrza, oraz mąż jej Bartłomiej Kuczkowski żyli jeszcze oboje w r. 1502 (Kal. 5 k. 251). Wspomniana wyżej jej siostra Anna z Międzydobrza występowała w latach 1514-1519 jako wdowa po Marcinie Robakowskim. Wniosła mu jakieś części w Pieruszycach (I. i D. Z. Kal. 2 k. 28, 63).

Jakub i Wojciech, synowie Michała Drachowskiego i Anny, niedzielni dziedzice w Międzydobrzu, pozywali w r. 1475 o najazd na ich część Andrzeja Drapikota z Pieruszyc (I. Kal. 2 k. 344v). O Jakubie nie mam innych wiadomości, Wojciech z Międzydobrza, zwany Szrapka, trzy łany puste w tej wsi wraz ze stawem "Zapłotnym" w r. 1499 sprzedał wyderkafem (zastawem?) za 20 (22?) zł. węg. Maciejowi Robakowskiemu (P. 1389 k. 62; Kal. 5 k. 118). Z nieznanej mi żony pozostawił synów, Piotra, Macieja i Bartłomieja. Z córek, Helena i Regina dziełając w asyście brata cioteczno-rodzonego Tomasza Kuczkowskiego, skwitowały między r. 1519 a 1529 brata Piotra z dóbr rodzicielskich w Międzydobrzu i Pioruszycach (I. R. Z. Kal. 3 k. 43). Oboje one swe części w Międzydobrzu w r. 1531 sprzedały za 20 grz. Szymonowi Złotkowskiemu, miecznikowi kaliskiemu (P. 1393 k. 433). Z innych córek Wojciecha, Małgorzata była w r. 1529 żoną "opatrz." Zaremby, szewca w Ostrowie. Zofia, żona wtedy Jerzego Kraczmara, tkacza poznańskiego. Dorota, wówczas niezamężna (P. 1393 k. 283v).

1. Piotr M. cz. Pioruski, "Szrapka", syn Wojciecha, na połowie części swych w Międzydobrzu w r. 1516 oprawił 25 grz. posagu żonie Katarzynie Jarosławskiej, córce Andrzeja (P. 1392 k. 78v). Siostrom swym, Helenie i Reginie, między r. 1519 a 1529 zapisał sumę 10 grz., jako ich część z dóbr rodzicielskich w Międzydobrzu i Pieruszycach, po równi z resztą rodzeństwa, siostrami, Małgorzatą, Zofią i Dorotą, oraz braćmi, Maciejem i Bartłomiejem (I. R. Z. Kal. 3 k. 54). Swe części w tych wsiach w r. 1529 sprzedał za 200 grz. Wojciechowi Wolickiemu (I. i D. Z. Kal. 2 k. 140). Żył chyba jeszcze w r. 1533, kiedy jego siostą ze stryjeczno-rodzonych nazwana Anna, żona Jana Wolskiego z ziemi sieradz. (I. R. Z. Kal. 4 k. 436).

2. Maciej M., syn Wojciecha, wspomniany w r. 1525 (P. 1393 k. 99) wraz z bratem Bartłomiejem, niedzielni, oraz z siostrami, Małgorzatą, Zofią i Dorotą, całe ich części w Międzydobrzu i Pieruszycach w r. 1529 sprzedali za 150 grz. stryjowi Maciejowi Pieruskiemu (P. 1393 k. 283v).

3. Bartłomiej M., syn Wojciecha, części w Międzydobrzu i Pieruszycach, należne mu z działu z bratem Piotrem i bratem Maciejem, w r. 1525 sprzedał za 100 grz. Marcinowi Ostrowskiemu ze Skrzypny zwanemu Drygałą (P. 1393 k. 99) Żył jeszcze w r. 1529 (ib. k. 283v). Zob. tablicę.

@tablica: Międzydobrscy

Katarzyna z Międzydobrza, w r. 1483 wdowa po Macieju Bierwolcie z Brunowa (I. Kal. 3 k. 151v).

>Międzylescy z Międzylesia w p. kcyń. Kozierowski znał tu w połowie XV wieku Grzymalitów. Jakusz, kustosz gnieźnieński, i jego bracia, dziedzice w Międzylesiu w r. 140. (G. 1 k. 37, 38v). Swiętosław w r. 1411 (ib. k. 99v). Mikołaj "Gęboliś" (Gambolysz) w r. 1411 (ib. k. 87), miał w r. 1427 termin z Wierzbiętą z Kiszkowa (G. 3 k. 211v). Piotr, dziedzic w Strzelcach, na połowie Międzylesia oprawił w r. 1444 posag 100 kop gr. i 30 zł. żonie swej Małgorzacie (P. 1379 k. 11).

Wawrzyniec z Międzylesia, syn zmarłego Wawrzyńca, miał ok. lat 1472/1474 termin z Maciejem Grodzieńskim (G. 9 k.Cv). Temuż Wawrzyńcowi M-mu Jan i Stanisław, synowie zmarłego Wojciecha Jankowskiego, w r. 1477 sprzedali za 50 grz. przezyski i prawa na wsi Wełna w p. gnieźn. nabyte przez ich ojca za 60 grz. (P. 1386 k. 74).

>Miękińscy, skąd wyszli, nie wiem, może z Prus Królewskich? Mikołaj M., syn zmarłego Krzysztofa, w r. 1618 kupił od Katarzyny z Czyżewskich Zdzanieckiej za 330 zł. części Czyżewa w p. kon. (R. Kal. 9 k. 139). Mimo wyraźnej pisowni nazwiska nie mam pewności, czy nie chodzi tu o syna Krzysztofa Miękiskiego (zob. niżej). Michał (Michał Stanisław), pisarz grodzki kowalewski 1716 r. (N. 199 s. 11), pisarz grodzki ostrzeszowski i chełmiński(!), w r. 1718 otrzymał od Adama-Franciszka i Andrzeja braci Szołdrskich donację pustego placu, gruntu i dom z budynkami w Kaliszu przy ulicy Skockiej (I. Kal. 160 k. 383). Był w r. 1720 sędzią grodzkim ostrzeszowskim, kiedy otrzymał od Elżbiety Szczerskiej, żony Floriana Skowrońskiego, cesję sumy 1.000 złp., zapisanej w r. 1699 przed dawnego dziedzica Giżyc, Jana Stanisława Gałeckiego, starostę bydgoskiego (ib. 161 s. 464). Łowczy i sędzia grodzki wieluński w latach 1727-1730 (P. 1210 I k. 150; I. Kal. 167 s. 200), mąż Konstancji z Gosławskich, córki Stanisława i Barbary z Doruchowskich, nie żył już w r. 1736, kiedy była ona 2-o v. żoną Hieronima Skrzyńskiego, chorążego większego sieradzkiego. Zrodzona z niej córka i spadkobierczyni dostała wtedy zapis 7.000 zł. od Jerzego Sapiehy, starosty wilkowyskiego, i jego córki Marianny Sapieżanki (I. Kal. 171/173 s. 555, 559). Ta córka Michała, Zofia, była potem żoną Jakuba Kossowskiego, chorążego brzezińskiego. Matka jej, Konstancja z Gosławskich, po śmierci M-go wyszła trzeci raz za Michała Radoszewskiego, kasztelana brzezińskiego. Zarówno matka jak i córka nie żyły już obie w r. 1788 (ib. 228 k. 429).

Magdalena, w r. 1734 wdowa po trzech mężach, Kazimierzu Kamińskim podczaszym bielskim, Jakubie Piotrowskim i Marcinie Czelazińskim (I. Kal. 171/173 s. 207).

>Miękiscy, Miękiccy h. Trzy Trąby z Miękisza w pow. bełskim. Zygmunt dziedzic Miękisza, już nie żył w r. 1550, kiedy jego syna Andrzejam wojskiego lubaczowskiego, kwitował z opieki i z dóbr ojczystych w Miękiszu inny syn, Jan zw. Wojna, zrodzony, jak się zdaje z innej matki (P. 890 k. 276). Powyższy Andrzej, wedle Paprockiego, miał z żony Podhoreckiej obok innych dzieci syna Krzysztofa, którego w r. 1578 widzimy jako współdziedzica w Miękiszu (Paw., s. 210). Krzysztofa ten ożenił się po raz pierwszy (znów idę za Paprockim) z Anną Misopadówną, łowczanką sandomierską. Jego drugą żoną była Anna Broniewska, córka Prokopa, podkomorzego poznańskiego, i Barbary z Chobienickich, której w r. 1577 na wolnej od oprawy pierwszej żony połowie dóbr: Świdnica, Żmijewska, Kochanówka, Litowska, Siedliska, Krczewica, Ostobusz oraz na częściach wsi Miękisz i Podhorce w p. bełskim oprawił 3.000 złp. posagu (P. 929 k. 193v, 194v, 1398 k. 704v). Wzjemne dożywocie spisali małżonkowie w r. 1578 (P. 1398 k. 790v). Krzysztofa nie żył już w r. 1603 (P. 1404 k. 838). Synów jego i córki, pochodzących z pierwszego małżeństwa, wymienia Paprocki. Nie pojawiają się w aktach wielkopolskich, więc ich tu pomijam. Z Broniewskiej był syn Krzysztofa i córka Barbara, w latach 1602-1607 żona Aleksandra z Kalinowy Zaremby.

Krzysztof, syn Krzysztofa i Broniewskiej, przez szwagra Zarembę w r. 1602 ustanowiony jednym z opiekunów jego dzieci (I. Kal. 68 ss. 1302). ożenił się w r. 1603, krótko po 15/IV., z Anną Ujejską, córką Macieja (P. 973 k. 245) i Barbary z Jaktorowskich. T. r. oprawił tej żonie na Chobienicach posag 7.000 złp. (P. 1404 k. 838). Wzajemne dożywocie spisał z nią w r. 1605 (Ws. 204 k. 237). Chobienice t. r. sprzedał wyderkafem za 8.000 złp. Hektorowi Koszutskiemu (P. 1405 k. 380), a w r. 1610 widzimy te dobra w posesji wyderkafowej Zofii z Opalińskich Leszczyńskiej, wojewodziny brzeskiej kujawskiej, które mu je wydzierżawiła (Ws. 25 k. 426). Obok innych dysydentów podpisał Krzysztof w r. 1609 protestację przeciwko biskupowi poznańskiemu, który zabronił był budowy zboru luterańskiego w Międzyrzeczu (P. 143 k. 744). Umarł między r. 1616 (P. 996 k. 85v), a 1618, kiedy to 9/VIII. Anna z Ujejskich, już wdowa, przeprowadziła w Poznaniu działy z siostrami, biorąc z ojcowizny Brzozę i Niepruszewo oraz dopłatę 18.000 złp. od siostry Rejowej (P. 1000 k. 831). T. r. wieś Brzozę sprzedała wyderkafem za 4.000 złp. swej matce (P. 1411 k. 276), a jednocześnie tę wieś od niej wzięła w dzierżawę (P. 1000 k. 821v). Od siostry Urszuli, żony Marcina Reja, t. r. nabyła wyderkafem za 18.000 złp. Palędzie i Konarzewko w p. pozn., przypadłe Urszuli w działach dóbr ojcowskich (ib. k. 280). W takiej to formie Rejowa uiściła się siostrze z dopłaty do działów. Anna w r. 1619 kupiła za 8.000 złp. od Wojciecha Rosnowskiego jego dobra w Grodziszczku w p. pozn. (ib. k. 359), a w r. 1620 za 750 złp. od Marcina Otuskiego dwa i pół pustych łanów w Radwankowie p. pozn. (P. 1412 k. 403). Brzozę sprzedała wyderkafem w r. 1622 za 6.000 złp. Stanisławowi Chłapowskiemu (P. 1413 k. 118), zaś matce sprzedała t. r. za 4.000 złp. trzy łany puste (ib. k. 437), kupiła zaś od niej t. r. trzy puste łany w Niepruszewie i dóch kmieci w tejże wsi, płacąc 4.000 złp. (ib. k. 636). Była w r. 1624 spadkobierczynią swych rodzonych braci, Macieja i Jakuba Ujejskich (P. 1452 k. 1173v). Wsie: Brzozę, Niepruszewo, Grodziszczko i Radwankowo w r. 1625 wydzierżawiła za 8.000 złp. Krzysztofowi Pigłowskiemu i Jadwidze z Karśnickich małżonkom (P. 1017 k. 477v), zaś Chobienice w r. 1628 wydzierżawiła Melchiorowi Kurczewskiemu i żonie jego, Dorocie z Retkowa (Ws. 41 k. 334v, 383). Dobra Tuchorza, Maciejewo i młyn Boruj w r. 1633 kupiła za 30.000 złp. od Andrzeja Zbijewskiego, starosty babimojskiego (P. 1417 k. 884) i zaraz sprzedała je wyderkafem za 10.000 złp. Janowi Bartochowskiemu, sekretarzowi królewskiemu (ib. k. 883). Odziedziczone po rodziczach części wsi Witosław p. kośc. w r. 1635 sprzedała za 3.000 złp. Hieronimowi Radomickiemu, wojewodzicowi inowrocławskiemu (P. 1418 k. 458v). Od Zofii wdowy po Macieju Żychlińskim, i od Elżbiety, żony Macieja Nowowiejskiego, sióstr Iłowieckich, spadkobierczyń Stanisława Iłowieckiego, w r. 1637 kupiła za 23.000 złp. połowę miasta Wolsztyna oraz wsi Karpicko i Komorowo (P. 1419 k. 146). Swoją oprawę sumy 7.000 złp. na Chobienicach cedowała w r. 1637 synowi Adamowi (Kośc. 297 k. 436v). Chyba jeszcze żyła w r. 1641 (P. 1043 k. 66v), nie żyła z pewnością 1647 r. (P. 1423 k. 66v). Synowie Krzysztofa i Anny, Władysław i Adam. Z córek Barbara wyszła w r. 1622 za Wojciecha Powodowskiego, była już wdową w r. 1647, umarła mając lat 46 w r. 1654, pochowana 18/V., mężowi wniosła swoją macierzystą część Wolsztyna (Ws. 208 k. 198). Katarzyna zaślubiła najpierw r. 1623 Baltazara Strzeleckiego, wdową była już w r. 1633, poszła 2-o v. w r. 1638 za Piotra z Miłosławia Górkiego, umarła między r. 1647 a 1649.

1. Władysław, syn Krzysztofa i Ujejskiej, wraz z bratem w r. 1635 kwitował brata stryjecznego, Zbigniewa M-go, z zapisu danego ich ojcu przez zmarłego Hieronima M-go, ojca tego Zbigniwa a ich stryja (Kośc. 297 k. 229). Według Paprockiego, Hieronim był bratem Krzysztofa ale urodzonym z innej matki, Misopadówny. Od matki otrzymał Władysław w r. 1637 Brzozę, Niepruszewo, Grodziszczko i Radwankowo, jako wydział majątku rodzicielskiego (P. 1419 k. 289v) Bartłomiejowi Bełżeckiemu, podkomorzemu bełskiemu, t. r. obaj z bratem sprzedali część wsi Krczewica w p. bełskim, ze spadku po bezdzietnym stryju Mikołaju (Ws. 207 k. 95). Władysław od Mikołaja Tytusa Brezy kupił w r. 1640 za 16.000 złp. Sierosław w p. pozn. (P. 1420 k. 117v). Żył jeszcze w r. 1645 (P. 761 k. 445), a już chyba nie żył w r. 1647, bo w dokonanym wtedy podziale dóbr pozostałych po matce nie został uwzględniony (P. 1423 k. 66v, 71v). Był bezpotomny. Żona jego, Barbara z Parska Bojanowska, córka Wojciecha, w r. 1638 otrzymała od męża oprawę 10.000 złp. posagu na dobrach: Brzoza, Niepruszewo, Grodziszczko i Radwankowo (P. 1419 k. 536). Wzajemne dożywocie spisywali małżonkowie w r. 1645 (P. 761 k. 445). W r. 1647 fundowała ona w Sierosławiu drewniany zbór braci czeskich (Łuk.). Była w r. 1649 2-o v. żoną Stanisława z Łabiszyna Latalskiego, kasztelanica nakielskiego (P. 1424 k. 761v), z którym t. r. spisała dożywocie (ib. k. 974v). Wdowa i po tym drugim mężu, w r. 1655 trzymała wziąż w dożywociu po pierwszym Brzozę, Grodziszczko, Niepruszewo i Sierosław (P. 180 k. 339).

Adam (Adam Jan, Jan Adam), syn Krzysztofa i Ujejskiej, u schyłku życia sekretarz J.Kr.Mci (P. 182a k. 135). Występował w r. 1635 (Kośc. 297 k. 229), od matki otrzymał w r. 1637 z podziału dóbr Chobienice (P. 1419 k. 289v), a t. r. dostał też od niej cesję jej tamtejszego dożywocia (Kośc. 297 k. 436v). Na połowie tych dóbr w r. 1642 oprawił 20.000 złp. posagu Annie Zofii Promnitz, córce barona Henryka Anzelma (P. 1420 k. 818). Oboje t. r. wydzierżawili Chobienice pod zakładem 4.000 zł. małżonkom Sebastianowi Troszka (v. Troschke) i Ewie Sakównie (v. Sack) (Ws. 51 k. 120). Dokonując w r. 1647 z siostrami podziału dóbr po zmarłej matce wziął wycenione na 42.000 złp. części wsi Tuchorza, Maciejewo i Borujka w p. kośc. (P. 1423 k. 71v), podczas kiedy siostra Powodowska wzięła części połowy miasta Wolsztyna oraz wsi Karpicko i Komorowo, w sumie 23.333 złp. (ib. k. 66v). Jako jedyny spadkobierca brata Władysława, dobra po nim pozostałe, to jest: Brzozę, Grodziszczko, Niepruszewo i Sierosław sprzedał w r. 1652 Jerzemu Rozbickiemu (P. 1064 k. 1173v). Oboje z żoną wydzierżawili w r. 1654 od Stanisława Sielskiego, miecznika rożańskiego i starosty kopanickiego, oraz żony jego Krystyny z Sierakowskich, to starostwo (Ws. 56 k. 493v). Jak się zdaje, nie żył już 1656.4/V. r., kiedy Anna Zofia, posesorka Chobienic, i Zaidlicowie, dziedzice Czarmyśla, mieli naprowadzić na Zbąszyń Szwedów, z których ręki zginął proboszcz tamtejszy, ks. Jan Gowarzewski, archidiakon śremski i oficjał poznański. Oskarżali ją o to w r. 1659 biskup poznański i kapituła (P. 184 k. 208). Adam nie żył już z pewnością w r. 1658, kiedy wdowa pozywała Eliasza Szlichtynka, burgrabiego ziemskiego kościańskiego (P. 182a k. 135). Spadek po Adamie brali potomkowie jego sióstr Barbary Powodowskiej i Katarzyny 1-o v. Strzeleckiej, 2-o v. Górskiej. Zob. tablicę.

@tablica: Miękiscy h. Trzy Trąby

>Mięsiccy h. Własnego, przybysze z Czech, gdzie się zwali Měsiček. W Brandenburgii pisano ich Miesitscheck, Misitscheck (Ledebur). Ratisław Miesiecki był w r. 1637 mężem Małgorzaty Brudzewskiej, córki Melchiora, wraz z którą kwitował wtedy jej brata, Jana Fryderyka Brudzewskiego z 12.000 zł., na poczet 36.000 zł. posagu, który zapisał był siostrze (P. 1036 k. 299v). Ta Małgorzata jeszcze za życia męża, w r. 1643 na powyższym zapisie zabezpieczyła sumę 6.000 złp. synom swym, Hermanowi, Zygmuntowi i Ernestowi. A miała też i córkę, Reginę Elżbietę (Kośc. 351 k. 109v, 110). Była już 2-o v. żoną Kaspra Zygmunta Knobelsdorfa, "starosty" świebodzińskiego, kiedy w r. 1654 kasowała dożywocie uzyskane od pierwszego męża na Chlastawie w p. kośc. (Ws. 56 k. 538), zrzekając się owego dożywocia i używalności Chlastawy na rzecz synów i córki (Ws. 208 k. 208). Wieś tę oboje Knobelsdorfowie wydzierżawili byli Baltazarowi Zaidlicowi, a teraz go z tej dzierżawy skwitowali (Ws. 56 k. 357v). O wspomnianej córce nic więcej nie wiem.

1. Herman (Herman Adolf), syn Ratisława i Brudzewskiej, w r. 1659 kapitan w regimencie piechoty niemieckiej, zaciągnięty przez podskarbiego Bogusława Leszczyńskiego, a dowodzonym przez Krzysztofa Unruga (P. 182c k. 9v), w r. 1668 pułkownik J.Kr.Mci (Ws. 68 k. 309), w r. 1672 pułkownik piechoty branderburskiej (Ws. 68 k 658v), nie żył już w r. 1684 (Ws. 73 k. 405). Sejmik przedsejmowy średzki w r. 1659 w instrukcji zalecił posłom podanie go do indygenatu za zasługi wojskowe. Mąż Heleny Lossow, zapisywał jej w r. 1672 dług 21.000 zł. (Ws. 68 k. 658v). Ta Helena, w r. 1684 już 2-o v. żona Wolfganga Joachima v. Lestwitz, sumę 21.000 zł., zapisaną przez pierwszego męża, odebrała od jego brata Jana Ernesta M-go (Ws. 73 k. 905).

2. Zygmunt (Zygmunt Fryderyk), syn Ratisława i Brudzewskiej, dziedzic części Chlastawy w p. kośc., w r. 1661 od Anny Apolinary Dachowskiej, dominikanki w Bełzie, dziedziczki części Kosieczyna i Chlastawy, wydzierżawił pod zakładem 400 zł. część Chlastawy (Ws. 63 k. 351). Wespół z bratem Ernestem miał w r. 1661 prawa nabyte od brata Hermana, zapewne dotyczące posiadania Chlastawy (P. 186 k. 252, 188 k. 103v). W imieniu własnym i brata Ernesta w r. 1673 kwitował Samuela Szlichtinka, rotmistrza królewskiego, z 3.000 zł. (Ws. 68 k. 714v). Nie żył już w r. 1684 (Ws. 73 k. 905).

3. Ernest (Jan Ernest), syn Ratisława i Brudzewskiej, dziedzic Chlastawy, posesor części Kosieczyna, na pozew ze strony władz kościelnych o zamach na kościół w Kosieczynie odpowiedział w r. 1669, iż nie będąc dziedzicem tej wsi i nie mając wtedy władzy nad tamtejszym kościołem nie uczynił nań żadnych zamachów, świąt katolickich zarówno on sam jak i poddani jego przestrzegali, to znaczy tych, o których wiedzieli, osób duchownych nie znieważali, bo zresztą nie był wtedy w Kosieczynie, bawiąc u przyjaciela w Marchii (P. 196 k. 435). Żył jeszcze w r. 1698, kiedy otrzymał od zięcia swego Jana Przybyszewskiego na Chlastawie zapis sumy 30.215 tynfów, nie żył już w 1707 (P. 114 k. 229). Chlastawę najwidoczniej sprzedał Krzysztofowi Brudzewskiemu, bowiem ten w r. 1698 sprzedał owe dobra z kolei Janowi Przybyszewskiemu, od którego w r. 1707 nabył je Aleksander Bronikowski (P. 1169 k. 31). Jego pierwszą żoną była Małgorzata Kalckreuthówna, zwana też "Koleską", zapewne od dóbr Költschen koło Sternbergu w Brandenburgii (Ledebur). Oprawił jej w r. 1671 na połowie dóbr posag 4.000 złp. (P. 1870 k. 401). Dla zrodzonych z nią dzieci w r. 1683 ustanowił opiekunów (P. 1106 I k. 49v). Żyła jeszcze w r. 1688 (P. 1116 XII k. 32). Drugą żoną była Barbara Katarzyna Oppel, która będąc już wdową, w r. 1711 skwitowała Aleksandra Bronikowskiego, dziedzica Chlastawy, z 3.000 tynfów zapisanych jej na tej wsi przez męża (P. 1146 II k. 115). Żyła jeszcze w r. 1715, kiedy dokonywano działów pomiędzy nią, jej pasierbami i jej dziećmi (P. 1149 I k. 200). Z pierwszego małżeństwa synowie: Mikołaj Fryderyk, Jerzy Świętosław, wspomniany tylko raz w r. 1707 jako nieletni (P. 1144 k. 119), Sebastian Ernest, Felicja. Z córek, Ewa Helena, w latach 1688-1701 żona Joachima Mikołaja Nostitz Drzewieckiego, wdowa w latach 1734-1742 Anna Elżbieta, w r. 1698 żona Jana Przybyszewskiego, wdowa w latach 1716-1719. Anna Dorota, niezamężna w r. 1707 (ib.), t. r. już żona Krzysztofa Kręskiego, nie żyła już w r. 1761. Wreszcie Barbara Małgorzata, wspomniana w r. 1707 (ib.), kwitowała w r. 1722 Aleksandra Bronikowskiego, dziedzica Chlastawy, z prowizji od sumy 3.000 tynfów (Ws. 80 k. 20), nizamężna, nie żyła już w r. 1729 (P. 1220 k. 66v). Z drugiej żony był syn Jan Krystian, wspomniany raz tylko w r. 1707 (P. 1144 k. 229), oraz córka Małgorzata Zofia, w r. 1711 jeszcze niezamężna (P. 1146 II k. 115), w r. 1715 żona Henryka Zygmunta v. Rothemburg.

1) Mikołaj Fryderyk, syn Ernesta i Kalckreuthówny, jeszcze nieletni w r. 1707, pozostawał wraz z rodzeństwem pod opieką Bogusława Unruga, starosty obornickiego, który wtedy w imieniu swych pupilów cedował Aleksandrowi Bronikowskiemu, obecnemu dziedzicowi Chlastawy, zapis 30.215 t. na Chlastawie, dany w r. 1698 ich ojcu przez Jana Przybyszewskiego, ówczesnego dziedzica tych dóbr, męża ich siostry (P. 1144 k. 229). Żył jeszcze w r. 1711, kiedy sprzorządzano działy rodzinne, a zapewne żył i w r. 1715 (P. 1149 I k. 200).

2) Sebastian (Sebastian Ernest), syn Ernesta i Kalckreuthówny, nieletni w r. 1707 (P. 1144 k. 229), asystował w r. 1715 siostrze Annie Dorocie zamężnej Kręskiej przy kwitowaniu przez nią z 3.000 złp., należnych jej wedle działów z r. 1711, obecnego dziedzica Chlastawy Aleksandra Bronikowskiego (P. 1149 I k. 200). Chrzestny 1718.23/I. r. (LB Kwilcz), działał w r. 1729 w imieniu swego nieletniego bratanka Adama Feliksa (P. 1216 k. 59). T. r. wraz z tym bratankiem skwitowani przez Dorotę z M-ch Kręską z sumy 1.200 zł., dopełniającej jej posag 5.000 zł., należnych jej wedle działów z r. 1711 (P. 1220 k. 66v). Od Zygmunta Dziembowskiego, dziedzica Powodowa, otrzymał w r. 1730 zapis sumy 5.000 zł. (Ws. 85 k. 95v).

3) Feliks, Felicjan (Adam Feliks), syn Ernesta i Kalckreuthówny, nieletni w r. 1707 (P. 1144 k. 229), spisywał w r. 1718 dożywocie wzajemne ze swą żoną Krystyną Eleonorą Nostitz Drzewiecką, córką Jana Jerzego (P. 1166 k. 16) i Krystyny z Szlichtingów. Nie żył już w r. 1720, kiedy owdowiała Krystyna Eleonora zawierała kompromis ze swym bratem, Samuelem Drzewieckim (Ws. 79 k. 138, 80 k. 7v). Żyła jeszcze w r. 1743 (Ws. 88 k. 53v). Syn Adam Feliks.

Adam Feliks, syn Feliksa i Drzewieckiej, ur. w r. 1719 lub 1720, bowiem mowa o nim w r. 1734, że ma rok 15-y (Ws. 85 k. 36), zaś w r. 1736, że 16-y (ib. k. 95v). Pozostawał w latach 1729-1734 pod opieką stryja Sebastiana (P. 1216 k. 59, 1220 k. 66v), kwitował w r. 1734 Zygmunta Dziembowskiego, dziedzica Powodowa, z prowizji od sumy 9.000 zł., zapisanej mu w r. 1729 (Ws. 85 k. 36). Spadkobierca stryja Sebastiana Ernesta, w r. 1736 kwitował tegoż Dziembowskiego z rocznej prowizji od sumy 2.000 zł., stanowiącej resztę zapisanych stryjowi 5.000 zł. (Ws. 85 k. 95v). Udając się w r. 1737 na studia sztuk wyzwolonych za granicę, dał plenipotencję matce (Ws. 86 k. 59v). Jako jedyny spadkobierca zmarłej ciotki, panny Barbary M-ej, skwitował matkę w r. 1743 z 3.000 t., należnych ciotce z ceny uzyskanej ongiś ze sprzedaży Chlastawy (Ws. 68 k. 53). Zob. tablicę.

@tablica: Mięsiccy

>Miętkiewiczówna Helena (czy szlachcianka?), w r. 1791 żona Piotra Białkowskiego (I. Kon. 84 k. 251v).

>Migowska Justyna, żona Macieja Kamieńskiego, nie żyjącego już w r. 1715 (P. 1149 I k. 238v), sama nie żyła już w r. 1726 (P. 1205 k. 87).

>Migórski (Migurski) Józef Witalis, adwokat trybunału kaliskiego wdowiec 34-letni, zaślubił 1839.25/IX. r. pannę Stefanię Kossecką (LC Biskupice Ołoboczno).

>Migron (czy szlachcic?) Jan, pochowany 1678.8/VI. r. (A. B. Koło, W. 48).

>Mijakowscy z Mijakowa w p. płockim, którym Niesiecki daje h. Ogończyk, legitymowali się ze szlachectwa w XIX wieku w Królestwie Polskim z herbem Jasieńczyk. Jan, nie żyjący już w r. 1697, ojciec Piotra, który wtedy na Mijakowie i części Barcikowa w p. płock., dobrach odziedziczonych po ojcu, oprawił 700 złp. żonie Katarzynie Kamińskiej córce Kazimierza i Teresy z Sarbskich (Py. 156 s. 18).

>Mikarowie, Micarowie zapewne nieszlachta. Ignacy M. (tytułowany przemiennie: generosus, nobilis, spectabilis), administrator dóbr ks. Augusta Sułkowskiego, 1800.6/II. r. mieszkał w Zawadzie (LB Poniec) a był w r. 1809 dzierżawcą Ponieca (ib.). Z żony Julianny miał synów, Jana Franciszka, ur. w Kłodzie, ochrzcz. 1774.10/VIII. r. (LB Rydzyna), i Stanisława, o który, niżej. Miał też córkę, Augustynę, która 1794.18/II. r. wyszła w Zawadzie za Józefa Szenitza (Schoenitza), tytułowanego raz szlachetnym, raz uczciwym, ekonoma w Dzięczynie. Świadkiem ich ślubu był "szl." Karol Mikara z Legnicy (LC Poniec).

Stanisław (Stanisław August), syn Ignacego, ur. ok. 1777 r., zaślubił 1811.7/V. r. Ludwikę Nepomucenę Zycównę (Zytzównę, Sycównę), pannę z Borówka. Sam był wówczas dzierżawcą Oporowa (LC Czempiń), dziedzicznego Morawskich. Mieszkał tam i w r. 1813. Był dzierżawcą Brodnicy w r. 1819 (LB Czempiń), zaś w latach 1823-1829 dzierżawcą Czacza. Świadkował 1829.15/I. r. przy ślubie swego siostrzeńca Ignacego Schoenitza, dzierżawcy Siekowa (LC Wielichowo). Umarł będąc dziedzicem Machcina, mając lat 66, w Machcinie 1843.11/X. r. (LM Dłużyna). Synowie: Hipolit Roman, ur. w Oporowie 1813.25/VII. r. (LB Oporowo), Florian Stanisław Dezydery, ur. w Brodnicy 1818.8/V. r. (LB Brodnica), Stanisław Sylwester, ur. zap. 1821.1/I. r., zmarły w Czaczu 1825.23/IV. r. (LM Czacz), Stefan (Stefan (Stefan Kilian Leonard), ur. w Czaczu 1823.8/VII. r., żyjący jeszcze w r. 1852 (LB Żydowo), Ewariusz (Ewaryst) Antoni, ur. tamże 1825.28/II. r. (LB Czacz), żyjący jeszcze 1844.23/II. r. (LB Grodzisk). Niewątpliwie synem Stanisława, i to najstarszym, był też Józef, o którym niżej. Z córek, Albina (Albina Wiktoria Teofila), ur. w Brodnicy 1814.16/XII. r. (LB Brodnica), wyszła 1837.31/V. r. za "ur."(!) Edwarda Kornelisza Kurtza, dziedzica Konojadu, syna rodziców narodowiści francuskiej (LC Czacz). Michalina (Michalina Aleksandra Ludwika), ur. w Brodnicy 1817.21/I. r. (LB Brodnica), zaślubiona 1846.15/VI. r. wdowcowi Stanisławowi Wittwerowi, dzierżawcy Słocina (LC Grodzisk). Władysława (Władysława Maria Antonina Aniela), ur. w Czaczu 1826.28/VI. r. (LB Czacz), wyszła przed 1850.14/X. r. za "szl." Ignacego Chylewskiego, dzierżawcę folwarku Kosmowo (LB Żydowo). Paulina Marianna, ur. w Czaczu 1828.22/VI. r. Kordula Helena, ur. tamże 1829.24/XI. r. (LB Czacz), może identyczna z panną Kornelią(!), chrzestną w r. 1852 (LB Żydowo).

Józef, syn Stanisława, ur. ok. r. 1813, dzierżawca wsi Kasznice w r. 1838, dzierżawca dóbr grodziskich, mieszkający w Piaskach w latach 1741-1845, zaślubił w Konojadzie 1838.28/V. r. Melanię Kurtz, siostrę swego szwagra, liczącą 17 lat (LC Konojad). Synowie: Stanisław Wojciech, ur. w Piaskach 1845.25/IV. r., zmarły tamże 29/VIII. t. r., Kazimierz Nereusz, ur. tamże 1842.9/X. r. Córki: Michalina Hieronima Wanda, ur. tamże 1841.30/IX. r., zmarła 1842.18/III. r., Marianna Aleksandra, ur. tamże 1844.24/I. r. (LB, LM Grodzisk). Zob. tablicę.

@tablica: Mikarowie, Micarowie

Czesław, dziedzic Węgrzynowa, zaślubił w Pleszewie 1887.13/X. r. pannę Zofię Broeckere, córkę adwokata i notariusza (Dz. P.).

>Miklaszewscy, Mikłaszewscy h. Ostoja. "Szl." Szymon Mikłaszewski i Anna, rodzice Aleksandra, ochrzcz. 1650.13/XI. r. (LB Bnin).

Józef (Józef Walerian) Miklaszewski i żona jego, Barbara z Borzęckich, w r. 1684 zawierali kontrakt z Ludwikiem Władysławem i Marianną z Werdów małżonkami Domaradzkimi (G. 88 k. 30v). Kontrakt ten dotyczył cesji domu z ogrodem na przedmieściu Gniezna zw. Wójtostwo (G. 98 k. 539v). Na "wójtostwie" gnieźnieńskim mieszkali oni w latach 1685-1692 (LB Św. Trójca, Gniezno). Józef umarł tam 1692.20/VIII. r., mając ok. 50 lat (LM Św. Trójca, Gniezno). Wdowie oraz jej synom, Wojciechowi i Janowi, ks. Maciej Franciszek Papieski, kanonik gnieźnieński i proboszcz koniński w r. 1697 roborował skrypt pod zakładem 200 złp. (G. 90 k. 164v). Żyła jeszcze Barbara w r. 1699 (ib. k. 244v). Synowie: Wojciech, ochrzcz. 1685.8/IV. r., i Jan Wawrzyniec, ochrzcz. 1687.1/VII. r. (LB Św. Trójca, Gniezno), żyli jeszcze obaj w r. 1697. Trzeci z synów, Aleksander Franciszek, ochrzcz. 1688.12/IX. r. (ib.), może identyczny z synem tejże pary Franciszkiem, o którym niżej. Jest rzeczą pewną, że wnukowie i wnuczki Józefa i Borzęckiej żyli jeszcze w drugiej połowie XVIII wieku. Stąd jest zupełnie niezrozumiałe wystąpienie w r. 1752 Andrzeja Borka, po matce Teresie z Boińskich wnuka Teresy z Borzęckich Boińskiej, rodzonej siostry Marianny z Borzęckich M-ej, w charakterze spadkobiercy tej ostatniej. Z tego tytułu swoje prawo spadkowe do domu z ogrodem na wójtostwie gnieźnieńskim, za kościołem Św. Michała, sprzedał za 360 złp. Wojciechowi Guzickiemu i Annie z Polewskich małżonkom (G. 88 k. 539v).

Franciszek, syn Józefa i Borzęckiej (G. 98 k. 250), w r. 1713 brał w zastaw od Jana Franciszka Kąsinowskiego i od jego syna Wojciecha za 700 zł. części połowy Bielaw w p. gnieźn. (G. 93 k. 143). Żeniąc się w r. 1714 z Marianną Wyganowską, córką Jana i Urszuli ze Świejkowskich, która krótko przed ślubem, 23/VI. otrzymała od swej matki zapis 3.000 zł. na Michałowie Wierzbięcicach (G. 93 k. 165v, Miklaszewski nazwany tu omyłkowo synem zmarłego Piotra, (ib. k. 167). Marianna w r. 1727 skwitowała matkę z 2.300 zł. pochodzących z tego zapisu, odebrawszy ową sumę od brata Józefa Wyganowskiego, jako swoją część majątku rodzicielskiego (Kc. 135 k. 211v). Otrzymała ona w r. 1730 od Zofii Przybysławskiej, żony Mikołaja Woynowskiego, cesję sumy 2.000 zł. wraz z posesją części Kamionka (G. 98 k. 247). W r. 1740 skwitowała Chybińskich, to jest Michała stryja, oraz Benedykta i Teresę nieletnich bratanka i bratanicę, byłych dziedziców Uścikowa, z 3.000 zł., które ojciec ich i dziad Bartłomiej zapisali byli jej (G. 97 k. 445). Franciszek M. od ks. Franciszka Antoniego Rosnowskiego, proboszcza w Białczu, kupił w r. 1746 za 9.000 złp. wieś Kamionkę w p. gnieźn. (P. 1283 k. 50v). Umarł między r. 1748 a 1751 (G. 98 k. 250, 459). Marianna umarła w r. 1751 lub 1752 (G. 98 k. 481v, 567). Synowie, Maciej i Andrzej. Córki: Ludwika, Helena i Magdalena, niezamężne w r. 1754 (G. 98 k. 689). Z nich, Ludwika zmarła 1771.25/III. r., mając lat 55 (LM Św. Trójca, Gniezno). Helena, może identyczna z panną Elżbietą (te imiona jakże często mylono), córka tychże rodziców, występowała jako niezamężna w r. 1763 (G. 99 k. 428v), zmarła w r. 1770, pochowana 19/XII. (LM Św. Trójca, Gniezno). Magdalena wreszcie wyszła w Świątkowie 1756.2/III. r. za Michała Chybińskiego, zmarła w r. 1790 lub 1791.

1. Maciej, syn Franciszka i Wyganowskiej, wespół z bratem Andrzejem w r. 1748 część Kamionka zastawili Mateuszowi Żorawskiemu (P. 1292 k. 78). T. r. Maciej od matki otrzymał cesję sumy 2.000 złp. na Kamionku oraz innej sumy, 1.800 złp., ze spadku po jej bracie, Józefie Wyganowskim (G. 98 k. 247). Od Karola Zaidlica, dziedzica Charbowa w p. gnieźn., w r. 1752 wziął zastawem na lat trzy za 3.000 złp. część tej wsi (ib. k. 567). Wspólnie z bratem i siostrami w r. 1754 kwitował Brzechffów, Rafała stryja i Józefa bratanka (G. 98 k. 689). Wespół z bratem Andrzejem brał w r. 1758 od Wojciecha ojca, Andrzeja i Bogusława synów, Rozbickich w trzyletni zastaw za sumę 4.000 złp. Nowąwieś w p. gnieźn. (G. 99 k. 108v). Zwał się dziedzicem Nowej Wsi cz. Niemieckiej, kiedy kontraktem z 1761.7/VIII. r. zobowiązał się sprzedać ją za 28.000 złp. Michałowi Chybińskiemu (P. 1331 k. 164v), swemu obecnemu czy też przyszłemu szwagrowi. Od Adama Koszutskiego i Franciszki z Kołaczkowskich 1768.1/II. r. wydzierżawił na trzy lata wieś Skórki (G. 100 k. 357). Od Wojciecha Mysłowieckiego i Katarzyny z Petrykowskich kontraktem z 1775.21/VIII. r. kupił za 1.200 złp. części w Żołczu Starym zwane Chrzanowszczyzną w p. gnieźń. (G. 102 k. 74, 74v). Te części w Starym Żołczu 1789.9/III. r. sprzedał za 1.600 złp. Piotrowi Rokossowskiemu (G. 115 k. 62v). Umarł 1791.5/V. r. w Żydowie w wieku 80 lat (LM Sokolniki). Wiek ten posaną z przesadą, zważywszy bowiem datę ślubu rodziców mógł mieć umierając co najwyżej 75 lub 76 lat. Jego żoną była Bogumiła Karolina Rozbicka, córka Wojciecha i Zofii z Latalskich, luteranka, która w r. 1761 od brata Andrzeja Rozbickiego otrzymała zapis 7.000 złp. posagu, zabezpieczonego na wsiach Owieczki i Myślęcin (G. 99 k. 307v, 308). Przyjęła katolicyzm 1767.15/IV. r. (LB Izdebno), a 1773 r. skwitowała tego brata z powyższego zapisu (G. 100 k. 534v). Żyła jeszcze 1785.13/III. r., mieszkając w Żołczu (LB Jarząbkowo), a zapewne żyła i 1789.3/VIII. r. (Py. 164 k. 1086). Synowie: Józef, Wojciech, występujący 1791 r. (Py. 166 k. 218v), i Antoni. Córka Konstancja, niezamężna 1781.27/III. r. (LB Jarząbkowo), przed 1789.8/X. r. wyszła za Piotra Fryze (Frize) z Gorzyc (LB Miłosław), a żyła jeszcze, będąc wdową, 1831.27/XII. r. (LC Chobienice). Była matką Seweryny Fryze, żony Józefa Łukaszewica.

1) Józef, syn Macieja i Rozbickiej, ur. w Izdebnie 1767.13/II. r. (LB Izdebno), wespół z bratem Wojciechem siostrą Konstancją Fryze cedował w r. 1791 bratu Antoniemu pewną sumę (Py. 166 k. 218v). Był świadkiem 1806.20/VII. r. (LC Lutynia). Dziedzic Wardężyna w p. kon., ojciec Mateusza i Józefa, wylegitymowanych ze szlachectwa w Królestwie Polskim 1846 r. z herbem Ostoja (Uruski).

2) Antoni, syn Macieja i Rozbickiej, żenił się w r. 1789 z Katarzyną Kurnatowską, wdową 1-o v. po Wojciechu Rozbickim, z którą kontrakt małżeński spisywany był w Żydowie 3/VIII. Miała ona dożywocie sumy 30.000 zł. i to dożywocie dała wtedy również i Antoniemu (Py. 164 k. 1086). Otrzymał w r. 1781 cesję sum od braci i siostry (Py. 166 k. 218v).

2. Andrzej, syn Franciszka i Wyganowskiej, wespół z bratem Andrzejem i z Mateuszem Żorawskim w r. 1751 kwitowali się z Mikołajem Kościeleckim, burgrabią ziemskim nakielskim, z pretensji do dóbr Bielawy (G. 98 k. 569v). Andrzej miał za żonę siostrę swej bratowej, Eleonorę Rozbicką, luterankę, która przyjęła katolicyzm 1768.13/VI. r. u Bernardynów w Gołańczy (LB Czeszewo). Andrzej nie żył już w r. 1773 (G. 100 k. 534v). Eleonora skwitowała w r. 1779 Andrzeja Twardowskiego, pułkownika wojsk koronnych, dziedzica Owieczek, z sum (P. 1356 k. 406v). Chodziło tu oczywiście o zapis sumy posagowej 7.000 zł., który miała od rodzonego brata Andrzeja Rozbickiego, dziedzica Owieczek (G. 100 k. 534v). Zob. tablicę.

@tablica: Miklaszewscy, Mikłaszewscy h. Ostoja

Konstancja (Krystyna?), w r. 1686 żona Piotra Rożyckiego, już nie żyła w r. 1713. Marianna (Ewa?), w latach 1711-1713 żona Kazimierza Wilamowskiego (Wylamowskiego). Magdalena, chrzestna 1717.28/XI. r. (LB Września). Czy nie ta sama Magdalena była żoną Andrzeja M-go, o którym będą teraz mówił? Andrzej M., mąż Magdaleny Wargowskiej, córki Andrzeja i Zofii z Swinarskich, która w r. 1723 zrzekła się praw do dóbr ojczystych Chwalibogowa Strużnego, jako nazbyt obdłużonych (P. 1191 k. 26). Swoje części w Chwalibogowie w r. 1753 sprzedała za 24.000 złp. Teodorowi Czartoryskiemu, biskupowi poznańskiemu (P. 1310 k. 103). Jan, ze Zdziętar, i Elżbieta, rodzice Jana Celestyna, ochrzcz. 1725.13/V. r. (LB Jutrosin). Nowonarodzone dziecko N. M-go zmarło w Smogorzewie 1730.31/III. r. (LM Strzelce Wielkie). Pani Marianna zmarła w Grodnicy 1731.16/VIII. r. (ib.). Jan, zapewne mąż owej Marianny, zmarł tamże 1734.6/III. r. (ib.). Chyba ten sam Jan był chrzestnym 1733/8VI. r. (LB Dolsk). Klara, żona Józefa Czyżewskiego, nie żyjącego już w r. 1787. Mateusz pochowany 1791.24/VIII. r. (A. B. Koło, W. 48). Marcjanna, pochowana 1792.1/I. r. (ib.).

>Mikolska(?) Jadwiga (Mykolska), w r. 1611 żona Wojciecha Olszewskiego z pow. łukowskiego, dzierżawcy wsi Konarzew (I. Kal. 77a s. 762).

>z Mikołajczewa, nie wiem gdzie położonego, Marek, w latach 1402-1404 i jego brat Jarosław w r. 1404 (G. 1 k. 19v, 49, 58v).

>Mikołajczewscy, Mikołajewscy z Mikołajczewic, potem zwanych Mikołajewicami, w p. brzeskim, pisali się M-imi z Paruszyc, wsi w tymże powiecie, w której jeszcze mieli jakieś części.

Jakub, nie żyjący już w r. 1513, kiedy to wdowa po nim Katarzyna, córka Stanisława Kościeskiego, wraz ze swym rodzonym siostrzeńcem Janem, jako niedzielni dziedzice części Kościeszek, pozywali Marcina Kościeskiego o wygnanie ich stamtąd siłą (I. R. Kon. 1 k. 431). Katarzynę i Jana Szpetkę(?) Boszkowskiego, zapewne tego właśnie siostrzeńca, pozywał w r. 1515 Jakub Boszkowski o wygnanie go z części w Boszkowie p. kon., która należała mu się w dziale z nimi, w zamian za części Kościeszek (P. 866 k. 282v). Ta Katarzyna w r. 1527 już 2-o v. żona Nasięgniewa Lubienieckiego, sprzedała wtedy za 60 grz. swoją część w Siedlcu p. kon. Jadwidze, wdowie po Marcinie Boszkowskim (P. 1393 k. 180).

Andrzej, komornik graniczny brzesko-kujawski w r. 1610 (I. Kon. 35 s. 158), nie żył już w r. 1615 (ib. 38 k. 598v). Jego synowie: Jan, Wojciech i Jakub.

1. Jan, syn Andrzeja, otrzymał w r. 1610 od wdowy Barbary z Ciświckich Grodzieckiej zobowiązanie zastawienia na trzy lata za sumę 5.000 zł. wsi Kuchary Cerkiewne p. kon. (ib. 35 s. 158). Od swej teściowej, Zofii Górskiej, wdowy po Wojciechu Biskupskim, t. r. wydzierżawił Biskupice i Kurówko oraz pustkę Bystrzyca (ib. s. 337). Od Zofii z Tylickich, żony Jerzego Tomickiego, w r. 1618 wespół z żoną wydzierżawił pod zakładem 4.000 złp. miasto Grzymiszew oraz wsie Grzymiszewice i Gozdowo (I. Kon. 40 s. 163). Skwitowali się oboje z małżonkami Tomickimi w r. 1622 (I. Kal. 88a s. 1022). Od Adama i Wojciecha Beklewskich, synów zmarłego Kaspra, dra fil. i medycyny, uzyskał w r. 1625 cesję zapisu zastawnego 864 zł. na Bielawach, który ojcu ich dał był zmarły Andrzej Wolski (I. Kon. 44 k. 7v). Dziedzic w Bielawach w r. 1626 (ib. k. 580), zawierał 1630.29/II. r. ze Stanisławem, ojcem, i Sebastianem, synem, Włoszynowskiego, kontrakt o rękę swej córki Zofii idącej za Sebastiana (ib. 46 k. 36). T. r. zobowiązał się sprzedać swoją połowę części w Mikołajewicach bratu Jakubowi (ib. k. 176v). Bielawy wydzierżawił w r. 1631 małżonkom Łubnickim (ib. k. 463), a w r. 1632 oboje z żoną wieś tę w części zastawili, w części wydzierżawili małżonkom Boguckim (ib. k. 697). Skwitowany t. r. przez zięcia Włoszynowskiego z 2.000 złp. posagu i wyprawy za córką (ib. k. 700v), jak również skwitowany z 400 zł. przez małżonków Łubnickich (ib. k. 702v). Oboje małżonkowie M-cy skwitowali w r. 1635 Boguckich z kontraktu z r. 1632 (ib. 48 k. 166), zaś przez tychże Boguckich sami byli w r. 1638 kwitowani z 2.000 złp. (ib. k. 524). T. r. Jan Bielawy pod zakładem 1.200 złp. wydzierżawił małżonkom Parczewskim (ib. k. 530v). Nie żył już w r. 1639 (ib. k. 688v). Tą wspomnianą wyżej żoną była Katarzyna Biskupska, córka Wojciecha i Zofii z Górskich, która w r. 1610 pozywała swych braci, Łukasza i Mikołaja, jak rónież innych opiekunów wyznaczonych jej przez ojca i matkę, o zapisany jej w grodzie konińskim posag (ib. 35 s. 606, 803). T. r. skwitowała swą matkę, kiedy ta zapisała 300 zł. długu zięciowi M-mu (ib. s. 819). Oboje małżonkowie spisywali wzajemne dożywocie w r. 1611 (I. R. D. Z. Kon. 18 k. 243v). Katarzyna, posiadaczka dożywocia i oprawy na Bielawach, w r. 1644 (I. Kon. 51 k. 212v, 240), skwitowała w r. 1645 syna Pawła z 300 złp. (ib. k. 459), nie żyła już w r. 1650 (ib. 53 k. 316). Synowie, Andrzej i Paweł. Córka Zofia "z Paruszyc M-a" (ib. 48 k. 149v, 150), wydana w r. 1630, krótko po 29/II., za Sebastiana Włoszynowskiego, który w r. 1635 swego teścia ustanowił jednym z opiekunów swoich dzieci (ib. k. 150). Żyli jeszcze oboje w r. 1638, ona już nie żyła 1644.

1) Andrzej, syn Jana i Biskupskiej, wspomniany w r. 1639 (ib. k. 688v), wespół z bratem Pawłem Bielawy w r. 1643 wydzierżawili pod zakładem 300 zł. małżonkom Balickim (ib. 51 k. 30v). Obaj oni oraz ich matka byli w r. 1644 i 1645 pozywani przez nieletnich siostrzeńców Włoszynowskich (ib. k. 212v, 55av), jak rónież i przez wspomnianych małżonkow Balickich w r. 1644 (ib. k. 240). Andrzej skwitowany był w r. 1650 przez Dobrogosta Wolińskiego z banicji z tytułu długu zmarłej matki (ib. 53 k. 316). Marcina Wolskiego, dziedzica miasta Dobra, skwitował w r. 1654 z 2.000 złp. (ib. 56 k. 25v). Od Andrzeja Zaleskiego w r. 1661 wziął zastawem w sumie 1.000 zł. pewne role kmiece w Przedzynie p. kal. (I. Kal. 125 s. 669). Skwitował Stanisława Mikołajewskiego, sędziego grodzkiego sieradzkiego, dziedzica Przedzynia, z prowizji rocznej od sumy 800 zł. (I. Kal. 140 k. 31).

2) Paweł, syn Jana i Biskupskiej, występował w r. 1639 obok matki (I. Kon. 48 s. 688v). Skwitowany w r. 1649 przez Dobrogosta Włoszynowskiego, opiekuna nieletnich Włoszynowskich, siostrzeńców i siostrzenicy Pawła M-go, z rocznej prowizji (ib. 53 k. 178v). Był mężem Zofii Wieruszówny Kowalskiej, wraz z którą w r. 1653 na wsi Bielawy zapisali sumę zastawną 4.300 złp. Wojciechowi Trąmpczyńskiemu. Tę sumę Dorora z Trąmpczyńskich, 1-o v. Giżycka, 2-o v. Działyńska, jedyna spadkobierczyni ojca, sceduje w r. 1677 konwentowi kazimierskiemu (I. Kon. 60 k. 1121). Jak zobaczymy, Bielawy były też w rękach Wojciecha cz. Olbrachta Mikołajewskiego Ogończyka. Paweł i Zofia w r. 1657 wydzierżawili od Jana Malanowskiego Ustków i Rataje w p. sier., pod zakładem 1.400 złp. (I. Kal. 122 s. 393). W r. 1661 dzierżawili Rajsko od Wiktoryna Kobierzyckiego i żony jego Wiktorii z Mikołajewskich (ib. 125 s. 759), o której będzie pod Mikołajewskimi h. Ogończyk. Małżonkowie nie żyli już w r. 1680, kiedy córka ich Florentyna, obok sióstr współdziedziczka po rodzicach zniszczonej wsi Bielawy, była żoną Stanisława Gawłowskiego, dziedzicz Czartek Małych i Głaniszewa (ib. 40 k. 23). Swoje części w "spustoszonych i zniszczonych" Bielawach Gawłowska w r. 1686 sprzedała za 1.000 złp. konwentowi kazimierskiemu kamedułów (R. Kal. 2 k. 339v; I. Kal. 143 s. 188). Inna córka Pawła, Anna, żona Samuela Ossowskiego, swoją część Bielaw, "mocno obdłużonych", sprzedała w r. 1681 tymże kamefułom za 1.000 zł. (I. Kon. 63 k. 289v).

2. Wojciech, syn Andrzeja, mąż Jadwigi Biskupskiej, córki Wojciecha i Zofii z Górskich, siostry swej bratowej. Ta Jadwiga była jeszcze panną w r. 1610 (ib. 25 s. 606). Wojciech wraz z nią, już żoną, skwitowany w r. 1614 z 1.100 zł. długu przez Stanisława Gnińskiego (ib. 38 k. 11v, 182). T. r. oboje spisywali dożywocie (I. R. D. Z. Kon. 18 k. 268). Uzyskali w r. 1618 od małżonków Niniewskich cesję zastawu części w Biskupicach i w pustce Bystrzycy (I. Kon. 40 s. 230). W sumie 2.000 złp. trzymali ów zastaw w Biskupicach oraz w pustkach Bystrzyca i Kurowo od matki Jadwigi, Zofii z Góry, wdowy po Wojciechu Biskupskim, a w r. 1622 cedowli ów zastaw bratu Jadwigi, Łukaszowi Biskupskiemu, dziedzicowi tych dóbr (I. Kal. 88a s. 693). Miał Wojciech od Małgorzaty z Pierzchna, wdowy po Adamie Nieradzkim, zastawione sobie w sumie 3.000 zł. części wsi Krągola, Karsy i Krągolka, co w r. 1624 cedował Joachimowi Szadokierskiemu (ib. 90b s. 1627). T. r. dziedzic Złotkowa w p. sier. (ib. s. 1996), żył jeszcze w r. 1638, kiedy wydając córkę Katarzynę za Wojciecha Zaczkowskiego z wojew. łęczyckiego, wziął od niego 29/X., przed ślubem, zobowiązanie oprawienia jej 2.000 zł. posagu (I. Kon. 48 k. 601). Nie żył już Andrzej w r. 1642 (P. 1420 k. 1003). Jadwiga z Biskupskich żyła jeszcze w r. 1624 (I. Kal. 90b s. 2446), a może i w r. 1630 (I. Kon. 46 k. 200). Drugą żoną Wojciecha była Marianna Koszutska, która 1-o v. była żoną Marcina Płaczkowskiego i w r. 1642 otrzymała od niego oprawę 3.000 złp. posagu na połowie Płaczek w p. pyzdr. (P. 1420 k. 1003). Z pierwszego małżeństwa prócz wspomnianej już córki Zaczkowskiej był syn Jan, który w r. 1643, celem spłaty długów ojsowskich, części Złorkowa, odziedziczone przez niego i brata Józefa, sprzedał za 9.000 zł. Mikołajowi Biskupskiemu (R. Kal. 13 k. 30v; I. Kon. 51 k. 104v). Nie żył już ów Jan w r. 1644 (I. Kon. 51 k. 281). W wspomnianym wyżej jego bracie Jakubie, urodzonym z Marianny Koszutskiej, po za tą wmnianką z r. 1642, nic więcej nie wiem.

3. Jakub, syn Andrzeja, mocą praw spadkowych po ojcu oraz nabytych od braci Jana i Wojciecha usiłował w r. 1618 uzyskać intromisję do dóbr braci Głębockich z Siernicza, z tytułu długu 700 zł. należnych ojcu, ale do intromisji nie dopuściła Anna Gorzewska, wdowa po Samuelu Żegockim (I. Kon. 40 s. 98). Z tego długu skwitował Głębockich w r. 1630 (ib. 46 k. 176). T. r. od brata Jana otrzymał zobowiązanie sprzedania połowy Mikołajeczewic (ib. k. 176). Zob. tablicę.

@tablica: Mikołajczewscy, Mikołajewscy

>Mikołajewicz (czy szlachcic?). "Ur." Jan, przybysz z Warszawy liczący lat 40, zmarł na Jeżycach po Poznaniem 1797.12/IV. r., pochowany na cmentarzu Św. Leonarda (LM Św. Wojciech, Pozn.).

>Mikołajewscy h. Ogończyk stanowili odgałęzienie Ogończyków Drzewieckich z Drzewców w pow. łęczyckim. Nazwisko wzięli od Mikołajewic wsi w p. szadkowskim, koło Lutomirska, pisali się zaś "z Drzewców Mikołajewskimi".

W pierwszej połowie XVI wieku znamy dóch braci M-ch, Mikołaja i Marcjana. Obaj oni, niedzielni, płacili ok. r. 1530 osiem skojców winy, bo nie stanęli z pozwu przeciwko Dorocie Dębskiej (I. Kal. 12 s. 5). w r. 1555(?), jako dziedzice we wsiach Dębe i Bielawy w p. kal., pozywani byli przez siostrzeńców i spadkobierców Marty Babińskiej, żony Piotra Dębskiego (I. D. Z. Kal. 7 k. 716). Mikołaj nie żył już w r. 1576 (ib. 44 s. 664). Jego żoną była Anna Suliszewska, dziedziczka Suliszewic w p. sier., która tocząc w r. 1526 sprawę graniczną z Katarzyną Koźmińską i jej synami, Piotrem i Marcinem, uzyskała ok. r. 1529 dekret rozgraniczający tę wieś od ich wsi Kamiona (I. Rel. Z. Kal. 3 k. 205, 631). Synowie Mikołaja to Bartłomiej i Piotr. Córki, Katarzyna, w r. 1576 wdowa po Hieronimie Kwiatkowskim, i Anna, w latach 1584-1597 żona Marcina Żerońskiego, pisarza zrazu grodzkiego, potem ziemskiego kaliskiego, wdowa w latach 1612-1622. Z synów, Bartłomiej kwitował się w r. 1570 ze swym stryjem Marcinem z dzierżawy całych wsi Mikołajewice i Siliszewice (I. Kal. 36 s. 1026). Suliszewice sprzedał w r. 1585 za 7.000 złp. szwagrowi Żerońskiemu (R. Kal. 5 k. 497v). O Piotrze wiem tylko tyle, że w r. 1576 skwitowany został z procesu przez Jana Skarszewskiego, który w ten sposóbr dopełnił zobowiązania danego w grodzie łęczyckim przez Jana Pieczanowskiego siostrze Piotra, Katarzynie, owdowiałej Kwiatkowskiej (I. Kal. 44 s. 664).

Marcin, brat powyższego Mikołaja, dziedzic w Dębem w p. kal., w r. 1580 kupił od Stanisława Słuszkowskiego za 10.000 złp. Goliszewo z pustką Kowalewko w p. kal. (R. Kal. 5 k. 116), i t. r. od Andrzeja i Ignacego Biernackich kupił za 900 zł. części w Biernatkach zwane Zaczkowskimi, położone też w p. kal. (ib. k. 131). Umarł między r. 1584 a 1591 (I. Kal. 50 s. 1043; R. Kal. 6 s. 497). Jego żoną była Zofia Rozdrażewska cz. Nowomiejska, córka Jana Rozdrażewskiego z Nowegomiasta i Anny Sławskiej, która w r. 1557 kwitowała swoją matkę i braci z zapisu 1.300 zł. (I. R. Kon. 7 k. 341v). Marcin na swej wsi Wlin w p. sier. w r. 1558 oprawił jej 1.600 złp. posagu, wyłączając spod tej oprawy Dębe i pustkę Bielawy w p. kal. (I. i D. Z. Kal. 6 k. 518), ale w r. 1580 tę sumę posagową oprawił właśnie na tych dwóch wsiach (R. Kal. 5 k. 120v). Zofia w r. 1604 otrzymała od syna Jana M-go zobowiązanie płacenia jej dożywotnio po 180 zł. rocznej pensji (I. Kal. 70 k. 162), co było w praktyce rocznym czynszem od jej sumy 1.800 zł. (ib. k. 547v). Synowie: Jan, Stanisław i Wojciech. Córka Katarzyna, w r. 1584 żona Wojciecha Rudnieckiego z Kik w p. szadkowskim.

I. Jan, syn Marcina i Rozdrażewskiej, asystował w r. 1584 przy transakcji swej stryjecznej siostrze, Annie zamężnej Żerońskiej (I. Kal. 50 s. 781). Pewne części we wsiach Dębe i Bielawy w r. 1591 lub przed tą datą sprzedał bratu Wojciechowi (R. Kal. 6 s. 497), pozostał jednak nadal dziedzicem części Dębego. Dwa ogrody w Biernatkach zwane Brodzińskimi w r. 1593 sprzedał za 300 zł. Maciejowi Biernackiemu (ib. k. 771). Był dziedzicem Goliszewa w p. kal. Od Katarzyny Potworowskiej żony Jana Szadokierskiego, w r. 1600 kupił za 14.000 złp. całą wieś Słuszkowo p. kal. (ib. 7 k. 225) W Goliszewie w r. 1602 udotował kościół parafialny (ib. k. 466v). Słuszkowo w r. 1604 zastawił za 5.000 zł. Stanisławowi Pstrokońskiemu (I. Kal. 70 k. 584). T. r. on i jego bracia dostali zapisy na Grabienicach, każdy po 1.000 zł., od ich wuja ks. Jana Rozdrażewskiego (ib. k. 681v). Nie żył już w r. 1610 (I. Kal. 76 s. 551). Jego żoną była Zofia z Korytkowa Sulmowaska (Sulimowska), córka Stanisława. Wzajemne dożywocie z nią spisywał w r. 1591 (R. Kal. 6 s. 371), a w r. 1593 na połowie części w Goliszewie i w pustce Kowalewko oprawił jej posag 5.000 zł. (ib. k. 783v) Ona potem oprawę tę skasowała, więc w r. 1604 ponowił zapis oprawny, tym razem na połowie swych dóbr, wyjmując spod tego wieś Słuszkowo (ib. 7 k. 688v). Dla zrodzonych z nią dzieci mianował Jan w r. 1604 opiekunami swych braci jak również Jana i Wacława Sulmowskich oraz jeszcze innych (I. Kal. 70 k. 570v). Będąc już wdową, od syna Pawła dostała w r. 1616 w dożywotnie posiadanie Goliszewo, oprawę zaś swoją na Goliszewie i Słuszkowie (musiał więc istnieć jeszcze jeden zapis oprawny) scedowała t. r. temuż synowi (ib. 82 k. 967, 1277). Nazwana t. r. z Milejowa Sulimowską (ib. s. 1510), żyła jeszcze w r. 1636 (ib. 102 s. 1073). Synowie: Paweł i Marcin. Córki, Zofia, w r. 1616 żona Marcina Wierusz Niemojowskiego, wdowa w latach 1647-1652, Katarzyna, w r. 1616 za Stanisławem Tomickim.

I) Paweł, syn Jana i Sulmowskiej, w r. 1616 w imieniu własnym i brata wieś Słuszkowo w p. kal. zastawili za 5.000 zł. stryjowi Wojciechowi (ib. 82 s. 816). Wespół z bratem t. r. skwitowany z majątki rodzicielskiego przez siostrę zamężną Niemojowską (ib. s. 819). Temu bratu zapisał t. r. dług 3.500 złp. (ib. s. 965). Z przeprowadzonych w r. 1622 działów z bratem Pawłowi dostały się całe wsie, Goliszewo osiadłe i Kowalewko puste, w tym również te części, które pozostawały pod dożywociem matki, jak i wolne od tego dożywocia (I. Kal. 88a s. 403). Umarł między r. 1631 a 1632 (I. Kon. 42 k. 581). Jego żoną była w r. 1622 Katarzyna Wężykówna (I. Kal. 88a s. 412), która w r. 1632, już jako wdowa, była posesorką dóbr tureckich (Turek), stanowiących własność kapituły katedralnej gnieźnieńskiej (I. Kon. 46 k. 581). Żyła jeszcze w r. 1636 (I. Kal. 102 s. 147). Synowie: Jan, Stanisław, Aleksander i Franciszek.

(I) Jan, syn Pawła i Wężykówny, chyba jeszcze nieletni w latach 1633-1636 (ib. 99b s. 1519, 102 s. 147; I. Kon. 48 k. 53). Wespół z bratem Stanisławem w r. 1641 zapisywał dług 550 zł. stryjowi Marcinowi (I. Kal. 107a s. 295) Wespół ze wspomnianym wyżej bratem dziedzic w Goliszewie w r. 1649 (ib. 115 s. 1028). Od Stanisława Kobierzyckiego brał zastawem t. r. za 15.000 zł. dobra Lipicę, Wroniawy i Gozdówko w p. kon. (ib. s. 1031). Od brata Stanisława w r. 1651 kupił za 7.000 zł. jego części po ojcu w Goliszewie i w pustce Kowalewko orazw dąbrowie we wsi Dębe (R. Kal. 14 k. 217). Podwójnego podymnego, uchwalonego 1652.12/VII. r. w obozie pod Beresteczkiem, płacić miał z 18 dynów w Goliszewie złotych 18 (Rel. Kal. 31a k. 257v, 264v). Umarł między r. 1654 a 1661. Żonie swej Mariannie Stawiskiej, córce Wojciecha i Marianny z Krowickich, w r. 1654 oprawił posag 3.000 zł. na połowie Goliszewa i spisał z nią wzajemne dożywocie (R. Kal. 14 k. 230, 238v). W r. 1661 była już 2-o v. żoną Krzysztofa Rogozińskiego (I. Kal. 125 s. 640).

(II) Stanisław, syn Pawła i Wężykówny, sędzia grodzki sieradzki w r. 1669 (ib. 129 s. 1269), podstarości sieradzki 1678 r. (Z. T. P. 32 s. 865). Chyba jeszcze nieletni w latach 1633-1636, obok braci współdziedzic Goliszewa (I. Kon. 48 k. 53), jak już widzieliśmy, swoje części w tej wsi i w Kowalewku w r. 1651 sprzedał bratu Janowi. Podwójne podymne beresteckie w r. 1652 winien był płacić z 10 dymów dzierżawionych wsi, Przespolewa i Poroza w p. kal., w wysokości 10 zł. (Rel. Kal. 31a k. 259v), a chyba ten sam Stanisław płacić też miał wtedy 20 zł. z 20 dymów dziewrżawionej wsi Smuszewo w p. kal. (ib. k. 261). Możliwe jednak, że Stanisław ze Smuszewa identyczny ze współczesnym Stanisławem, synem Andrzeja, o którym będzie niżej. Pewności mieć tu nie można. Stanisław, syn Pawła, Przespolewo i Poroże w r. 1657 wydzierżawił bratu Aleksandrowi (I. Kal. 122 s. 468). Od Marcina Zaremby i żony jego Urszuli ze Smarzewa otrzymał za konsensem królewskim z 1666.17/IV. r. cesję dożywocia wsi Królewskiej, Ceków w p. kal. (ib. 126 s. 871). W r. 1677 od Bogusława Zakrzewskiego uzyskał cesję pewnego zapisu na Goliszewie (ib. 138 s. 370), zapewne więc wieś ta po śmierci brata Jana przeszła w jego ręce. Dziedzic wsi Przedzeń w p. kal., skwitowany w r. 1680 przez Andrzeja Mikołajczewskiego z rocznej prowizji od sumy 800 zł. (I. Kal. 140 k. 31). Dzidzic Morawina w p. kal. w r. 1681 (ib. 140 k. 210). Od Tomasza Kwiatkowskiego w r. 1689 kupił za 40.000 zł. Milejów w p. sier. (ib. 146 s. 56), zaś w r. 1690 od Tomasza i Szymowna braci Kwiatkowskich wziął w zastaw za 12.000 zł. Tokary i Gozdowo w p. sier. (ib. s. 107). bezpotomny a chyba i bezżenny tego roku został zamordowany przez Tomasza Kwiatkowskiego, męża swej bratanicy i spadkobierczyni Katarzyny M-ej, której dostały się po nim wsie Szadek, Przedzeń, Morawin, Plewień (dziś Plewnia) w p. kal. W r. 1700 sprzedała ona te wsie za 54.000 zł. Fabianowi Sokołowskiemu, podstolemu ciechanowskiemu (ib. s. 518, 154 s. 178). Proces przeciwko zabójcy ciągnął się przez lata i dopiero w r. 1703 słyszymy, iż został skazany dekretem Trybunału Piotrkowskiego (Z. T. P. 38 k. 643; I. Kal. 154 s. 53, 66).

(III) Aleksander, syn Pawła i Wężykówny, chyba jeszcze nieletni w latach 1633-1636, kwitował w r. 1647 spadkobierców Samuela Mcielskiego, jak rónwież swoich stryjów i opiekunów, z sumy 1.300 zł. (I. Kal. 113 s. 1831). Od swych braci stryjecznych, Marcina i Franciszka, w r. 1661 wydzierżawił na trzy lata Słuszkowo w p. kal. (ib. 125 s. 637). Umarł między r. 1663 a 1686 (G. 84 k. 88; I. Kal. 143 s. 14). Żoną jego była Zofia Zbyszewska, córka Sebastiana, wraz z którą w r. 1657 od brata Stanisława dzierżawił Przespolewo i Poroże (ib. 122 s. 468; P. 188 k. 422). Zofia ta nie żyła już w r. 1700 (I. Kal. 154 s. 178). Jedyna córka Aleskandra i Zofii, Katarzyna, była w r. 1686 żoną Tomasza Kwiatkowskiego, umarła między r. 1703 a 1720.

(IV) Franciszek, syn Pawła i Wężykówny, chyba jeszcze nieletni w latach 1633-1636, w r. 1647 kwitował Jadwigę Pstrokońską, synow jej, oraz Romualda Złotnickiego, z prowizji od sumy 2.000 złp. (ib. 113 s. 1983). Podymnego beresteckiego w r. 1652 winien był płacić dwa zł. z jednego konia, którego "zasiadał" od posiadanej sumy pieniężnej (Rel. Kal. 31a k. 262). Najwyraźniej więc był wtedy "nieosiadłym".

II) Marcin, syn Jana i Sulmowskiej, nieletni w r. 1616 (I. Kal. 82 s. 816), otrzymał t. r. od brata Pawła zapis dłużny na 3.500 złp. (ib. s. 965). Z działów brateskich przeprowadzonych w r. 1622 wziął wieś Słuszkowo (ib. 88a s. 403). Od Wiktoryna Kobierzyckiego, męża Wiktorii M-ej (zob. niżej), w r. 1643 kupił za 8.000 zł. wieś Lichenek w p. kon. (R. Kal. 13 k. 54v). Z 18 dymów wsi Słuszkowa miał płacic podymnego, uchwalonego w obozie beresteckim w podwójnym wymiarze, zł. 18. A miał tam ze sobą także i poczet Katarzyny Torzewskiej z Sokołowa, za którą płacił 20 zł. (Rel. Kal. 31a k. 262). Synowi Marcinowi wystawił w r. 1654 zobowiązanie, iż mu w działach da Lichenek (I. Kon. 56 k. 11v). Nie żył już w r. 1661 (I. Kal. 125 s. 637). Pierwszej swej żonie, Zofii Rajskiej, wdowie 1-o v. po Wojciechu Wojsławskim, w r. 1629 oprawił posag 3.300 zł. na połowie części w Słuszkowie (R. Kal. 11 k.74; I. Kal. 97a s. 286). Wzajemne dożywocie spisywali oboje w r. 1637 (R. Kal. 11 k. 836). Żyła jeszcze w r. 1649 (ib. 115 s. 615). Drugą żoną Marcina była w r. 1653 Helena Szadokierska, córka Władysława, której wtedy na połowie Lichenka oprawił 1.500 zł. posagu (ib. 14 k. 287; I. Kon. 56 k. 11v). Synowie z pierwszego małżeństwa, Marcin i Franciszek, córka z tegoż małżeństwa, Ludwina, w r. 1681 żona Jana Korzeniowskiego, zmarła przed r. 1708. Zapewne córką Marcina była również Marianna, w r. 1677 wdowa po Janie Rokickim, zmarła w r. 1685 lub 1686.

(I) Marcin, syn Marcina i Rajskiej, sędzia grodzki Radziejowski w r. 1666 (I. Kal. 126 s. 475), pisarz ziemski inowrocławski 1676 r. (I. Kon. 60 k. 881v), został w r. 1681 podsędkiem ziemskim inowrocławskim (ib. 63 k. 349; I. Kal. 140 k. 247). Z działów przeprowadzonych po śmierci ojca otrzymać miał, jak widzieliśmy, Lichenek w p. kon., ale dostało mu się także i Słuszkowo, obok brata Franciszka (I. Kal. 125 s. 637). Pisał się "ze Słuszkowa" w r. 1664, kiedy wespół z żoną, 7/IV., otrzymał konsens królewski na scedowanie im obojgu przez Melchiora Gurowskiego, dożywocia wójtostwa wsi Dębna w starostwie kolskim (I. Kon. 58 k. 282v). Dopiero w r. 1669 bracia przeprowadzili ostatecze działy i wtedy Marcinowi przypadł Lichenek (I. Kal. 129 s. 1450), którą to wieś w r. 1678 sprzedał za 10.000 zł. Janowi Grzybowskiemu (I. Kon. 63 k. 348). Umarł między r. 1681 a 1690 (I. Kal. 140 k. 247, 146 s. 531). Żoną jego była w r. 1662 (zapewne już i w r. 1661). Katarzyna z Wrzący Sokołowska (I. Kon. 58 k. 79, 282v). Skasowała ona w r. 1681 swe oprawę i dożywocie na Słuszkowie (I. Kal. 140 k. 247). Już nie żyła w r. 1690 (ib. 146 s. 531). Jedyna ich córka Barbara była w latach 1690-1697 żoną Władysława Dobrzyckiego.

(II) Franciszek, syn Marcina i Rajskiej, wspomniany w r. 1661 (I. Kal. 125 s. 637). Z działu przeprowadzonego z bratem w r. 1669 dostał mu się Słuszków (Słuszkowo) w p. kal. i zapisał wtedy starszemu bratu dług 2.000 zł. (ib. 129 s. 1448, 1450). Jako dziedzic Słuszkowa występował w r. 1677 (ib. 138 s. 134). Janowi Korzeniewskiemu, mężowi swej siostry, Janowi Korzeniewskiemu, w r. 1681 zapisał dług 3.500 zł. (ib. 140 k. 286). Skwitowany w r. 1690 przez bratanicę Barbarę, zamężną Dobrzycką, z 2.666 zł. (ib. 146 s. 531). Nie żył już w r. 1695 (ib. 152 s. 459). Jego żoną była Jadwiga z Drodoszewa Dębicka, która w r. 1680 skwitowała swego ojca Mikołaja z 6.000 zł. posagu (ib. 140 k. 62). Będąc już wdową, w r. 1695 w imieniu własnym oraz synów Jana i Kazimierza kwitowała Piotra Rokickiego, dziedzica Osiaka (ib. 152 s. 459). Była potem w r. 1696 2-o v. za Janem Kazimierzem Gorzyńskim (ib. 167 s. 344), a w r. 1700, wdowa i po tym drugim mężu, zawierała układ z synami (ib. 154 s. 27). Jak się zdaje, żyła jeszcze w r. 1709 (ib. 157 s. 26), nie żyła już napewno w r. 1713 (P. 1147 I k. 161v). Prócz wspomnianych już synów, Jana i Kazimierza, była też córka Katarzyna, w latach 1709-1725 żona Jakuba Podleckiego, wdowa w r. 1744.

1. Jan, syn Franciszka i Dębickiej, chyba jeszcze nieletni w r. 1695 (I. Kal. 152 s. 459), pełnoletni w r. 1700, kiedy to zawierał układ z matką (ib. 154 s. 27). W imieniu własnym i brata t. r. kwitował Kobierzyckiego, pisarza ziemskiego kaliskiego, z 900 zł., z sumy oryginalnej 3.000 zł. (ib. s. 77). Wspólnie z bratem t. r. wieś Słuszkowo zastawili na 9.700 zł. na trzy lata Władysławowi Rożnowskiemu i żonie jego, Barbarze z Czackich (ib. s. 565, 566). Swoje części Słuszkowa, jak również położonego w pow. łęczyckim Cieszkowa (Ciężkowa) w r. 1709 zobowiązał się za 7.823 zł. sprzedać bratu Kazimierzowi (ib. 157 s. 42). jako współspadkobierca (obok brata Kazimierza i siostry, zamężnej Podleckiej) brata ciotecznego Stanisława Korzeniewskiego, rodzącego się z Ludwiny M-ej, swoją część z 4.000 zł. posagu tej ciotki Ludwiny cedował w r. 1713 bratu Kazimierzowi (I. Kal. 159 s. 297). Żył jeszcze w r. 1725 (Z. T. P. 44 k. 354).

2. Kazimierz, syn Franciszka i Dębickiej, chyba jeszcze nieletni w r. 1695 (I. kal. 152 s. 459), jak widzieliśmy, od brata dostał w r. 1709 zobowiązanie sprzedania części w Słuszkowie i Cieszkowie (Ciężkowie). Słuszkowo było wówczas w zastawie u Stefana Smardzewskiego, z którym obaj bracia M-cy i siostra ich Podlecka zawierali t. r. kontrakt pod zakładem 40.000 zł. (ib. 157 s. 26). Wysokość tej sumy zdaje się świadczyć o tym, iż chodziło tu o sprzedaż owej wsi. W r. 1725 Kazimierz nazwany już byłym dziedzicem Słuszkowa (ib. 161 s. 400). Połowę Cieszkowa (Ciężkowa) Kazimierz w r. 1713 sprzedał za 5.000 złp. siostrze i szwagrowi Podleckim (P. 1147 I k. 161v), ale dziedzicem Ciężkowa nazwany jeszcze w r. 1725. On i jego siostra Podlecka, spadkobiercy ciotki Ludwiny z M-ch Korzewniewskiej, zawierali w r. 1720 kompromis z Andrzejem Korzeniewskim i kwitowali się z nim wzajemnie (I. Kal. 161 s. 14). Żył jeszcze w r. 1725 (Z. T. O. 43 k. 794). Jego siostra Podlecka w r. 1744 manifestowała się przeciwko dokonanym przez obu braci rezygnacjom Słuszkowa i Cieszkowa, z których to wsi, jak twierdziła, nie pobrała jeszcze posagu. W tych jej manifestacjach nie mówi się o braciach jako o już zmarłych (Rel. Kal. 125 s. 738).

II. Stanisław, syn Marcina i Rozdrażewskiej, w r. 1591 od swego młodszego brata Wojciecha kupił za 8.000 zł. części w Dębem i w pustce Bielawy (R. kal. 6 s. 497), zaś od Marcina Żerońskiego, pisarza ziemskiego kaliskiego, męża swej ciotki Anny M-ej, kupił w r. 1597 za 8.000 zł. Suliszewice w p. sieradz. (ib. 7 k. 118), wreszcie w r. 1600 kupił od Jana Biernackiego części Biernatek w p. kal. (ib. k. 355). Od swego wuja, ks. Jana Rozdrżewskiego, otrzymał w r. 1604 zapis 1.000 zł. na Grabienicach (I. Kal. 70 k. 681v). Skwitowany w r. 1609 przez córkę Mariannę zamężną Rosnowską (ib. 75 s. 50), nie żył już w r. 1611 (ib. 77a s. 617). Jego żoną była Anna z Płochocina Jasińska, córka Stanisława, której w r. 1592 na połowie wsi Dębe i pustki Bielawy oprawił posag 3.000 złp. (R. Kal. 6 k. 640). Tej Zofii, będącej już wdową, zapisał w r. 1611 dług 500 zł. Andrzej Lisiecki (I. Kal. 77a s. 683). Suliszewice wydzierżawiła w r. 1612 lub przed tą datą małżonkom Łopateckim, a w r. 1616 skwitowała się z nimi z tej dzierżawy (ib. 78 s. 1538, 82 s. 342). Ją i jej synów skwitował w r. 1618 zięć jej, Stanisław Pstrokoński, z 2.700 zł. na poczet sumy 5.000 zł. posagu swej żony Anny M-ej (ib. 84 s. 382). Chyba jeszcze żyła w r. 1639 (P. 164 k. 283v), a może i w r. 1644 (Py. 150 s. 267). Nie żyła już 1652 r. (I. Kal. 118 s. 232). Synowie, Adam i Stanisław, w których niżej, oraz Mikołaj wspomniany w r. 1618 (ib. 84 s. 1451). Z córek, Marianna, w latach 1609-1628 żona Jana z Gogolewa Rosnowskiego, wdowa w r. 1628, umarła po r. 1652. Barbara, w latach 1614-1623 żona Piotra Dunina, wdowa w r. 1628, umarła po r. 1652, Anna, w latach 1618-1646 żona Stanisława Pstrokońskiego, umarła po r. 1651. Zapewne córką Stanisława była też Izabela, w latach 1625-1638 żona Krzysztofa Szczodrowskiego, zmarła przez r. 1666.

I) Adam, syn Stanisława i Jasińskiej, wspomniany w r. 1611 (I. Kal. 77a s. 617), pełnoletni w r. 1612, kwitował wtedy Szyszkowskich, ks. Marcina, biskupa płockiego, i Jakuba, dziedziców Borkowa (ib. 78 s. 1389). Wespół z bratem Stanisławem skwitowany w r. 1614 z dóbr rodzicielskich przez siostrę Barbarę, zamężną Duninową (P. 992 k. 459). W r. 1616 mieszkał w Psarach koło Skalmierzyc (LB Skalmierzyce). Był dziedzicem części we wsiach Dębe, Bielawy i Biernatki w p. kal., oraz w Suliszewicach w p. sier. Od szwagra Piotra Dunina trzymał zastawem za sumę 3.000 złp. Gostyczynę w p. kal., który to zastaw w r. 1622 lub nieco wcześniej scedował Stanisławowi Biernackiemu (I. Kal. 88a s. 1394). Nie żył już w r. 1638 (ib. 104b s. 1007). Ożenił się przed r. 1616 z Zofią Szkudlską (Szkulską), której w r. 1617 n na połowie części we wspomnianych wyżej wsiach oprawił 6.000 zł. posagu (R. Kal. 9 k. 103v). Była ona w r. 1652 żoną 2-o v. Wojciecha Siemieńskiego (I. Kal. 118 s. 17). Synowie: Marcin, Stanisław i Zygmunt, o którym w r. 1638 nie wiedziano czy jeszcze żyje (ib. 104b s. 1007). Córka Zofia, ur. w Psarach, ochrzcz. 1616.4/V. r. (LB Skalmierzyce), niezamężna w r. 1652 (I. Kal. 118 s. 17, 18).

(I) Marcin, syn Adama i Szkudslskiej, burgrabia ziemski gnieźnieński w r. 1667 (I. Kon. 58 k. 449v), w iminiu własnym i braci w r. 1638 zastawiał za 1.200 zł. Suliszewice Stanisławowi Kwiatkowskiemu (I. Kal. 1040 s. 1007), a w r. 1641 już sam Suliszewice zastawił za 6.380 zł. Janowi Biernackiemu (ib. 107a s. 758). Te Suliszewice w r. 1652 znów zastawił, tym razem za 17.000 złp., Andrzejowi Załuskowskiemu i Florentynie z Myszczyńskich (ib. 118 s. 1143). Obok brata Stanisława współspadkobierca brata stryjecznego, Kazimierza, pozywany był w r. 1663 przez wdowę po tym Kazimierzu (I. Kon. 58 k. 206). Umarł między 1677.21/II. r. a 1685 r. (LC Skalmierzyce; I. Kal. 143 s. 163). Ożenił się z Anną Siewierską, córką Rafała i Marianny ze Starczewskich. Małżeństwem byli już w r. 1659 (Rel. i I. Z. Kal. 1c k. 91v). Anna w r. 1673 otrzymała od swej matki cesję sumy 3.500 zł., którą Marcin M. zapisał był teściowej (I. Kal. 133 s. 26). Wzajemne dożywocie spisali w r. 1676 i wtedy mąż oprawił jej 2.000 zł. posagu (R. Kal. 15 k. 495v, 497). Ją i Wojciecha Sokolnickiego pozywał w r. 1689 Wojciech Załuskowski o zajazd Suliszewic (Z. T. P. 34 s. 1384). Żyła jeszcze w r. 1700 (I. Kal. 154 s. 186). Synowie, Stanisław i Ignacy. Z córek, Marianna, w r. 1685 żona Hiacynta Trzebuchowskiego, 2-o v. w r. 1700 Aleksandra Jasińskiego. Helena i Zofia w latach 1695-1700 niezamężne (ib. 152 s. 439, 154 s. 166).

1. Stanisław, syn Marcina i Siewierskiej, zawierał w imieniu własnym i brata Ignacego w r. 1690 kontrakt z matką pod zakładem 6.600 zł. (ib. 146 s. 308). Od brata stryjecznego, Stanisława M-go, dzierżawił do r. 1705 Dzierzbin w p. kal. i Gadów w p. kon. (ib. 157 s. 41). Nie żył już w r. 1736 (Rel. Kal. 107 k. 364). Z żoną Katarzyną Stawską spisywał wzajemne dożywocie w r. 1697 (I. Kal. 152 s. 21). Była ona córką Jana, dziedzica wsi Smołki w p. kal. Nie żył już w r. 1756 (Rel. Kal. 163/164 s. 1989). Synowie, Tomasz i Andrzej. Córka Marianna, 1-o v. za Bogusławskim, 2-o v. w r. 1736 zamężna Pstrokońska. Tomasz i Andrzej wraz z innymi spadkobiercami Kazimierza M-go, stryjecznego brata ich dziada Marcina, pretendując do części sumy na dobrach Dębe i Biernatki, w latach 1736-1741 procesowali Ponińskich, synów Władysława, podkoniuszego koronnego, obecnych właścicieli owych dóbr (ib. 107 k. 364, 117 s. 1042v). Swoje prawa do tej sukcesji sprzedali w r. 1740 Antoniemu M-mu, swemu bratu stryjeczenemu (I. Kon. 78 k. 21). Żył jeszcze Tomasz w r. 1756 (Rel. Kal. 163/164 s. 1989).

2. Ignacy, syn Marcina i Siewierskiej, chyba jeszcze w latach 1690-1695 nieletni (I. Kal. 146 s. 308, 152 s. 439), a być może i w r. 1700 (ib. 154 s. 166). Nie żył już w r, 1736, pozostawiwszy z nieznanej mi żony syna Wojciecha i córkę Cecylię, wtedy zamężną za Boreckim (Rel. Kal. 107 k. 364). Ten Wojciech dla zawarcia komplanacji z Ponińskimi o dobra Dębe i Biernatki mianował w r. 1739 plenipotentem brata stryjecznego Tomasza M-go (I. Kon. 77 k. 154). Żył jeszcze w r. 1741 (Rel. Kal. 117 s. 1042a). Z żony, której imienia i nazwiska nie znam, zostawił syna Stanisława, po którym z żony Zuzanny Miniewskiej syn Aleksander, dziedzic połowy wsi Bujny Szlacheckie w p. piotrkowskim, wylegitymowany ze szlachectwa w Królestwie Polskim w r. 1843 (Uruski)

(II) Stanisław, syn Adama i Szkudlskiej, wpomniany w r. 1638 (I. Kal. 104b s. 1007), spadkobierca stryjecznego brata Kazimierzz, wedle jego testamentu uwolnił w r. 1655 poddanego z Dębego (ib. 121 s. 365). Skwitowany w r. 1666 przez zięcia Bartoszewskiego z 3.000 zł. na poczet sumy 5.000 zł. posagu za córką Dorotą (ib. 126 s. 210). W r. 1664 i w latach nastepnych mieszkał w Grudzielcu w p. kal. (ib. 126 s. 143; LB, LC Sowina), mając tę wieś w swej posesji i dopiero w r. 1682 Tomiccy, synowie i córki Piotra, zobowiązali się ową wieś sprzedać mu za 27.000 zł. (I. Kal. 140 k. 655). Do wsi Smuszewo, mocą kontraktu zawartego w r. 1680 z Stanisławem i jego żoną, intromitowali się w r. 1682 zięć ich Gałczyński z żoną a ich córką (I. Kon. 63 k. 881v). Poddanych pewnych w Grudzielca Stanisław w r. 1686 dał jednych synowi swemu Tyburcemu, innych synowi Stanisławowi Ignacemu (P. 1112 IX k. 3). T. r. umarł (Z. T. P. 34 s. 493). Ożenił się był w r. 1649 z Jadwigą Złotnicką, córką Tyburcego, chorążego kaliskiego, i Katarzyny z Bojanowskich, wdową 1-o v. po Wojciechu Żychlińskim (Py. 151 s. 198), o rękę której t. r. w Rusowie spisywał kontrakt z owdowiałą teściową, pod zakładem 10.000 zł. (I. Kal. 115 s. 65). T. r. małżonkowie spisali wzajemne dożywocie (R. Kal. 14 k. 53v). Żonie posag 5.000 zł. oprawił w r. 1676 (ib. 15 s. 529). W r. 1697 mowa o niej jako o niedawno zmarłej (I. Kon. 70 k. 196v). Synowie: Wojciech, Jan, Stanisław, Antoni i Tyburcy. Z córek, Dorota, w latach 1666-1699 żona Wojciecha Bartoszewskiego, wdowa w r. 1713, zmarła między r. 1715 a 1719. Barbara, w latah 1680-1687 za Wojciechem Gałczyńskim zmarła przed r. 1725.

1. Wojciech, syn Stanisława i Złotnickiej, był już księdzem w r. 1686 (Z. T. P. 34 s. 493), w r. 1697 kanonik katedralny i scholastyk chełmiński (I. Kon. 70 k. 196v), dziekan i proboszcz brodnicki, dziedzic wsi Cielęta koło Brodnicy (ib. 73 k. 123v), nie żył już w r. 1710 (ib. k. 33v).

2. Jan, syn Stanisława i Złotnickiej, wspomniany w r. 1686 (Z. T. P. 34 s. 493), kwitował w r. 1690 swego brata Stanisława z długu 3.200 zł. (I. Kal. 146 s. 76). Jako współspadkobierca Kazimierza M-go, stryjecznego brata swego ojca, swoją część w dziedzicznej po nim wsi Dębe sprzedał w r. 1700 za 4.000 złp. bratu swemu, Stanisławowi (ib. 154 s. 278).

3. Stanisław (Stanisław Ignacy), syn Stanisława i Złotnickiej, w r. 1686, jak już widzieliśmy, otrzymał od ojca pewnych poddanych z Grudzielca. Od Wojciecha z Dobruchowa Wolskiego w r. 1690 kupił za 10.800 zł. wieś Smołki w p. kal. (ib. 146 s. 375). Od Katarzyny z M-ch, żony Tomasza Kawiatkowskiego, w r. 1691 wziął w zastaw za 14.000 zł. na trzy lata wieś Stęszyce w p. szadk. (ib. 149 s. 114). Wedle kontraktu z r. 1698, od Andrzeja Złotnickiego, cześnikowicza koronnego, w r. 1699 kupił za 10.000 wieś Złotkowy w p. kon. (ib. 153 k. 516, 521v). Od brata Jana, jak już widzieliśmy, w r. 1700 nabył za 4.000 zł. jego część w Dębem i t. r. uzyskał od brata Tyburcego cesję jego praw do tej wsi, dziedziczonej po stryju Kazimierzu M-im (ib. 154 s. 279). Zastawny posesor wsi Dzierzbin i Gadów w r. 1705 (ib. 157 k. 41), ale już w r. 1713 mowa o nim jako o dziedzicu i posesorze Gadowa (I. Kon. 73 k. 178v). Córce swej, Katarzynie, dał w r. 1709 zapis 10.000 zł. (I. Kal. 157 s. 50). Synowie Wojciechowi w r. 1713 zobowiązał się sprzedać za 18.000 zł. Złotkowy (ib. 159 s. 66), sprzedał jednak te dobra w r. 1720 za 16.000 złp. zięciowi Franciszkowi Łukaszowi Kurcewskiemu i żonie jego a córce swej, Katarzynie M-ej. W tej sumie zawarty był jej posag wynoszący 10.000 zł. (ib. 161 s. 75). Wespół z żoną t. r. przez tę córkę Katarzynę skwitowany z sumy posagowej (ib. s. 189). Umarł między r. 1721 a 1725 (I. Kon. 75 k. 273, 76 k. 68). Ożeniony był z Zofią Gałczyńską, córką Stanisława i Katarzyny z Pacynowskich, której w r. 1687 oprawił 4.000 zł. posagu (I. Kal. 142 k. 511). Zofia, pani oprawna na Gadowie, w r. 1731 skwitowała syna Antoniego z 2.000 zł., pochodzących z należnej jej z Gadowa sumy 10.000 złp. (I. Kon. 76 k. 374v). W r. 1754 od Stanisława z Dobruchowa Wolskiego wzięła wespół z synową Katarzyną z Żórawskich, żoną Antoniego M-go, w trzyletni zastaw za 15.000 zł., podniesionych z Węglewa, wsie jego dziedziczne Borucin i Dobiecław w p. kal. (I. Kal. 196/198 k. 137). Nie żyła już w r. 1762 (I. Kon. 79 k. 312). Synowie: Wojciech, Jan, Wawrzyniec i Antoni. Córki, Jadwiga i Katarzyna, obie w r. 1702 jeszcze niezamężne (I. Kal. 154 s. 233). O Jadwidze nic więcej nie wiem. Katarzyna, jeszcze panna w r. 1709, była w r. 1714 żoną Franciszka Łukasza z Komorza Kurcewskiego, podpiska i burgrabiego grodzkiego kaliskiego, umarła między r. 1753 a 1766.

1) Wojciech, syn Stanisława i Gałczyńskiej, otrzymał w r. 1702 wespół z braćmi i siostrami zapis wyderkafowy od wuja Kaspra Gałczyńskiego (ib. 154 s. 233). Od ojca, jak widzieliśmy, dostał w r. 1713 zobowiązanie sprzedaży wsi Złotków. Nie żył już w r. 1716 (I. Kon. 73 k. 404v). Jego żoną była Teofila (Urszula) Kraśnicka, córka Marcina i Teresy z Ługowskich, o której rękę spisywał 1713.14/V. r. kontrakt z jej matką (ib. k. 190v). Nie żyła już w r. 1720, kiedy w imieniu ich nieletniej córki Teresy działał wuj jej, Stefan Kraśnicki (ib. 75 k. 243). W r. 1728 6/II. r. Gadowie spisany został kontrakt małżeński tej Teresy idącej za Mikołaja Lisieckiego (ib. 76 k. 234). Teresa była w latach 1757-1762 2-o v. żoną Stanisława Nasierowskiego, wdowa i po tym mężu w latach 1764-1786.

2) Jan, syn Stanisława i Gałczyńskiej, wspomniany w r. 1702 (I. Kal. 154 s. 233), od ojca w r. 1713 dostał zapis 3.000 złp. (I. Kon. 73 k. 178v), może w przededniu wstąpienia do klasztoru. Był już pod imieniem Romualda paulinem na Jasnej Górze, kiedy w r. 1719 zapis powyższy cedował bratu Antoniemu (ib. 76 k. 68).

3) Wawrzyniec, syn Stanisława i Gałczyńskiej, wspomniany w r. 1702 (I. Kal. 154 s. 233), jeden z opiekunów nieletniej Teresy, córki brata Wojciecha, w r. 1720 (ib. 161 s. 184), skwitował w r. 1721 Teresę z Kamińskich Cielecką z zastawu jej dziedzicznych dóbr Kopydłówki w p. kon. (I. Kon. 75 k. 273). W r. 1724 od Michała z Budzisławia Wysockiego, kasztelanica bydgoskiego wziął zastawem za sumę 10.000 złp. wsie Ochla Wielka i Mała w p. kon. (ib. 76 k. 27). Bezpotomny, umarł między r. 1731 a 1735.18/VII. r. (G. 96 k. 341; LB Biechowo). Jego żoną była w r. 1731 Agnieszka Płaczkowska, córka Konstantego i Marianny z Poleskich, w r. 1751 żona 2-o v. Jana Przespolewskiego (I. Kon. 78 s. 470). Będąc po stryju Piotrze Płaczkowskim współspadkobierczynią Kościanek w p. pyzdr., sprzedała w r. 1759 połowę tej wsi za 13.150 złp. Stafanowi Płaczkowskiemu, stryjecznemu bratu (P. 1327 k. 53v). Jej drugi mąż umarł w r. 1759 (P. 1327 k. 53v, 1328 k. 179v), ona sama umarła między r. 1773 a 1782 (P. 1350 k. 357v, 1353 k. 110).

4) Antoni, syn Stanisława i Gałczyńskiej, współopiekun nieletniej bratanicy Teresy w r. 1720 (I. Kal. 161 s. 184), dziedzic Gadowa, trzymał w r. 1728 zastawem za sumę 12.000 złp. wieś Grąblin w p. kon. od Konstancji z Dąmbskich Kadzidłowskiej (I. Kon. 76 k. 275). Skwitowany w r. 1730 przez bratanicę, Teresę zamężną Lisiecką, z 5.200 zł. z sumy 13.500 zł., należnej jej z dóbr ojczystych (ib. k. 349v), i t. r. z reszty należności, to jest z 8.300 zł. (ib. k. 563). Jako współspadkobierca brata Wawrzyńca, wespół z siostrą Kurcewską i bratanicą Lisiecką, dokonał w r. 1739 cesję na rzecz wdowy po tym Wawrzyńcu i jej obecnego męża Przespolewskiego (ib. 77 k. 140). Dziedzic Gadowa, Dębego i innych dóbr, w r. 1740 zapisał sumę 3.000 zł. Janowi Nepomucenowi Mańkowskiemu, posesorowi Gadowa (I. Kal. 178/180 s. 366). Jako współspadkobierca Kazimierza M-go, stryjecznego brata swego ojca, nabywca praw do tego spadku od Tomasza i Andrzeja, swoich braci stryjeczno-rodzonych, i od Wojciecha, w tym samym stopniu ze sobą spokrewnionego, działając wraz z bratanicą Teresą Lisiecką, dobra Dębe, Biernatki i pustkę Bialawy w r. 1740 zobowiązał się za 50.000 zł. sprzedać mężowi tej Teresy, Mikołajowi Lisieckiemu (ib. 78 k. 21). Formalnej rezygnacji dokonał w r. 1749 (Z. T. P. 52 k. 87). Stefanowi Zielonackiemu dał w r. 1753 zobowiązanie sprzedania mu za 708 złp. części Węglewa (I. Kon. 78 s. 623). W r. 1765 posesor wsi Rzymsko w p. sieradz., dziedzicznej zmarłego Tomasza Gałczyńskiego, procesował syna Tomasza, Ignacego (Rel. Kal. 185/186 s. 2086). Żył jeszcze w r. 1787 (I. Kal. 227 k. 626), a zapewne i w r. 1791 (ib. 231 k. 402). Jego żoną była Katarzyna Żórawska, córka Tomasza i Heleny z Wolickich. Kontrakt małżeński został spisany 1719.1/XII. r., a ona w r. 1725 kwitowała ojca z sumy 10.000 zł., zapisanych jej tym kontraktem, i uzyskała od męża oprawę tej sumy posagowej (I. Kal. 161 s. 341, 342). Swego męża w r. 1750 określała mianem "uciążliwego małżonka" i toczyła z nim proces (I. Kon. 78 s. 443). Prawa swe do posesji Węglewa i do zapisanej tam w r. 1750 sumy 10.000 złp. cedowała w r. 1753 Stefanowi Zielonackiemu, obecnemu dziedzicowi tej wsi (ib. s. 677). Proces z "uciążliwym mężem" toczył się i w r. 1771 kiedy jako plenipotent Katarzyny występował syn jej Tomasz (I. Kal. 209/213 k. 9). Chyba jeszcze żyła w r. 1772 (I. Kon. 80 k. 229), nie żyła już w r. 1787. Synowie: Wojciech, Jan i Tomasz. Córki: Zofia, Barbara, Jadwiga i Katarzyna, która nie żyła już w r. 1752 (I. Kal. 196/198 k. 2). Zofii, wstępującej do klasztoru klarysek w Kaliszu, w r. 1750 babka Zofia z Gałczyńskich M-a cedowała prowizję od 1.000 zł. ze swej sumy na Gadowie (I. Kon. 78 s. 269). W r. 1751 mowa o niej jako o przyszłej profesce pod imieniem Estery (ib. 78 s. 520). Klaryska kaliska 1752 r. (I. Kal. 196/198 k. 2). Barbara wyszła 1759.1/XII. r. w Kuczkowie za Floriana Kiedrzyńskiego z Bieganina, żyła jeszcze w r. 1787. Jadwiga 1761.14/VI. r. wyszła tamże za Romualda Ruszkowskiego, podstolica brzeskiego kujawwskiego, wdową była w r. 1791. Marianna, w latach 1768-1772 żona Tomasza Lisieckiego, syna swej stryjecznej siostry Teresy z M-ch.

(1) Wojciech, syn Antoniego i Żórawskiej, w r. 1748 kwitował ojca z 1.000 zł. na poczet swego majątku rodzicielskiego (I. Kal. 185/189 k. 99v). W r. 1752 był profesem bernardynem (ib. 196/198 k. 2).

(2) Jan, syn Antoniego i Żórawskiej, otrzymał w r. 1751 od swej babki ojczystej, wespół z siostrą Zofią, cesję sumy 1.500 zł. z sum owej babki zabezpieczonych na Gadowie (I. Kon. 78 s. 520), zaś w r. 1752 posiadając już mniejsze święcenia kapłańskie, przypadającą sobie sumę 1.000 zł. na tejże wsi cedował Tomaszowi Gałczyńskiemu (I. Kal. 196/198 k. 2).

(3) Tomasz, syn Antoniego i Żórawskiej, wspomniany w r. 1752 (ib.). Od Tomasza, Kazimierza, Józefa i Jana braci Lisieckich, dziedziców w Liścu, w r. 1760 otrzymał pewnych poddanych z tych dóbr (I. Kon. 79 k. 225). Od stryjecznej siostry, Teresy M-ej, obecnie 2-o v. Nasierowskiej, otrzymał w r. 1766 cesję sumy 2.000 złp. na Wszemborzu, pozostającej pod dożywociem ich stryjenki Wawrzyńcowej, obecnie Przespolewskiej (ib. 80 k. 75). Od ojca dostał w r. 1768 pewnych poddanych (ib. k. 160). Dzierżawca dóbr Kaczki Pośrednie w p. kon. w r. 1786 (Py. 163 k. 473v), w r. 1791, już nazwany byłym dzierżawcą tychże dóbr, kwitował Floriana Kiedrzyńskiego, burgrabiego zakroczymskiego (I. Kal. 231 k. 402).

4. Antoni, syn Stanisława i Złotnickiej, wspomniany w r. 1631 (Z. T. P. 34 s. 493), był w r. 1687 nowicjuszem, w klasztorze bernardynów w Kazimierzu.

5. Tyburcy, syn Stanisława i Złotnickiej, w r. 1686 otrzymał od ojca pewnych poddanych z Grudzielca (P. 1112 IX k. 3). Wieś Sokolniki w p. gnieźn. sprzedał w r. 1692 za 17.800 zł. Marcinowi Kurnatowskiemu, podczaszemu brzeskiemu kujawskiemu (P. 1123 VII k. 7). W imieniu własnym i brata Jana w r. 1697 protestował przeciwko innym swym braciom, Ks. Wojciechowi i Stanisławowi (I. Kon. 70 k. 196v). Prawa do spadku po stryju Kazimierzu, dziedzicu Dębego, w r. 1700 cedował bratu Stanisławowi (I. Kal. 154 s. 279). Zastawny posesor wsi Markowice w p. pyzdr. 1712 r. prawo swe do sukcesji po bracie ks. Wojciechu cedował temuż bratu Stanisławowi (I. Kon. 73 k. 123v). Umarł w r. 1715 i został pochowany 28/II. (Se. Reformatów Pozn.). Jego pierwszą żoną była Katarzyna Kurnatowska, córka Adama i Zofii z Boboleckich, zaślubiona w r. 1682. Jej brat, Marcin Kurnatowski zastawił mu wtedy Sokolniki w p. gnieźn. za 15.800 złp. w czym 10.000 złp. stanowił posag, który Tyburcy jedmocześnie jej zabezpieczył (P. 1105 X k. 47, 48). Drugiej żonie, Annie Koszutskiej, córce Władysława i Urszuli z Sieroszewskich, o której rękę kontrakt zawierany był w r. 1687 (P. 1114 XII k. 67v), oprawił w r. 1689 3.000 złp. posagu (P. 1117 VI k. 39). Będąc już wdową, w r. 1715 zawierał kontrakt z Adamem Kurnatowskim dotyczący Markowic (P. 1149 I k. 364). Umarła w r. 1733, pochowana 13/I. (Sep. Reformatów Pozn.). Z pierwszego małżeństwa córki, Marianna, w r. 1706 żona Marcina Zbierzchowskiego, zmarła między r. 1713 a 1718, i Joanna, w r. 1711 żona Walentego Będorskiego, zmarła między r. 1738 a 1741.

II) Stanisław, syn Stanisława i Jasieńskiej, wspomniany w r. 1611 (I. Kal. 77a s. 617), jeszcze nieletni w r. 1612 (ib. 78 s. 1289). Swe dobra Dębę i Bielawy wydzierżawił w r. 1624 za 1.800 zł. szwagrowi i siostrze, małżonkom Rosnowskim (ib. 90b s. 2550). Dał t. r. zobowiązanie małżonkom Mojkowskim, iż zrezygnuje im swój dom drewniany w Kaliszu na Przedmieściu Toruńskim (ib. 90b s. 2919). Skwitowany w r. 1633 przez owdowiałą siostrę Duninówną z 1.000 zł. na poczet 3.000 zł. zapisanych jej w grodzie ostrzeszowskim (ib. 99b s. 1926). Mając sumę zastawną 7.000 zł. na mieście Osieku i wsi Dobrzyszewie cedował ją w r. 1636 Piotrowi Rokickiemu (ib. 102 s. 691). Od Wacława Popowskiego otrzymał w r. 1638 zobowiązanie sprzedania za 1.600 zł. kamieniczki z placem położonej przy ulicy Gąski, koło bramy wiodącej ku kościołowi Wszystkich Świętych, w Poznaniu (ib. 104b s. 2292). Nie żył już w r. 1640 (R. Kal. 12 k. 146). Jego żoną była Marianna Balińska, która w r. 1633 skwitowała męża z zapisu na 20.000 zł. (I. Kal. 99b s. 2209). Oprawę swoją oraz dożywocie na Dębem scedowała w r. 1649 synowi Kazimierzowi (ib. 115 s. 1162). Synowie: Kazimierz, Jan i Wojciech. Z córek, Ewa, której opiekę brat Kazimierz w r. 1649 zlecił stryjecznemu bratu Stanisławowi oraz innym (ib.). Ludwika, klaryska kaliska, w r. 1677 prowizje zapisane przez zmarłego brata Kazimierza na Dębem i Biernatkach cedowała Janowi Kwiatkowskiemu (ib. 138 s. 1003).

(I) Kazimierz, syn Stanisława i Balińskiej, w r. 1640 otrzymał od Wacława Popowskiego formalną rezygnację kamieniczki w Poznaniu przy ulicy Gąski, wedle danego ojcu zobowiązania (R. Kal. 12 k. 146). Od Marianny, wdowy po Janie Miaskowskim, i Anny, żony Adama Poniatowskiego, chorążego siaradzkiego, sióstr Lipskich, spadkobierczyń brata Aleksandra, w r. 1650 kupił za 40.000 złp. dobra: Sośnica, Kaczyniec, Jarmuszew, oraz pustki: Nowawieś, Ciosna, Kamionka (R. Kal. 14 k. 109v). Od Stanisława Żakowskiego i jego rodzeństwa w r. 1652 uzyskał zobowiązanie sprzedaży części w Biernatkach (I. Kal. 118 s. 801). Wedle uchwały powziętej 1652.12/VII. r. w obozie beresteckim, winien był płacić ze swych dóbr, Dębego i Biernatek, 26 zł. podwójnego podymnego (Rel. Kal. 31a k. 256v). W r. 1653 dobra Sośnica, Kaczyniec, Jarmuszew osiadłe, Nowawieś, Ciosna, Kamionka pustki w p. kal. sprzedał za 44.800 zł. Janowi Żychlińskiemu (R. Kal. 14 k. 314). T. r. od Władysława Leszczyńskiego, podkomorzego poznańskiego, brał w zastaw za 18.000 zł. miasto Raszków (I. Kal. 152 s. 439). Bezpotomny, nie żył już w r. 1655 (I. Kal. 121 s. 282). Swym testamentem wyznaczył spadkobiercą stryjecznego brata Stanisława, syna Adama (ib. s. 365). Żoną Kazimierza była w r. 1649 Marianna Pigłowska, wdowa 1-o v. po Aleksandrze Lipskim (ib. 115 s. 159). Będąc już 3-o v. żoną Tomasza Zaleskiego w r. 1663 protestowała przeciwko spadkobiercom swego drugiego męża, Marcinowi i Stanisławowi M-im, jego braciom stryjecznym (I. Kon. 58 k. 206). Nie żyła już w r. 1679 (Kośc. 306 k. 37v). Korowody prawne między spadkobiercami Kazimierza ciągnęły się głęboko w wiek XVIII.

(II) Jan, syn Stanisława i Balińskiej, wspomniany w r. 1640 (R. Kal. 12 k. 146), obok braci współdziedzic w Dębem 1641 r. (I. Kal. 197a s. 121), występował w r. 1647 do klasztoru Franciszkanów w Warszawie, pod zakonnym imieniem Franciszka (ib. 113 s. 585, 592, 633).

(III) Wojciech, syn Stanisława i Balińskiej, wspomniany w r. 1640 (R. Kal. 12 k. 146), współdziedzic Dębego w r. 1641 (I. Kal. 107a s. 121), żył jeszcze w r. 1647 (Py. 150 s. 175).

III. Wojciech cz. Olbracht, syn Marcina i Rozdrażewskiej, części w Dębem i w pustce Bielawy, odziedziczone po ojcu i nabyte od brata Jana, sprzedał w r. 1591 za 8.000 zł. Stanisławowi M-mu (R. Kal. 6 s. 497). Od Mikołaja Skarszewskiego w r. 1603 kupił za 6.000 zł. całą wieś Rozdzały oraz część boru w Skarszewie w p. kal. (ib. 7 k. 591). Od wuja swego, ks. Jana Rozdrażewskiego, otrzymał w r. 1604 zapis 1.000 zł. (I. Kal. 70 k. 681v). Dziedzic w Miełkowicach, Rozdzały wraz z częścią boru w Skarszewie Wielkim w r. 1611 sprzedał za 8.000 zł. Gabrielowi Gajewskiemu (ib. 8 k. 9v, 12). Od Jana z Rudnik Biskupskiego, cześnika sieradzkiego, w r. 1611 wziął w zastaw za 5.000 zł. Charłupię Małą, pustkę Osmolin i dziesięciu kmieci w Dzierzbinie w p. sier. (I. Kal. 77a s. 738), zaś w r. 1612 tego Biskupskiego skwitował z owej sumy, zapisanej sobie teraz w formie długu (ib. 78 s. 416). Od bratanka Pawła M-go, syna Jana, wziął zastawem w r. 1616 za 5.000 zł. Słuszkowo (ib. 82 s. 816). Od Jana Wawrowskiego tę wieś w r. 1622 pod zakładem 600 złp. wydzierżawił (ib. 88a s. 970). Nie żył już w r. 1629 (R. Kal. 11 k. 92). Z żony Anny Sulmowskiej (Estr. XIX 9) Wojciech miał syna Stanisława oraz córki: Reginę, Dorotę i Zofię. Regina, zrazu żona Jana Boguckiego, podwojewodziego sieradzkiego, 2-o v. w r. 1634 była za Samuelem Śmiełowskim, zmarła po r. 1637. Dorota, w r. 1638 żona Mikołaja Borzysławskiego. Zofia w 16-ym roku życia poszła za Marcjana Zaleskiego, pisarza ziemskego sieradzkiego. Ponieważ ów Zaleski już w r. 1638 był dziedzicem Miełkowic, Zasp Miełkowskich i Młyńskich oraz młynów nabytych od Stanisława M-go, mależy przypuszczać, iż wtedy byli już oni małżeństwem. Zofia umarła w r. 1647, a kazanie pogrzebowe zostało wygłoszone w Piotrkowie u Franciszkanów 4/II. (Estr. XIX 9).

Stanisław, syn Wojciecha i Anny Sulmowskiej, ojcowskie dobra, to jest Miełkowice, Zaspy Miełkowskie i Młyńskie przed r. 1639 sprzedał Marcjanowi Zaleskiemu. Umarł między r. 1644 a 1647 (I. Kal. 110a s. 693, 113 s. 792). Z żoną Katarzyną z Sienna Sulmowską, córką Dobrogosta, wzajemne dożywocie spisywał w r. 1629 (R. Kal. 11 k. 92). Kasowała ona w r. 1643 oprawę otrzymaną od męża na Miełkowicach, sprzedanych Zaleskiemu (Rel. i I. Z. Kal. 1c k. 447v). W r. 1647 była już 2-o v. żoną Macieja Floriana Mojaczewskiego (I. Kal. 113 s. 792). Żyła jeszcze w r. 1661 (ib. 125 s. 133). Syn Adam, córki: Zofia, Katarzyna i Anna. Zofia była w r. 1677 żoną Piotra (Rogacjana cz. Spytka) Bużyńskiego, kasztelanica konarskiego sieradzkiego, umarła po r. 1698. Katarzyna, w latach 1661-1677 żona Piotra z Miełkowic Borzysławskiego, umarła po r. 1699. Anna, w latach 1673-1681 za Janem Kawiatkowskim umarła między r. 1690 a 1695.

Adam, syn Stanisława i Katarzyny Sulmowskiej, protestował w r. 1651 przeciwko ojczymowi Mojaczewskiemu (Z. T. p. 30 s. 649). Był dziedzicem wsi Lipki w p. szadkowskim. Bezpotomny, nie żył już niewatpliwie w r. 1673, kiedy dziedziczką części Lipek była jego siostra Anna Kwiatkowska (I. Kal. 133 s. 708). Lipki w równych częściach dziedziczyły wszystkie trzy siostry Adama, ale Anna skupiła je, by w r. 1677 sprzedać całą tę wieś za 6.000 zł. Katarzynie z Radzimskich 1-o v. Radowickiej, 2-o v. Dzierżążyńskiej (R. Kal. 15 k. 600). Zob. tablice 1-2.

@tablica: Mikołajewscy h. Ogończyk 1

@tablica: Mikołajewscy h. Ogończyk 2

>Mikołajewscy z Mikołajewic w p. gnieźn. Paprocki i Niesiecki dawali im herb Abdank. O Marcinie M-im, jednego domu z Przesprawem Malczewskim, Awdańcem, wspomina też pod r. 1499 S. Kozierowski (BNT V s. 30). Ponieważ jednak Mikołajewice podgnieźnieńskie, typowe gniazdo drobnej szlachty, podzielone były na wiele cząstek, przyjąć musimy, iż, jak w każdym takim rojowisku, tak i tutaj siedziała obok siebie jednako zwąca się, ale różnoherbowa szlachta. Poszczególne części tej wsi zwały się: Mikołajewice Górne, chyba identyczne z Wężykowymi, Nadolne inaczej Paczuchlowe, Pośrednie, wreszcie Bębenkowe.

Hilary z Mikołajewic świadkował w Poznaniu w r. 1388 (Leksz. I 463). Markusz z Mikołajewic i Mikołaj z Olszyc w r. 1394 stawiali przeciwko sobie wzajemnie świadków (ib. II 1005, 1007). Ten Markusz z Mikołajewic w r. 1397 stawiał świadków przeciwko Jakubowi z Wysławic i t. r. uzyskał przeciw niemu termin (ib. 545, 575). Przecław z Mikołajewic, naganiony w r. 1395 przez Wojtka z Karnina (ib. 449). Michał z Mikołajewic t. r. stawiał świadków przeciwko Mieczkowi z Mikołajewic, Przybysławowi, synowi Hilarego z tejże wsi, jak też przeciw innym o najście gospody i poranienie go (ib. 458). Bronka z Mikołajewic t. r. stawiała przeciwko Wojciechowi z Nadarzyc jako świadków: Wita, Markusza, Michała i Tomisława z Mikołajewic (ib. 461). Jasiek z Mikołajewic w r. 1397 świadczył Wojciechowi z Wysławic przeciwko Bogumiłowi z Wysławic (ib. 544). Andrzej Mikołajewski w r. 1397 świadczył Wrocławowi z Grabonowic przeciwko Sędziwojowi (ib. 547). Mikołaj Mikołajewski t. r. świadczył Czesławowi z Racławic (Racławkowic) przeciwko Bogufałowi z Górki (ib. 799). Przybysław Mikołajewski świadczył t. r. Przecławowi z Gorynina przeciwko Marcinowi z Tarnowa (ib. 1030). Wawrzyniec i Mikołaj Mikołajewscy świadczyli t. r. Zawiszy przeciwko Mikołajowi (ib. 1043).

Tomisław i Jasiek z Mikołajewic w r. 1402 (Py. 1 k. 46). Wawrzyniec w r. 1402 (ib. k. 54). Wawrzyniec i Jan, Mikołaj i Przybek w r. 1403 (G. 1 k. 21av). I znów Wawrzyniec w r. 1404 (Py. 1 k. 155v). Jasiek i Michał w r. 1402 (G. 1 k. 14v) i znów Michał w r. 1403 (ib. k. 39). Śmichna z Mikołajewic, rodzona siostra Piotra z Sokolnik, t. r. (ib. k. 36v). Michał w r. 1403 (G. 1 k. 39). Machna i Przybka w r. 1403 (G. 1 k. 39v). Bracia Lech (Leszek) i Przybysław w r. 1404 (ib. k. 22v, 49v, 53v). Przybysław i Michał w r. 1405 (Py. 2 k. 187v). Przybysław w r. 1411 (G. 1 k. 72v). Naczesław w r. 1404 (Py. 1 k. 44v). Piotr i Jasiek w r. 1405 (ib. k. 185). Sobek, syn Markwarda, w r. 1404 naganił szlachectwo dziedziców Golczewa (NKZP 1702). Wincenty, Maciej i Jan mieli w r. 1406 termin o zabicie w gospodzie swego towarzysza (ib. 2687). Jasiek, Mikołaj i Andrzej w r. 1410 (Py. 2 k. 13v). Andrzej zwany Jaśkiem w r. 1411 (G. 1 k. 81v). Maciej, stryjeczny brat Jana i Pawła w r. 1411 (ib. k. 87v). Pani Dobka przeciwko Wichnie i Katarzynie w r. 1411 (ib. k. 100). Piotr w r. 1411 (ib. k. 69). Bartek t. r. (ib. k. 66). Andrzej i Markusz w r. 1412 (P. 3. k. 162v). Może ten sam Markusz w latach 1420-1424 (G. 3 k. 22v, 213). Wawrzyniec, Andrzej i Wancz w r. 1415 (Py. 3 k. 84). Maciej i Andrzej w r. 1415(?) (G. 2 k. 49v, 50). Chyba ten sam Wawrzyniec przciwko Zawiszy z Mikołajewic w r. 1418 (ib. k. 111). Stanisław w latach 1416-1420 (G. 3 k. 29v; Py 3 k. 162v). Jan, syn Dobiesława, miał w r. 1418 termin z Janem Srada (Zdrada?) z tychże Mikołajewic (G. 2 k. 113). Przecław w r. 1424 (G. 3 k. 217). Jan w r. 1424 (ib. k. 207, 214v). Mikołaj w r. 1424 (ib. k. 211). Mikołajm Jan i Wojciech w r. 1433 (P. 12 k. 1409v).

>_Bębenki_, _Oczki_. Mikołaj Bębenek z Mikołajewic, Mikołajewski otrzymał w r. 1463 od Katarzyny, wdowy po Janie Gąsiorowskim cesję zapisu 17 grz., danego przez Annę, żonę Bartosza z Malczewa (G. 20 k. 50). Mikołaj ten zobowiązał się w r. 1469 płosę roli w Mikołajewicach sprzedać za dwie kopy groszy Marcinowi, synowi Pawła Wężyka (G. 8 k. 7v). W latach 1490 i 1491 pozywany był przez swą siostrę stryjeczko-rodzoną Agnieszkę, córkę Dionizego M-go o jej majątek rodzicielski w Mikołajwicach (G. 15 k. 27v, 28, 22 k. 168v). Sprzedała mu ona w r. 1491 za 6 grz. swoją część w Mikołajewicach (P. 1387 k. 140v), i, wtedy potem Mikołaj uiścił jej z tej sumy dwie grzywny długu (G. 15 k. 11v), skwitowała go jeszcze t. r. ze swych pretensji do Mikołajewic (ib. k. 132v). Mikołaj w r. 1511 od Anny, wdowy po Piotrze M-im, i od synów jej, Wincentego i Jana, za 8 grz. kupił części w Mikołajewicach Górnych (G. 25 k. 185; P. 786 s. 300). Żona Mikołaja Bębenka, Katarzyna (z Malczewa?) otrzymała w r. 1465 od Anny, żony Bartłomieja z Malczewa, intromisję do jej części macierzystych w Malczewie w sumie 8 grz. (G. 20 k. 84). Arbitrzy w r. 1478 ugodzili ją z ową Anną i teraz jej, jak również synowi jej Mikołajowi z Malczewa, sprzedała za 4 grz. swoje prawa do połowy dóbr macierzystych (G. 10 k. 23, 23v). Wspomniany wyżej Dionizy oprócz córki Agnieszki, o której była już mowa, miał syna Andrzeja, występującego w r. 1491 (G. 15 k. 64v).

Szymon Bębenek M., w r. 1489 ze swym niedzielnym synem Maciejem zeznał dług 9 wiardunków Marcinowi M-mu Kapłunkowi (G. 13 k. 200v). Trudno to pogodzić z zapisem z t. r., nieco wcześniejszym, mącą którego Piotr i Maciej, bracia rodzeni niedzielni, dziedzice z Mikołajewic, synowie niegdy(!) Szymona, otrzymali poręczenie za zobowiązanie dane im przez Jana Drachowskiego i jego siostrę Dorotę względem rezygnacji przypadłej temu rodzeństwu bliższości po Janie M-im, synu zmarłego Stanisława (ib. k. 172, 172v). Oprócz tych dwóch synów miał jeszcze Szymon syna Wojciecha, wspomnianego w r. 1499 (G. 24 k. 20).

1. Piotr, syn Szymona, w r. 1488 wspólnie z bratem Maciejem zeznali dług 9 grz. Bartłomiejowi i Janowi, synom Mikołaja Drachowskiego zwanego Czyrnia, oraz ciotce ich, Klarze Grzybowskiej (G. 13 k. 99v). Oni obaj, dziedzice w Mikołajewicach Bębenkowych, otrzymali wówczas zobowiązanie od powyższych braci Drachowskich względem rezygnacji macierzystej części tych Drachowskich w Mikołajewicach zwanej Jadamowską (ib. k. 98v). Takież zobowiązanie dała im również wtedy wspomniana Klara Grzybowska (ib. k. 99). T. r. otrzymali części w Mikołajewicach (ib. k. 172v). W r. 1489 na rzecz tych braci dokonali rezygnacji części ojczystych i macierzystych w Mikołajewicach za sumę 15 grz. Bartłomiej i Jan, bracia z Drachowa, Klara i Anna, siostry z Grzybowa, Jan i Dorota, rodzeństwo z Grzybowa Krczonowic (P. 1387 k. 119). Obaj bracia w r. 1490 byli kwitowani przez Klarę z Grzybowa Krczonowic, Annę niegdy Wolanowską i Bartłomieja Drachowskiego (G. 15 k. 10, 11v). Piotr w r. 1495 dokonał zamiany pewnych siedlisk w Mikołajewicach z Wincentym, synam niegdy Adama z Wielkich Mikołajewic i jego siostrą Barbarą (G. 16 k. 97v). Żył chyba jeszcze w r. 1498, kiedy żona jego Anna uiściła się wobec Mikołaja M-go Wężyka z 10 grz. za jego dobra rodzicielskie w Mikołajewicach (G. 17 k. 74). Z całą pewnością nie żył już w r. 1499 (G. 24 k. 20). Wdowę oraz synów, Wincentego, Mikołaja i Jana, dziedziców w Mikołajewicach Wężykowych, w r. 1500 Mikołaj M. kwitował z 8 grz. długu (G. 18 s. 245). Za tę wdowę ręczyli t. r. Wincenty Gurowski i Mikołaja Bębenek M., iż będzie ona żyć w pokoju z Maciejem Paczuchlem M-im (G. 18 s. 123). Od wspomnianego już Mikołaja Wężyka M-go kupiła t. r. wespół z trzema swymi synami za sumę 50 grz. jego ojczyste części w Mikołajewicach. Nazwana przy tej okazji "Pysznostrojewą" (P. 1389 k. 105), zapewne z racji takiego właśnie imioniska jej męża. W r. 1511 mowa o niej jako o wdowie po Marcinie(!) Pysznostroju M-im, a obecnie żonie Macieja Kudla. Wtedy to z synami, Wincentym i Janem, sprzedała Mikołajowi M-mu Bębenkowi za 8 grz. część w Górnych Mikołajewicach (G. 25 k. 185; P. 786 s. 300). Piotr, prócz wspomnianych trzech synów, miał zapewne i córkę. Katarzyna, córka zmarłego Piotra, której w r. 1518 dawał oprawę mąż Maciej Grzybowski (P. 1392 k. 193), to chyba córka tego właśnie Piotra.

1) Wincenty, syn Piotra i Anny, nieletni w r. 1499, działał w asyście rodzonego stryja Wojciecha i wespół z bratem Janem uzyskał zobowiązanie od Mikołaja M-go Wężyka, syna Jana, iż zrezygnuje im swoją ojczystą część w Mikołajewicach (G. 24 k. 20, 20v), czego, jak już widzieliśmy, dokonał na rzecz matki i synów w r. 1500. Pełnoletni w r. 1508 (P. 786 s. 50). Wespół z braćmi, Janem i Mikołajem, od Bartłomieja M-go Kapłunka w r. 1581 kupił za 60 grz. część w Mikołajewicach Wężykowych (G. 335a k. 47v). Wraz z bratem Janem, niedzielnym, t. r. od Małgorzaty, wdowy po Macieju Gurowskim, nabyli obaj wyderkafem za 50 zł. węg. połowę jej oprawy na połowie części Mikołajewic i na połowie wiatraka w Goczałkowie (P. 1392 k. 240). Obaj od Bartłomieja M-go Kapłunka w r. 1522 nabyli wyderkafem za dwie kopy groszy pewne cząstki w Mikołajewicach Górnych (G. 28 k. 82). Chyba nie żył już Wincenty w r. 1533, kiedy to za jego syna Jana dawał poręczenie braciom Gurowskim stryj Jan M. z Mikołajewic Wężykowych (G. 30 k. 23v). Nie żył napewno w r. 1557 (G. 36 k. 7v).

Jan, syn Wincentego, chyba jeszcze nieletni w r. 1533 (G. 30 k. 23v). Otrzymał ok. r. 1547 od styja Jana ewikcję nabytej od niego za 200 grz. części w Mikołajewicach Wężykowych (G. 260 k. 167v). Tego stryja i jego synów w r. 1564 skwitował z 40 grz. (G. 43 k. 341). Części we wsi Jelitowo i w pustce tejże nazwy w p. gnieźn. w r. 1565 sprzedał za 2.000 zł. Jalitowskim, Janowi zwanemu Kos i Maciejowi (P. 1397 k. 432v). Od Andrzeja Staruchowskiego w r. 1573 otrzymał zobowiązanie sprzedania za 4.000 złp. połowy wsi Złotniki w p. gnieźn. (G. 52 k. 84). i t. r. był do tej połowy intromitowany (ib. k. 211), chociaż właściwy akt rezygnacyjny miał miejsce dopiero w r. 1574 (P. 1398 k. 421v). Inne części w tejże wsi w r. 1574 kupił za 2.500 złp. od Wojciecha Wronczyńskiego (P. 1398 k. 442v). Bratu stryjecznemu Janowi M-mu sprzedał t. r. za 2.000 zł. całe swe części w Mikołajewicach Wężykowych (ib. k. 441v). Dla swych synów, Jakuba i Stanisława, w r. 1584 mianował opiekunami, Jana M-go, swego brata stryjeczno-rodzonego, i Stanisława Górkę, wojewodę poznańskiego (P. 942 k. 431v). Chyba nie żył już w r. 1585 (G. 62 k. 161). Nie żył napewno w r. 1590 (G. 64 k. 3v). Żoną jego była Anna Poklatecka, córka Jakuba, której w r. 1558 oprawił na połowie części Mikołajewic Wężykowych i obu Jelitowów 35 zł. posagu (P. 899 k. 84v, 1396 k. 524). T. r. Anna skwitowała swego ojca z majątku rodzicielskiego (P. 899 k. 206v). Po sprzedaniu przez męża części w Mikołajewicach otrzymała od niego w r. 1574 oprawę 500 zł. posagu na połowie jego dóbr w Złotnikach (P. 1398 k. 441v). Zapewne córką Jana była Katarzyna, w r. 1584 żona Jakuba Raczyńskiego, 2-o v. w latach 1588-1591 żona Jerzego Gorzuchowskiego. Zwie ona w r. 1590 Jana M-go swym stryjem, zaś Jana Charzewskiego bratem ciotecznym (G. 64 k. 7v).

(1) Jakub, syn Jana i Poklateckiej, nieletni w r. 1584 (P. 942 k. 431v), dziedzic części Złotnik w r. 1585 (G. 62 k. 161). Żył jeszcze w r. 1588 (P. 949 lub 950, k. 389). Chyba już nie żył w r. 1597, kiedy to całe Złotniki stanowiły własność jego brata, nie żył napewno w r. 1600 i był bezdzietny, zaś spadek po nim brał brat Stanisław (P. 970 k. 309). Jego żoną była Anna Rolanka Bratuska, córka Stanisława i Potencji z Wronczyńskich, zaślubiona w r. 1586 (P. 947 k. 5v).

(2) Stanisław, syn Jana i Poklateckiej, jeszcze nieletni w r. 1584 (P. 942 k. 431v), dziedzic części Złotnik w r. 1585 (G. 62 k. 161). Zapisywał w r. 1595 dług 800 zł. Janowi M-mu z Chrzanowa (P. 963 k. 278). Całą wieś Złotniki w r. 1597 zobowiązał się sprzedać za 8.000 zł. Hironimowi Święcickiemu (N. 163 k. 33) i t. r. zezygancji owej dokonał (P. 1403 k. 698v). Od Stanisława Markowskiego w r. 1599 nabył wyderkafem za 1.000 złp. na jeden rok części w Kretkowie p. pyzdr. (P. 1403 k. 108). T. r. skwitowany przez Małgorzatę z Kleparskich Małachowską Czeszkową ze 100 zł. długu zaciągniętego przez jej zmarłego brata Jakuba (G. 66 k. 42). Zaślubił w r. 1600 Małgorzatę Belęcką, córkę Macieja i Anny z Bukowieckich, która krótko przed ślubem, 29/I. otrzymała od swej matki zapis posagu, w tym 800 zł. gotowizną i 200 zł. w wyprawie (P. 970 k. 88v). Od męża t. r. dostała na tę sumę oprawę (P. 1403 k. 436).

2) Mikołaj, syn Piotra i Anny, wspomniany obok matki i braci w r. 1500 (G. 18 s. 245), żył jeszcze w r. 1581 (P. 1392 k. 240; G. 335a k. 47v).

3) Jan, syn Piotra i Anny, niekiedy zwany "Oczko" (P. 1396 k. 159v; G. 41 k. 248, 141 k. 136), niekiedy zaś "Starszy", oczywiście dla odróżnienia pod własnego syna. Wspomniany w r. 1499 (G. 24 k. 20v). Wespół z bratem Wincentym w r. 1522 kupił za 20 grz. od Jadwigi, żony Tomasza Małachowskiego, i Anny, żony opatrz. Marcina Tesarza, ich części rodzicielskie w Mikołajewicach (G. 335a k. 66). Dziedzic części w Mikołajewicach Wężykowych cz. Górnych, wespół z tymże bratem a potem z jego synem a swoim bratankiem Janem, którym się opiekował kupił w r. 1537 za 20 grz. od Wojciecha, Jerzego i Marka, jak też od ich bratanków, Jana i Wojciecha M-ch Grabiszów, wreszcie i od ciotki ich Katarzyny, wdowy po Macieju Herodzie z Pobiedzisk, części ich w Mikołajewicach Górnych (G. 335a k. 211), inne zaś części w tejże wsi nabył wtedy za 60 grz. od Jadwigi, wdowy po balwierzu z Wrześni, Klary, żony Macieja Nadarzyckiego Kopćia, i Katarzyny, żony sołtysa w Nietrzanowie, sióstr M-ch (ib. k. 211v). Część w Mikołajewicach Wężykowych ok. r. 1547(?) sprzedał za 200 grz. bratankowi Janowi M-mu (G. 260 k. 167v). Od Jana Gurowskiego kupił w r. 1562 za 300 grz. części Mikołajewic Wężykowych cz. Wężykowic i zaraz potem połowę tych dóbr dał swemu synowi Janowi z tytułu jego dóbr macierzystych (P. 1397 k. 154v). Jerzemu Chlebowskiemu t. r. zobowiązał się zrezygnować dwór w tejże wsi wraz z połową dóbr tamtejszych (G. 41 k. 38). T. r. pozywał o dług 106 grz. braci Mieszewskich (G. 41 k. 439) i został skwitowany wraz z synem przez zięcia swego, Jana Gurowskiego, ze 100 grz. (P. 904 k. 446). Umarł między r. 1564 a 1566.1/VII. r. (G. 43 k. 341, 46 k. 264v). Jego pierwszą żoną była Barbara Małachowska, córka Mikołaja "Koziełka", której w r. 1518 na połowie swych części w Mikołajewicach Wężykowych oprawił 40 grz. posagu (G. 335a k. 47). Druga żona to Dorota Golemowska, córka Jana, której w r. 1530 na połowie swych części w Mikołajewicach Wężykowych oprawił posag 40 grz. (ib. k. 132v). Z tą drugą żoną oboje zapisywali w r. 1544 dług 10 grz. ks. Mikołajowi Małachowskiemu, wikaremu Św. Jerzego w Gnieźnie (G. 44 k. 24). Niewątpliwie z drugiego małżeństwa pochodzili synowie, Jan i Szymon, oraz córki. Z nich Anna była w r. 1554 żoną Wojciecha Charzewskiego, umarła przed r. 1563. Regina, najpierw w r. 1562 żona Jana Gurowskiego, potem 2-o v. w r. 1566, krótko po 1/VII. wyszła za Stanisława Płaczkowskiego, żyła jeszcze w r. 1582, nie żyła już w r. 1602).

(1) Jan, syn Jana i zapewne Golemowskiej, zwany "Oczkowicz" lub "Młodszy", wspomiany w r. 1562, kiedy to, jak już widzieliśmy, otrzymał od ojca połowę jego dóbr w Mikołajewicach Wężykowych. Wespół z bratem Szymonem w r. 1566 zapisał dług 230 złp. Stanisławowi Płaczkowskiemu w posagu za siostrą Reginą (G. 46 k. 264v). Od stryjecznego brata Jana, syna Wincentego, w r. 1574 kupił za 2.000 zł. jego części w Mikołajewicach Wężykowych (P. 1398 k. 441v), zaś w r. 1575 całe swe części w tej wsi sprzedał za 1.000 grz. Janowi M-mu z Chrzanowa, synowi Wojciecha (ib. k. 555v), i tego Jana, brata swego stryjecznego, w r. 1582 skwitował z 1.000 złp. (G. 60 k. 197v). Był sługą Stanisława Górki, wojewody poznańskiego, od którego t. r. otrzymał zapis 300 zł. długu na Strzeżewie w p. gnieźn. (P. 939 k. 433v). Od Katarzyny Chłędowskiej, wdowy po Andrzeju Chwalikowskim, t. r. otrzymał zobowiązanie puszczenia sobie w dzierżawę części Goczałkowa w p. gnieźn. (G. 60 k. 180), zaś w r. 1585 od Jana Goczałkowskiego kupił za 2.000 zł. części w owej wsi (P. 1399 k. 504), inne części nabywając jednocześnie za 1.000 zł. od Marcina Goczałkowskiego (ib. k. 505v). Wszystkie swe części w Goczałkowie w r. 1596 sprzedał za 2.600 złp. Mikołajowi i Adamowi Jaskłowskim z powiatu zakroczymskiego (G. 337 k. 110). Jako spadkobierca zmarłego Jana Goczałkowskiego toczył o ów spadek przed Trybunałem Piotrkowskim sprawę z Marcinem Sadowskim. W rezultacie dekretu, jako tam zapadł, nabył w r. 1599 od Słoneckiego za 380 zł. dom z gruntem w Gnieźnie swanym "Drachowskim" (Py. 47 k. 138). W r. 1600 od Stanisława Arciechowskiego i żony jego Katarzyny z Magnuszewskich dostał zobowiązanie sprzedania za 300 zł. jej części ze spadku po bracie, ks. Sebastianie Magnuszewskim, kanoniku gnieźnieńskim, w folwarku Drachowskim cz. Koziełkowskim, położonym za miastem Gnieznem (G. 66 k. 389v). Nie żył już Jan w r. 1602, kiedy to jako jego spadkobierczyni biercy występowali, siostrzeniec Jan Charzewski, i siostrzeniece Płaczkowskie, Anna zamężna Gołębowska i Agnieszka zamężna Żabińska (Py. 131 k. 87). Odziedziczone po wuju części w Mikołajewicach Wężykowic i w pustce Mikołajewiczkach sprzedali oni w r. 1605 wyderkafem za 1.500 złp. Tomaszowi Nieżychowskiemu (P. 1405 k. 414). Ożenił się Jan z Jadwigą Kunińską, córką Jana, i jeszcze przed ślubem, 1582.31/I. r. otrzymał od jej stryjów, Marcina i Dobrogosta Kunińskich, zapis długu 1.000 złp. jako jej posag i wyprawę (P. 938 k. 126). T. r. Jadwiga, już jako żona M-go, skwitowała wykonawców testamentu stryja Wojciecha Kunińskiego z legowanych sobie przezń 300 złp. (G. 60 k. 228v). Jej posag 1.000 złp. wypłacony został w r. 1583 (P. 941 k. 128v), oprawy zaś dokonał mąż w r. 1584 (P. 1399 k. 382). W r. 1605 Jadwiga, już 2-o v. żona Stanisława Irzykowskiego, kasowała swą oprawę na Mikołajewicach Wężykowych i cedował ją wymienionym wyżej spadkobiercom swego pierwszego męża (P. 976 k. 246).

(2) Szymon, syn Jana i zapewne Golemowskiej, pozywany w r. 1562 przez Stanisława Lubomyskiego o pobicie (G. 41 k. 248). Stanisławowi Drachowskiemu Kopciowi t. r. zapisał dług 100 złp. pod zastaw części rodzicielskich w Mikołajewicach Górnych, a więc identyczny z Wężykowymi (ib. k. 387). Żył jeszcze 1566.1/VII. r. (G. 46 k. 264v), nie żył już w r. 1569 (G. 49 k. 159v), a był niewątpliwie bezpotomny. Żonie Annie Chlebowskiej, córce Jerzego, w r. 1562 oprawił na połowie dóbr w Mikołajewicach Wężykowych 300 zł. posagu (P. 1397 k. 155). Anna, będąc już wdową, w r. 1569 kwitowała z owej oprawy Jana M-go, brata zmarłego męża (G. 49 k. 159v).

2. Maciej, syn Szymona, jak już widzieliśmy, występował od r. 1488 wespół z niedzielnym swym bratem Piotrem, z którym współdziedziczył w Mikołajewicach Bębenkowych (G. 13 k. 98v). W r. 1491 na swej połowie w tych Mikołajewicach oprawił 8 grz. posagu żonie Barbarze Mikołewskiej, córce Tomasza (P. 1387 k. 158). Zob. tablicę 1.

@tabica: Mikołajewscy _Bębenkowie_ 1

Jak widzieliśmy, Jan M. z Chrzanowa występował jako brat stryjeczny Jana "Oczkowicza", syna Jana Starszego" zwanego także "Oczko" z całą pewnością nie był jednak jego bratem rodzono-stryjecznym, bo Piotr, dziad "Oczkowicz", miał tylko trzech synów, Wincentego, Mikołaja i Jana, nie było tam więcej miejsca na jeszcze czwartego, Wojciecha, a tak zwał się ojciec Jana z Chrzanowa. Możemy jednak przyjąc, iż Jan był bliskim krewnym powyższych M-ch i to krewnym po mieczu. Tak więc Wojciech, nie żyjący już w r. 1562 (G. 41 k. 21v), był ojcem Marcina i Jana a niewątpliwie też i Doroty, w latach 1591-1597 żony Jana Latalskiego, wdowy w r. 1599, zmarłem pomiędzy r. 1605 a 1608.

1. Marcin, syn Wojciecha, otrzyma w r. 1572 od brata Jana zapis 20 grz. długu (Py. 110 k. 307v). Dany sobie w grodzie radziejowskim przez Piotra, Macieja i Stanisłwa Szawłowskich zapis na 500 złp. wraz z posesją części wsi Szawłowice i Deszna, ich dziedzicznych, scedował przed r. 1582 lub właśnie t. r. swemu bratu Janowi (I. Kal. 48 s. 134). Od Bogumiły Rusieckiej, wdowy po Macieju Dąbrowskim, dziedzicu w Wysławicach w p. pyzdr., otrzymał w r. 1583 cesję jej oprawy na połowie owej wsi (P. 941 k. 784v). Już w r. 1584 występował jako dziedzic części Wysławic. Umarł w r. 1586 lub 1587 (P. 947 k. 414; I. Kal. 54 s. 372, 373). Swj żonie Barbarze Rusieckiej, córce Macieja, oprawił w r. 1570 posag 250 zł. (P. 1398 k. 59), a w r. 1584 dał jej dożywotnie użytkowanie swych dziedzicznych części w Wysławicach (P. 1399 k. 269), ona zaś t. r. skawitowała go z 400 zł. (P. 942 k. 436). Żyła jeszcze w r. 1592 (P. 957 k. 26v). Synowie ich, Jan i Maciej. Z córek, Zofia, w latach 1590-1618 żona Stanisława Ciosnowskiego, oboje nie żyli już w r. 1618. Anna przez 1596.23/IX. wyszła za Piotra Miełaczewskiego, żyła jeszcze w r. 1617. Wreszcie Teofila (Bogumiła, Ludwima) była w latach 1602-1616 żoną Jakuba Pląskowskiego.

1) Jan, syn Marcina i Rusieckiej, ur. ok. r. 1571 (według oświadczenia stryja Jana M-go z Chrzanowa miał mieć w r. 1587 około 16 lat) kwitował w r. 1587 Mikołaja Poklateckiego cz. Górskiego (I. Kal. 54 s. 373). Obok brata współdziedzic Wysławic, do których to dóbr uzyskał w r. 1588 intromisję procesujący ich Stanisław Dąbrowski (P. 950 k. 437v). Asystował Jan przy transakcji w r. 1590 siostrze Zofii zamężnej Ciosnowskiej (P. 953 k. 405). Żył jeszcze w r. 1593 (P. 960 k. 170v), a chyba nie żył już w r. 1598 (P. 968 k. 984).

2) Maciej, syn Marcina i Rusieckiej, wspomniany w r. 1588 (P. 950 k. 437v), siostrze swej Zofii Ciosnowskiej zapisywał w r. 1598 dług 540 zł. jako jej posag i wyprawę (P. 968 k. 984). Swoje odziedziczone po ojcu części Wysławic w r. 1604 sprzedał wyderkafem za 1.090 złp. szwagrowi Piotrowi Małachowskiemu i Annie, jego żonie a swej siostrze (P. 1405 k. 75v). Siostrze Ciosnowskiej w r. 1609 sprzedał za 2.000 złp. całe swe części w Wysławicach (P. 1406 k. 76). Na jego wezwanie w r. 1614 w kościele w Szamarzewie odbyło się obwołanie głowy jego siostrzeńca, Jana Ciosnowskiego, którego zastrzelił Jan Grabski (Py. 134 k. 64v).

2. Jan, syn Wojciecha, zapisał w r. 1572 dług 20 zł. bratu Marcinowi (Py. 110 k. 307v). Od Jana M-go, syna Jana, kupił w r. 1575 za 1.000 grz. części jego w Mikołajewicach Górnych (P. 1398 k. 555v). Od Macieja i Bartłomieja, ojca i syna Szawłowskich, kupił w r. 1579 za 600 zł. części Szawłowic i Deszny w p. kon. Powiedziane przy tym, iż sam pochodził z pow. gnieźnieńskiego (R. Kal. 5 k. 68v). Od Bartłomieja Gorazdowskiego kupił w r. 1581 za 1.000 złp. połowę Chrzanowa w p. kaliskim (ib. k. 189v). Części w Szawłowicach i Desznie w r. 1582 sprzedał za 600 zł. Maciejowi Suchorskiemu (ib. k. 260v) i powtórzył tę transakcję w r. 1586, tym razem za cenę 700 zł. (ib. k. 559). Od Mikołaja Miniszewskiego nabył w r. 1584 zastawem za 5 grz. części w pustce Kurczewko, należącej do dóbr Kotarby w p. kal. (I. Kal. 50 s. 661). Pisał się potem niemal stale "z Chrzanowa", tak było np. t. r., kiedy go kwitował z 1.000 złp. jego "brat stryjeczny" Jan M., syn Jana (G. 60 k. 197v). Tego Jana, zwanego "Oczkowiczem", mianował w r. 1589 swym plenipotentem (Py. 125 k. 159). Dostał w r. 1595 zapis 180 zł. długu od Stanisława M-go, syna Jana ze Złotnik (P. 963 k. 278). Skwitowany w r. 1596 przez Piotra Miełaczewskiego z reszty sumy posagowej żony Anny M-ej, bratanicy Jana (I. Kal. 63 k. 389v). Nie żył już w r. 1600, kiedy mowa o tym, że jego syn Mikołaj zapis na 180 zł., dany przez Stanisława M-go, scedował był Hieronimowi Swięcickiemu (P. 970 k. 309). O tym Mikołaju innych wiadomości nie posiadam, jak również nie wiem z kim był ożeniony Jan M. z Chrzanowa. Miał jeszcze i córkę Agnieszkę, która odziedziczyła całą wieś Chrzanowo, zaś w latach 1602-1616 była żoną Łukasza z Kosiczyna Belęckiego cz. Lutomskiego. Zob. tablicę 2.

@tablica: Mikołajewscy (_Bębenkowie_?) 2

>_Chrapek_. Maciej M. Chrapek, chyba jeszcze żyjący w r. 1532 (Py. 23 k. 102), dziedzic części w Mikołajewicach Górnych, ojciec Jadwigi, w r. 1537 wdowy po Jakubie, balwierzu z Wrześni, Klary, w r. 1532 żony Macieja Nadarzyckiego Kopcia z Nadarzyc Mniejszych cz. Kopciowych lub Koniecznych w p. pyzdr., i Katarzyny, żony opatrznego Jakuba, sołtysa w Nietrzanowie. Te trzy siostry w r. 1537 swe części Mikołajewic Górnych za 60 grz. sprzedały Janowi Mikołajewskiemu z Mikołajewic Wężykowych (G. 335a k. 211v), a więc niewątpliwie Janowi zwanemu Oczko, o którym było wyżej.

>_Goździk_. Mikołaj M. zwany Goździk ręczył w r. 1489 Mikołajowi Czeluścińskiemu (G. 22 k. 120). Od Stanisława Podrzeskiego kupił w r. 1494 za 30 grz. tę część w Mikołajewicach, którą Podrzeski nabył od Katarzyny, córki Stanisława M-go. Nabył to Mikołaj Goździk wraz z połową folwarku w Drachowie Wietrzychowym (G. 16 k. 81). Nie żył już w r. 1496 (ib. k. 162). Żoną jego była Anna, której, jak rónwież Janowi Gurowskiemu, bracia Judzcy, synowie zmarłego Jana Judzkiego z Żołcza w r. 1492 zeznali 20 grz. długu (G. 15 k. 174). Żyła jeszcze w r. 1503 (G. 24 k. 230). Syn Mikołaja Goździka, Jan, skwitowany w r. 1496 przez Stanisława Podrzeskiego z 8 grz. długu pozostałego ze wzmiankowanej wyżej sprzedaży (G. 16 k. 162).

>_Grabisze_. Bracia: Mikołaj, Wojciech, Grzegorz i Marek. Do tego ostatniego jeszcze wrócę w końcu ustępu poswięconego Grabiszom. Siostry ich: Katarzyna, w r. 1537 wdowa po Mikołaju Herodzie, mieszczaninie z Pobiedzisk (ta była siostrą powyższych braci lub też siostrą ich ojca), Anna, Barbara i Dorota, w r. 1534 niezamężne. W r. 1536 Anna była już żoną opatrznego Wojciecha, sołtysa w Kamieńcu, Dorota zaś żoną opatrznego Klemensa z Powidza. O "Grabiszach", Wojciechu, Grzegorzu i Marku, wiem tyle, że w r. 1537 wraz ze swymi bratankami po najstarszym bracie Mikołaju, i z Katarzyną Herodową części dziedziczne w Mikołajewicach Górnych sprzedali za 20 grz. Janowi M-mu z Mikołajewic Wężykowych (G. 263 k. 48, 335a k. 211). Wojciech asystował w r. 1536 przy transakcji dokonywanej przez bratową i bratanków (G. 31 k. 80v). Bezpotomny, nie żył już w r. 1558, a, jak się zdaje, służył Mikołajowi Łąckiemu, kasztelanowi kamieńskiemu (P. 899 k. 224).

Mikołaj M. Grabisz nie żył już w r. 1534, kiedy to wdowa po nim Dorota Witakowska wraz z synami, Janem i Wojciechem, zapisywała dług 15 grz. siostrom męża, Annie, Barbarze i Dorocie, jako ich wyposażenie z ojcowizny w części Mikołajewic Paczuchlewic (G. 30 k. 173v). T. r. kwitowała swego ojca Jana Witakowskiego z 10 grz. (ib. k. 161). Wespół z synami skwitowana w r. 1536 przez Annę, sołtysową z Kamieńca, i Dorotę, żonę Klemensa z Powidza (G. 31 k. 81v), zaś w r. 1538 przez te same siostry z 5 grz. na poczet 15 grz. posagu z Mikołajewic Górnych i Paczuchlewic (ib. k. 296, 296v). Synów skwitowała w r. 1541 z 16 grz. (G. 32 k. 296). Oprócz tych synów, Jana i Wojciecha, były i córki: Jadwiga, Anna i Małgorzata, którym brat Jan w r. 1541 zapisał dług 12 grz., jako ich część ojcowizny, na Mikołajewicach Paczuchlowych (ib. k. 296v). Z nich, Anna, żona opatrznego Wojciecha Jemiołowskiego, mieszczanina i krawca w Kłecku, oraz Małgorzata mianowały w r. 1538 plenipotenta do sprawy o spadek po stryju Wojciechu M-im Grabiszu (G. 37 k. 203).

1. Jan M. Grabisz, syn Mikołaja i Witakowskiej, wspomniany w r. 1534 (G. 30 k. 173v), jeszcze nieletni w r. 1536, wespół ze swym bratem Wojciechem, działając w asyście stryja Wojciecha M-go i wuja Jana Witakowskiego, dał zobowiązanie Janowi M-mu, iż sprzeda mu ich spłacheć w Mikołajewicach Górnych i Wężykowych za 20 grz. (G. 31 k. 80v). Także wespół z młodszym, nieletnim jeszcze, bratem ogród i siedlisko w Mikołajewicach Paczuchlowych w r. 1539 sprzedał za 6 grz. Janowi M-mu Paczuchlowi (G. 335a k. 224). Został w r. 1557 zabity przez Pawła Bojeńskiego Trafarę przy współudziale braci tego Pawła, Stanisława i Łukasza Bojeńskich Trafarków z Górnych Mikołajewic. Wizji ciała dokonano w Kościele w Niechanowie 7/I. (G. 36 k. 44v). Żoną jego była Dorota Grzybowska, córka Wojciecha zwanego Pierdołek, która od brata Jakuba Grzybowskiego w r. 1541 dostała zapis długu 10 grz. jako posag (G. 32 k. 297). T. r. otrzymała od męża na połowie części w Mikołajewicach Paczuchlewicach oprawę 30 grz. posagu (G. 335a k. 245v). Będąc już wdową, otrzymała w r. 1557 od Katarzyny, wdowy po Jakubie M-im cz. Gurowskim, i od jej syna Wojciecha zapis długu 10 grz. (G. 36 k. 71). Synom swym, Stanisławowi i Krzysztofowi dała w r. 1564 inwentarz żywy, zaś od syna Stanisława uzyskała zapis długu 9 grz. (G. 43 k. 94v). Oprócz tych synów była jeszcze córka Anna wspomniana w r. 1557 przy okazji wizji ciała ojcowskiego. Potem ta Anna była żoną opatrznego Błażeja Drachowskiego, mieszczanina kłeckiego, w r. 1566 występowała jako jedna ze spadkobierczyń zmarłego Jana Witakowskiego (G. 47 k. 434). Dodać należy, iż inną współspadkobierczynia była Katarzyna Gorzuchowska, żona Pawła Bojeńskiego, głownego sprawcy zabójstwa Jana M-go Grabisza (ib.).

1) Stanisław M. Grabisz, syn Jana i Grzybowskiej, ur. ok. r. 1551, w imieniu własnym i brata Krzysztofa, w asyście wujów, Jakuba i Bartłomieja Kleparskich z Grzybowa, zawierał w r. 1558 ugodę z braćmi Pawłem i Łukaszem Bojeńskimi Trafarkami, zabójcami jego ojca, przy czym Stanisław Bojeński zapisał braciom M-im dług 25 grz. (G. 37 k. 164v, 165). T. r. Stanisław w asyście Bartłomieja Kleparskiego, wuja rodzonego(!), w imieniu własnym i brata kwitował Mikołaja Łąckiego, kasztelana kamieńskiego, z wydanie konia, pozostałego po ich rodzonym stryju Wojciechu (P. 899 k. 224). Część w Mikołajewicach Nadolnych między r. 1562 a 1565 sprzedał za 500 grz. Krzysztofowi z Tomic Iwińskiemu (G. 262 k. 712). Od Jana Witakowskiego kupił w r. 1564 za 1.400 zł czwartą część Witakowic w p. gnieźn. (P. 1397 k. 313v), ale ją już w r. 1565 za 1.800 zł. sprzedał swemu rodzonemu(!) wujowi Bartłomiejowi Kleparskiemu (ib. k. 396). W r. 1571 skwitował z 300 złp. braci Węgorzewskich (G. 51 k. 6v).

2) Krzysztof M. Grabisz, syn Jana i Grzybowskiej, wspomniany przy okazji śmierci ojca w r. 1557 (P. 898 k. 473). Całą swoją dziedziczną część w Mikołajewicach Nadolnych w r. 1569 sprzedał za 1.000 grz. Krzysztofowi Iwieńskiemu (P. 1398 k. 15v). Stanisławowi M-mu, synowi Wojciecha, zapisał w r. 1576 dług 20 złp. (G. 54 k. 115v).

2. Wojciech M. Grabisz, syn Mikołaja i Witakowskiej, ur. ok. 1525 r. (G. 335a k. 224), w r. 1541 w asyście stryjów, Jana M-go z Mikołajewic Wężykowych i Jana M-go Paczuchla, swoją część dziedziczną w Mikołajewicach Paczuchlowych sprzedał za 30 grz. bratu Janowi (G. 335a k. 242). Nie żył już w r. 1558, był bezdzietny (G. 37 k. 203). Zob. tablicę.

@tablica: Mikołajewcy _Grabisze_

Była mowa wyżej o żyjącym w r. 1537 Marku Grabiszu M-im. To imię niezbyt częste daje Węgierski dziadowi Daniela M-go (1560-1633), głośnego polemisty kalwińskiego, superintendenta wielkopolskiego, tłumacza i wydawcy Biblii Gdańskiej. Trafimy dalej na jeszcze jednego Marka, ale zmarłego przed r. 1500, co go wyłącza z roli dziada urodzonego w r. 1560 Daniela. Jest więc wysoce prawdopodobne, że to właśnie ten Marek "Grabisz" M. był ojcem Jana a dziadem Daniela. Nie dysponuję danymi źródłowymi dla tych dwóch pokoleń. Wiemy z Węgierskiego, że Daniel urodził się w Radziejowie, stąd autorka biogramu jego w P.S.B. wywnioskowała, że wywodził się z Mikołajewic w pow. brzeskim i znalazła dlań nawet rodziców w rejestrze poborowym z lat 1557-1566 wymieniającym obok innych właścicieli także Jana i Annę M-ch. Uznała ich za małżonków (chociaż mogli to być np. brat i siostra!) i kreowała ich na rodziców Daniela. Była mowa wyżej, że z tych kujawskich Mikołajewic cz. Mikołajczewic wiedli się wtedy Mikołajczewscy, którzy dopiero w ciągu wieku XVII poczęli używać także i formy Mikołajewski. Znam syna Daniela, Stanisława (pominiętego w P.S.B.), który działał w pow. gnieźnieńskim, co również byłoby argumentem za pochodzeniem stamtąd i samego Daniela. Temu Samuelowi Krzysztof Przyjemski, podkomorzyc kaliski, w r. 1636 zapisywał dług 2.000 złp. (G. 80 k. 149). Samuel t. r. kwitował Leszczyńskich, synów Rafała, wojewody bełskiego, z 700 złp., które wojewoda zapisał był jego ojcu (ib. k. 153). Żoną Samuela była Dorota Ostrowska, córka Marcina. Obojgu małżonkom Zbigniew Mielęcki w r. 1641 zapisywał dług 200 złp. (G. 80 k. 919v). Dorota w r. 1643 skwitowała swego ojca (G. 337 k. 627v), zaś w r. 1659 od wdowy Katarzyny z Tuczyńskich Smoszewskiej dostała zapis 2.000 zł. długu (N. 227 k. 377). Samuel nie żył już w r. 1667, a owdowiała Dorota ze swym synem Stanisławem roborowała wtedy kontrakt z Jakubem Broniewskim i jego braćmi datowany w Wielkich Małoklęskach pod zakładem 3.000 zł. (N. 184 k. 196v). T. r. scedowała synowi sumę 1.000 zł., zapisaną przez Katarzynę z Tuczyńskich Tolibowską, kasztelanową kamieńską (ib. k. 238). Matce i synowi Jakub Broniewski z braćmi w r. 1669 zapisał dług 2.100 zł. (N. 185 k. 25v). Jednego z tych braci, Floriana, skwitowała w r. 1670 z powyższej sumy (ib. k. 107v). Żyła chyba jeszcze w r. 1674, kiedy syn Stanisław sumę 1.000 zł., zapisaną mu w r. 1668 przez matkę, scedował rodzonemu wujowi Mikołajowi Ostrowskiemu, bowiem został spłacony przez Tolibowską, kasztelanową kamieńską (ib. k. 254v).

Jan M. Grabisz zapisał w r. 1566 dług 10 grz. swej rodzonej siostrze Annie, żonie opatrznego Łukasza Pszenicznego, mieszczanina w Pobiedziskach (G. 47 k. 436).

>_Jaskry_. Jaskier Mikołajewski w r. 1403 (G. 1 k. 33). Andrzej z Mikołajewic, syn zmarłego Jaskra, nabył w r. 1463 wyderkafem za 20 grz. od N. z Mikołajewic folwark z Drachowie, gdzie miała swą oprawę Anna, żona Jakuba Wężyka z Mikołajewic (P. 1383 k. 191). Ów zmarły Jaskier to chyba Jakub Jaskier M., już nie żyjący w r. 1471, kiedy jego syn Wojciech, kanonik gnieźnieński, skwitował z jednej grzywny Jana, syna zmarłego Jakuba Wężyka M-go i matkę jego Annę (G. 8 k. 97v)

>_Kapłunki_. Marcinowi M-mu Kapłunkowi w r. 1489 zeznali dług 9 wiardunków Szymon M. ze swym synem Maciejem (G. 13 k. 200v). Bartłomiej M. Kapłunek w r. 1510 ręczył za Jakuba Małachowskiego ze Złych Mięsic, iż będzie żyć w pokoju z Błażejem Małachowskim z tychże Złych Mięsic (G. 19 k. 165v). Część swą w Mikołajewicach Wężykowych w r. 1518 sprzedał za 6 grz. braciom Wincenetu, Janowi i Mikołajowi, dziedzicom w tychże Mikołajewicach (G. 335a k. 47v), z nich zaś, Janowi i Wincentemu, t. r. sprzedał wyderkafem za dwie kopy groszy swe cząstki w Mikołajewicach Górnych (G. 28 k. 82). Część w tych Mikołajewicach w r. 1531 dał synowi Janowi (G. 335a k. 148v). Nie żył już w r. 1533 (ib. k. 170). Z pierwszej żony, Elżbiety Węgierskiej, już nie żyjącej w r. 1531, miał syna, wspomnianego już Jana, oraz córkę Dorotę, którzy wtedy macierzystą część w Węgierkach p. pyzdr. sprzedali za 20 grz. Janowi Pampickiemu, dziedzicowi w Węgierkach (Py. 23 k. 97). Drugą żoną Bartłomieja była Katarzyna Pigłowska, córka Jana, która w r. 1533, będąc już wdową, swą oprawę 20 grz. posagu na połowie części w Mikołajewicach Górnych dała synowi zrodzonemu z pierwszym swym mężem, Wojciechowi Strzałkowskiemu (G. 335a k. 170). Żyła jeszcze, jak się zdaje, w r. 1538, kiedy ów Strzałkowski kwitował Macieja Drachowskiego Liska z ugody zawartej o jej oprawę na Mikołajewicach Górnych (G. 31 k. 352). Syn Bartłomieja, Jan M. Kapłunek swoje części w Górnych Mikołajewicach w r. 1535 sprzedał za 100 grz. Maciejowi Drachowskiemu Liskowi (G. 335a k. 195v). Żył jeszcze w r. 1544 (G. 44 k. 60v).

>_Mucha_. Jan M. zw. Mucha miał zatargi z Drachowskimi, Anną i Janem, synami zmarłego Dobrogosta. W r. 1505 Mikołaj M. Bębenek ręczył zań pod zakładem 60 grz., iż będzie żyć z nimi w pokoju (G. 25 k. 383v).

>_Olszewy_. Mikołaj M. zw. Olszewy w r. 1518 kupił część w Mikołajewicach Paczuchlowych od Elżbiety M-ej, żony Stanisława Bagrowskiego (G. 335a k. 46v).

>_Paczuchle_. Maciej Paczuchel z Mikołajewic nie żył już w r. 1444, kiedy wdowa po nim Dorota część w Mikołajewicach sprzedała wyderkafem za 11 grz. Stanisławowi z Mikołajewic (P. 1379 k. 15v). Żyła ona jeszcze w r. 1469 i miała wtedy termin z Teodorykiem i Piotrem z Drachowa (G. 20 k. 183). Synowie, Jan i Tomasz.

1. Jan M. Paczuchel, syn Macieja i Doroty, w r. 1465 pozywał Małgorzatę, wdowę po Zbylucie z Wypęczyna (G. 20 k. 100), a w r. 1466 doszło do ugody między nim a Małgorzatą, wdową po Zbylucie z Mniejszego Malczewa(!) i jej dziećmi (ib. k. 103). Przeciwko niemu w r. 1465 uzyskał termin Jakub Wężyk z Mikołajewic (ib. k. 97). Miał Jan w r. 1472 termin ze swym bratem Tomaszem (ib. k. 258v). Płacił w r. 1474 winę Helenie, wdowie po Brykcym Więckowskim (G. 21 k. 5), a już nie żył w r. 1476 (ib. k. 35v). Z żony Czasołtowskiej cz. Zasułtowskiej syn Maciej i córki, Anna, wspomniana w r. 1481 (G. 11 k. 48v), i Agnieszka, w r. 1509 żona Marcina Małachowskiego Kępy, a 2-o v. w latach 1519-1535 żona Jakuba Małachowskiego Rykały.

Maciej M. Paczuchel, syn Jana i Zasułtowskiej, sam zwany też niekiedy Zasułtowskim (np. P. 1394 k. 145), miał w r. 1476 termin ze strony Heleny M-ej, wdowy po Brykcym Więckowskim (G. 21 k. 35v). Jemu i jego siostrze Annie zapisywał w r. 1481 dług 5 grz. Dobrogost Drachowski (G. 11 k. 48v). Miał zatargi z Anną, wdową po Piotrze M-im, która w r. 1500 stawiła poręczycieli na to, iż będzie z nim żyć w pokoju (G. 18 s. 123). Takież poręczenie otrzymał także t. r. od swego stryja Tomasza, z którym najwidoczniej też się wadził (ib. k. 235). Córkom tego stryja w r. 1509 zapisał dług 3 grz. jako ich ojcowiznę (G. 19 k. 94v), ale nie spieszył się z uiszczeniem owej sumy. W r. 1511 wzywały go one do uiszczenia jednej raty, to jest jednej grzywny (ib. k. 196v) i to samo w r. 1512 (G. 25 k. 241). Od swej siostry przyrodniej (z jednej matki) Katarzyny Jalitowskiej w r. 1534 kupił za 100 grz. części wsi Gąsiorowo i Czasołtowo (niekiedy zwane Zasołtowem, dziś Zasułtowo) w p. pyzdr., które jej się dostały w spadku po rodzonym wuju Andrzeju Czasołtowskim (Zasołtowskim) (P. 1393 k. 630v). W r. 1534, pozwany przez siostrę Agnieszkę zamężną Małachowską o 50 grz. posagu z części Mikołajewic, nie stanął (G. 262 k. 124v). Części w Mikołajewicach i Czasołtowie w r. 1534 zobowiązał się scedować synowi Janowi w dziale z innymi synami, Piotrm i Tomaszem (G. 30 k. 122v). T. r. swą część w Mikołajewicach Paczuchlewych dał wszyskim tym trzem synom (G. 335a k. 192), jednocześnie zaś najsterszemu Janowi "z miłości ojcowskiej" dał trzecią część połowy łana w Zasołtowie (ib.). Części swe w Czasołtowie i Gąsiorowie w r. 1537 dał synom Janowi i Piotrowi (P. 1394 k. 145), z czego możnaby wnosić, że Tomasz, którego już potem nigdy nie spotykałem, wtedy już nie żył. T. r. Maciej wespół z żoną Małgorzatą otrzymał od swych synów zobowiazanie (G. 31 k. 215). Miał i córkę, Annę M-ą Paczuchlewną, w r. 1541 żonę Macieja Kamieńskiego z Kamienieczka w p. gnieźn.

1) Jan M. Paczuchel, syn Macieja i Małgorzaty, o którym było już wyżej. W r. 1534 zobowiązał sie on swej żonie Małgorzacie Piotrowskiej, córce Andrzeja, oprawić 40 grz. posagu na połowie swej części w Mikołajewicach Paczuchlewych i Czasołtowie cz. Zasułtowie (G. 30 k. 123) i t. r. zobowiązania tego dopełnił (G. 335a k. 192), Małgorzata zaś t. r. skwitowała swgo brata Jana Piotrowskiego Baranka z majątku po rodzicach (P. 262 k. 155v). Części w Mikołajewicach Paczuchlewicach(!) nabyte za 24 grz. od zmarłego brata Tomasz, zobowiązał się w r. 1537 rezygnować wieczyście za 12 grz. bratu Piotrowi (G. 31 k. 140v). Nabytą wyderkafem w r. 1537 od Jana Jelitowskiego za 6 grz. część w Małym Żołczu (G. 31 k. 172v), zobowiązał się t. r. sprzedać również wyderkafem z takąż sumę Janowi Potrzymowskiemu (ib. k. 256). Od Jana i Wojciecha M-ch Grabiszów w r. 1539 kupił za 6 grz. ogród i siodlisko w Mikołajewicach Paczuchlowych (G. 335a k. 224). Wespół z bratem Piotrm szwagrowi ich Kamieńskiemu w r. 1541 zapisł 25 grz. długu jako posag siostry ich (G. 32 k. 359). Nie żył już w r. 1554, a mowa wtedy o nim jako o zmarłym Janie Zasołtowskim Paczuchlu (Py. 174 k. 735). Owdowiała Małgorzata Piotrowska skwitowała w r. 1557 z 12 zł. Wojciecha Zasołtowskiego (Py. 176 k. 229v), skwitowała go już była t. r. z procesu, występując jako "pani wienna" w Zasołtowie w imieniu własnym oraz swoich dzieci, Łukasza, Szymona i Anny (ib. k. 143v). Syn najstarszy, wtedy najwyraźniej już nie żyjący Baltazar, w r. 1554 współ z bratem Szymonem dawał pewne zobowiązanie nieletniemu bratu Łukaszowi (Py. 174 k. 735). O tym Łukaszu wiem jeszcze tyle, że żył w r. 1557 (Py. 176 k. 143v).

Szymon M., czasem Zasołtowski, Paczuchel, syn Jana i Piotrowskiej, wspomniany pierwszy raz w r. 1554, w r. 1570 na połowie swych dóbr w Zasułtowie i Gąsiorowie oprawił 400 zł. posagu swej żonie Annie Mikołajewskiej, córce zmarłego Jana (P. 1398 k. 65v).

2) Piotr M. Paczuchel, syn Macieja i Małgorzaty, wspomniany w r. 1534 (G. 30 k. 122v). Jak już widzieliśmy, wespół z bratem Janem w r. 1537 otrzymał od ojca części w Czasołtowie i Gąsiorowie. T. r. od Brata Jana dostał zobowiązanie sprzedania za 12 grz. części w Mikołajewicach Paczuchlowych spadłych po bracie ich Tomaszu (G. 31 k. 140v). Z bratem Janem był jeszcze wtedy niedzielny (ib. k. 215). Dziedzic części w Mikołajewicach Nadolnych, w r. 1557 zapisywał dług 10 grz. Janwoi M-mu z Mikołajewic Wężykowych (G. 36 k. 111). Od Wojciecha Gurowskiego w r. 1558 otrzymał zobowiązanie rezygnowania za 10 grz. jednej przeczy roli pod Kamionką w Mikołajewicach Nadolnych (G. 37 k. 26v). Karzysztofowi Iwińskiemu z Tomic między r. 1562 a 1565 sprzedał za 1.000 grz. swoją połowę w Mikołajewicach Nadolnych (G. 262 k. 710v). Dla swych córek, Anny, Agnieszki i Elżbiety, mianował 1571.24/VI. r. opiekunem Macieja Kiemieńskiego, męża swej siostry (G. 51 k. 349) i wkrótce potem umarł (ib. k. 366v). Jego żoną była Brygida Małachowska córka Tomasza Małachowskiego Czecha, której w r. 1536 zobowiązał się oprawić 25 grz. posagu na połowie części w Małachowicach Paczuchlewicach, które miałyby mu przypaść z działów z bratem Janem (G. 31 k. 9v) W r. 1537 dał tę oprawę na dworze w Mikołajewicach i na połowie tamtejszego folwarku (P. 1394 k. 79). Oboje z żoną w r. 1562 zapisali 200 złp. długu Krzysztofowi z Tomic Iwińskiemu (G. 41 k. 120v). Brygida od szwagra mężowego Macieja Kamieńskiego dostała w r. 1571 zapis 15 grz. długu, a jednocześnie ów Kamieński zpisał 40 grz. córkom Piotra M-go (G. 5 k 486, 487). Prócz tych córek była jeszcze córka Apolonia, chyba najstarsza, która w r. 1569, już jako żona Wojciecha Żołeckiego Śmieszka, wraz z młodszymi siostrami, jako spadkobierczynie brata Grzegorza, występowały przeciwko jego zabójcy, Maciejowi Ćwierdzińskiemu, nieosiadłemu (P. 915 k. 282). Wspomniany tu Grzegorz chyba identyczny z Grzegorzem M-im, sługą w r. 1568 Andrzeja Żydowskiego, dziedzica części Cielmowa (G. 49 k. 235v). Siostry w r. 1571 ugodziły się z zabójca brata i skwitowały go (G. 51 k. 356v, 366v). Drugim mężem Apoloni był w r. 1582 Marcin Sobiesierski. Anna była wtedy żoną uczc. Marcina, młynarza młyna zwanego Białobrzeg, Agnieszka i Elżbieta jeszcze niezamężne. Wszystkie występowały jako spadkobieczynie już wtedy nie żyjącem matki (G. 60 k. 6v, 78v).

2. Tomasz, Tomek M. Paczuchel, syn Macieja i Doroty, miał, jak było o tym wyżej, w r. 1472 termin ze strony brata (G. 20. k. 258v), a w r. 1500 poręczano zań, iż będzie żyć w pokoju z bratankiem Maciejem (G. 18 s. 235). Chyba żył jeszcze w latach 1509-1511 (G. 10 k. 94v, 196v) nie żył już napewno w r. 1512 (G. 25 k 241). Miał tylko córki, Katarzynę, Elżbietę i Dorotę, o których sprawach pieniężnych ze stryjecznym bratem Maciejem w latach 1509-1512 był już mowa. Z nich, Elżbieta, chyba identyczna z Elżbietą M-ą wdową po szl. Jakubie z Poznania, w r. 1518 2-o v. żona Stanisława Bagrowskiego, która wtedy część swą w Mikołajewicach Paczuchlewicach sprzedała za 12 grz. Mikołajowi M-mu Olszewemu (G. 335a k. 46v). Dorota była niewątpliwie żoną Gurowskiego. Oczywiście to ona była Dorotą M-ą Paczuchlową, która w r. 1529 całą swą część w Mikołajewicach zobowiązała się sprzedać za 30 grz. swemu synowi Jakubowi Gurowskiemu (G. 29 k. 34). Ten jej syn zwał się potem niekiedy Mikołajewskim albo Gurowskim cz. Mikołajewskim. Zob. tablicę.

@tablica: Mikołajewscy _Paczuchle_

>_Trafary_, _Trafarki_. Zapewne identyczni, prznajmniej ci żyjący już w XVI wieku, z Bojeńskimi cz. Boińskimi o takichże imioniskach (zob). Bracia, Łukasz, Paweł i Stanisława Trafarkowie. Z nich Łukasz i Paweł ok. r. 1457 ręczyli bratu Stanisławowi za uwolnienie części w Mikołajewicach Górnych, które mu sprzedali za 40 grz. (G. 260 k. 167). Wojciech M. Trafara w r. 1537 zobowiązał się opatrznemu Jakubowi, sołtysowi w Niechanowie, sprzedać wyderkafem pięć stajań roli w części Mikołajewic za trzy grzywny (G. 31 k. 197). Na połowie części swych w Mikołajewicach Górnych oprawił w r. 1542 posag 10 grz. żonie Annie Gałczyńskiej Korczakównie (G. 335a k. 263). Mikołaj M. cz. Bojeński Trafara między r. 1562 a 1565 protestował przeciwko Janowi, synowi Wincentego, M-mu o gwałty popełnione w Drachowie Wietrzychowym (G. 262 k. 546v).

>_Wężyki_. Od tego imioniska część Mikołajewic przezwano Wężykowymi, ale w owej części siedzieli potem, jak to już widzieliśmy przy Bębenkach-Oczkach, również M-cy z innymi imioniskami.

Jan Wężyk z Mikołajewic i żona jego Katarzyna uzyskali w r. 1449 termin przeciwko Janowi i Andrzejowi, braciom z Wielkiego Gurowa (G. 7 k. 30v).

Jakub z Mikołajewic miał w r. 1449 termin ze strony Świętosława i Adama, braci z Mikołajewic (ib. k. 11). Toczyła z nim sprawę w r. 1451 Śmichna, wdowa po Stanisławie z Mikołajewic, wespół ze swym synem Wojciechem (G. 6 k. 191v). Jakub Wężyk, występujący w latach nieco późniejszych, chyba identyczny z powyższym. Ów Jakub Wężyk, mąż Anny Czeluścińskiej, córki Tomasza, nazwanej raz "Płuczywłosową" (G. 16 k. 134), która w r. 1463 miała oprawę na folwarku w Drachowie (P. 1383 k. 191). Jakub miał w r. 1465 termin ze strony Jana, syna Stanisława z Mikołajewic, sam zaś uzyskał terminy przeciw Janowi Paczuchlowi, synowi Macieja z Mikołajewic, i przeciwko Dersławowi z Mikołajewic (G. 20 k. 97). Wraz z żoną Anną miał w r. 1468 sprawę z Katarzyną, żoną Jakuba Drachowskiego, oraz Jadwigą, żoną Szymona z Drachowa (ib. k. 161). Nie żył już w r. 1469, kiedy to owdowiałą Annę i jej syna Jana skwitowała Katarzyna Drachowska z jednej grzywny (G. 8 k. 65, 75v). Synowie Jakuba i jej, Jan i Marcin, mieli zatargi Janem, synem Dobiesława z Mikołajewic. Maciej i Teodoryk Drachowscy ręczyli w r. 1471 za tego Jana, iż będzie żyć w pokoju z wdową po Jakubie i z jej synami (G. 8 k. 43v). Annie i synom jej w r. 1473 sprzedała za 20 grz. swą część w Mikołajewicach Anna, wdowa po Jarosławie zwanym Król, dziedziczka w Wiekowie (P. 1283 k. 214), a w r. 1480 małżonkowie Katarzyna i Jan (Wężyk) z Mikołajewic ogród z przeczą o dziesięciu zagonach przed tą wsią (G. 10 k. 143v). Nie wiem, czy to tej samej Annie Wężykowej z Mikołajewic jej wujowie, Jan i Andrzej, bracia z Gurowa, stosownie do dekretu zapadłego w r. 1484, winni byli zwrócić wszystkie szaty (G. 12 k. 64v). Marcin Wężyk z Mikołajewic w r. 1481 zapisywał dług pół kopy groszy bratu Janiowi. Winien mu był też zapłacić trzy grzywny winy, bo nie stanął (G. 11 k. 7v, 8). Obaj ci bracia t. r. mieli termin ze strony Katarzyny, córki Stanisław Wężyka z Mikołajewic (ib. k. 26v), a jedocześnie sami uzyskali termin przeciw swej rodzonej ciotce Annie, córce zmarłego Jana Łaszcza (ib. k. 27). Marcin i Jan, bracia niedzielni z Mikołajewic (nazwani tu synami zmarłego Pawła), zapisali w r. 1480 dług dwie grzywny Katarzynie, żonie Mikołaja Romiei, zwanego też Czyrnia z Mniejszego Drachowa (G. 10 k. 160). Czy to nie ci sami synowie Jakuba omyłkowo nazwani tu synami Pawła?

Dobiesław z Mikołajewic wespół z Janem Łaszczem z Drachowa był w r. 1449 arbitrem przy działach między braćmi rodzonymi, Janem, Mikołajewm i Pawłem z Mikołajewic (G. 7 k. 3). Ten sam niewątpliwie Dobiesław Wężyk z Mikołajewic miał w r. 1467 sprawę z Katarzyną, wdową po Świętosławie z Mikołajewic (G. 20 k. 140v). Całą swą część w Mikołajewicach dał w r. 1469 synowi Mikołajowi (P. 1385 k. 13), ale w r. Dobiesław i jego synowie, Jan i Mikołaj, występowali wszyscy trzej jako dziedzice w tej wsi (G. 8 k. 50). Żył jeszcze ów Dobiesław w r. 1473 (P. 1383 k. 208), nie żył już w r. 1478 (G. 21 k. 21). Oprócz wspomnianych wyżej synów miał i córkę, Małgorzatę, w r. 1478 żonę Mikołaja z Malczewa. Inna jego córka, Jadwiga, w r. 1496 była chyba jeszcze niezamężną (G. 16 k. 129v).

Jan Wężyk z Mikołajewic, starszy z synów Dobiesława, wspomniany w r. 1467 (G. 20 k. 140v), dał w r. 1468 zobowiązanie Katarzynie, wdowie po Świętosławie z Mikołajewic względem uiszczenia się za głowę jej męża, którego, jak widać, zamordował (ib. k. 164). Na połowie części swych w Mikołajewicach, należnych z przyszłych działów ojcowizny, oprawił w r. 1473 posag 10 grz. żonie swej Katarzynie, córce Mikołaja z Gurowa zw. Konieczny, wdowie zaś po Janie Przyborowskim cz. Drachowskim (P. 1383 k. 208; G. 10 k. 154). Skwitowała ona w r. 1479 z półtorej grzywny Mikołaja, syna Jana Przyborowskiego, i sprzedała płosę w Mikołajewicach za dwie kopy groszy Marcinowi, synowi Pawła z Mikołajewic (G. 10 k. 67, 71v). Mąż w r. 1480 zapisał jej 15 grz. (ib. k. 154) Wspólnie z nim ogród z przeczą o dziesięciu zagonach przed wsią Mikołajewicami t. r. sprzedała Annie Płuczywłosowej, wdowie po Jakubie Wężyku, oraz jej synom, Janowi i Marcinowi (ib. k. 143v). T. r. ojcowiznę swą odebraną od tejże Płuczywłosowej, więc pięć płos z przeczą o 19 zagonach, sprzedała za siedem i pół grzywien Marcinowi, synowi Pawła z Mikołajewic (ib. k. 144). Mikołaja z Drachowa t. r. wzywała do uiszczenia półtorej grzywny (ib. k. 99v). Od tego Mikołaja zwanego też Przyborowskim otrzymała w r. 1481 zabezpieczenie siedmiu grzywien jej posagu (G. 11 k. 15). Od swoich braci, Jana i Andrzeja z Gurowa, w r. 1481 otrzymała zapis 6 grz. długu (ib. k. 45v). Mąż jej Jan dwa ślady roli w Mikołajewicach Pośrednich, położone koło płosy brata Mikołaja i koło płosy żony Katarzyny, zastawił t. r. za jedną grzywnę temuż bratu (ib. k. 18v). Trzy ślady roli ojczystej z ogrodem w Mikołajewicach w r. 1482 sprzedał wyderkafem za dwie grzywny temuż bratu (ib. k. 80). Jan Wężyk żonie swej w r. 1481 oprawił na połowie dóbr swych w Drachowie i Mikołajewicach 30 grz. posagu (P. 1386 k. 135). Ręczył za niego w r. 1482, pod zakładem 60 grz., Maciej Drachowski, iż będzie żył w pokoju z Marcinem Wężykiem z Mikołajewic (G. 11 k. 79). Oboje z żoną t. r. zeznali dług 10 skojców Michałowi Wężykowi z Mikołajewic, wiceburgrabiemu gnieźnieńskiemu (ib. k. 77v). Katarzyna skwitowała w r. 1483 Filipa i Mikołaja Drachowskich zwanych Burda (dodano "Przeborowskich"), swych bratanków, z 5 grz. (G. 12 k. 20). Jan Wężyk swoje części ojczyste i macierzyste w Mikołajewicach w r. 1483 sprzedał za 4 grz. bratu Mikołajowi (ib. k. 26v). Żył jeszcze w r. 1486 (G. 22 k. 19v), nie żył już 1496 (G. 16 k. 129v). Jego synem był Mikołaj.

Mikołaj Wężyk z Mikołajewic, syn Jana i zapewne Katarzyny z Gurowa, miał w r. 1486 termin z Janem i Andrzejem, braćmi z Gurowa (G. 22 k. 19v). Jeszcze nieletni, bo działający w asystencji stryja Przesprawa Malczewskiego i wuja Wincentego Gurowskiego w r. 1496 zeznał dług 12 grz. swej rodzonej ciotce Jadwidze celem wyposażenia jej z dóbr po rodzicach w Mikołajewicach (G. 16 k. 129v). Wzywał w r. 1497 Piotra M-go do uiszczenia 10 grz. długu (G. 17 k. 34), a w r. 1498 skwitował z tej sumy Annę, żonę Piotra, jako z części spadku po rodzicach w Mikołajewicach (ib. k. 74). Części swe tamże zobowiązał się w r. 1499 sprzedać za 50 grz. Wincentemu i Janowi, synom tego Piotra (G. 24 k. 20v). T. r. na połowie części swych w Mikołajewicach oprawił 10 grz. posagu swej żonie Barbarze (P. 1389 k. 18). Wreszcie w r. 1500, wedle tego zobowiązania, ojcowiznę swą w Mikołajewicach sprzedał za 50 grz. Annie i jej synom, Mikołajowi, Wincentemu i Janowi (P. 1389 k. 105). Tę Annę skwitował w r. 1501 z czterech grzywien, stanowiących ostatnią ratę z ceny ojcowizny w Mikołajewicach Wężykowych (G. 18 k. 277). Około r. 1510 Barbara, wdowa po Mikołaju, już wtedy 2-o v. żona Jana M-go z Mikołajewic Wężykowych (zapewne syna Piotra i wspomnianej wyżej Anny), kwitowała Urszulę M-ą z Górnych Mikołajewic, rodzoną wnuczkę swego zmarłego męża (po synu lub córce?), z 20 grz., które miała przez niego oprawione na częściach owych dóbr (G. 261 k. 73v).

Mikołaj, drugi syn Dobiesława, w r. 1469 otrzymał od ojca, jak już widzieliśmy, część w Mikołajewicach (P. 1385 k. 13). Zeznał w r. 1471 cztery i pół grzywien długu Katarzynie z Żołcza, żonie Wojciecha Czeluścińskiego (G. 8 k. 50). Winien był w r. 1478 płacić winę swej siostrze Małgorzacie, żonie Mikołaja z Malczewa (G. 21 k. 53v). Całą swą część w Mikołajewicach Pośrednich sprzedał wyderkafem w r. 1480 za 10 grz. Helenie M-ej, żonie Jana Skąpskiego Szeligi (P. 1386 k. 199). Żył jeszcze w r. 1481 (G. 21 k. 95). Zob. tablicę.

@tablica: Mikołajewscy _Wężyki_

Paweł z Mikołajewic w r. 1449 dokonywał podziału ze swymi braćmi Janem i Mikołajem, a był, jak się wydaje, z braci Najmłodszym (G. 7 k. 3). Jednym z arbitrów przy tych działach był Dobiesław z Mikołajewic, rzecz prosta nie mogli być ci bracia jego synami, chociaż wiemy, że był on ojcem Jana i Mikołaja, ale z pokolenia zapewne nieco młodszego. Paweł Wężyk z Mikołajewic, chyba identyczny z powyższym, zapewne żył jeszcze w r. 1469, nie żył zaś w r. 1470, a był ojcem Marcina i Jana. Pamiętajmy, iż wyżej była mowa o współczesnych im braciach Janie i Marcinie Wężykach. Nie ułatwi to właściwej segregacji wiadomości o nich. Marcin, syn Pawła, w r. 1469 otrzymał zobowiązanie od Mikołaja Bębenka z Mikołajewic zrezygnowanie za dwie kopy groszy płosy w Mikołajewicach (G. 8 k. 7v). Zapisał w r. 1470 Katarzynie, żonie Mikołaja Drachowskiego Czyrni, dług 13 skojców (ib. k. 91). Od Katarzyny, żony Jana z Mikołajewic (o którym było wyżej), w r. 1479 uzyskał zobowiązanie sprzedania za dwie kopy groszy jednej płosy w Mikołajewicach (G. 10 k. 67, 71v). Wespół ze swym niedzielnym bratem Janem, jako dziedzic w Mikołajewicach, w r. 1480 zeznali dwie grzywny wspomnianej już Katarzynie Drachowskiej, (ib. k. 160), ona zaś skwitowała ich wtedy z 4 grz., należnych jej z części w Małym Drachowie (ib.). T. r. od Katarzyny z Gurowa i jej mężą, Jana Wężyka z Mikołajewic, kupił za siedem i pół grzywien pięć płos z przeczą w dwunastu zagonach w Mikołajewicach (ib. k. 144). Ręczył za niego w r. 1482 Jan Kucz z Wypęczyna, iż będzie żyć w pokoju z tym Janem Wężykiem (G. 11 k. 114v). Chyba ten sam Marcin z Górnych Mikołajewic, w r. 1470 mąż Małgorzaty, byłej dziedziczki części w Rzemiechowie w p. pyzdr. (G. 20 k. 211). W r. 1485 owa Małgorzata uzyskała termin przeciw Dzietrzychowi Drachowskiemu (G. 22 k. 14). Drugi syn Pawła, Jan żył jeszcze w r. 1471, kiedy to obaj bracia mieli termin przeciwko ciotce swej Annie, córce zmarłego Jana zwanego Łaszczem (G. 11 k. 114v).

Michał Wężyk z Mikołajewic miał w r. 1463 sprawę z Jadwigą, wdową po Michale z Mikołajewic (G. 20 k. 22). Skwitowany w r. 1465 przez Jadwigę Gąsiorowską z głowy jej męża Michała (ib. k. 87v). Składał w r. 1469 cztery grzywny Annie, córce Michała z Małachowic za głowę jej ojca, którego najwidoczniej zabił (G. 8 k. 5v, 20 k. 181v). Może ten sam Michał Wężyk z Mikołajewic, wicebyrgrabia gnieźnieński, w r. 1481 (G. 11 k. 18v), był wiceburgrabią i w r. 1482, kiedy winien był płacić mu winę Mikołaj niegdy Suliński (G. 21 k. 99v).

Stanisław Wężyk z Mikołajewic, nie żyjący już w r. 1481, był ojcem Katarzyny, która w r. 1481 uzyskała termin przeciwko Janowi i Marcinowi, synom Jakuba Wężyka (G. 11 k. 26v). W latach 1486 i 1487 uzyskała dwie intromisje do dóbr ojczystych w Mikołajewicach, do czego dopuściła Anna, żona zmarłego Jakuba (G. 13 k. 41, 22 k. 85). Swoją część w tej wsi w r. 1494 albo przed tą datą sprzedała Mikołajowi Podrzeskiemu (P. 1388 k. 67; G. 16 k. 81).

Przechodzę teraz do tych M-ch z Mikołajewic podgnieźnieńskich, których nie umiem zaszeregować w żadnej z powyższych grup imioniskowych. Częste powtarzanie się jednych i tych samych imion wśród żyjących współcześnie mnogich dziedziców cząstek w Mikołajewicach każe być nader ostrożnym we wszelkich próbach identyfikacji.

Wincentemu z Mikołajewic oświadczył w r. 1435 Prandowa Sobiesierski z synem Janem gotowość sprzedania części w Mikołajewicach Nadolnych (P. 1379 k. 98v). Może ten sam Wincenty nie żył już w r. 1478, kiedy synowi jego Grzegorzowi, dziedzicowi w Górnych Mikołajewicach i w Golczewie, zapisywał 4 grz. długu Andrzej z Rabieżyc Grzybowa (G. 10 k. 25).

Rodzone siostry, Budka, Dorota i Małgorzata, swoje dziedziczne części w Mikołajewicach w r. 1436 sprzedały za 20 grz. Tomkowi z Mikołajewic (P. 1378 k. 65). Tomak Mikołajewski w imieniu Katarzyny, wdowy po Janie Grabskim, kasztelanie spisimirskim, wzywał w r. 1450 panią Granowską do uiszczenia 6 grz. (G. 6 k. 155). T. r. Tomasz z Mikołajewic na połowie dóbr swych w tej wsi oprawił 20 grz. posagu żonie swej Katarzynie (P. 1381 k. 57v). Nie wiem, czy ten sam Tomasz M. był ojcem Barbary, której w r. 1491 Maciej M. z Bębenkowych Mikołajewic (zob. wyżej) oprawił 8 grz. posagu (P. 1387 k. 158).

Maciej i Jan, bracia rodzeni, niedzielni z Mikołajewic mieli w r. 1449 termin przeciwko małżonkom, Mikołajowi i Katarzynie Drachowskim (G. 7 k. 56).

Bracia rodzeni, niedzielni, Swiętosław i Adam z Mikołajewic, mieli w r. 1449 termin z Jakubem z Mikołajewic (G. 7 k. 11). W zabójstwie Swiętosława uczestniczył Jan, syn Dobiesława z Mikołajewic, który w r. 1468 wobec Katarzyny, wdowy po zabitym, uczynił zobowiązanie za jego głowę (G. 20 k. 164, 188v). Była już 2-o v. żoną Wojciecha z Czeluścina, kiedy w r. 1471 inny uczestnik tego zabójstwa, Mikołaj, syn Dobiesława z Mikołajewic, zaspakajał ją z główszczyzny (G. 8 k. 57). Drugiegi z braci, Adama skwitował w r. 1460 Stanisław Szczytnicki z długu brata Świętosława (G. 20 k. 200). Adam Jadamowicz, nie wiem czy identyczny z powyższym Adamam, dziedzic w Wielkich Mikołajewicach, nie żył już w r. 1486, kiedy jego syn Wincenty i córka Barbara mieli termin z Andrzejem, synem Mikołaja Czyrni z Mikołajewic (G. 22 k. 75). Ten Wincenty, trzynastoletni, w asystencji swego rodzonego stryja (imienia stryja brak) a wraz z siostrą Barbarą w r. 1495 dokonali wymiany pewnych siedlisk w Mikołajewicach z Piotrem, synem Szymona z tychże Mikołajewic Wielkich (G. 16 k. 87v).

Śmichna, wdowa po Stanisławie, i jej niedzielny syn Wojciech z Mikołajewic mieli w r. 1451 sprawę z Jakubem z Mikołajewidc (G. 6 k. 191v). Andrzej z Mikołajewic ze swą siostrą Katarzyną w r. 1463 (G. 20 k. 56).

Marcin, syn Dziersława z Mikołajewic, nie żyjącego już w r. 1470, zwany niekiedy Dzierżkowiczem, miał w r. 1465 termin ze strony Jakuba Wężyka z Mikołajewic (G. 20 k. 97), zaś w r. 1496 pozywał sam Piotra z Drachowa (ib. k. 183). W r. 1470 kupił od osiadłego w Gnieźnie Wojciecha z Mikołajewic jego część ojczystą w tej wsi (P. 1385 k. 66v). Miał w r. 1471 termin ze strony ks. Marcina Niechanowskiego, dra dekretów (G. 20 k. 233). Żona jego, Dorota z Rzemachowa, wespół z siostrą Małgorzatą, żoną Michała z Woli, części po rodzicach w Rzemiachowie w p. pyzdr. w r. 1470 sprzedały za 10 grz. Janowi Borkowi z Niwki (P. 1385 k. 66 v). Dorota swoją część wsi Gostom w p. gnieźn. sprzedała jednocześnie za 30 grz. Tomaszowi niegdy z Rzemachowa, dziedzicowi w Gostomiu (ib. k. 66). Marcin na połowie swych części w Mikołajewicach oprawił jej wtedy 20 grz. posagu (ib. k. 66).

Jan, syn Stanisława z Mikołajewic, miał w r. 1465 termin przeciwko Jakubowi Wężykowi z Mikołajewic (G. 20 k. 97). Stanisław, syn zmarłego Wojciecha z Mikołajewic, w r. 1466 intromitowany do wsi Rogalino, oprawnych Krystyny, wdowy po Bernardzie Rogalińskim (G. 20 k. 110v) Ten Stanisław wespół z bratem rodzonym Wojciechem, w asyście stryja i wuja, to jest Bartosza i Zbyluta z Mikołajewic, t. r. kwitował jej syna Jana Rogalińskiego z głowy ich ojca (ib. k. 126v). Anna, córka zmarłych Michała i Jadwigi zwanych Fola (Phol?), dziedziców z Mikołajewic, współspadkobierczyni ojca, w r. 1469 skwitowała z jego głowy Michała Wężyka z Mikołajewic, który uiścił się z czterech grzywien (G. 8 k. 5v, 20 k. 181v). Jan, syn zmarłego Filipa z Mikołajewic, godził się w r. 1470 za pośrednictwem arbitrów z Franciszkiem, synem Filipa z Grzybowa Rabieżyc (G. 8 k. 89v). Grzegorz z Górnych Mikołajewic należał w r. 1471 do poręczycieli Piotra z Marzenina w sprawie o zabójstwo (G. 20 k. 230). Na jego rzecz Anna, żona Macieja Koszko z Grzybowa Rabieżyc zobowiązała się w r. 1478 zrzec swego spadku po matce Jadwidze i po wujach w Golczewie Małym w sumie 12 grz. (G. 10 k. 25).

Do części w Mikołajewicach Mikołaja M-go i jego żony Anny wr. 1481 intronmitowana Helena M-a, żona Jana Skąpskiego Szeligi, mocą zapisu wyderkafowego (G. 21 k. 95). Już w r. 1479 wzywała Mikołaja do uiszczenia się z 11 grz. (G. 10 k. 66) W r. 1486 ten Mikołaj zapisał 3 grz. długu Helenie, wtedy już wdowie (G. 22 k. 29v). Jan z Mikołajewic trzy bruzdy "alias włócze", będące jego ojcowizną w Mikołajewicach, położone koło ogrodu brata jego Mikołaja, w r. 1482 sprzedał wyderkafem za 3 grz. temuż bratu (G. 11 k. 80), zaś w r. 1483 sprzedał mu swe dobra po rodzicach tam położone, biorąc za nie 4 grz. (G. 12 k. 26v). Piotr z Mikołajewic ze swą żoną Jadwigą z Wypęczyna mieli w r. 1483 sprawę z Janem Kuczem z Dobrej, jak również z jego żoną a siostrą Jadwigi, Elżbietą z Wypęczyna. Szło o podział ojcowizny tych sióstr w Małym Malczewie cz. Wypęczynie. Przyznano tym małżonkom posiadanie połowy młyna w Małym Malczewie (G. 12 k. 38v, 39). Wedle dekretu z r. 1484, zapadłego już po śmierci Jadwigi, Piotr winien był zwrócić jej siostrze wszystkie pozostałe po niej szaty (G. 12 k. 63).

Katarzyna M-a, żona Jana z Płaczek, w r. 1489 sprzedała za 30 grz. swoją część po rodzicach, bliższość po stryju oraz inne bliższości w Mikołajewicach Stanisławowi Podrzeckiemu (G. 13 k. 105), a transakcja ta została powtórzona, ale już za sumę 20 grz., w r. 1491 (P. 1387 k. 158). Mikołaj M. w r. 1489 ręczył za Annę, wdowę po Kiełczu z Małachowa Złych Mięsic, i za jej synów, że będą żyć w pokoju z Janem z Małachowa (G. 13 k. 171). Urszula, córka zmarłego Marcina M-go, wzywała w r. 1497 Jana Wygrozowskiego Knapa do uiszczenia czterech i pół grzywien (G. 17 k. 27v). Marek M., mąż Katarzyny (Wygrozowskiej), nie żył już w r. 1499, kiedy jego córka Urszula, działając w asyście stryja Przesprawa Malczewskiego i wuja Stanisława Małachowskiego, skwitowała wuja Jana Wygrozowskiego z posagu, który matka jej, wdowa po Marku M-im, wniosła była na Mikołajewice (G. 24 k. 42v). Mikołaj M., w r. 1500 występował jako wuj Małgorzaty Cucharskiej, zakonnicy w Gnieźnie (P. 1389 k. 97v). Katarzyna M-a, żona Wojciecha M-go zwanego Wielun(?), wina była w r. 1505 stawić swą siostrę Jadwigę, żonę Grzegorza, mieszczanina w Kiszkowie, aby ta zrezygnowała cała swą część w Mikołajewicach Stanisławowi Gurowskiemu (G. 25 k. 378v).

Mikołaj M. kwitował w r. 1510 Macieja Korzkiewskiego z 6 grz. z bliższości po Annie Drachowskiej (G. 19 k. 177). Ów Mikołaj, będąc już księdzem, około r. 1514 całą część po tej ciotce w Drachowie Romiejewie sprzedał za 30 grz. Marcinowi Korzkiewskiemu (G. 335a k. 21). Wawrzyniec z Mikołajewic nie żył już około r. 1510, kiedy wdowa po nim Małgorzata skwitowała ze swych dóbr rodzicielskich swego brata Stanisława Małachowskiego z Małachowa Wierzbięcic (G. 261 k. 104v). Bartłomiej M. na połowie swych dóbr w Małachowicach p. pyzdr.(!) w r. 1517 oprawił posag 20 grz. żonie Katarzynie Pigłowskiej, córce Jana (Py. 23 k. 25). Urszula M-a, wdowa po Macieju Gałczyńskim Korczaku, swoją część w Górnych Małachowicach sprzedała w r. 1518 za 15 grz. Andrzejowi Małachowsmkiemu Koziełowi, zachowując sobie jedną trzecią owej części (G. 335a k. 47v). Marcin M., już nie żyjący około r. 1518, wziął był 10 grz. posagu za żoną Klarą Skąpską, córką Jana Skąpskiego Szeligi. Odziedziczył to po matce Jakub M., ale około r. 1518 i on już nie żył a był bezpotomny (G. 259 k. 97v).

Marcin M. na połowie swych dóbr w Mikołajewicach w r. 1525 oprawił posag 10 grz. żonie Barbarze Jelitowskiej, córce Wojciecha (G. 335a k. 91v). Jan M. ręczył w r. 1529 Mikołajowi i Jakubowi Gurowskim za prac. Macieja Kulika, poddanego Karsowskich, iż będzie z nim żyć w pokoju (G. 29 k. 16v).

Wojciech M. nabył wyderkafem w r. 1529 za 30 grz. od Elżbiety Glinieckiej, wdowy po Jakubie Niegolewskim, czwartą część jej połowy w Glince p. gnieźn. (P. 1393 k. 298). Może jego synem był Marcin M., który w r. 1558 swe części w Glince Pańskiej wraz z wyrębem we wsi Golany p. gnieźn. sprzedał za 200 zł. Annie, Katarzynie, Bogumile i Jadwidze, pannom, córkom Macieja Glinieckiego (P. 1396 k. 537). T. r. skwitowany przez Katarzynę, wdowę po Macieju Glinieckim, której zobowiązał się był sprzedać owe części (P. 899 k. 183v). Jan M. wystepował w r. 1530 jako wuj Heleny Żołeckiej, córki Mikołaja (P. 1393 k. 333v). Wojciech M. w r. 1537 działał jako stryj panny Anny Małachowskiej Szukalanki (G. 335a k. 210). Wojciech M., w r. 1543 wuj Anny Drachowskiej, żony Wojciecha Kośmidra Malczewskiego (G. 335a k. 284). Jan M., w r. 1544 stryj Anny z Golczewskich Zaworskiej (G. 44 k. 46v).

Jan M. kupił w r. 1549 za 1.200 grz. od Stanisława Strzałkowskiego Sapały części jego w Strzałkowie Sapalińskim (P. 1395 k. 497v), ale już w r. 1550 dwa łany roli pustej i osiem pustych siedlisk w tej wsi dał w dożywocie Stanisławowi Strzałkowskiemu i żonie jego Annie z Cielmowskich, a t. r. całą tę część za 1.200 zł. sprzedał Mikołajowi Strzałkowskiemu (ib. k. 539v, 566). Jan M. w r. 1550 nabył wyderkafem od Janusza Wrzesińskiego za 400 grz. połowę wsi osiadłej Ostrowo i czwartą część pustki Drumliska w p. gnieźn. (ib. k. 572v). Wojciech M. kwitował w r. 1553 Walentego i Franciszka Jemiołowskich, synów zmarłego Marcina, z 7 grz. (P. 894 k. 727). Przeciwko Wojciechowi M-mu, nie wiem czy temu samemu, chyba raczej innemu, występował w r. 1559 Maciej Małachowski, mieszczanin gnieźnieński (P. 901 k. 454v).

Wojciech M., nie żyjący już w r. 1573, ojciec Franciszka, Jakuba i Jana Z nich Franciszek, bezdzietny, nie żył już w r. 1574. Jakub w r. 1573 otrzymał zapis długu 34 złp. od Łukasza Chwałkowskiego (G. 52 k. 332v). Bratu Janowi dał t. r. ewikcję względem części odziedziczonych po bracie Franciszku a Janowi sprzedanych (G. 52 k. 233v). Może to ten sam Jakub, nieosiadły, pozywany był w r. 1579 o wspomaganie Andrzeja Żernickiego w popełnionych gwałtach (Py. 116 k. 437). Jan, trzeci z braci, w r. 1577 zapisał 50 zł. długu Sebastianowi Wojuckiemu (P. 929 k. 37v), a w r. 1578 skwitowany przez Piotra Skaławskiego z 20 złp. (Kon. 258 k. 42).

Jan M. z pow. gnieźnieńskiego, już nie żyjący w r. 1574, kiedy córka jego, Zofia, spisywała wzajemne dożywocie z mężem swym, Sebastianem Grabowskim (N. 215 k. 176v). Była wdową w r. 1580, a żyła jeszcze w r. 1582. Stanisław, syn zmarłego Wojciecha, otrzymał w r. 1576 zapis długu 20 zł. od Krzysztofa M-go Grabisza (54 k. 115v). Stanisławowi, synowi zmarłego Jana, w r. 1584 zapisał 100 zł. długu Maciej Kaczkowski (Kc. 26 k. 665v). Elżbiecie M-ej w r. 1586 zapisał dług 200 grz. jej mąż uczc. Wojciech, sołtys ze wsi Janikowo (P. 946 k. 341v). Jana M-go skwitowała w r. 1599 Agnieszka, żona sław. Grzegorza, mieszczanina gnieźnieńskiego, i panna Zuzanna, córki Błażeja Grzybowskiego Filipka, a spadkobierczynie stryja Macieja, z 50 zł. należnych im po tym stryju (G. 66 k. 125). Jan M., dziedzic w Mikołajewicach, skwitowany w r. 1599 ze 150 grz. przez Dorotę Czekanowską, żonę Jana Głębockiego (G. 66 k. 36). Zofia, w r. 1617 żona Marcina Dobrosołowskiego: Wojciech, Andrzej i Jan, bracia rodzeni, w r. 1650 zapisali Mariannie M-ej, pod imieniem Wiktoryny klarysce bydgoskiej (zapewne swej siostrze), sumę 1.000 zł. posagu (Kc. 129 k. 621).

Maciej, syn Wacława żyjącego chyba jeszcze w r. 1664 (G. 84 k. 169v). spisywał wzajemne dożywocie w r. 1654 z żoną Dorotą Pruślińską (P. 1067 k. 651v), wdową 1-o v. po Andrzeju Węgierskim. Nie żył już w r. 1663, kiedy owdowiała Dorota skwitowała Piotra Chrzanowskiego za zwrotu "kontusza półgranatowego, hatłasem czerwonym podszytego", który zmarły Maciej wypożyczył był Chrzanowskiemu na ślub (G. 84 k. 115). T. r. skwitowała Stanisława Grodzieckiego, dziedzica Chwalibogowa Wielkiego i Małego, z 2.700 złp. z tytułu posesji i prowentów z posesji tych dóbr (P. 1073 k. 432v). Maciej był bezdzietny a spadkobiercami jego byli bracia, Tomasz i Jan (G. 84 k. 169v). Dorota żyła jeszcze w r. 1677 (G. 86 k. 14), a zapewne i 1678.28/VI. r., jeśli ją identyfikować z Dorotą M-ą, wtedy chrzestną w Gnieźnie (LB Św. Trójca, Gniezno). Tomasz, syn Wacława, a brat rodzony powyższego Macieja, nabywca praw do spadku po nim od brata rodzonego Jana, w r. 1664 kwitował z 1.000 złp. Wojciecha Węgierskiego (G. 84 k. 169v). Mąż Barbary Żernickiej, córki Stefana i Heleny z Szlichtinków (P. 1125 k. 112), wraz z nią kwitował Andrzeja Rocha Modliszewskiego z 1.500 zł. Kwitowali się jednocześnie z tym Modliszewskim z kontraktu o wieś Wiewiórczyno (Kc. 132 k. 201). Tomasz w r. 1692 zapisał dług 120 zł. swemu bratu stryjecznemu, Walerianowi M-mu (Kc. 132 k. 618c). Żył jeszcze w r. 1693 kiedy Dorota, wnuczka po ojcu Andrzeja Żernickiego i Doroty Blankemburk, swoją część po tej babce we wsi Dykowo w p. wałec. cedowała Franciszkowi Joachimowi i Janowi Henrykowi braciom Turnom (P. 1125 k. 112).

Walerian (Walerian Stanisław), syn Stanisława, nie żyjącego już w r. 1586 (P. 1111 I k. 76), brat stryjeczny Tomasza (Kc. 132 k. 618v), o którym było wyżej, w r. 1682 mąż Bogumiły Grodzickiej, córki Jana i Jadwigi z Bujalskich (P. 1105 VIII k. 73v, 1111 I k. 22v; Kośc. 306 k. 171). Od Stefana Konstantego Glińskiego i żony jego, Marianny z Rostworowa, w r. 1686 nabył zastawem za 4.000 zł. Przyborowo w p. pozn. (P. 1111 I k. 82v). Oboje z żoną od wdowy Katarzyny z Mycielskich Radolińskiej, podstoliny nurskiej, wydzierżawili w r. 1698 Szczepice i Rostrzębowo w p. kośc. (Kc. 133 k. 104), zaś w r. 1701 spisali w Jabłowie pod zakładem 3.600 złp. kontrakt z wdową Elżbietą z Dąmbskich Głoskowską, dziedziczką Chomętowa (ib. k. 195). Chyba ci sami, Stanisław i Bogumiła, dzierżawcy w Popowie, byli rodzicami Marianny, ur. w Popówku, ochrzcz. 1686.16/VI. r. (LB Szamotuły). W r. 1723 mowa o spadkobiercach zmarłego Waleriana M-go (Z. T. P. 41 k. 653). Jego córki z Grodzieckiej: Marianna (zapewne ta sama, która rodziła się w r. 1686), w latach 1742-1755 żona Stanisława Żebrowskiego, i Katarzyna, w r. 1742 wdowa po Macieju Rzeczkowskim.

Franciszek świadkował 1675.17/XI. r. (LC Smogulec). Anna, chrzestna 1700.9/V. r. (LB Września). Konstancja wyszła 1706.31/X. r. za "szl." Władysława Surantowicza (czy Lurantowicza?) (LC Kcynie). Helena, w latach 1716-1717 żona Stanisława Żbikowskiego. Zofia, żona Michała Jezierskiego, oboje nie żyli już w r. 1765.

>Mikołajewscy różni. Wśród tu umieszczonych wielu to chyba Ogończycy lub wywodzący się z Mikołajewic w p. gnieźn., ale wobec istnienia tegoż nazwiska Lisów w województwie sieradzkim i Półkoziców w niedalekiej ziemi sochaczewskiej, jakiekolwiek próby segregacji byłaby zgoła dowolne.

Krzesław z Mikołajewic miał nie żyć w r. 1462, kiedy z jego synem Mikołąjem toczył proces Stanisław Grot Kawnicki z Węglewa (Kon. 2 k. 31). Czy to jednak nie pomyłka, bo w r. 1466 Benedykt w Węglewa i Kawnic zeznał 30 grz. długu Krzesławowi M-mu. Takie same sumy zapisali mu wtedy Stanisław i Benedykt z Węglewa i Kawnic, a był to posag z ich siostrą Katarzyną, żoną Krzesława (ib. k. 88, 88v). W r. 1472 Krzesław otrzymał z tego samego tytułu zapis długu 29 grz. od szwagra Stanisława (Kon. 1 k. 11v). Nie mam pewności, czy to nie Mikołajewski z p. gnieźn?

Panna Elżbieta, córka zmarłego Mikołaja, z Mikołajewic dziedzica, całą swoją część macierzystą w Biskupicach p. kon., odziedziczoną po swych braciach cioteczno-rodzonych, Jakubie, Wojciechu i Andrzeju z Biskupic, w r. 1469 sprzedała za 50 grz. Piotrowi, dziedzicowi z Biskupic (P. 1385 k. 41).

Jan, mąż Małgorzaty Dziewczopolskiej, wdowy 1-o v. po Sędziwoju Szyszłowskim, która w r. 1539 zobowiązała się rezygnować mężowi połowę swej oprawy 20 grz. na Szyszłowie (G. 92 k. 112v), a dopełniła tego zobowiązania w r. 1541 (G. 335a k. 246v). Jan dwa łany puste w Szyszłowie w p. gnieźn., nabyte od żony, sprzedał wyderkafem w r. 1542 za 15 grz. Łukaszowi Jerzykowskiemu (I. R. Z. Kon. 6 k. 117; I. R. Gr. Kon. 2 k. 310). Jan i jego żona części w Szyszłowie, jej oprawne, w r. 1545 sprzedali za 20 grz. Piotrowi Mielżyńskiemu (G. 335a k. 316v). Zapewne ten sam Jan w r. 1544 nabył wyderkafem za 15 grz. dwa i ćwierć łanów roli pustej, część zwaną Mazirogowska w Piotrowicach w p. pyzdr. (I. R. Z. Kon. 6 k. 133v). Żonie na połowie tej części Piotrowic, jak i na całej zapisanej tam sumie oprawił w r. 1545 posag 20 grz. (G. 335a k. 316). Od Jana Szetlewskiego i jego bratanic w r. 1546 kupił za 10 grz. ich części w Szetlewie Szlacheckim w p. kon. (I. R. Gr. Kon. 4 k. 307v). T. r. od Marka Wardęskiego cz. Myszakowskiego kupił za 20 grz. jego część w Wardężynie Mniejszym w p. kon. (ib. k. 342v), a od Jana Kurowskiego Korosa i jego żony Anny za 60 grz. ich część ról w Podbielu i Szetlewie Szlacheckim (I. R. Z. Kon. 6 k. 147v), zaś od Mikołaja Szetlewskiego za 9 grz. część roli koło dworu w Szetlewie mależącego do M-go (ib. k. 150). Macieja i Andrzeja braci Węgierskich z Piotrkowic skwitował w r. 1547 z 15 grz. (I. R. Gr. Kon. 5 k. 51). Dzierżawił w r. 1549 pewne cząstki dóbr od Jadwigi, wdowy po Mikołaju Lisieckim zwanym Hejda, macochy swej, w którą w r. 1550 zawierał układ (ib. k. 170. 319v). Części w Szetlewie i Podbielu, nabyte od Jana i Mikołaja Szetlewskich, oraz plac w Szetlewie, nabyty od Jana Kurowskiego, sprzedał w r. 1552 za 18 grz. Andrzejowi Trąmpczyńskiemu (I. R. Z. Kon. 6 k. 176). T. r. od Jana Szetkowicza Szetlewskiego kupił za 10 grz. cztery płosy w Szetlewie Szlacheckim (I. R. Gr. Kon. 6 k. 92). Zobowiązał się w r. 1553 wobec Andrzeja Trąmpczyńskiego, iż sprzeda mu za 30 grz. tę część w Szetlewie, którą kupił był od Jana Kurowskiego Korosa (ib. k. 160). Od swgo pasierba Jana Szyszłowskiego i jego brata Wojciecha w r. 1554 wydzierżawił pod zakładem dziewięciu grzywien ich części we wsi Niesłusz w p. kon. (ib. k. 256v). Jan M. wespół z Andrzejem Trąmpczyńskim swe części w Szetlewie Większym i Podbielu w r. 1555 sprzedali za 60 grz. Bartłomiejowi Podbielskiemu (Py. 31 k. 39v).

Jan, syn Wojciecha, nie żyjącego już w r. 1572, mąż Zofii Gorazdowskiej, córki Baltazara, która w r. 1570 otrzymała od swego brata Jana zapis długu 100 grz. (Py. 108 k. 232). Pozywała tego brata w r. 1572 (Py. 110 k. 84). Będąc już wdową, w r. 1573 kwitowała z 40 grz. Jana Szyszłowskiego (Kon. 16 k. 473). Od Marcina Sławoszewskiego wydzierżawiła w r. 1575 na lat trzy część w Sławoszewie (ib. k. 800). Wyszła 2-o v. za Marka Przybysławskiego i już będąc jego żoną została w r. 1578 intromitowana do dóbr Pęchowo w p. kon., własność Zygmunta Oborskiego i żony jego Anny z Głębockich (Kon. 18 k. 30v). Syn jej i Jana M-go Piotr, liczący lat 18, w asyścia matki i wuja Jana Gorazdowskiego, kwitował w r. 1590 z 33 grz. Sebastiana Sulińskiego (P. 954 k. 756).

Jan, syn Wojciecha, nie żyjącego już w r. 1581, mąż Anny Miełaczewskiej, córki Jana, której w r. 1576 scedował zapisy na częściach Złotkowa w p. sier. jej stryj Kasper, ona zaś skwitowała go z opieki (I. Kal. 44 s. 998, 999). Ta Anna część w Złotkowie w r. 1581 sprzedała za 400 zł. Lutkowi Muchnińskiemiu (R. Kal. 5 k. 182).

Stanisław M. z Lichenka, mąż Doroty Rembowskiej, która jako spadkobierczyni swego rodzonego(!) brata Mikołaja Przykuckiego uzyskała w r. 1579 intramisję do 23 brózd roli w Trzebuchowie Kamiennym w wyniku sprawy toczonej z Sebastianem Przykuckim (I. R. Kon. 28 k. 132v). Różnych Przykuckich pozywała ona w r. 1589 (ib. 23 k. 415v). Oboje małżonkowie M-cy procesowali się z Przykuckimi jeszcze w r. 1597 (ib. 28 k. 17) i w r. 1600, a szło, jak się zdaje, między innymi o podział borów w Trzebuchowie Kamiennym (ib. 30 k. 369v, 375). Tego Stanisława w r. 1600 zwała rodzonym swym stryjem, zaś Zygmunta M-go brata stryjecznym, Małgorzata M-a (ib. k. 369v), w latach 1589-1602 żona Jakuba Przykuckiego. Stanisław, o którym była mowa, nie żył już w r. 1605. Dorota z Rembowskich w r. 1602 pozywała Jana Milińskiego, nieosiadłego "gołotę" (ib. k. 595v), nie żyła już w r. 1614 (ib. 38 k. 164). Synowie Stanisław, Jan, Jerzy i Mikołaj. Jan Łuczywiński w r. 1602 okazywał rany zadane w domu jego w Racięcicach przez tego Mikołaja M-go (I. R. Kon. 30 k. 323). Stanisław i Jan 1603.10/X. r. pozywali Sebastiana Lubomęskiego o zastrzelenie ich brata Mikołaja (ib. 32 k. 330v). Obaj ci bracia dokonali w r. 1606 podziału części Trzebichowa Kamiennego w p. kon. z wpsółdziedziczącym w tej wsi, Krzysztofem Lubomęskim i Wojciechem Ruszkowskim (ib. k. 342). Do dóbr Jana i Jerzego uzyskał rumację w r. 1614 Adam Głębocki, nabywca praw od ich zmarłej matki (ib. 38 k. 164). O Janie nie wiem już nic więcej. Jerzy wraz ze swą małżonką, Anną Fabicką, w r. 1617 zastawił wieś Lichenek p. kon. Sebastianowi Wydzierzewskiemu i żonie jego Katarzynie z Szyszyńskich (ib. 40 s. 268). Do Lichenka intromisję uzyskali w r. 1631 małżonkowie Lutomirscy, procesujący Jerzego M-go o pewne sumy (ib. k. 519v). Drugą żoną Jerzego była Helena Wolska, wespół z którą pozywany był w r. 1632 o dług 440 zł. przez małżonków Lutomirskich (ib. 46 k. 610v). Części dziedziczne i nabyte w Trzebuchowie Kamiennym w r. 1637 zastawił za 600 zł. Janowi Oborskiemu (ib. 48 k. 406v). Procesowała go w r. 1645 Barbara Otfinowska, żona Piotra Bielskiego, o sumę 3.000 złp., którą zapisał był na połowie Lichenka i Trzebuchowa w p. kon. oraz Kożuchowa w wojew. sieradzkim swej zmarłej żonie, a jej ciotce Annie Fabickiej (ib. 51 k. 459v, 526). Żył jeszcze w r. 1654 i t. r. albo nieco przed tą datą części w Trzebuchowie Kamiennym sprzedał zięciowi Kobierzyckiemu (ib. 56 k. 34v, 344). Jego córką z drugiego małżeństwa była Wiktoria, której mąż, Wiktoryn Kobierzycki całą wieś Lichenek, nabytą od teścia, sprzedał w r. 1643 za 8.000 zł. Marcinowi M-mu, o którym pod Ogończykami (R. Kal. 13 k. 54v; I. Kal. 110a s. 1316). Synem Jerzego M-go był Marcin. Małżonkowie Kobierzyccy temu bratu Wiktorii w r. 1644 zapisali dług 1.000 złp. (I. Kal. 110a s. 930). Nie wiem, czy to ten sam Marcin wraz ze swą żoną Petronelą Niesiołowską w r. 1640 mianowali plenipotentów (ib. 115 a.36). Nie żyła już ta Petronela w r. 1667, kiedy syn jej i Marcina, Adam, sumę 14.000 zł., zapisaną matce przez jej męża w grodzie ostrzeszowskim, cedował Hieronimowi Niesiołowskiemu (Ws. 68 k. 103).

Zofia, w r. 1601 żona Piotra Siejuskiego cz. Galewskiego. Jadwiga, w r. 1605 żona Jana Skrzetuskiego. Jan, syn zmarłego Stanisława, chorążego sochaczewskiego, dał był przed r. 1605 w grodzie piotrkowskim zapis na 80 zł. Jakubowi Tylickiemu (I. Kon. 32 k. 326). Zofia M-a, chyba zamężna Lubońska, pozywana była w r. 1614 o zabicie Stanisława Ciosnowskiego (ib. 38 k. 97). Zofia, w r. 1612 ksieni w Ołoboku (I. Kal. 78 s. 184).

Jan M. z Bechcic, mąż Zofii Rozdrażewskiej, wdowy 1-o v. po Mikołaju Rogozińskim, cześnikiem kaliski, której w r. 1622 zobowiązał się Jan Szyszkowski, chorąży kaliski, uiścić sumę 5.000 złp., podniesioną z dóbr Marcina i Jana Rogozińskich (I. Kal. 88a s. 621). Zofia ta w r. 1631, będąc powtórnie wdową, swoje dożywocie na wsi królewskiej Lubola i na tamtejszym wójtostwoe cedowała za konsensem królewskim synowi Wojciechowi M-mu (ib. 97a s. 597). Żyła jeszcze w r. 1638. Dzieci Jana i jej wtedy wymienione to: Andrzej, Jan, Katarzyna, Marianna i Zofia (ib. 104b s. 1923, 1927). Z córek, Zofia chyba identyczna z Zofia, żoną Sebastiana Bielskiego, nie żyjącego już w r. 1666. Wspomniany wyżej syn Wojciech (Albracht), piszący się z Bechcic, dzierżawca Luboli, nie żył już w r. 1649. Żoną jego była Marianna Biernacka (był jej drugim mężem), zmarła między r. 1665 a 1673 (ib. 126 s. 434, 133 s. 526). Miał z nią dwóch synów, Rafała i Władysława. Opiekę nad nieletnim Władysławem zlecił przed śmiercią Janowi Wawrowskiemu, wojskiemu kaliskiemu, której ten zrzekł się w r. 1649 (ib. 115 s. 56). Opieki nad obu synami zmarłego zrzekł się t. r. i Jakub Rozdrażewski, starosta koniński (ib. s. 188). Rafał i Władysław w r. 1673 zawierali kontrakt ze Stanisławem Jaraczewskim, posesorem Maszewa i Klonówki w wojew. sieradzkim (ib. 133 s. 526). Kwitował Rafał w r. 1680 wdowę i dzieci tego Jaraczewskiego (ib. 140 k. 78). Na swej zastawnej wsi Prątków w p. szadkowskim zapisał w r. 1721 Janowi Walęckiemu sumę, 1.000 złp. (I. Kon. 75 k. 257). W r. 1680 dowiadujemy się o zmarłej już Reginie z Bechcic M-ej, zamężnej Słonczewskiej, czy nie była to siostra Rafała i Władysława?

Jan, w r. 1625 jeden z opiekunów dzieci Jana Wolskiego, komornika ziemskiego kaliskiego (Py. 143 k. 51v). Katarzyna M-a z Miełkowic, w latach 1636-1647 żona Stanisława z Łaska Łopateckiego, dziedzica Bąków w p. szadkowskim. Oboje w r. 1647 otrzymali zapis 300 złp. długu od Marianny z Balina, wdowy po Stanisławie M-im z Dębego (zob. M-cy h. Ogończyk), byli więc chyba krewni (I. Kal. 113 s. 250, 818).

Jan z żoną Katarzyną z Kłodzińskich sumę 500 zł., za którą zmarły Aleksander Siedlecki zastawił był części Gołoszyc w p. łęczyc., cedowali w r. 1636 Janowi Gawrońskiemu (I. Kal. 102 s. 27). Anna, w r. 1639 wdowa po Janie Dąbrowskim. Marianna, w r. 1649 żona Stanisława Rudkowskiego. Stanisław M. w r. 1651 skwitowany przez Jakuba Brelińskiego z 2.000 zł. (Py. 151 s. 217). Mikołaj, żyjący w r. 1660, krewny z linii ojczystej Doroty z Rozdrażewskich Przyjemskiej, chorążyny kaliskiej (Ws. 208 k. 500v). Stanisław, posesor w Gołyszewie(?) 1661 r. (I. Kon. 58 k. 20v). Marianna, żona Franciszka Czyżewskiego, już nie żyjącego w r. 1665. Regina, żona Samuela Śmiełowskiego, zmarłego przed r. 1667. Marianna, wdowa po Janie Rokickim, 1669 r. Sejmik średzki w r. 1672 zlecił posłom jadącym na zjazd generalny do Warszawy na 1673.4/I. r. starać się o uwolnienie z niewoli miedzy innymi N. Mikołajewskiego (P. 199 k. 1116v). Panna Petronela M-a ze Skalmierzyc, chrzestna 1675.25/VII. r. (LB Skalmierzyce). Przypominam, iż w Skalmierzycach chrzcili w r. 1616 swą córkę Adam i Zofia ze Szkudlskich M-cy, o których pod Ogończykami. Helena, wdowa po Stanisławie Tomickim 1680 r. Marianna i jej mąż, Jan Biesiekierski, oboje już nie żyli w r. 1682. Katarzyna, żona Sebastiana Bzowskiego, oboje już nie żyli w r. 1681. Katarzyna, żona Stanisława Żarnowieckiego, nie żyła już w r. 1687. Anna, wdowa po Kazimierzu Kretkowskim, 1690 r., nie żyła już w r. 1723. Ks. Hiacynt, gwardian w Koźminie w r. 1700 (LB Droszew). Kasper, w r. 1713 plenipotent Eleonory z Żernickich Grudzińskiej (Z. T. P. 39 k. 1032). Stefan z Mikołajewic M., w r. 1713 mąż Anny Grzymisławskiej, córki Piotra Antoniego i Katarzyny z Doruchowskich (I. Kal. 159 s. 306). Stefan był bezdzietny, a oboje małżonkowie już nie żyli w r. 1736 (I. Kon. 77 k. 53). Wojciech i Wiktoria z Więckowskich, oboje już nie żyjący w r. 1719, rodzice Józefa i Heleny, żony Józefa Kurceskiego, którzy wtedy manifestowali się przeciwko Stanisławowi M-mu, posesorowi dóbr Kobele, Boczki i Zamoście (Z. T. P. 40 k. 562). N. M-a, żona Łukasza Rudnickiego, nie żyjącego już w r. 1725 Katarzyna, przeorysza klarysek kaliskich w r. 1730 (I. Kal. 167 s. 264). Bogusław, pastor kalwiński w Mielęcinie, żył 1736.16/II. r. (LM Parzynów). Antoni i Jadwiga, zamieszkali na Ostrówku koło Ponania, rodzice Michała Franciszka, ochrzcz. 1741.29/IX. r., i Heleny, ochrzcz. 1743.2/III. r. (LB Św. Małgorzata, Pozn.). Zofia i mąż jej Jan Starzyński, oboje nie żyli już w r. 1746. Zofia, żona Jana Łosińskiego, nie żyli już oboje w r. 1749.

Józef, mąż Franciszki z Tymienieckich, w r. 1751 pozywany był wespół ze swymi dziećmi, Wojciechem, Antoniną, Rozalią i Barbarą, przez Antoniego Biernackiego (Rel. Kal. 146 s. 889). Zofia i jej mąż Michał Jezierski nie żyli już w r. 1765. Franciszka nie żyła w r. 1765, kiedy spośród jej córek, Antonina była żoną Błażeja Magnuskiego, Rozalia Stanisława Metelskiego, Barbara niezamężna (ib. 185/186 s. 1013). Franciszek, w r. 1762 mąż Marcjanny Wężykówny, córki Marcina i Franciszki ze Strzałkowskich (I. Kon. 79 k. 293). Zofia, żona Jana Łazińskiego, nie żyjącego już w r. 1763. Bartłomiej, w r. 1765 mąż Bogumiły Witwickiej, córki Kazimierza i Franciszki z Orzelskich (Rel. Kal. 185/186 s. 810). Katarzyna, nie żyjąca już w r. 1774, żona Michała Jabłkowskiego.

Maksymilian M. z Kijewa umarł 1789.20/III. r. w Środzie (LM Środa). Wawrzyniec, nauczyciel dworski, i Antonina, rodzice córek: Marianny Melchiory, ochrzcz. z wody w Buczu 1793.10/XII. r., z ceremonii w Starymgrodzie w styczniu 1794 r., Bibianny Brygidy, ur. w Benicach, ochrzcz. 1793.1/XII. r., Walentyny Faustyny, ur. w Starymgrodzie 1796.14/II. r., Antoniny, ur. tamże 1798.20/XI. (LB Starygród; LB Benice). Agnieszka M-a, "nobilis sed pauper", umarła na Ostrówmku koło Poznania 1794.10/XI. r., mając około 60 lat (LM Św. Małgorzata, Pozn.). Bibianna z M-ch Tuczyńska, chrzestna 1818.22/XI. r. (LB Kuczków).

Franciszka, zamężna Bojanowska, dziedziczka dóbr Głubczyńskich umarła 1885.25/IX. r. (Dz. P.).

Störung durch Adblocker erkannt!


Wikia ist eine gebührenfreie Seite, die sich durch Werbung finanziert. Benutzer, die Adblocker einsetzen, haben eine modifizierte Ansicht der Seite.

Wikia ist nicht verfügbar, wenn du weitere Modifikationen in dem Adblocker-Programm gemacht hast. Wenn du sie entfernst, dann wird die Seite ohne Probleme geladen.

Auch bei FANDOM

Zufälliges Wiki